Księga Izajasza 66

Księga Izajasza, rozdział 66 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (24 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 66 — Biblia Gdańska

1 Tak mówi Pan: Niebo jest stolicą moją, a ziemia podnóżkiem nóg moich. Gdzież tedy będzie ten dom, który mi zbudujecie? albo gdzie będzie miejsce odpocznienia mego?

2 Bo to wszystko ręka moja uczyniła, i nią stanęło to wszystko, mówi Pan. Wszakże Ja na tego patrzę, który jest utrapionego i skruszonego ducha, a który drży na słowo moje.

3 Inaczej ten, kto zabija wołu na ofiarę, jakoby zabił człowieka; kto zabija na ofiarę bydlątko, jakoby psa ściął; kto ofiaruje ofiarę suchą, jakoby krew świnią ofiarował; kto kadzi kadzidłem, jakoby bałwanowi błogosławił. A jako oni sobie obrali drogi swoje, i w obrzydliwościach swoich kochała się dusza ich.

4 Tak i Ja obiorę za wynalazki ich, a to, czego się boją, przywiodę na nich, przeto, że gdym wołał, żaden się nie ozwał, gdym mówił, nie słuchali, ale czynili to, co złego jest przed oczyma mojemi, a to, czegom nie chciał, obierali.

5 Słuchajcie słowa Pańskiego, wy którzy drżycie na słowo jego. Bracia wasi nienawidzący was, a wyganiający was dla imienia mego, mówią: Niech się okaże sława Pańska. Okażeć się zaiste ku pociesze waszej; ale oni pohańbieni będą.

6 Głos grzmotu z miasta słyszany będzie, głos z kościoła, głos Pana oddawającego zapłatę nieprzyjaciołom swoim.

7 Pierwej niż pracowała ku porodzeniu, porodziła, pierwej niż ją ogarnęła boleść, porodziła mężczyznę.

8 Któż słyszał co takowego? Kto widział co podobnego? Możeż to być, aby ziemia narodziła ludu za jeden dzień? Izali naród spłodzony bywa jednym razem? Ale Syon ledwie począł pracować ku porodzeniu, alić porodził synów swych.

9 Cóżbym Ja, który otwieram żywot, rodzić nie miał? mówi Pan. Cóżbym Ja, który to czynię, że rodzą, zawartym był? mówi Bóg twój.

10 Weselcie się z Jeruzalemem a radujcie się w nim wszyscy, którzy go miłujecie. Wesewlcie się z nim wielce, wszyscy którzykolwiek płakali nad nim.

11 Przeto, że ssać będziecie, i sycić się piersiami pociech jego, ssać będziecie, i rozkoszami opływać w jasności chwały jego.

12 Bo tak mówi Pan: Oto Ja obrócę na nich pokój jako rzekę, a sławę narodów jako strumień zalewający, i będziecie ssać; na ręku noszeni, i na kolanach rozkosznie piastowani będziecie.

13 Jako ten, którego cieszy matka jego, tak Ja was cieszyć będę; a tak w Jeruzalemie uciechy miewać będziecie.

14 Ujrzycie zaiste, a radować się będzie serce wasze, a kości wasze jako trawa zakwitną. I poznana będzie ręka Pańska przy sługach jego; ale się gniewem zapali przeciwko nieprzyjaciołom swoim.

15 Bo oto Pan w ogniu przyjdzie, a poczwórne jego jako wicher, aby wylał gniew swój w popędliwości, a łajanie swoje w płomieniu ognia.

16 Pan, mówię, przez ogień sądzić będzie, i przez miecz swój wszelkie ciało, a pobitych od Pana wiele będzie.

17 I ci, którzy się poświęcają i oczyszczają w ogrodach, jeden za drugim jawnie; którzy jedzą mięso świnie, i inną obrzydłość, i myszy, koniec także wezmą, mówi Pan.

18 Albowiem Ja znam sprawy ich, i myśli ich; i przyjdzie ten czas, że zgromadzę wszystkie narody, i języki, i przyjdą a oglądają chwałę moję.

19 I położę na nich znak, a poślę z tych, którzy zachowani będą, do narodów przy morzu do Pul i Lud, którzy ciągną łuk do Tubala, i do Jawanu, na wyspy dalekie, które nic o mnie nie słyszały, i nie widziały chwały mojej; i będą opowiadały chwałę moję między narodami.

20 I przywiodę wszystkich braci waszych ze wszystkich narodów Panu w dary, na koniach i na wozach, i na lektykach, i na mułach, i na zawidnikach, na górę świętobliwości mojej do Jeruzalemu, mówi Pan, tak jako przynoszą synowie Izraelscy dar w naczyniu czystem do domu Pańskiego.

21 I z tych też nabiorę kapłanów i Lewitów, mówi Pan.

22 Bo jako te niebiosa nowe, i ta ziemia nowa, którą Ja uczynię, stanie przedemną, mówi Pan, tak stanie nasienie wasze i imię wasze.

23 I stanie się, że od nowiu miesiąca do nowiu miesiąca, i od sabatu do sabatu przychodzić będzie wszelkie ciało, aby się kłaniało przed oblicznością moją, mówi Pan.

24 I wynijdą a oglądają trupy ludzi tych, którzy wystąpili przeciwko mnie; albowiem robak ich nie zdechnie, a ogień ich nie zgaśnie, a będą obrzydliwością wszelkiemu ciału.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 66

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 66:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Podnóżkiem nóg moich” — "Miejsce nóg moich uwielbił", Izaj.60:13.

Epifania i Bazylea:

„Tak mówi Pan: Niebo jest stolicą moją, a ziemia podnóżkiem nóg moich. Gdzież tedy będzie ten dom, który mi zbudujecie? albo gdzie będzie miejsce odpocznienia mego?” — Jehowa oznajmia, że niebiosa są Jego tronem a ziemia Jego podnóżkiem. Zapytuje więc: Gdzież tedy jest ten dom, który zbudował człowiek, a który to dom jest miejscem Boskiego spotykania się z rodzajem ludzkim, przebywania z nim i błogosławienia mu? Dawid stwierdził (1 Kron. 28:2, porównaj 2 Sam. 7:5—13), „Jam był umyślił w sercu swem, budować dom, gdzieby odpoczywała skrzynia przymierza Pańskiego, i na podnóżek nóg Boga naszego”. Podnóżkiem tym w Wieku Żydowskim w pewnym znaczeniu był typowy przybytek i świątynia (Ps. 99:5; 132:7). To było więc tym miejscem Jego spotkań z ludem, przebywania z nim i błogosławienia mu. Obecność Boga była manifestowana przez nadnaturalne światło, które świeciło między cherubinami nad arką przymierza w świątnicy najświętszej (2 Sam. 6:2; 2 Król. 19:15; 1Kron. 13:6; Ps. 80:2; Iz. 37:16). Lecz Jehowa nie jest ograniczony ani określony, żaden budynek, postawiony rękoma nie może Go objąć (2 Kron. 2:6; 6:18; Dzieje 7:48—50; 17:24,25). (TP 1983, s. 29)

Księga Izajasza 66:2

Epifania i Bazylea:

„Bo to wszystko ręka moja uczyniła, i nią stanęło to wszystko, mówi Pan” — Bóg stwierdza, że w ostatecznym znaczeniu On jest także Budowniczym literalnej świątyni i On ją przyprowadził do istnienia. Lecz jest także Budowniczym większej i wspanialszej świątyni — Świątyni antytypowej. Bowiem na Swoją antytypową Świątynię, na Swój prawdziwy Kościół, na Swoje z Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia miejsce spotykania się, przebywania i błogosławienia Swemu ludowi, poszukiwał i wybrał szczególną klasę — przędtysiącletnie nasienie Abrahama. (TP 1983, s. 29) W skończonym obrazie antytypowej Świątyni, (TP 1983, s. 29) 1/ Świątnica Najświętsza i Świątnica - stanowią wieczny stan Boga, Jezusa i członków Jego Ciała (antytypowe kapłaństwo). (TP 1983, s. 29) 2/ Dziedziniec wewnętrzny (1 Król. 7:12) - przedstawia wieczny stan Wielkiej Kompanii w duchowym Królestwie, a (TP 1983, s. 29) 3/ dziedziniec zewnętrzny - przedstawia wieczny stan w duchowym Królestwie zmartwychwstałych i po Tysiącleciu narodzonych na duchowym poziomie Starożytnych Godnych i Młodocianych Godnych (trzy klasy antytypowych Lewitów). (TP 1983, s. 29) Te klasy upiększą i uczynią sławną antytypową Świątynię Boga jako Jego podnóżek (Iz. 60:13). (TP 1983, s. 29) Poświęceni Obozownicy Epifanii będą pomocnikami Godnych w pełnionej przez nich służbie na rzecz ludzkości, pokazanej przez Netynejczyków będących pomocnikami Lewitów w ich służbie na rzecz narodu Izraela (Ezdr. 2: 43—54, 58; 8:20). (TP 1983, s. 29)

„Ja na tego patrzę” — okazuję łaskę. (TP 1967, s. 58)

„który jest utrapionego” — pokornego. (TP 1967, s. 58)

„i skruszonego” — zgnębionego przez grzech. (TP 1967, s. 58)

„a który drży” — ma poszanowanie. (TP 1967, s. 58)

Księga Izajasza 66:3

Epifania i Bazylea:

„Inaczej ten, kto zabija wołu na ofiarę, jakoby zabił człowieka; kto zabija na ofiarę bydlątko, jakoby psa ściął; kto ofiaruje ofiarę suchą, jakoby krew świnią ofiarował; kto kadzi kadzidłem, jakoby bałwanowi błogosławił. A jako oni sobie obrali drogi swoje, i w obrzydliwościach swoich kochała się dusza ich” — Bóg stwierdził brak licznych zalet u Swego nominalnego ludu w czasach Izajasza. Z powodu tego braku, z powodu obrania przez ten lud swoich własnych dróg, zamiast drogi Bożej i z powodu ich upodobania w rzeczach obrzydliwych dla Niego — chociaż zewnętrznie byli uświęceni i oczyszczeni — On patrzył na nich łącznie z ofiarami Jemu składanymi, jako w Jego oczach nie lepszymi od morderców, jak na ofiarników zwierząt nieczystych i otwarcie bałwochwalczych. (TP 1983, s. 29,30) W czasach Pierwszego Adwentu Jezusa, gdy Bóg zaczynał wybierać tych, którzy mieli przebywać w Świątnicy i Świątnicy Najświętszej, nominalny cielesny Izrael w istocie nie był lepszy, choć na pozór poświęcony i czysty. Ci Izraelici, zbliżali się do Niego swymi ustami, lecz ich serca były daleko od Niego. Nie nadawali się do przyjęcia ich przez Boga w pysznej, samousprawiedliwiającej się postawie, która sprawiała iż bardziej cenili swoją tradycję niż Słowo Boże. (TP 1983, s. 29,30) Większe jednak wypełnienie obejmuje nominalnego duchowego Izraela, szczególnie obecnie przy końcu Wieku, w okresie Laodycejskim. Jemu także brak potrzebnych zalet serca, łącznie z pokorą, ze skruchą i cichością, pełną czci i żarliwą postawą wobec Prawdy Słowa Bożego. Taki stan jest bardzo widoczny w kościele nominalnym, gdzie dostrzega się oziębłość, pychę, chełpliwość i lekceważenie nauk Słowa Bożego. Na skutek tych braków, wyboru swoich własnych dróg i upodobań w rzeczach obrzydliwych dla Boga ich antytypowe ofiary nie nadają się do przyjęcia przez Boga, tak właśnie jakby to były ofiary morderców, ofiarników zwierząt nieczystych i bałwochwalców. (TP 1983, s. 29,30)

Księga Izajasza 66:4

Epifania i Bazylea:

„Tak i Ja obiorę za wynalazki ich, a to, czego się boją, przywiodę na nich, przeto, że gdym wołał, żaden się nie ozwał, gdym mówił, nie słuchali, ale czynili to, co złego jest przed oczyma mojemi, a to, czegom nie chciał, obierali” — Bóg oznajmia, że wybierze silne złudzenia, które im ześle, i sprowadzi na nich te rzeczy, których się obawiają, gdyż kiedy (TP 1983, s. 30) (a) On przez Swe sługi sygnalizował, że im udzieli informacji, pytań, instrukcji bądź ostrzeżeń, to oni nie reagowali albo reagowali niewłaściwie, (TP 1983, s. 30) (b) kiedy On przemawiał przez Swoje Słowo, oni nie słuchali i nie byli posłusznymi, lecz (TP 1983, s. 30) (c) postępowali źle wobec Niego i (TP 1983, s. 30) (d) wybierali to, co się Jemu nie podoba. (TP 1983, s. 30)

Księga Izajasza 66:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy drżycie” — Wy, którzy sądzicie samych siebie i dla których spojrzenie napomnienia jest wystarczające.

„Sława Pańska” — Czynimy to dla chwały Bożej.

„Okaże się” — Chrystus.

Epifania i Bazylea:

„Słuchajcie słowa Pańskiego, wy którzy drżycie na słowo jego. Bracia wasi nienawidzący was, a wyganiający was dla imienia mego, mówią: Niech się okaże sława Pańska. Okażeć się zaiste ku pociesze waszej; ale oni pohańbieni będą” — Jehowa, szczególnie od 1874 roku, wzywał Swój lud do słuchania Jego poselstwa, używał tych o cichej i pełnej szacunku postawie wobec Jego Prawdy pochodzącej z Jego Słowa (przede wszystkim poselstwa Prawdy Żniwa), zwłaszcza tych, których niebiblijnie wykluczano i pozbawiano społeczności. Bóg stwierdził, że bracia tych wykluczonych, manifestujący nienawiść wobec nich, wykluczyli ich w sposób niebiblijny i pozbawili społeczności mówiąc, że Bóg będzie przez to wysławiony, ostatecznie zwieszą swoje głowy w zawstydzeniu, kiedy On się objawi przez Chrystusa w czasie Wtórego Adwentu, w celu oczyszczenia z zarzutów i uradowania Swego prawdziwego ludu. (TP 1983, s. 30)

Księga Izajasza 66:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos grzmotu” — Czas ucisku, zamęt w narodach.

„Z miasta” — Symbolizuje rząd religijny, mistyczny Babilon.

„Głos” — Głos Archanioła, Chrystusa. Głos Prawdy Bożej i ostrzeżenia.

„Z Kościoła” — Prawdziwego Kościoła, Głowy i Ciała.

„Zapłatę” — W czasie ucisku.

Epifania i Bazylea:

„Głos grzmotu z miasta słyszany będzie, głos z kościoła, głos Pana oddawającego zapłatę nieprzyjaciołom swoim” — Poczynając w specjalnym sensie po odrzuceniu Wielkiego Babilonu, jako rzecznika Pańskiego w 1878 roku i trwając dalej do 1914 roku oraz po 1914 roku wzrastająco, występowały wielkie agitacje, podniecenie, zamieszanie i niepokój — zapowiedź zniszczenia — po stronie chrześcijaństwa, Wielkiego Babilonu. (TP 1983, s. 30) W tym samym czasie rozlegał się wielki głos lub inaczej poselstwo, które postępowało od 1878 roku, pochodzące od naszego Pana Jezusa i wzbudzonych świętych, klasy Świątyni (z kościoła [w czasach Izajasza, prawdopodobnie od strony świątyni położonej na górze Moria, z jakiejś jej części, jeśli w ogóle taka została]), połączone z wielkim poselstwem Jehowy, by przygotować się do i spowodować, by na Jego wrogów spadła kara rozpoczynająca się wybuchem wojny światowej, jesienią 1914 roku. (TP 1983, s. 30)

Księga Izajasza 66:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwej” — Nominalny kościół.

„Niż pracowała” — W czasie ucisku przy końcu wieku ewangelicznego.

„Porodziła mężczyznę” — Chrystusa, Głowę i Ciało. "Przyjdzie z Syony Wybawiciel", Rzym.11:26.

Epifania i Bazylea:

„Pierwej” — Wszyscy wybrani byli popieczętowani na czołach i zżęci przed jesienią 1916 roku. M.St. opuściło nominalny Syon. (TP 1936, s. 69) czas Wielkiego Ucisku — skompletowany Chrystus, Głowa i Ciało, wielki Wyzwoliciel, Mężczyzna, nasienie Abrahama w swym ograniczonym znaczeniu, włączając ostatnich członków, otrzymał właśnie dostateczną ilość stosownej Prawdy (popieczętowanie na czołach - Obj. 7:1—8) — by opuścić chrześcijaństwo. To rodzenie chrześcijaństwa (TP 1983, s. 12,30) (mój dopisek: chodzi zapewne nie o rodzenie lecz o bóle porodowe, tak ja jest w 83'12: "Bóle porodowe, które ostatecznie przyniosą mu śmierć - całkowite zniszczenie - zaczęły się wybuchem wojny światowej w 1914 roku pierwszą fazą Czasu Wielkiego Ucisku"), (TP 1983, s. 12,30) które wkrótce zakończy się jego symboliczną śmiercią, zupełnym zniszczeniem, rozpoczęło się wybuchem wojny światowej, jesienią 1914 roku, pierwszą fazą Czasu Wielkiego Ucisku, który szybko się rozpowszechniał, a do wiosny 1916 roku był wszechświatowym w chrześcijaństwie i wszystkie narody były nim złowrogo dotknięte, choć niekoniecznie jako strona walcząca. (TP 1983, s. 12,30) Wyzwalanie wielkiego Wyzwoliciela, „Mężczyzny”, rozpoczęło się, gdy Jezus i „prawdziwi Izraelczycy” symbolicznie się narodzili, czyli odłączyli od nominalnego cielesnego Syjonu. To wyzwalanie postępowało w Wieku Ewangelii tak długo, aż pozostali członkowie Ciała, łącznie z ostatnimi, symbolicznie się narodzili, czyli odłączyli od nominalnego Duchowego Syjonu, chrześcijaństwa, wiosną 1916 roku, gdy wojna światowa była powszechna w chrześcijaństwie. Szczególne symboliczne narodzenie ostatniego ze 144.000 członków z nominalnego chrześcijaństwa około wiosny 1916 roku poprzedzone było późniejszym narodzeniem z Ducha w pierwszym zmartwychwstaniu. (TP 1983, s. 12,30)

„niż pracowała ku porodzeniu” — to pracowanie ku porodzeniu zaczęło się od wojny światowej i się tak prędko rozszerzyło, że wczesną wiosną 1916 roku było powszechne w Chrześcijaństwie. (TP 1936, s. 69) nim symboliczne boleści przyszły na niego w wielkim czasie ucisku. (TP 1954, s. 19) pierwej niż nominalny Syon tj. Babilon począł pracować ku porodzeniu (1Tes.5:3). (TP 1961, s. 88) wszędzie tam, gdzie znajdował się Syjon (kościół nominalny; tam Chrystus — Głowa i Ciało — („mężczyzna”) opuszczał go przed rozpoczęciem się bólów porodowych (przed Czasem Wielkiego Ucisku). (TP 1983, s. 12,30) .... Ten wielki Wybawiciel, „mężczyzna”, począł być uwalniany z nominalnego Syjonu, gdy Jezus i niektórzy członkowie Jego Kościoła jako „prawdziwi Izraelici” zostali odłączeni od nominalnego domu cielesnego Izraela, co trwało tak długo, aż pozostali członkowie Ciała zostali wyprowadzeni z nominalnego domu duchowego Izraela. (TP 1983, s. 12,30)

„porodziła” — jest to wyzwolenie M.St. i W.G. z Babilonu - Nominalnego Syonu... Prawdziwe narodzenie klasy Chrystusowej zaczęło się przy zmartwychwstaniu w 1878 r. (TP 1925, s. 78,79) Ciało Chrystusowe miało go (Babilon) opuścić. (TP 1961, s. 88)

„mężczyznę” — mężczyzna to klasa Chrystusowa. (TP 1925, s. 78,79) Chrystus, Głowa i Ciało. (TP 1972, s. 67)

Księga Izajasza 66:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Syon” — Objęty boleściami podczas ucisku.

„Porodził synów” — Gdy Ciało Chrystusowe będzie całkowicie oswobodzone z ziemskich warunków do stanu duchowego, klasa Wielkiego Grona zostanie uwolniona całkowicie z nominalnego kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Któż słyszał co takowego? Kto widział co podobnego? Możeż to być, aby ziemia narodziła ludu za jeden dzień?” — Powstało pytanie, kto słyszał i widział takie nadzwyczajne wydarzenia w ludzkim społeczeństwie, jak to jest przedstawione w chrześcijaństwie, by urodzić skompletowanego „Mężczyznę” przed rozpoczęciem się Czasu Ucisku. (TP 1983, s. 30,31)

„Izali naród spłodzony bywa jednym razem?” — [naród - w hebrajskim: goy — „ciało zbiorowe”; „w sensie mas” — patrz konkordancje Young'a i Strong'a]. (TP 1987, s. 150)

„aleć porodził synów swych; Ale Syon ledwie począł pracować ku porodzeniu” — Oprócz wspomnianych 144.000, czyli „Mężczyzny”, symbolicznie porodzonych albo odłączonych od nominalnego kościoła wiosną 1916 roku, zanim nominalny Syjon rozpoczął rodzenie, są jeszcze drudzy, którzy zostali urodzeni po rozpoczęciu rodzenia przez nominalny Syjon w Czasie Wielkiego Ucisku. Ci drudzy to Wielka Kompania („porodził synów” [I.mn. — nie „porodził” syna, jak w przypadku 144.000]). (TP 1983, s. 30,31) Członkowie Wielkiej Kompanii też zostali symbolicznie urodzeni przez nominalny Syjon, chrześcijaństwo, niektórzy przed a inni w Czasie Wielkiego Ucisku (Obj. 7:9—17). Niektórzy z nich, co do których wierzymy, że ,są antytypem Lota opuszczającego Sodomę przed spadnięciem ognia, opuścili nominalny Syjon, podobnie jak to uczyniło 144.000, przed Czasem Ucisku. Lecz większość członków Wielkiej Kompanii na ziemi, ci wskazani w tym wierszu, opuścili Syjon po rozpoczęciu rodzenia w Wojnie Światowej, w jej pierwszej fazie. Wielu opuściło go po 1916 roku w Czasie Ucisku, przed zakończeniem swego biegu w tym życiu, pozostali opuścili w Czasie Ucisku. (TP 1983, s. 30,31)

Księga Izajasza 66:9

Epifania i Bazylea:

„Cóżbym Ja, który otwieram żywot, rodzić nie miał? ... Cóżbym ja, który to czynię, że rodzę, zawartym był? mówi Bóg twój” — Jehowa stawia retoryczne pytania, czy On, jeśli doprowadza do symbolicznych narodzin, nie widzi także, iż one się wypełniły? On ma moc spowodować bądź powstrzymać symboliczny poród. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Jeruzalemu” — Ziemska faza Królestwa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Weselcie się z Jeruzalemem a radujcie się w nim wszyscy, którzy go miłujecie. Weselcie się z nim wielce, wszyscy którzykolwiek płakali nad nim” — Koniec „dwójnasobu” niełaski Izraela nastąpił wiosną 1878 roku. Zaznaczył on początek szczególnego radowania się z Jeruzalemem (w znaczeniu narodu żydowskiego) tych, którzy po nim płakali, gdyż jak to można zauważyć, Kongres Narodów w Berlinie usunął niemożność Żydów do powrotu i pozostania w Palestynie. Także Wówczas zaczęto rozpowszechniać Nowy Testament Delitzscha w języku hebrajskim. Wydarzenia te zapoczątkowały powrót specjalnej łaski do cielesnego Izraela. Łaska ta stale się zwiększała, w miarę jak czas upływał. (TP 1983, s. 31) Wojna światowa w swej pierwszej fazie i jej następstwa świadczyły o Deklaracji Balfoura, zobowiązującej Brytanię do łaskawego traktowania i dołożenia wszelkich starań do ustanowienia w Palestynie narodowej ojczyzny dla ludności żydowskiej. To stopniowo, we właściwym czasie, mimo przeciwieństw, doprowadziło do ustanowienia 14 maja 1948 roku niezależnego Państwa Izraela i powrotu do niego oraz ponownego osiedlenia się w nim ogromnej liczby Żydów, pomimo wielkiego sprzeciwu Arabów i innych. Druga faza Ucisku Jakuba dopiero nastąpi. Lecz ci, co miłują cielesnego Izraela powinni „weselić się z Jeruzalemem” i być z niego zadowolonymi. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:11

Epifania i Bazylea:

„Przeto, że ssać będziecie, i sycić się piersiami pociech jego, ssać będziecie, i rozkoszami opływać w jasności chwały jego” — Ci, którzy miłują Jeruzalem i weselą się z nim obejmują — a szczególnie po inauguracji Nowego Przymierza obejmą — wielu quasi-wybranych i nie wybranych pogan. Będą oni wyczekiwać z Jeruzalemu instrukcji (wpierw mleka Słowa Bożego, a później twardego pokarmu), kierownictwa i pociechy, które przyswojone przez nich dadzą im zadowolenie i rozkosz z jego (Jeruzalemu) obfitego i wybornego zaopatrzenia. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:12

Epifania i Bazylea:

„Bo tak mówi Pan: Oto Ja obrócę na nich pokój jako rzekę, a sławę narodów jako strumień zalewający, i będziecie ssać; na ręku noszeni, i na kolanach rozkosznie piastowani będziecie” — Jehowa obiecuje rozszerzyć pokój (hebr. shalom - powodzenie) nad Jeruzalemem w strumień zalewający (porównaj i spowodować, aby bogobojni i właściwie usposobieni poganie przyszli do niego w wielkich liczbach. Ci, którzy poszukują Jeruzalemu, miłują go i radują się z nim, przyswoją sobie Boskie instrukcje i inne wielkie błogosławieństwa. W zamian otrzymają od Jeruzalemu szczególnie tkliwą uwagę (przy boku twoim chowane będą [zwyczajem wówczas było noszenie karmionych dzieci u boku matki — Iz. 60:4]). (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:13

Epifania i Bazylea:

„Jako ten, którego cieszy matka jego, tak Ja was cieszyć będę; a tak w Jeruzalemie uciechy miewać będziecie” — Nie ma większej pociechy dla dziecka, szczególnie w strapieniu, nad dobrą matkę. I to jest ten rodzaj pokoju, jaki Jeruzalem rozprzestrzeni na drugich, którzy do niego przyjdą po pomoc w Tysiącletnim Pośredniczącym Królestwie. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:14

Epifania i Bazylea:

„Ujrzycie zaiste, a radować się będzie serce wasze, a kości wasze jako trawa zakwitną. I poznana będzie ręka Pańska przy sługach jego; ale się gniewem zapali przeciwko nieprzyjaciołom swoim” — To spowoduje wielką radość i zadowolenie serca w miarę jak ludzkość będzie wstępować na gościniec świątobliwości, w miarę jak będą się rozwijać i wzrastać w łasce i wiedzy. Wówczas dowiedzą się, że moc Wszechmocnego działała wobec prawdziwych sług Pańskich, a Jego gniew wobec Jego nieprzyjaciół. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako wicher” — Symbol czasu ucisku.

„W płomieniach ognia” — Znaczy sąd, zniszczenie złych systemów.

Epifania i Bazylea:

„Bo oto Pan w ogniu przyjdzie, a poczwórne jego jako wicher, aby wylał gniew swój w popędliwości, a łajanie swoje w płomieniu ognia” — Ludzkość będzie wiedziała o zbliżającej się odpłacie Jehowy w symbolicznym wichrze i ogniu w dniu Jego gniewu, z Jego potężnymi czynnikami, by wylać Swój gniew i odpłatę, z niszczycielskim uciśnieniem. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez miecz swój” — Przez głoszoną Prawdę Bożą.

„Pobitych od Pana” — Pokonanych mieczem ducha.

Epifania i Bazylea:

„Pan, mówię, przez ogień sądzić będzie, i przez miecz swój wszelkie ciało, a pobitych od Pana wiele będzie” — Pan przez te czynniki będzie wykonywał sąd nad wszystkimi i wszyscy z wyjątkiem ostatków stracą swoje życie. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:17

Epifania i Bazylea:

„I ci, którzy się poświęcają i oczyszczają w ogrodach, jeden za drugim jawnie; którzy jedzą mięso świnie, i inną obrzydłość, i myszy, koniec także wezmą, mówi Pan” — Między tymi, wobec których okaże się gniew Pański, będą hipokryci, świętoszkowate jednostki w kościele nominalnym, które na pozór są poświęcone i czyste, lecz wewnętrznie pozostają przywiązane do swych bałwochwalczych wierzeń, itd.. Pośród nich będą tacy, którzy będą się karmić rzymskokatolickimi błędami (świńskim mięsem i przedmiotami odrazy), łącznie z mszą (która jest wyjątkowo wstrętna, gdyż oddala skuteczność złożonej raz za wszystkich ofiary Jezusa Chrystusa) i ponadto tacy, którzy się karmią protestanckimi błędami (myszy). (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:18

Epifania i Bazylea:

„Albowiem Ja znam sprawy ich, i myśli ich; i przyjdzie ten czas, że zgromadzę wszystkie narody, i języki, i przyjdą a oglądają chwałę moję” — Jehowa jest wszystkowiedzącym i dlatego zna wszystkie czyny człowieka i nawet jego myśli i motywy. Przeto, On może sądzić dokładnie, nagradzając tych, którzy są zwolennikami sprawiedliwości i świętości, a stosując sprawiedliwą odpłatę wobec złoczyńców. Jehowa jest zdecydowany zgromadzić wszystkich razem w Chrystusie podczas Pośredniczącego Panowania Chrystusa, a wówczas ci zgromadzeni zobaczą, jak to jest objawione w Boskim Wielkim Planie Wieków, chwalebny charakter Jehowy jaśniejący mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą. (TP 1983, s. 31)

Księga Izajasza 66:19

Epifania i Bazylea:

„I położę na nich znak, a poślę z tych, którzy zachowani będą, do narodów przy morzu do Pul i Lud, którzy ciągną łuk do Tubala, i do Jawanu, na wyspy dalekie, które nic o mnie nie słyszały, i nie widziały chwały mojej; i będą opowiadały chwałę moję między narodami” — Bóg umieści Chrystusa i pozostałe przedtysiącletnie wybrane nasienie Abrahama jako znak, lub cud, między narodami, by temu nasieniu się przyglądano. On przez to nasienie wyśle do narodów jako misjonarzy Tysiąclecia quasi-wybranych z Żydów i pogan oraz pozostałych spośród ludzkości, tych którzy przeżyli Czas Ucisku, a później jeszcze innych spomiędzy powstałych z umarłych. Wszyscy oni ustnie, przez telewizję, radio, osobiste nauczanie, i także za pośrednictwem prasy będą ogłaszać o Jego dziełach z radością. (TP 1983, s. 31,32) Oni będą rozesłani po całym świecie. (TP 1983, s. 31,32) Tarsis (w w. 19 w polskiej Biblii przy morzu, w angielskiej Tarsis. To samo dotyczy Iz. 60:9, w języku angielskim okręty z Tarsis, w języku polskim okręty morskie) zdaje się przedstawiać Brytanię i inne narody z tej sfery; (TP 1983, s. 31,32) Pul (lub Put) i Lud (Ez. 27:10) — Egipt i innych z tej sfery; (TP 1983, s. 31,32) Tubal (Ez. 38:1,2; 39:1) — Rosję i innych z tej sfery; (TP 1983, s. 31,32) Jawan (Ez. 27:13,19) — Grecję i innych z tej sfery; (TP 1983, s. 31,32) a wyspy dalekie— te wszystkie rejony świata, gdzie przedtem nie nauczano o sławie Jehowy i o zbawieniu, jakie On przygotował przez Chrystusa manifestującego wielką Boską miłość i inne zalety. (TP 1983, s. 31,32) Wybrane przedtysiącletnie nasienie oraz ci z Żydów i pogan oznajmią ludzkości, nie — jak to w przeszłości miało miejsce — złe wieści o wielkiej niedoli, o wiecznych mękach dla ogromnej większości, lecz prawdziwą Ewangelię, dobrą nowinę, o Boskim Chrystocentrycznym Planie i Jego chwalebnym charakterze mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. I tak ona uwielbią Boga. (TP 1983, s. 31,32)

Księga Izajasza 66:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Na zawodnikach” — "Kirkarot" znaczy: piec rozpalony, pociąg w szybkim biegu. Przysłowie żydowskie mówiło: "Kiedy kolej żelazna dosięgnie Jeruzalemu, wtedy przyjdzie Mesjasz".

Epifania i Bazylea:

„I przywiodę wszystkich braci waszych ze wszystkich narodów Panu w dary, na koniach i na wozach, i na lektykach, i na mułach, i na zawodnikach, na górę świętobliwości mojej do Jeruzalemu, mówi Pan, tak jako przynoszą synowie Izraelscy dar w naczyniu czystem do domu Pańskiego” — Wówczas dokonają skutecznego nawrócenia świata, przyprowadzając tłumy nawróconych jako ofiarę Bogu ze wszystkich narodów. Przez różne środki i metody, indywidualnie i zbiorowo, będą doprowadzeni do chwalebnego Królestwa, Nowego Jeruzalemu, wielkiego Fundamentu Pokoju, które zstąpi z nieba na ziemię i będzie ustanowione na niej na wieki. (TP 1983, s. 32) Boski podnóżek istotnie będzie chwalebny. Symboliczne nogi Jehowy, Jego panowanie, oprą się na Królestwie światła, pokoju i błogosławieństwa Boskiego. Połowa tej góry przemieszczająca się na północ przedstawia niebiańską fazę Królestwa, a połowa przemieszczająca się na południe przedstawia jego ziemską fazę, tworząc tym samym pomiędzy nimi dolinę błogosławieństw, przez którą Słońce Sprawiedliwości będzie świecić od wschodu do zachodu (Mal. 4:2; Mat. 13:43; 24:27), do którego wszyscy pragnący go będą mogli się uciec i znaleźć pomoc i protekcję. (TP 1983, s. 32) Ci, którzy będą misjonarzami Tysiąclecia, przez swoją skuteczną działalność przyniosą Bogu nadającą się do przyjęcia przez Niego ofiarę, z czystymi naukami Pisma Świętego i objawieniami Nowego Przymierza, które otrzymają przez Godnych. Przyniosą ofiarę Bogu, reprezentowanemu w Chrystusie i Godnych stanowiących wielki antytypowy Przybytek lub Świątynię, Tysiącletni i Potysiącletni Boski podnóżek, Jego miejsce spotykania się ze Swym ludem, przebywania z nim i błogosławienia mu. (TP 1983, s. 32)

Księga Izajasza 66:21

Epifania i Bazylea:

„I z tych też nabiorę kapłanów i Lewitów, mówi Pan” — W ograniczonym wypełnieniu, po siedemdziesięciu latach spustoszenia ziemi, wzięto niektórych z cielesnego Izraela, by byli kapłanami i lewitami do spełniania posług w świątyni. Lecz w większym wypełnieniu wszyscy antytypowi Kapłani i Lewici zostali wybrani i wypróbowani pod kątem przydatności do tysiącletniej pośredniczącej posługi na długo przed rozpoczęciem się tej posługi. Tak więc, w tym większym wypełnieniu w Pośredniczącym Panowaniu nie będzie już potrzeby przeprowadzania dalszej selekcji. (TP 1983, s. 32)

Księga Izajasza 66:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Niebiosa nowe” — Nowa władza duchowa.

„Ziemia nowa” — Nowy porządek społeczny.

Epifania i Bazylea:

„Bo jako te niebiosa nowe, i ta ziemia nowa, którą Ja uczynię, stanie przedemną, mówi Pan, tak stanie nasienie wasze i imię wasze” — Jehowa zapewnia, że tak pewnie jak nowe władze duchowej kontroli (Chrystus, któremu w duchowym Królestwie będzie pomagać Wielka Kompania a później i Godni) i nowy porządek społeczny (Poświęceni Obozownicy Epifanii i pozostali quasi-wybrani) na wieki „stanie” przed Nim, tak też pewnie nawrócone ich symboliczne dzieci, klasa owiec (Mat. 25:34-40) na wieki zostaną przy życiu, radości i pokoju. Także reputacja, charakter, itd., tych sług będą trwały wiecznie. (TP 1983, s. 32)

Księga Izajasza 66:23

Epifania i Bazylea:

„I stanie się, że od nowiu miesiąca do nowiu miesiąca, i od sabatu do sabatu przychodzić będzie wszelkie ciało, aby się kłaniało przed oblicznością moją, mówi Pan” — Kiedy to się stanie, to wszyscy ludzie od miesiąca do miesiąca i od sabatu do sabatu będą się kłaniać Jehowie. O ile ktokolwiek odrzuci takie postępowanie lub się w nim zaniedba, a tym samym zaniedba „stawania” przed Panem, taki nie otrzyma błogosławieństw restytucyjnych i zostanie uderzony plagą, wtóra śmiercią. (TP 1983, s. 32) Ten wiersz nie dowodzi, że regularne przestrzeganie siódmego dnia, sabatu, obowiązuje chrześcijan w Wieku Ewangelii, jak tego dowodzą Adwentyści Dnia Siódmego. A nawet, gdyby przestrzeganie sabatu w siódmym dniu było restytuowane pod panowaniem Nowego Przymierza, to ono nie zmieni przestrzegania antytypowego sabatu, czyli odpocznienia wierzących Wieku Ewangelii. (TP 1983, s. 32)

Księga Izajasza 66:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Trupy ludzi” — Ale nie w piekielnym ogniu.

„Robak nie umiera” — Nie zostawi padliny, aż dokona dzieła zniszczenia. Cokolwiek było wrzucone do doliny Hinon, będącej symbolem wtórej śmierci, zostało zniszczone.

„Ogień nie zgaśnie” — Lecz będzie palił się, aż wszystko zniszczy.

„A będą” — Niepoprawni grzesznicy i rozmyślni nieprzyjaciele sprawiedliwości zostaną wytraceni w Tysiącleciu.

„Wszelkiemu ciału” — Wszystkim miłującym sprawiedliwość i sąd.

Epifania i Bazylea:

„I wynijdą” — ludzie w przyszłości wiecznie poddawać będą ich (członków wtórej śmierci) egzaminowi, ich teorie, uczynki itd. że byli oni niegodni życia. (TP 1985, s. 192) Klasa owiec, ludzka rodzina, doprowadzona do doskonałości życia wiecznego na ziemi, będzie analizować postępowanie, nauki, itd., klasy kozłów, tych którzy w pełni i dobrowolnie grzeszyli przeciwko Jehowie. (TP 1983, s. 32)

„a będą obrzydliwością” — staną się przedmiotem wiecznej odrazy dla wszystkich. (TP 1985, s. 192) Przez takie badanie, wtedy gdy będzie przeprowadzane, zawsze dojdą do wniosku, że klasa kozłów sprawiedliwie została przez Boga osadzona we wtórej śmierci, w wiecznym unicestwieniu, Gehennie, a oni i ich złe postępowanie będzie obrzydliwością dla wszystkich. (TP 1983, s. 32)

Źródła: zob. też SB 1987, 58

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 66

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.