Księga Izajasza 65

Księga Izajasza, rozdział 65 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 65 — Biblia Gdańska

1 Objawiłem się tym, którzy się o mię nie pytali; znalezionym jest od tych, którzy mię nie szukali; do narodu, który się nie nazywał imieniem mojem. rzekłem: Otom Ja! otom Ja!

2 Rozciągnąłem ręce moje na każdy dzień do ludu upornego, który chodzi drogą nie dobrą za myślami swemi;

3 Do ludu, który mię jawnie wzrusza do gniewu, ustawicznie ofiarując w ogrodach, a kadząc na cegłach;

4 Którzy siadają przy grobach, a przy bałwanach swoich nocują; którzy jedzą świnie mięso, i polewkę obrzydłą z naczynia swego.

5 Mówiąc: Odstąp precz, nie przystępuj do mnie; bom jest świętobliwszy niżeli ty. Cić są dymem w nozdrzach moich, i ogniem pałającym przez cały dzień.

6 Oto zapisano to przedemną: Nie zamilczę, ale oddam i odpłacę na łono ich.

7 Nieprawości wasze, także i nieprawości ojców waszych, mówi Pan, którzy kadzili po górach, a na pagórkach hańbili mię; przetoż odmierzę sprawę ich pierwszą na łono ich.

8 Tak mówi Pan: Jako gdyby kto znalazł wino w gronie, i rzekłby: Nie psuj go, bo błogosławieństwo jest w niem; tak i Ja uczynię dla sług moich, że ich wszystkich nie wygubię.

9 Bo wywiodę z Jakóba nasienie, a z Judy dzierżawcę gór moich; i posiędą ją wybrani moi, a słudzy moi tam mieszkać będą.

10 A Saron będzie za pastwisko owcom, a dolina Achor za legowisko wołów ludu mojego, którzy mię szukali.

11 Ale was, którzyście opuścili Pana, którzy zapominacie na górę świętobliwości mojej, którzy gotujecie temu wojsku stół, a którzy oddawacie temu pocztowi mokre ofiary:

12 Was, mówię policzę pod miecz, tak, że wy wszyscy do zabicia schylać się będziecie, przeto, żem wołał, a nie ozwaliście mi się, mówiłem, a nie słyszeliście, aleście czynili, co złego jest przed oczyma mojemi, a czegom Ja nie chciał, obieraliście.

13 Przetoż tak mówi panujący Pan: Oto słudzy moi jeść będą, a wy łaknąć będziecie; oto słudzy moi pić będą, a wy pragnąć będziecie; oto słudzy moi weselić się będą, a wy zawstydzeni będziecie.

14 Oto słudzy moi wykrzykać będą od radości serdecznej, a wy będziecie wołać od boleści serca, i od skruszenia ducha wyć będziecie.

15 I zostawicie imię wasze na przeklinanie wybranym moim, gdy was pomorduje panujący Pan, a sługi swe nazwie innem imieniem.

16 Ten, który sobie będzie błogosławił na ziemi, będzie sobie błogosławił w Bogu prawdziwym; a kto będzie przysięgał na ziemi, będzie przysięgał przez Boga prawdziwego; w zapomnienie zaiste przyjdą te uciski pierwsze, a będą zakryte od oczów moich.

17 Albowiem oto Ja tworzę niebiosa nowe, i ziemię nową, a nie będą wspominane rzeczy pierwsze, ani wstąpią na serce.

18 Owszem weselcie się, a radujcie się na wieki wieków z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja stworzę Jeruzalem na radość, a lud jego na wesele.

19 I rozraduję się w Jeruzalemie, a weselić się będę w ludu moim; a nie będzie słychać w nim głosu płaczu i głosu narzekania.

20 Nie będzie tam więcej nikogo w wieku dziecinnym, ani starca, któryby nie dopełnił dni swoich; bo dziecię we stu latach umrze; ale grzesznik, choćby miał i sto lat, przeklęty będzie.

21 Pobudują też domy, a będą w nich mieszkali; nasadzą też winnic, a będą jeść owoce ich.

22 Nie będą budować tak, aby tam inszy mieszkał; nie będą szczepić, aby inny jadł; bo dni ludu mojego będą jako dni drzewa, a dzieła rąk swoich do zwietszenia używać będą wybrani moi.

23 Nie będą robić próżno, ani płodzić będą na postrach; bo będą nasieniem błogosławionych od Pana, oni i potomkowie ich z nimi.

24 Nadto stanie się, że pierwej niż zawołają, Ja się ozwę; jeszcze mówić będą, a Ja wysłucham.

25 Wilk z barankiem paść się będą społem; lew jako wół plewy jeść będzie, a wężowi proch będzie chlebem jego; nie będą szkodzić ani zatracać na wszystkiej górze świętej mojej, mówi Pan.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 65

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 65:2

Epifania i Bazylea:

„dzień” — Wiek Żydowski, który trwał 1845 lat. (TP 1961, s. 53)

Księga Izajasza 65:4

Epifania i Bazylea:

„jedzą” — Jeść w symbolach biblijnych znaczy przyswajać sobie rzeczy, które są symbolicznie jedzone. (TP 1938, s. 44)

Księga Izajasza 65:5

Epifania i Bazylea:

„bom jest świątobliwszy niżeli ty” — to wyrażenie odnosi się w W.Ew. do nominalnego ludu Bożego, szczególnie do kleru, który ekskomunikował świętych, jako splugawionych heretyków. (TP 1932, s. 73) A w małym W.Ew. mali stronnicy papiescy i mali protestanci (inni Lewici), którzy odrzucili od swej społeczności kapłaństwo jako plugawych heretyków. (TP 1932, s. 73)

Księga Izajasza 65:9

Epifania i Bazylea:

„wybrani moi” — słowo "wybrani" określa tych, którzy pozostaną wiernymi w wysokim powołaniu. (TP 1934, s. 57)

Księga Izajasza 65:13

Epifania i Bazylea:

„jeść będą” — Jeść w symbolach biblijnych znaczy przyswajać sobie rzeczy, które są symbolicznie jedzone. (TP 1938, s. 44)

Księga Izajasza 65:15

Epifania i Bazylea:

„I zostawicie imię wasze na przeklinanie...” — Fałszywe religie w 1000-leciu przestaną istnieć i jedna tylko prawdziwa religia zostanie przyjęta przez wszystkich. (TP 1960, s. 94)

„a sługi swe nazwie innym imieniem” — odnosi się do nowej natury i urzędu jaki Jehowa daje swoim wiernym po za zasłoną. (TP 1932, s. 76)

Księga Izajasza 65:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Niebiosa nowe” — Duchową nową władzę.

„Ziemię nową” — Nowy porządek i układ społeczny.

Księga Izajasza 65:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeruzalem” — Ziemska faza Królestwa Bożego.

Księga Izajasza 65:20

Paruzja (C.T. Russell):

„W wieku dziecinnym” — Nie będzie dzieci, które by miały umrzeć w kilka dni po urodzeniu, jak to bywa teraz.

„Dni swoich” — Żyć może do końca Tysiąclecia.

„Bo dziecię” — Człowiek mający sto lat umrze jako dziecię. Tym sposobem sto lat będzie dane człowiekowi na poprawę. Jeżeli nie będzie chciał, życie będzie mu odebrane przed upływem stu lat.

„Grzesznik będzie przeklęty” — Kto po odpowiedniej próbie sprzeciwiałby się prawom Królestwa w jakimkolwiek szczególe, po decyzji w jego sprawie zostanie wytracony spomiędzy żyjących przez tak zwaną wtórą śmierć.

Epifania i Bazylea:

„Nie będzie tam więcej” — przestaną istnieć. (TP 1961, s. 20,103)

„w wieku dziecinnym” — "dziecięciem" są ci, którzy podczas 1000-lecia kategorycznie odmówią choćby tylko zewnętrznego posłuszeństwa wobec ustroju Królestwa. (TP 1961, s. 20,103)

„ani starca, któryby nie dopełnił dni swoich” — są to ci, którzy nie wypełnią swego życia dobrem, lecz samolubnie użyją sposobności wieku 1000-lecia do wywyższenia się. (TP 1985, s. 181)

„bo dziecię we stu latach umrze, ale grzesznik” — Ci, którzy podczas wieku 1000-lecia i po jego zakończeniu nie poddadzą się zupełnie sprawiedliwym prawom i naprawie królestwa, umrą. (TP 1985, s. 181) Pismo Św. mówi, że w czasie przyszłego Wieku grzesznik stuletni grzeszący świadomie, zostanie zupełnie pozbawiony życia. Ono podaje, że taki grzesznik będzie zaledwie w wieku dziecinnym w porównaniu do tego czym mógłby się stać gdyby wykorzystał sposobności dane mu w owym czasie. Będzie więc całkowitą winą grzeszników jeśli nie skorzystają z błogosławieństw tego dnia. (TP 1958, s. 90) Wnosimy z tego, że każdemu przysługiwać będzie okres co najmniej stuletni, w którym będzie miał sposobność poprawy. (TP 1961, s. 20,103) Po stu latach danej im sposobności umrą Wtórą Śmiercią. (TP 1961, s. 20,103) Ktokolwiek odrzuci możliwości ofiarowane wówczas, będzie pod koniec pierwszej setki lat usunięty spośród ludu przez zniszczenie. (TP 1963, s. 12)

Księga Izajasza 65:21

Epifania i Bazylea:

„Pobudują też domy, a będą w nich mieszkali” — nie będzie się już więcej wynajmować domów w tych czasach, natomiast istnieć będzie więcej wygodnych i zadbanych domostw, w których właściciele będą wygodnie i z przyjemnością zamieszkiwać. (TP 1987, s. 151)

Księga Izajasza 65:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Inszy mieszkał” — W przyszłym wieku nie będzie właścicieli domów czynszowych.

„Dni drzewa” — Posłuszni ludzie "nabywać będą nowej siły", Izaj.40:31.

„Używać będą” — Trwać będą wiecznie.

Epifania i Bazylea:

„wybrani moi” — słowo "wybrani" określa tych, którzy pozostaną wiernymi w wysokim powołaniu. (TP 1934, s. 57)

Księga Izajasza 65:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Będą nasieniem” — Dziećmi.

„Błogosławionych” — Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„bo będą nasieniem” — dziećmi. (TP 1987, s. 151)

„błogosławionych” — Chrystusa. (TP 1987, s. 151)

„od Pana” — Jehowy. (TP 1987, s. 151)

Księga Izajasza 65:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwej niż zawołają” — Zanim pragnienie serc będzie mogło być wyrażone słowami.

„Ja się ozwę” — Wydarzenia tak się będą układały wpośród ludzi, że odpowiedź nadejdzie prędzej - wcześniej, niż się je wypowie.

Epifania i Bazylea:

„Nadto stanie się, że pierwej niż zawołają, Ja się ozwę; jeszcze mówić będą, a Ja wysłucham” — tak blisko będzie Pan, i tak będzie brał pod uwagę wszystkie ich sprawy. (TP 1987, s. 151)

Księga Izajasza 65:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Wilk” — Możebne, iż to wypełni się literalnie, lub odnosi się do ludzi z wilczym usposobieniem.

„Z barankiem” — Również może być literalnie, albo odnosi się do ludzi łagodnego usposobienia.

„Plewy jeść będzie” — Nie będzie żywił się mięsem, lecz powróci do pierwotnego stanu, w jakim był w raju.

„Proch będzie” — "Nieprzyjaciele Jego [Chrystusa] proch lizać będą", Psalm 72:9.

„Wężowi” — Symbolizuje szatana.

„Nie będą szkodzić” — Zabronione będzie siłą. "Rządzić będzie laską żelazną", Obj.2:27. "Nie będzie tam lwa", Izaj.35:9. Wszelka niewłaściwa rzecz i szkodliwa, lub bezpożyteczna człowiekowi, zostanie doszczętnie zniszczoną.

„Ani zatracać” — Wszelkie zarazki chorób i plag zostaną usunięte z rodzaju ludzkiego.

„Na górze świętej mojej” — W Królestwie. Kamień, który uderzył w nogi posągu, stał się wielką górą.

Epifania i Bazylea:

„Wilk z barankiem paść się będą społem” — słowa te mogą się odnosić do ludzi, którzy posiadali poprzednio charaktery podobne do tych jakie posiadają wilk i baran, lub też do zwierząt, albo do obydwu przypadków — w każdym jednak razie wyrażenie tu użyte oznacza rządy pokoju. (TP 1987, s. 151)

„a wężowi proch będzie chlebem jego” — kolejne wyrażenie podobne do „nieprzyjaciele jego proch lizać będą” (Ps. 72:9), oznacza zniszczenie węża, lub raczej szatana, którego symbolizuje wąż. (TP 1987, s. 151)

„nie będą szkodzić ani zatracać” — Wszechobecny Chrystus i Kościół, znając zamiary wszystkich serc, wkroczy zanim zamiar czynienia zła przeobrazi się w czyn, i zapobiegnie zamierzonemu złu przez szybką i skuteczną karę. W dniach tych, język człowieka chcącego rzucić na bliźniego oszczerstwo, albo przekleństwo dotknięty zostanie paraliżem albo inną bezwładnością, zanim zamierzone oszczerstwo, czy przekleństwo wyrazi się w słowie. Ręka wzniesiona przeciw bliźniemu opadnie wzdłuż ciała sparaliżowana i bezradna. Podobnie i ręka złodzieja zamrze w kieszeni bliźniego. A nogi, którymi złoczyńca chciałby się posłużyć, odmówią mu posłuszeństwa nim zbliży się do upatrzonego celu. (TP 1960, s. 117)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 65

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.