Księga Izajasza 61

Księga Izajasza, rozdział 61 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (11 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 61 — Biblia Gdańska

1 Duch Panującego Pana jest nademną; przeto mię pomazał Pan, abym opowiadał Ewangeliję cichym, posłał mię, abym związał rany tych, którzy są skruszonego serca, abym zwiastował pojmanym wyzwolenie, a więźniom otworzenie ciemnicy;

2 Abym ogłosił miłościwy rok Pański, i dzień pomsty Boga naszego; abym cieszył wszystkich płaczących;

3 Abym sprawił radość płaczącym w Syonie, a dał im ozdobę miasto popiołu, olejek wesela miasto smutku, odzienie chwały miasto ściśnionego; i będą nazwani drzewami sprawiedliwości, szczepieniem Pańskiem, abym był uwielbiony.

4 Tedy pobudują spustoszenie starodawne, pustynie stare naprawią, a odnowią miasta spustoszone, puste za wielu narodów.

5 Bo się stawią cudzoziemcy, a paść będą stada wasze, a synowie cudzoziemców oraczami waszymi i winiarzami waszymi będą.

6 Ale wy kapłanami Pańskimi nazwani będziecie, sługami Boga naszego zwać was będą; majętności pogan używać będziecie, a w sławie ich wywyższeni będziecie.

7 Za dwojakie pohańbienie i zelżywość waszę śpiewać będziecie; z działu ich, i w ziemi ich dwojakie dziedzictwo posiądziecie, a tak wesele wieczne mieć będziecie.

8 Ja Pan miłuję sąd, a mam w nienawiści łupiestwo przy całopaleniu; przetoż sprawię, aby uczynki ich działy się w prawdzie, a przymierze wieczne postanowię z nimi.

9 I znajome będzie między poganami nasienie ich, a potomstwo ich w pośrodku narodów; wszyscy, którzy ich ujrzą, poznają ich, że są nasieniem, któremu Pan pobłogosławił.

10 Weseląc weselić się będą w Panu, a dusza moja rozraduje się w Bogu moim; bo mię oblókł w szaty zbawienia, a płaszczem sprawiedliwości przyodział mię, jako oblubieńca ozdobnego chwałą, i jako oblubienicę ozdobioną w klejnoty swoje.

11 Bo jako ziemia wydaje płód swój, a jako ogród nasienie swoje wywodzi, tak panujący Pan wywiedzie sprawiedliwość i chwałę swoję przed wszystkie narody.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 61

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 61:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch panującego” — Nie ma się przez to rozumieć osoby.

„Jest nade mną” — Nad Chrystusem, Głową i Ciałem, od chrztu Chrystusa.

„Pomazał Pan” — To jest jedyne upoważnienie i polecenie, jakie kiedykolwiek było dane człowiekowi, by głosił Ewangelię.

„Abym opowiadał” — Polecenie sprawowania służby naśladowcom Pańskim.

„Cichym” — Nie pysznym lub dumnym profanom, itp.. Jedynie pokorni mogą i będą widzieć obecną Prawdę.

„Skruszonego serca” — Zadaniem jest nie ranić serc, ale je leczyć.

„Wyzwolenie” — Powrócenie do pierwotnego stanu restytucji.

„Pojmanym” — W śmierci.

„Otworzenie” — "Mam klucze śmierci", Obj.1:18. "Wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego i wyjdą", Jan 5:28. To nie mogło odnosić się do literalnego uwolnienia z więzienia, ponieważ przy pierwszej obecności Chrystusa, Jan Chrzciciel nie został uwolniony z więzienia. (Dotyczy w.1-3)

Źródła: MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„mię pomazał Pan” — czynność w Jordanie była co najmniej początkiem Jego namaszczenia jako Kapłana i Króla. (TP 1963, s. 52) Namaszczenie było Jego kwalifikacją do służby i ono uzdalniało każdą Jego władzę, uczucie, łaskę i wolę do służby jako Najwyższego Kapłana i Króla. Przez spłodzenie z Ducha każda z Jego łask stała się duchową i każdemu z Jego uczuć dana jest zdolność duchowa; tym zaś łaskom i uczuciom była nadana natychmiastowa doskonałość przez namaszczenie przy Jordanie. Jego doskonała wola ludzka została także uczyniona doskonałą wolą duchową przez to namaszczenie. Jego intelektualnym władzom była dana doskonałość pod względem duchowym, choć nie otrzymały one jeszcze całej wiedzy duchowej, która przynależała do namaszczenia. (TP 1963, s. 52) Podczas gdy Izaj. 61:1—3 przede wszystkim odnosi się do klasy Chrystusowej, zawiera jednak zasadę, którą można zastosować do wszystkich posiadających Ducha Świętego rzeczywiście lub w sposób przypisany. Członkowie Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii jako nowe stworzenia mają faktycznie Ducha Świętego. Młodociani Godni mają rzeczywiście Ducha Świętego na poziomie ludzkim, zaś próbnie usprawiedliwieni, którzy się nie poświęcili otrzymali go w sposób przypisany i dlatego są uważani, jakoby żyli po małym okresie jako doskonali ludzie. Stąd zasada występująca w proroctwie Izaj. 61:1—3 stosuje się do czterech wspomnianych klas. (TP 1984, s. 130,131,132) Biblia naucza, iż każdy wierzący z uwagi na swą wiarę posiada upoważnienie do nauczania tego, o czym wie na podstawie wiary. (TP 1984, s. 130,131,132) Aczkolwiek Izaj. 61:1—3, każdemu bratu i każdej siostrze otrzymującym Ducha, udziela upoważnienia do głoszenia i nauczania ludzi będących w świecie i nominalnym kościele oraz pewnych poszczególnych braci prywatnie, to jednak nie upoważnia to słuchaczy do głoszenia w kościele i nauczania go. Siostry, mimo iż mają wiele przywilejów nauczania i głoszenia, jednak nie otrzymały przywileju nauczania i głoszenia w kościele. Prócz upoważnienia udzielonego odpowiedniemu bratu przez Izaj. 61:1—3 — upoważnienia od Boga (1 Kor. 12:18,28; Efez. 4:11—13) — do głoszenia i nauczania w lokalnym kościele musi on również być do tej funkcji obrany w głosowaniu przez podniesienie rąk stosownego zboru (Dzieje 14:23); każdy bowiem kto nie został w ten sposób, czyli przez głosowanie zboru, wybrany a samowolnie usiłuje głosić w lokalnym zborze i nauczać go jest uzurpatorem i przechwytującym władzę, kimś kto panuje nad zborem. (TP 1984, s. 130,131,132)

„abym opowiadał Ewangelię cichym” — stosuje się od czasu Jezusa, aż do Restytucji; dlatego obejmuje on wraz z innymi, osoby, które zostaną M..G. (TP 1928, s. 87) Stosuje się do W.G. gdy się staną cichymi. (TP 1928, s. 87) Hebrajskie słowo basar przetłumaczone tu na głosić znaczy - radośnie ogłaszać. (TP 1984, s. 130,131,132) Hebrajskie słowo anaw, tu przetłumaczone jako cichym, ma też znaczenie: pokorny, skromny, biedny, potrzebujący. (TP 1984, s. 130,131,132)

„abym zwiastował pojmanym wyzwolenie” — w stanie śmierci wszyscy są niewolnikami. (TP 1977, s. 77)

„więźniom” — więźniowie w tym ustępie są więźniami grobu. (TP 1934, s. 54)

„otworzenie ciemnicy” — wielkiego więzienia śmierci. (TP 1972, s. 51) (Dotyczy w.1-3)

Źródła: TP 28'87; 34'54; 63'52; 72'51; 77'77; 84'130,131,132;

Źródła: MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Księga Izajasza 61:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłościwy” — Okres czasu wieku ewangelicznego, podczas którego Bóg przyjmował ofiary za grzech.

„Dzień pomsty” — Naturalny wynik z powodu nie słuchania rozkazów Pańskich.

„Abym cieszył” — Przez "Pocieszyciela ducha Prawdy", Jan 14:16,17. Aby "przez pociechę Pism nadzieję mieli", Rzym.8:4.

„Wszystkich płaczących” — Większość ludzi na świecie narzeka.

Źródła: zob. też MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„miłościwy rok Pański” — Miłościwy rok Jehowy dla wysokiego powołania rozpoczął się nauczaniem naszego Pana, który ,,... żywot na jaśnię wywiódł i nieśmiertelność przez Ewangelię”. (TP 1984, s. 130,131,132) Ale dotąd jest właściwe ogłaszanie miłościwego wieku Ewangelii, ,,... rok Pański”, nie w tym celu, by nowo poświęcających się pozyskać do wysokiego powołania, lecz „Tych poświęcających się między wiekami”, ostatnią klasę z przedtysiącletniego nasienia Abrahamowego. (TP 1984, s. 130,131,132)

„dzień pomsty” — okres gniewu, którym kończy się W.Ew. (TP 1961) ... Podobnie 80 lat (od 1874 do 1954) czasu gniewu nazwanych jest u Iz. 61:2 „dniem pomsty”. - E2. 26

Źródła: TP 28'87; 34'54; 63'52; 72'51; 77'77; 84'130,131,132;

Źródła: zob. też MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Księga Izajasza 61:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Abym sprawił” — Zwrócił uwagę do obietnic Bożych.

„Płaczącym w Syonie” — Święci przebywający w nominalnym kościele utyskują na światowość jaka ma w nim przewagę.

„Dał im ozdobę” — Chwałę przy zmartwychwstaniu.

„Miasto popiołu” — Zamiast popiołu w śmierci.

„Odzienie chwały” — Radość z powodu znajomości planu Bożego.

„Ducha ściśnionego” — Z powodu nizadowolenia z ludzkich złych wierzeń.

Źródła: zob. też MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„Abym sprawił radość płaczącym w Syonie” — obejmować będzie naszym zdaniem, między innymi, jednostki, które należą do W.G., gdy im przychodzi płakać. (TP 1928, s. 87) Lud Boży powinien poczynić odpowiednie przygotowania związane z tą szczególną klasą płaczących, znajdujących się w niewoli dużego i małego Babilonu. (TP 1984, s. 133)

„a dał im ozdobę miasto pokoju” — [ozdobę - dosłownie, piękną ozdobną wierzchnią szatę]; Wskazuje to na zrozumienie pięknego i symetrycznego Boskiego Planu w odniesieniu do zmartwychwstania i restytucji i ich wynik. Popioły i wory pokutne w krajach Biblii były znakami smutku oraz płaczu (Mat. 6:16—18) i przedstawiają smutek, wyznaniowe nauki i śmierć. (TP 1984, s. 133)

„Olejek wesela” — Duch Święty. (TP 1984, s. 133)

„odzienie chwały” — przedstawia przymioty Ducha Św. (zalety). (TP 1938, s. 36)

„drzewami sprawiedliwości” — ludem Bożym. (TP 1947, s. 35)

Źródła: zob. też MANNA - 28 PAŹDZIERNIKA

Księga Izajasza 61:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — W przyszłym wieku.

Epifania i Bazylea:

„Tedy pobudują spustoszenie starodawne, pustynie stare naprawią, a odnowią miasta spustoszone, puste za wielu narodów” — Werset odnosi się do dzieła naprawienia w tysiącletnim pośredniczącym panowaniu. Literalne i symboliczne pustynie w warunkach przekleństwa, łącznie z tymi z czasu ucisku, będą wszelkimi dobrymi, podobającymi się Bogu, sposobami odbudowywane oraz naprawiane, aby zarówno rodzaj ludzki, jak i ziemia, mogła być w pełni doskonała przy końcu pośredniczącego panowania i małego okresu. Wówczas odbudowa i zalesianie będą ukończone! (TP 1984, s. 134)

Księga Izajasza 61:5

Epifania i Bazylea:

„Bo się stawią cudzoziemcy, a paść będą stada wasze, a synowie cudzoziemców oraczami waszymi i winiarzami waszymi będą” — ,,Cudzoziemcy” zdają się mieć związek z Godnymi, którzy są obcymi wobec wysokiego powołania, a przez których tysiącletnie owce, ,,drugie owce”, te z Jana 10:16, będą karmione Prawdą na czasie i w inny sposób wypasane (Mat. 25:34—40). (TP 1984, s. 134) ,,Synowie cudzoziemców” zdają się przedstawiać quasi-wybranych, szczególnie Poświęconych Obozowników Epifanii (większość z nich została pozyskana dla Pana przez Młodocianych Godnych). Oni jako guasi-wybrani Żydzi, poganie i misjonarze Tysiąclecia poczynią uwieńczone powodzeniem przygotowania serc i zasiew ziarna w pośredniczącym panowaniu, pozyskując liczne nawrócone osoby. Wówczas nastąpi nawrócenie świata. (TP 1984, s. 134) Z powodzeniem będą też oni pomagać w roztaczaniu opieki nad ludzkością jako symbolicznymi gałęziami tkwiącymi w Chrystusie będącym Winoroślą Tysiąclecia. (TP 1984, s. 134)

Księga Izajasza 61:6

Epifania i Bazylea:

„Ale wy kapłanami Pańskimi nazwani będziecie, sługami Boga naszego zwać was będą; majętności pogan używać będziecie, a w sławie ich wywyższeni będziecie” — Jezus jako wielki antytypowy Najwyższy Kapłan będzie jako taki powszechnie uznany, to samo dotyczy Podkapłanów, członków Ciała. Oni też (a podrzędnie i Wielka Kompania na niższym duchowym poziomie) będą nazywani prawdziwymi sługami Jehowy. Przyjmą oni i poświęcą Bogu wspaniałe ofiary rodzaju ludzkiego, a we wzroście i postępie klasy owiec na podobieństwo Boga będą się bardzo radować. (TP 1984, s. 134)

Księga Izajasza 61:7

Epifania i Bazylea:

„Za dwojakie pohańbienie i zelżywość waszę śpiewać będziecie; z działu ich, i w ziemi ich dwojakie dziedzictwo posiądziecie, a tak wesele wieczne mieć będziecie” — Za pohańbienie i zelżywość, jakich Chrystus doznał w tym życiu, członkowie klasy Chrystusowej w ich miejsce doznają wyrównujących obfitych błogosławieństw Boskiej łaski, widoków, współdziałania itp.. Jeśli chodzi o ludzkość, to za haniebne i zawikłane warunki jakie przeżywała w grzechu, złu i degradacji, będzie miała przeciwstawne doświadczenia z dobrem i sprawiedliwością radując się bardzo ze swej części. W sferze ziemskiej otrzyma ona przeciwne błogosławieństwa i doświadczenia z dobrem i sprawiedliwością a wiecznie trwająca radość będzie jej udziałem. (TP 1984, s. 134)

Księga Izajasza 61:8

Epifania i Bazylea:

„Ja Pan miłuję sąd, a mam w nienawiści łupiestwo przy całopaleniu; przetoż sprawię, aby uczynki ich działy się w prawdzie, a przymierze wieczne postanowię z nimi” — nie mamy ofiarować przeciwnie do wymagań praw drugich do nas, gdyż wpierw należy spełnić wymagania sprawiedliwości — pierwszy dług ciążący na tym, co stanowi nasze ludzkie wszystko — to znaczy, że wpierw musimy być posłuszni zanim moglibyśmy złożyć ofiarę, która mogłaby być przyjęta. Inne postępowanie byłoby ofiarowaniem łupiestwa na całopalenie, czego Bóg nienawidzi.-82. (TP 1984, s. 134,135) Bóg ma upodobanie w sprawiedliwości i dlatego ostatecznie zrekompensuje dobro, jak to jest tutaj przedstawione. Bóg nie znosi niesprawiedliwości, nawet wtedy gdy występuje ona w połączeniu z rzeczami, które uważa się za nadające się do przyjęcia. Bóg będzie kierował pracą restytucjonistów w prawdzie w przeciwieństwie do błędu i zawrze z, nimi Nowe Przymierze. (TP 1984, s. 134,135)

Źródła: TP 82'34; 84'134,135;

Księga Izajasza 61:9

Epifania i Bazylea:

„I znajome będzie między poganami nasienie ich, a potomstwo ich w pośrodku narodów; wszyscy, którzy ich ujrzą, poznają ich, że są nasieniem, któremu Pan pobłogosławił” — Nawróceni restytucjoniści będą rozpoznani i uznani przez ludzkość za prawdziwe nasienie Abrahama, któremu Jehowa błogosławił. (TP 1984, s. 135)

Księga Izajasza 61:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozraduje się w Bogu” — Nawet w teraźniejszym życiu lud Boży już jest w radości.

Epifania i Bazylea:

„Weseląc weselić się będą w Panu, a dusza moja rozraduje się w Bogu moim” — Wybrani:na poziomie duchowym, zarówno gdy byli w ciele, jak i w chwale, radują się bardzo w Panu, widząc jak Boski Plan się realizuje także w zakresie nawrócenia świata w Tysiącleciu. (TP 1984, s. 135)

„bo mię” — mówcą tu jest Chrystus Głowa i Ciało. (TP 1925, s. 75)

„oblókł” — (Jehowa), ponieważ oblubieniec (Jezus) nie potrzebuje nikogo do dania Mu szaty, musi więc odnosić się do Kościoła Ciała tego Mówcy. (TP 1925, s. 75)

„bo mię oblókł w szaty zbawienia, a płaszczem sprawiedliwości przyodział mię, jako oblubieńca ozdobnego chwałą, i jako oblubienicę ozdobioną w klejnoty swoje” — w szaty zbawienia to: w przypadku Kościoła - przedstawia sprawiedliwość Chrystusową; (TP 1925, s. 75) w przypadku Jezusa - urzędowe władze, przez które Jezus jest w stanie zbawić zupełnie tych, którzy przychodzą do Boga przez Niego. (TP 1925, s. 75) Rozpoznają oni, iż antytypowe szaty chwały i piękności Najwyższego Kapłana świata, tysiącletnie władze, posiadłości, przywileje, prerogatywy i posługi, w istocie swej wypełniają wielkie rzeczy. Uznają oni Jezusa, Głowę, Oblubieńca, ubranego w szaty zbawienia, urzędowe władze, które przynoszą ubawienie kościołowi i światu i Oblubienicę, która w okresie swego ziemskiego bytu była odziana w szaty Chrystusowej sprawiedliwości, a w uwielbionym stanie posiadającą własną sprawiedliwość (Obj. 19:9) oraz piękne ozdoby podobieństwa Chrystusowego. (TP 1984, s. 135)

Księga Izajasza 61:11

Epifania i Bazylea:

„Bo jako ziemia wydaje płód swój, a jako ogród nasienie swoje wywodzi, tak panujący Pan wywiedzie sprawiedliwość i chwałę swoję przed wszystkie narody” — Jak w naturze w ziemskim ogrodzie rośliny najpierw wypuszczają zawiązki tego, co zostało zasiane, tak w pośredniczącym panowaniu Jehowa doprowadzi do tego, iż sprawiedliwość oraz chwała dla Niego wytryśnie wobec wszystkich narodów i wszelka nieprawość zatka swe usta, sprawiedliwy zakwitnie a wszelkie stworzenie w niebie i na ziemi, włączając tych, co stanowili niespokojne masy będzie mówiło: ,,Siedzącemu na stolicy, i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i siła na wieki wieków”! (TP 1984, s. 135)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 61

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.