Księga Izajasza 11

Księga Izajasza, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 11 — Biblia Gdańska

1 Ale wyjdzie rószczka ze pnia Isajego, a latorostka z korzenia jego wyrośnie.

2 I odpocznie na nim Duch Pański, Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch umiejętności i bojaźni Pańskiej.

3 I będzie czułym w bojaźni Pańskiej, nie będzie według widzenia oczów swoich sądził, ani według słyszenia uszów swoich karał.

4 Ale będzie ubogich sądził w sprawiedliwości, a w prawości będzie karał cichych na ziemi. I uderzy ziemię rózgą ust swoich, a duchem warg swoich zabije niezbożnika.

5 Albowiem sprawiedliwość będzie pasem biódr jego, a prawda przepasaniem nerek jego.

6 I będzie mieszkał wilk z barankiem, a lampart z koźlęciem będzie leżał; także cielę i szczenię lwie, i karmne bydła pospołu będą, a małe dziecię rządzić ich będzie.

7 Krowa i niedźwiedzica społem paść się będą, a płód ich pospołu leżeć będzie, a lew jako wół plewy jeść będzie.

8 A dziecię ssące będzie grało nad dziurą żmijową; a to, które odstawione jest, wpuści rękę swoję do dziury bazyliszkowej.

9 Nie będą szkodzić ani zabijać na wszystkiej górze mojej świętej; bo ziemia będzie napełniona znajomością Pańską, tak jako morze wodami napełnione jest.

10 I stanie się dnia onego, że się za korzeniem Isajego, który stanie za chorągiew narodom, poganie pytać będą; albowiem odpocznienie jego sławne będzie.

11 Stanie się też dnia onego, iż Pan powtóre rękę swą przyłoży, aby posiadł ostatek ludu swego, który pozostanie od Assyryjczyków i od Egiptu, i od Patros, i od Chus, i od Elam, i od Senaar, i od Emat, i od wysep morskich.

12 I podniesie chorągwie między poganami, a zgromadzi wygnanych z Izraela, a rozproszonych z Judy zbierze ze czterech stron ziemi.

13 I ustanie nienawiść Efraimowa, a nieprzyjaciele Judowi wykorzenieni będą. Efraim nie będzie nienawidził Judy, a Juda nie będzie trapił Efraima;

14 Ale polecą na ramię Filistynów na zachód, a pospołu łupić będą narody na wschód słońca; na Edomczyków i Moabczyków ściągną rękę swą, a synowie Amonowi posłuszni im będą.

15 Zniszczy też Pan odnogę morza Egipskiego, i podniesie rękę swoję przeciwko rzece mocnym wiatrem swym, a rozdzieli ją na siedm potoków, i sprawi to, że ją w obuwiu przechodzić będą.

16 A będzie drogą bitą ostatkowi ludu jego, który pozostanie od Assyryjczyków, jako była Izraelowi dnia onego, kiedy wychodził z ziemi Egipskiej.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„rószczka” — Nowa latorośl duchowa, powstała z obietnicy Abrahama.

„Z korzenia jego” — W Palestynie winiarze mają zwyczaj obcinać krzew winny aż do korzenia, ażeby otrzymać nowy krzew. Pan Bóg w postępowaniu z narodem izraelskim uczynił podobnie.

Epifania i Bazylea:

„rószczka” — Jezus. (TP 1984, s. 131)

„ze pnia Isajego” — przez Natana. (TP 1984, s. 131)

Księga Izajasza 11:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpocznie na nim duch” — Lecz nie jako istota.

„Duch mądrości” — Patrz komentarz 2 Moj.30:23,24.

„Duch umiejętności” — Oparty na Jezusa przedludzkim istnieniu. "Znajomością swoją wielu usprawiedliwi sprawiedliwy sługa mój", Izaj.53:11.

„Bojaźni Pańskiej” — Cześć dla Boga Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„I odpocznie na nim Duch Pański” — TAK więc, choć Jezus w związku z pomazaniem Go przez Boga Duchem Świętym otrzymał dużo „znajomości i wyrozumienia” przez badanie pism Starożytnych Godnych (T. P. `62, 66) i w ten sposób był karmiony przez pisarzy Starego Testamentu, którzy stanowią część pozafiguralnej Sary, to jednak „nie był On karmiony przez Swych braci z Małego Stadka” ani przez żadną inną osobę „gdyż był to Bóg, który po spłodzeniu Jezusa bezpośrednio zastosował do Niego obietnice Przymierza bez żadnego ludzkiego przedstawiciela, tzn. działał On na miejscu sług Prawdy jako część matki w zastosowaniu obietnic Przymierza ... Żaden Starożytny Godny ani żaden inny ludzki przedstawiciel nie doprowadził Jezusa do tego duchowego zrozumienia; albowiem Jan Chrzciciel nie usługiwał Jezusowi obietnicami Sary” ; on też tego nie uczynił względem Kościoła, ponieważ umarł przed Zielonymi Świątkami. (TP 1967, s. 44) czynność w Jordanie była co najmniej początkiem Jego namaszczenia jako Kapłana i Króla. (TP 1963, s. 52,53) Namaszczenie było Jego kwalifikacją do służby i ono uzdalniało każdą Jego władzę, uczucie, łaskę i wolę do służby jako Najwyższego Kapłana i Króla. Przez spłodzenie z Ducha każda z Jego łask stała się duchową i każdemu z Jego uczuć dana jest zdolność duchowa; tym zaś łaskom i uczuciom była nadana natychmiastowa doskonałość przez namaszczenie przy Jordanie. Jego doskonała wola ludzka została także uczyniona doskonałą wolą duchową przez to namaszczenie. Jego intelektualnym władzom była dana doskonałość pod względem duchowym, choć nie otrzymały one jeszcze całej wiedzy duchowej, która przynależała do namaszczenia. (TP 1963, s. 52,53) Duch Jehowy. (TP 1984, s. 131)

„Duch mądrości” — jako usposobienie mądrości [prawdy]. (TP 1963, s. 52,53) Prawdy. (TP 1984, s. 131)

„i rozumu” — albowiem dane Mu było zrozumienie znaczenia Prawdy. (TP 1963, s. 52,53) przyswojenia sobie znaczenia Prawdy. (TP 1984, s. 131)

„Duch rady” — jako usposobienie rady [które planowało co i jak czynić]. (TP 1963, s. 52,53) planowanie tego co i jak czynić. (TP 1984, s. 131)

„i mocy” — władzy czynienia tego czego Jego urząd wymagał od Niego. (TP 1963, s. 52,53) Słowo moc, ma tu znaczenie panowania nad sobą i cierpliwości (TP 1963, s. 52,53) siły. (TP 1984, s. 131)

„Duch umiejętności” — jako usposobienie umiejętności [rozpoznanie rzeczy odnoszących się do Jego służby]. (TP 1963, s. 52,53) poznania. (TP 1984, s. 131)

„i bojaźni Pańskiej” — czci Pańskiej składającej się z miłości obowiązkowej i bezinteresownej. (TP 1963, s. 52,53) czci obejmującej miłość obowiązkową oraz niesamolubną, bezinteresowną miłość. (TP 1984, s. 131)

Księga Izajasza 11:3

Paruzja (C.T. Russell):

„I będzie” — Chrystus.

„Słyszenia uszów” — Jak to muszą czynić ziemscy władcy, chociażby mieli najlepsze intencje.

Epifania i Bazylea:

„w bojaźni Pańskiej” — Przez słowo bojaźń [cześć] Pańska należy rozumieć sprawiedliwość jako miłość obowiązkową i miłość bezinteresowną. (TP 1963) TP (TP 1963)

Księga Izajasza 11:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W sprawiedliwości” — Z absolutną akuratnością.

„Uderzy ziemię” — Obecny porządek i ustrój społeczny w czasie ucisku (od roku 1914).

„Rózgą ust swoich” — Wyrokiem, który został już wypowiedziany.

„Duchem warg” — Siłą ducha Swej Prawdy.

„Zabije niezbożnika” — Proroctwo to wskazuje, że w czasie, gdy Królestwo Boże będzie ustanawiane na ziemi, będą żyli niegodziwi i źli ludzie.

Epifania i Bazylea:

„duchem warg swoich zabije bezbożnika” — [ruach]; doktryny, nauki. (TP 1985, s. 29) Mówiąc o Prawdzie Chrystusowej symbolicznie zbijającej złych, Bóg oświadcza, że zabije niezbożnych duchem warg swoich. (TP 1961, s. 120)

Księga Izajasza 11:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Pasem biódr” — Mesjasz będzie wiernym sługą Boga Jehowy.

Księga Izajasza 11:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Mieszkał wilk” — Możebne w literalnym znaczeniu, jak również odnosi się do ludzi z wilczym usposobieniem.

„Z barankiem” — Tak w znaczeniu literalnym, jak może się odnosić do ludzi z podobnym do baranka usposobieniem.

„A małe dziecię” — Obraz tu przedstawiony odnosi się do ziemskiej, a nie duchowej fazy Królestwa i pokazuje czas naprawienia wszystkich rzeczy - restytucję - i nie ma nic do czynienia z nadzieją Kościoła Bożego.

„Rządzić ich będzie” — Będzie miało nad nimi władzę. Pierwotne usposobienie zwierząt dzikich będzie przywrócone do stanu, zanim człowiek upadł i utracił władzę.

Epifania i Bazylea:

„I będzie mieszkał wilk z barankiem, a lampart z koźlęciem będzie leżał” — wilcze charaktery – ci, którzy mieli takie usposobienie w tym wieku – staną się podobni do baranka i będą żyć w pokoju z tymi o takich charakterach – cichymi; dzikie lamparty dzisiejszych czasów, niszczące i siłą zabierające prawa innych, staną się tak spokojne i grzeczne, że będą żyć w pokoju nawet z najsłabszymi (reprezentowanymi tutaj przez koźlę).-E17'326

„także cielę i szczenię lwie, i karmne bydła razem będą” — ci, którzy są niedojrzali oraz ci, którzy z natury są dzikimi w charakterze będą żyć w całkowitym pokoju, razem z tymi, którzy stopniowo będą coraz wyżej rozwijani w Boskiej miłości,-E17'326

„a małe dziecię rządzić ich będzie” — będą tak oswojeni, że małe dziecko – delikatne, ciche i łagodne – będzie w stanie ich prowadzić i kierować tymi, którzy w tym życiu mają tak złe charaktery.-E17'326

Księga Izajasza 11:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Plewy jeść będzie” — A nie mięso, jak teraz.

Epifania i Bazylea:

„Krowa i niedźwiedzica razem paść się będą” — tj. ci, którzy podają mleko Słowa, oraz ci, którzy żerują na innych, wtedy będą paść się razem,-E17'326

„a płód razem leżeć będzie” — bez jakiejkolwiek opozycji, walki czy konfliktu między nimi,-E17'327

„a lew jak wół plewy jeść będzie” — tzn. zamiast wzajemnie żerować na sobie, ci o lwich, silnych usposobieniach będą karmić się Słowem prawdy, tak jak czyni to symboliczny wół – lud Boży.-E17''327

Księga Izajasza 11:8

Epifania i Bazylea:

„A dziecię ssące będzie bawić się nad dziurą żmijową” — tzn. nawet najsłabsi będą zabezpieczeni przed wyrafinowanymi atakami szatana w sferze, w której używa on swej mocy; -E17'327

„a to, które odstawione jest, wpuści rękę swoją do dziury bazyliszkowej” — w ten sposób małe dziecko, dopiero co odstawione od piersi i niezbyt jeszcze silne, będzie bezpieczne, nawet w sferze, w której szatan używał kiedyś swoich chytrych i zwodniczych machinacji.-E17'327

Księga Izajasza 11:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie będą szkodzić” — Szkodzenie będzie surowo wzbronione. "I będzie ich rządził laską żelazną", Obj.2:27. "Nie będzie tam lwa", Izaj.35:9. Wszelka rzecz szkodliwa, bezużyteczna lub niewłaściwa, będzie zupełnie zniszczoną.

„Ani zabijać” — Mikroby różnych chorób i wszelka zaraza ustanie.

„Na górze świętej” — W Królestwie Bożym, bo "kamień", który uderzył w nogi posągu, stał się wielką górą, Daniel 2:34.

„Bo ziemia” — Przy końcu Tysiąclecia. Nie można tego stosować do obecnych czasów.

„Znajomością Pańską” — Która na ten czas okaże się ludziom, iż nie było to proroctwo niedorzecznością. "Bo mnie oni wszyscy poznają od najmniejszego z nich, aż do największego", Jer.31:34. Bóg "chce, żeby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości Prawdy przyszli", 1 Tym.2:4.

Epifania i Bazylea:

„Nie będą szkodzić, ani zabijać” — Prawość zajmie miejsce na którym królował grzech. (TP 1960, s. 94) w Królestwie Bożym – w czasie Tysiąclecia i po nim – nie będzie tolerowane nic szkodliwego ani destrukcyjnego. -E17'327

„ziemia będzie napełniona znajomością Pańską” — Błąd zostanie usunięty z ziemi, a Prawda wzniesie swoje berło w górę. (TP 1960, s. 94) ponieważ społeczeństwo będzie pełne prawdy, tak jak głębokie jest morze i wysokie niebiosa.-E17'327 (TP 1961, s. 130) W przyszłym Wieku bez spłodzenia z Ducha Starożytno Godni i M.G., oraz klasa restytucyjna zrozumieją wszystko, co znajduje się w Biblii. (TP 1961, s. 130)

Źródła: TP 60'94; 61'130;

Księga Izajasza 11:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Za korzeniem” — Jest to korzeń - starożytni święci.

„Za chorągiew” — Rodzajowi ludzkiemu będzie pokazane w ojcach starożytnych świętych, do czego człowiek będzie mógł dojść.

Epifania i Bazylea:

„dnia onego” — w czasie 1000-lecia. (TP 1961, s. 53)

„że się za korzeniem Isajego” — Jezusem, który w tym radosnym dniu będzie podtrzymywał i wzmacniał wszystkich,-E17'327 (TP 1961, s. 53)

„który stanie się za chorągiew” — miejsce zgromadzenia -E17'327 (TP 1961, s. 53)

„narodom” — gdyż zgromadzą się one wokół naszego Pana i we wszystkich sprawach wezmą Jego stronę, -E17'327 (TP 1961, s. 53)

„poganie” — narody -E17'327 (TP 1961, s. 53)

„pytać będą” — w tym czasie narody ziemi będą szukać tego wspaniałego korzenia Isajego, który będzie tym, od którego uzyskają swe życie; -E17'327 albowiem odpocznienie jego=> gdy On go udzieli -E17'327 (TP 1961, s. 53)

„sławne będzie” — będzie to odpoczynek wobec Boga, odpoczynek wzajemny wobec siebie, odpoczynek wobec całego stanu przyszłego wieku. Zaprawdę wspaniały będzie to odpoczynek, w którym ludzkie dzieci będą się radować i uwielbiać Boga.-E17'327 (TP 1961, s. 53)

Księga Izajasza 11:11

Epifania i Bazylea:

„iż Pan powtóre rękę swą przyłoży” — tak jak to uczynił pierwszy raz, przy końcu niewoli Babilońskiej. (TP 1954, s. 20)

„ostatek ludu swego” — odnosi się do cielesnego Izraela, który doświadczy drugiego wyzwolenia z Asyrii itd.. (TP 1932, s. 77)

Księga Izajasza 11:12

Epifania i Bazylea:

„I podniesie chorągiew między poganami, a zgromadzi wygnanych z Izraela, a rozproszonych z Judy zbierze z czterech stron ziemi” — wszystko to jest w toku od 1878 roku, lecz nie miało miejsca wcześniej, ponieważ przed ich rozproszeniem w wieku Ewangelii 12 pokoleń nigdy nie było rozproszonych na cztery strony ziemi. (TP 1995, s. 87)

Księga Izajasza 11:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Efraimowa” — Figura na chrześcijaństwo.

Księga Izajasza 11:16

Epifania i Bazylea:

„ostatkowi ludu jego” — odnosi się do cielesnego Izraela, który doświadczy drugiego wyzwolenia z Asyrii itd.. (TP 1932, s. 77)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.