Księga Izajasza 9

Księga Izajasza, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (21 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 9 — Biblia Gdańska

1 Ale jednak nie tak zaćmiona będzie ona ziemia, która uciśniona będzie, jako pierwszego czasu, gdy Bóg dotknął ziemię Zabulon, i ziemię Neftalim; ani jako potem, gdy obciążył ku drodze morskiej przy Jordanie Galileę ludną.

2 Bo lud on, który chodzi w ciemności, ujrzy światłość wielką, a tym, którzy mieszkają w ziemi cienia śmierci, światłość świecić będzie.

3 Rozmnożyłeś ten naród, aleś nie uczynił wielkiego wesela; wszakże weselić się będą przed tobą, jako się weselą czasu żniwa, jako się radują, którzy łupy dzielą;

4 Gdyż jarzmo brzemienia jego, a laskę ramienia jego, i pręt poborcy jego złamiesz, jako za dni Madyjańczyków,

5 Gdzie się wszystka bitwa bojujących z trzaskiem stała, i szaty były we krwi zbroczone, a co się spalić mogło, ogniem spalono.

6 Albowiem dziecię narodziło się nam, a syn dany jest nam; i będzie panowanie na ramieniu jego, a nazwią imię jego: Dziwny, Radny, Bóg mocny, Ojciec wieczności, Książę pokoju;

7 A ku rozmnożeniu tego państwa i pokoju, któremu końca nie będzie, usiądzie na stolicy Dawidowej, i na królestwie jego, aż je postanowi i utwierdzi w sądzie i w sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Uczyni to zawisna miłość Pana zastępów.

8 Posłał Pan słowo do Jakóba, a upadło w Izraelu.

9 I dowie się wszystek lud Efraim, i mieszkający w Samaryi, którzy w hardości i w wyniosłości serca mówią:

10 Cegły upadły, ale my ciosanym kamieniem budować będziemy, podrąbano płonne figi, ale my to w cedry odmienimy.

11 Aleć Pan wywyższy nieprzyjaciół Rasynowych nadeń, a nieprzyjaciół jego zbierze;

12 Syryjczyków z przodku, a Filistyńczyków z tyłu, i pożrą Izraela całą gębą. A wszakże w tem wszystkiem nie odwróci się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego będzie wyciągniona.

13 Przeto, że się lud ten nie nawraca do tego, który go bije, a Pana zastępów nie szuka:

14 Dlatego Pan odetnie od Izraela głowę i ogon, gałąź i sitowie, dnia jednego.

15 (Starzec i uczciwy człowiek, ten jest głową, a prorok, który uczy kłamstwa, ten jest ogonem.)

16 Albowiem wodzowie ludu tego są zwodziciele, a którzy się im wodzić dadzą, zginęli.

17 Dlatego z młodzieńców jego Pan się nie ucieszy, a nad sierotami jego, i nad wdowami jego nie zmiłuje się; albowiem wszyscy są obłudni i złośliwi, a każde usta mówią sprosność. A wszakże w tem wszystkiem nie odwróci się zapalczywość jego; ale jeszcze ręka jego będzie wyciągniona.

18 Albowiem gdy się niepobożność jako ogień roznieci, pożre głóg i ciernie: potem zapali gęstwinę lasu, skąd się rozwieją jako dym na powietrzu.

19 Albowiem dla rozgniewania Pana zastępów zaćmi się ziemia, a ten lud będzie jako strawa ognia, i żaden bratu swemu nie przepuści.

20 A porwieli co po prawej stronie, przecie łaknąć będzie; a będzieli żarł po lewej, przecie się nie nasyci; każdy z nich ciało ramienia swego żreć będzie;

21 Manases Efraima, a Efraim Manasesa, a obaj społu będą przeciwko Judzie. Wszakże w tem wszystkiem nie odwróci się zapalczywość jego; ale jeszcze ręka jego będzie wyciągniona.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 9:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale jednak” — Cały ten wiersz, według rabina Cylkowa, należy do rozdziału 8, jako wiersz 23, i tak powinien być traktowany.

„Nie tak zaćmiona” — Nie będzie posępności na ziemi.

„Uciśniona będzie” — W tym, co już ucierpiała (nim będzie zdjęte zaćmienie z ziemi).

„Gdy obciążył” — Uczynił chwalebną. (zobacz: Jer.30:19).

Epifania i Bazylea:

...Zostało wyraźnie zapowiedziane, że głównym polem Jego misji miała być Galilea (Iz. 9:1,2). E12. 362

Księga Izajasza 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo lud” — Pierwotnie mieszkający w ziemi Zabulon i Neftali przy pierwszym przyjściu Chrystusa, odnosi się do wszystkich narodów przy wtórej Jego obecności.

„Ujrzy światłość” — "Wzejdzie słońce sprawiedliwości", Mal.4:2. "Choćbym też chodził w dolinie cienia śmierci", Psalm 23:4.

Epifania i Bazylea:

...Zostało wyraźnie zapowiedziane, że głównym polem Jego misji miała być Galilea (Iz. 9:1,2). E12. 362

Księga Izajasza 9:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozmnożyłeś” — Przez wzbudzenie z umarłych.

„Ten naród” — Pierwotnie naród żydowski, a w przyszłości ci, co okażą się posłusznymi nowemu rządowi w Tysiącleciu.

„Nie” — Ten wyraz opuść. (Rabin Cylkow tak tłumaczy: "Rozmnożyłeś ten naród, uczynisz wielką radość jego... ; rozradują się przed Tobą...").

„Wielkiego wesela” — Wesołej radości.

„Czasu żniwa” — Wśród obfitości.

„Łupy dzielą” — Dzieląc to, co nie jest dla nich z prawa, lecz się im dostało w dziale.

Epifania i Bazylea:

„Rozmnożyłeś ten naród, aleś nie uczynił wielkiego wesela; wszakże weselić się będą przed tobą, jako się weselą czasu żniwa, jako się radują, którzy łupy dzielą” — [Popr.przekł.: „Rozmnożyłeś ten naród, uczyniłeś wielkie wesele; wszakże weselić się będą przed tobą jako się weselą czasu żniwa, jako się radują, którzy łupy dzielą”]. Ten poprawiony przekład jest widocznie dokładnym przekładem (tłumaczenie Leesera jest z nim zgodne). (TP 1993, s. 7) Nakreślony przed nami obraz przedstawia świat ludzkości w wieku Tysiąclecia, wyprowadzony z niewoli śmierci, uwolniony od przekleństwa Adamowego i radujący się jak ci, którzy dzielą łupy, oraz uczestniczący w czymś, co do nich nie należy, w czymś co im przypadło. Będzie właśnie tak: błogosławieństwa wieku Tysiąclecia będą hojnie udzielane przez Boga, klątwa zostanie zdjęta, dla wszystkich świecić będzie Słońce sprawiedliwości ze zdrowiem na swych skrzydłach, niosąc restytucję wszystkim, i tylko ci miną się z błogosławieństwami, którzy świadomie je odrzucą i postępować będą przeciwnie do Boskiej łaski. (TP 1993, s. 7)

Księga Izajasza 9:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jarzmo brzemienia” — Szatan założył na ludzkość jarzmo w postaci grzechu, smutku, boleści i śmierci.

„A laskę” — Uciśnienie i niewolnictwo.

„Za dni Madiańczyków” — Gdy armia Gedeona, wyobrażająca Małe Stadko, zaświeci swym światłem (w żniwie Kościoła) i spowoduje wielkie zwycięstwo przez sprowadzenie czasu ucisku (za pośrednictwem Prawdy Bożej opisanej w Biblii) na swoich nieprzyjaciół. Madianici wyobrażają świat, ciało i szatana.

Epifania i Bazylea:

„Gdyż jarzmo brzemienia jego, a laskę ramienia jego, i pręt poborcy jego złamiesz” — Werset ten opisuje powód tej radości: będzie nim fakt pozbawienia władzy wielkiego ciemięzcy, szatana. Jego jarzmo grzechu, bólu, smutku i śmierci, jego laska i pręt ucisku i niewoli zostaną złamane na zawsze, tak jak wyjaśnia Pan: „Węża onego starego, który jest diabeł i szatan, związał na tysiąc lat ... aby nie zwodził więcej narodów, ażby się wypełniło tysiąc lat” (Obj. 20:2,3). Zwycięstwo nad wielkim przeciwnikiem nie będzie powolne i stopniowe, nie przez jakiekolwiek misje czy naszą własną moc, lecz dzięki interwencji mocy Samego Pana. (TP 1993, s. 7) laska pasterza w Piśmie Św. zawsze reprezentuje nauki pozafiguralnego pasterza. (TP 1934, s. 83)

„złamiesz, jako za dni Madyjańczyków” — Opisane tu obalenie Madianitów przez Gedeona jest porównane z obaleniem w żniwie karygodnych błądzicieli nominalnego kościoła. (TP 1979, s. 73) Dni Madyjańczyków, to dni Gedeona i jego małego oddziału, gdy nagle, na dźwięk tłuczonych dzbanów i trąbienia w baranie rogi, Pan pokonał potężne zastępy nieprzyjaciół swego ludu i dał mu wielkie i cudowne wyzwolenie (Sędziów 7). Gedeon najwyraźniej był figurą na naszego Pana Jezusa, tak jak mały oddział Gedeona był figurą na Chrystusowe Maluczkie Stadko, świętych, wybrańców. Pan udzielił wspaniałego wyzwolenia dopiero po wypróbowaniu i przesianiu tej niewielkiej grupy. (TP 1993, s. 7)

Księga Izajasza 9:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystka bitwa” — Każda zwykła walka.

„Co ogniem spalono” — Wielkie zamieszanie będzie w nadchodzącym ucisku. Nastąpi zupełne zniszczenie broni szatańskiej i jego podwładnych sług, jakie odtąd (od wtórej obecności Pana, od roku 1874) są używane w wielkiej walce między grzechem i sprawiedliwością. "Który [to Bóg] uśmierza wojny, aż do kończyn ziemi", Psalm 46:10.

Epifania i Bazylea:

„Gdzie się wszystka bitwa bojujących z trzaskiem stała, i szaty były we krwi zbroczone, a co się spalić mogło, ogniem spalono” — W metaforze tego wersetu czytamy o wspaniałym uwieńczeniu sprawy, końcu grzechu i ucisku. (TP 1993, s. 8) Chodzi tutaj o to, że cała broń szatana, wszystkie pomocnicze narzędzia grzechu i śmierci, wszystko co należało do tego wielkiego konfliktu, jaki przez wieki panował na świecie między sprawiedliwością z jednej strony a grzechem z drugiej — wszystko to zostanie całkowicie zniszczone. Obraz pokazuje nam świat oczyszczony z wszelkich przejawów opozycji wobec Boskiego rządu prawa sprawiedliwości. (TP 1993, s. 8)

Księga Izajasza 9:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziecię narodziło się” — Prorok mówił w przenośni czasu o przyszłości narodzeniu się Jezusa.

„A syn” — Dar Boży, jaki uczynił ze Swego Syna od Jordanu, a kończąc na krzyżu.

„Dany jest” — "Darem Bożym jest żywot wieczny w Chrystusie", Rzym.6:23.

„Panowanie będzie” — Jezusa nad ziemią w Tysiącleciu.

„Na ramieniu jego” — Władza i sława spoczywać będzie na Jezusie Chrystusie.

„Imię jego” — W oczach tych ludzi, którzy Go odrzucili, będzie:

„Dziwny, radny” — On jest najwspanialszym w całej rodzinie Bożej istot duchowych. Jest On wodzem, nauczycielem, cudownym wzorem do naśladowania Go.

„Bóg mocny” — Władca. "Powstań o Boże, a sądź ziemię [społeczeństwo]", Psalm 82:8. "Stolica Twoja o Boże na wieki wieków", Psalm 45:7. "Przetoż i doskonale zbawić może tych, którzy przez Niego przystępują do Boga", Żyd.7:25.

„Ojciec wieczności” — Tak nazwany jest Chrystus - Głowa i Ciało - który udzieli żywot wieczny ludzkości.

„Książę pokoju” — Ten, który ustanowi trwały pokój. "Jako jeden z książąt upadniecie", Psalm 82:7. (Książę, o którym tu mowa to nasz Pan, który upadł w śmierć jak książę Adam, jednak Go śmierć nie utrzymała dłużej niżeli do dnia trzeciego. Tak samo Jego Ciało, Jego naśladowcy, w trzecim dniu tysiącletnim od złożenia Okupu przez Głowę - Jezusa - zostali wzbudzeni i są tam, gdzie jest ich Pan). Należy zauważyć, iż w całym tym wersecie pominięte jest imię "Jehowa".

Epifania i Bazylea:

„Albowiem” — Słowo „albowiem” rozpoczynające werset oznacza ponieważ. (TP 1993, s. 8,9)

„dziecię narodziło się nam, a syn dany jest nam” — „Ponieważ” wyjaśnia proces, przez który dokona się powyższe miłosierne proroctwo błogosławieństw i uwolnienie od ciemięzcy. Pan zwrócił uwagę wszystkich, posiadających chętne ku słuchaniu ucho wiary, na fakt, że takie królestwo sprawiedliwości, takie oświecenie i błogosławienie świata mogłoby być możliwe dopiero po uprzednim przyjściu Mesjasza. Pan również pokaże, że Mesjasz miał się narodzić tak jak rodzą się ludzie, a mimo to być Synem Boga Żywego. (TP 1993, s. 8,9)

„i będzie panowanie na ramieniu jego” — proroctwo przedstawia dziecko osiągające wiek dojrzały i rząd oparty na jego ramionach — odpowiedzialność spadającą na niego jako królewski płaszcz od niebiańskiego Władcy — Jehowy. Proroctwo pomija ziemskie próby i cierpienia w wieku Ewangelii naszego Odkupiciela, Głowy, oraz Kościoła, Jego ciała. Pomija ono imiona Belzebub, książę diabłów, mąż boleści itp. i wskazuje na kompletnego i uwielbionego Mesjasza w Jego drugim adwencie, widzianego z punktu zapatrywania Jehowy oraz z punktu widzenia, z jakiego ostatecznie cały świat Go uzna, gdy każde kolano się ugnie i każdy język Go wyzna ku chwale Ojca. (TP 1993, s. 8,9)

„i nazwą imię jego” — Imię znaczy albo przedstawia charakter, usposobienie, zalety i zdolności jednostki. Dlatego wszystkie te imiona i tytuły nadane naszemu Panu reprezentują Jego majestat, dostojeństwo, władzę i chwałę Jego dzieła. (TP 1993, s. 8,9)

„Dziwny” — Cudowny. (TP 1993, s. 8,9)

„Ojciec wieczności” — z punktu widzenia Nowego Przymierza, klasy restytucyjne nie są dziećmi Chrystusa, lecz Boga, ponieważ Chrystus, Głowa i Ciało jest Pośrednikiem, a nie Ojcem. (TP 1935, s. 76) Natomiast z punktu figury wtórego Adama i Ewy to Jezus jest Ojcem, a Kościół matką klasy restytucyjnej. (TP 1935, s. 76) Z powodu zachowania przez naszego pana prawa do życia ludzkiego jako WŁASNOŚCI - Jego prawnej własności a NIE DARU - jest On nazwany Życiodawcą, "Ojcem wieczności". (TP 1962, s. 27) Jezus będzie Ojcem Wieczności rodziny ludzkiej w takim znaczeniu, w jakim Adam — jej ojciec — zawiódł nie przekazując jej życia. Nasz Pan Jezus odkupił Adama i wszystko, co on posiadał, i w ten sposób stał się źródłem wiecznego życia dla wszystkich tych, którzy będą Mu posłuszni. (TP 1993, s. 8,9)

„Książę pokoju” — Innym Jego tytułem będzie Książę Pokoju. Choć Jego Królestwo zaprowadzane jest od czasu wielkiego ucisku, jakiego dotąd nie było, ucisk ten nie pochodzi od Niego. Jest to oczywisty rezultat złego postępowania w grzechu i samolubstwie, wspieranego przez wielkiego ciemięzcę szatana. (TP 1993, s. 8,9)

Księga Izajasza 9:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku rozmnożeniu” — W ustawicznym powodzeniu.

„Na stolicy Dawida” — Typ na władzę uwielbionego Chrystusa.

„Na królestwie jego” — Ziemska faza Królestwa Bożego.

„Aż je postanowi” — Królestwo Dawida upadło za czasów Sedekiasza, ostatniego króla z linii Dawida (i miało przeminąć 2 520 lat, zanim łaska Boża miała powracać do Izraela, by go powrotnie zgromadzić w ziemi Izraela, co wypełnia się w naszych oczach).

„W sądzie” — Kara będzie wymierzana za złe postępki, a nagroda za czyny dobre.

„Miłość Pana” — Boga Jehowy.

„Uczyni to” — Wypełni Bóg to, co zapowiedział w proroctwach.

Epifania i Bazylea:

„A ku rozmnożeniu tego państwa i pokoju” — Książę pokoju usunie, podbije, wszystkich nieprzyjaciół, wszelki grzech, wszelką niesprawiedliwość i wszelkie nieposłuszeństwo Boskiej woli. Nie zmęczy się ani się nie zniechęci. Nic nie przeszkodzi w realizacji tej wielkiej misji, powierzonej Mu przez Ojca. Jego umiłowanie pokoju nie powstrzyma Go od rozbicia narodów na kawałki, niczym naczynia garncarskiego, tak by sprawiedliwość mogła być ustanowiona na trwałych i pewnych podstawach. (TP 1993, s. 9)

„któremu końca nie będzie” — Rząd Immanuela od swego początku do czasu przekazania go Ojcu będzie jednym pasmem sukcesów; nie będzie żadnych przerw ani zmian. (TP 1993, s. 9)

„na stolicy Dawidowej” — Słowo Dawid oznacza umiłowany, a królestwo powierzone królowi Dawidowi było typiczną formą Królestwa Bożego, które według obietnicy nigdy nie miało przeminąć. (TP 1993, s. 9)

„i na królestwie jego” — Gdy Chrystus i Kościół w chwale będą rządzić ziemią, będzie to kontynuacją, czyli wyniesieniem Królestwa Boga, które rozpoczęło się w Dawidzie i cielesnym Izraelu. (TP 1993, s. 9)

„aż je postanowi i utwierdzi w sądzie i sprawiedliwości” — Ten większy Dawid, ten bardziej umiłowany przez Ojca, pełen łaski i prawdy, ustanowi na ziemi sprawiedliwość i sąd — z karami za czynienie zła i nagrodami za czynienie dobra. (TP 1993, s. 9) ..... Ustanowiona przez Niego dyscyplina i porządek oparte będą na tak trwałych podstawach, że z każdym dniem będą dostrzegane jako coraz pewniejsze, aż w końcu, gdy zostanie osiągnięty cel, gdy zakończą się wszystkie próby, gdy zniszczeni zostaną świadomie niepoprawni — to królestwo bez końca oddane zostanie Ojcu. (TP 1993, s. 9)

„Uczyni to zawistna miłość Pana zastępów” — [miłość - w ang.: gorliwość]; Choć Tysiącletnie Królestwo bezpośrednio podlegać będzie kontroli naszego chwalebnego Pana i połączonego z Nim Kościoła, to jednak za nimi stać będzie moc Ojca — przekazana, oddana i udzielona. (TP 1993, s. 9)

Księga Izajasza 9:8

Epifania i Bazylea:

„a upadło” — zaświeci. (TP 1962, s. 100)

Księga Izajasza 9:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Głóg i ciernie” — Niemożebna jest harmonia między protestantami miłującymi swobodę i wolność, a tyrańskim duchem papiestwa.

Księga Izajasza 9:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako strawa ognia” — Czas uciśnienia.

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.