Księga Izajasza 41

Księga Izajasza, rozdział 41 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 41 — Biblia Gdańska

1 Umilknijcie przedemną, wyspy! a narody niech się posilą. Niech przystąpią a niech mówią: Przystąpmy społem do sądu

2 Któż wzbudził od wschodu słońca sprawiedliwego, i wezwał go, aby go naśladował? Któż mu podbił narody, aby nad królami panował, podawszy je jako proch pod miecz jego, a jako plewy rozproszone pod łuk jego?

3 Uganiał się z nimi, przeszedł spokojnie ścieszkę, po której nogami swemi nie chadzał.

4 Któż to sprawił i uczynił? któż wzywał rodzaje od początku? Ja Pan, pierwszy i ostatni, Ja sam.

5 Widziały wyspy, i ulękły się; kończyny ziemi zdumiały się; zgromadziły się, i zeszły się.

6 Jeden drugiemu pomagał, a bratu swemu mówił: Zmacniaj się!

7 A tak zmacniał teszarz złotnika, blachę młotem gładzącego, kującego na kowadle, mówiąc: Do lutowania to dobre. Potem to stwierdził gwoździami, aby się nie ruszyło.

8 Ale ty, Izraelu, sługo mój! ty Jakóbie, któregom obrał, nasienie Abrahama, przyjaciela mego!

9 Ty, któregom pochwycił od kończyn ziemi, owszem, pominąwszy przedniejszych ich, powołałem cię mówiąc do ciebie: Sługaś ty mój, obrałem cię, a nie odrzuciłem cię.

10 Nie bój się! bom Ja z tobą. Nie lękaj się! bom Ja Bogiem twoim. Zmocnię cię, a dam ci pomoc, i podeprę cię prawicą sprawiedliwości swojej.

11 Oto zawstydzą się, a będą pohańbieni wszyscy gniewem pałający przeciwko tobie: staną się jako nic, i zginą ci, którzy się tobie sprzeciwiają.

12 Szukałlibyś ich, nie znajdziesz ich; ci, którzy się sprzeciwiają tobie, będą jako nic, a ci, którzy walczą z tobą, w niwecz obróceni będą.

13 Bom ja Pan, Bóg twój, trzymam cię za prawicę twoję, a mówięć: Nie bój się! Ja cię wspomogę.

14 Nie bój się, robaczku Jakóbie, garstko ludu Izraelskiego! Jać będę na pomocy, mówi Pan a odkupiciel twój, Święty Izraelski.

15 Otom cię uczynił jako wóz z zębami nowemi po obu stronach; i pomłócisz góry, a potrzesz je, a pagórki jako plewę położysz.

16 Przewiejesz je, wtem je wiatr porwie, a wicher rozproszy je; ale się ty rozradujesz w Panu, w Świętym Izraelskim będziesz się chlubił.

17 Ubogich i nędznych, którzy szukają wody, a niemasz jej, których język usechł od pragnienia, Ja Pan wysłucham ich; Ja, Bóg Izraelski, nie opuszczę ich.

18 Otworzę rzeki na miejscach wysokich, a źródła w pośród równin; obrócę pustynie w jeziora wód, a ziemię suchą w strumienie wód.

19 Nasadzę na puszczy cedrów, wybornych cedrów, sosien, i oliwnych drzew; nasadzę pustynię jedliną, wiązem, i bukszpanem;

20 Aby widzieli, i poznali, i uważali, i zrozumieli, że to ręka Pańska uczyniła, i że to Święty Izraelski stworzył.

21 Przedłóżcie sprawę waszę, mówi Pan; ukażcie mocne dowody swoje, mówi król Jakóbowy.

22 Niech przystąpi, a niech nam oznajmi to, co się ma stać; rzeczy pierwsze, które były, powiedzcie, abyśmy uważyli w sercu swem, a poznali cel ich; albo przynajmniej nam przyszłe rzeczy oznajmijcie.

23 Oznajmijcie, co ma przyjść napotem, a poznamy, żeście bogowie; albo uczyńcie co dobrego lub złego, abyśmy się zdumiewali, gdybyśmy to społem widzieli.

24 Otoście wy zgoła na nic, a sprawa wasza także na nic nie jest; przetoż obrzydły jest ten, co was sobie obiera.

25 Wzbudzę od północy lud, ten przyciągnie; i od wschodu słońca, ten wzywać będzie imienia mego; oborzy się na książąt jako na błoto, a podepcze ich, jako garncarz glinę.

26 Kto oznajmi od początku? tedy będziemy wiedzieli; albo co było od dawnych czasów? tedy rzeczemi: Tyś jest sprawiedliwy? Niemasz zgoła nikogo, coby oznajmił, ani jest, ktoby się dał słyszeć, albo ktoby słyszał mowy wasze.

27 Jam pierwszy, który Syonowi opowiadam: Oto, oto są; a Jeruzalemowi dam opowiadaczy rzeczy pociesznych.

28 Bo widzę, że niemasz nikogo, niemasz nikogo między nimi, coby dał radę; acz się ich pytają, wszakże nie odpowiadają i słowa.

29 Oto ci wszyscy są marnością, za nic nie stoją uczynki ich; wiatrem i próżnością są odlewane bałwany ich.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 41

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 41:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyspy” — Symbol na republiki.

Księga Izajasza 41:4

Epifania i Bazylea:

Obydwie grupy wyrażeń są synonimiczne, ponieważ alfa jest pierwszą, a omega ostatnią literą greckiego alfabetu [alfa-beta]. Wyrażenia te są używane w odniesieniu do Jehowy (Iz.41:4; 44:6; 48:12; Obj.1:8); - E2. 52

Księga Izajasza 41:6

Epifania i Bazylea:

Obydwie grupy wyrażeń są synonimiczne, ponieważ alfa jest pierwszą, a omega ostatnią literą greckiego alfabetu [alfa-beta]. Wyrażenia te są używane w odniesieniu do Jehowy (Iz.41:4; 44:6; 48:12; Obj.1:8); - E2. 52

Księga Izajasza 41:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Góry” — Symbol na królestwa.

Księga Izajasza 41:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiatr porwie” — Zawierucha wojenna zniszczy.

„Wicher rozproszy” — Czas ucisku.

Księga Izajasza 41:17

Epifania i Bazylea:

„szukają wody” — W symbolach biblijnych przezroczysta woda, nie mieszana, przedstawia czystą Prawdę w jej zaspokajających pragnienie i odżywiających skutkach. (TP 1968, s. 8)

Księga Izajasza 41:18

Epifania i Bazylea:

„wód” — W symbolach biblijnych przezroczysta woda, nie mieszana, przedstawia czystą Prawdę w jej zaspokajających pragnienie i odżywiających skutkach. (TP 1968, s. 8)

Księga Izajasza 41:19

Epifania i Bazylea:

„Nasadzę na puszczy” — w niesamolubnych warunkach Tysiąclecia. (TP 1984, s. 134)

„cedrów, wybornych cedrów, sosien, i oliwnych drzew; nasadzę pustynię jedliną, wiązem, i bukszpanem” — siedem zbawionych klas z rodzaju ludzkiego jest zobrazowane w siedmiu rodzajach drzew, mianowicie: nie wybrani, Niby — Wybrańcy, Poświęceni Obozowcy Epifanii, Maluczkie Stadko, Starożytni Godni, Wielka Kompania i Młodociani Godni — te pierwsze trzy klasy będą ostatecznie restytucjonistami, a te ostatnie cztery będą ewentualnie klasami niebiańskimi. (TP 1971, s. 68) Tutaj oliwa („drzewo oliwne”) przedstawia Małe Stadko; „jedlina, sosna i bukszpan”, przedstawiają odpowiednio Starożytnych Godnych, Wielkie Grono i M.G. (TP 1973, s. 75) Trzy pozostałe drzewa tu wymienione tj. cedry, akacje i mirty przedstawiają pozostałe trzy klasy Tysiąclecia, klasy restytucji. (TP 1973, s. 75) Jedlina przedstawia Starożytnych Godnych. (TP 1974, s. 43) Cedry, wyborne cedry (akacja) i sosna (popr. mirt) przedstawiają odpowiednio w skali wstępującej trzy klasy restytucjonistów, którzy będą mieli życie wieczne na ziemi: (TP 1979, s. 27) 1/ Cedry - zbawionych niewybranych, (TP 1979, s. 27) 2/ wyborne cedry (akacja) - quasi—wybranych i (TP 1979, s. 27) 3/ sosna (mirt) - Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1979, s. 27) Drzewo oliwne, jedlina, wiąz (popr. sosna) i bukszpan przedstawiają odpowiednio w skali zstępującej cztery klasy wybranych, które ostatecznie otrzymają życie wieczne w niebie: (TP 1979, s. 27) 4/ Drzewo oliwne - Maluczkie Stadko, (TP 1979, s. 27) 5/ jedlina - Starożytni Godni, (TP 1979, s. 27) 6/ wiąz (sosna) - Wielka Kompania i (TP 1979, s. 27) 7/ bukszpan - Młodociani Godni. (TP 1979, s. 27) W tym zastosowaniu zdaje się być pokazanych siedem zbawionych klas spomiędzy ludzkości, jak następuje: (TP 1983, s. 70) 1/ zbawieni niewybrani (cedry), (TP 1983, s. 70) 2/ Quasi-wybrani (wyborne cedry [według A.R.V., akacja]), (TP 1983, s. 70) 3/ Poświęceni Obozownicy Epifanii (sosna, według oryginału mirt). (TP 1983, s. 70) 4/ Maluczkie Stadko (oliwne drzewa), (TP 1983, s. 70) 5/ Starożytni Godni (jedlina), (TP 1983, s. 70) 6/ Wielka Kompania (wiąz, według oryginału sosna) i (TP 1983, s. 70) 7/ Młodociani Godni (bukszpan). (TP 1983, s. 70) Przedstawione tu trzy klasy, które ostatecznie posiądą ziemskie dziedzictwo, występują jako pierwsze, kolejno według ważności, najwyższa klasa jest wymieniona jako ostatnia z trzech, po której następują cztery klasy, które ostatecznie posiądą duchowe dziedzictwo, według kolejności ważności, w której klasa najwyższa występuje wśród tych czterech jako pierwsza. (TP 1983, s. 70)

Księga Izajasza 41:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech” — Upadli aniołowie.

„Przyszłe rzeczy” — Które mają się stać.

Księga Izajasza 41:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Żeście bogowie” — Możni.

Księga Izajasza 41:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Od północy” — Miejsce stolicy Boga.

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 41

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.