Księga Izajasza 40

Księga Izajasza, rozdział 40 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 40 — Biblia Gdańska

1 Cieszcie, cieszcie lud mój! mówi Bóg wasz.

2 Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że się już dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego, i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.

3 Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, prostą czyńcie na pustyni ścieszkę Boga naszego.

4 Każda dolina niech podniesiona będzie, a każda góra i pagórek niech poniżony będzie; co jest krzywego, niech się wyprostuje, a miejsca nierówne niech będą równiną.

5 Bo się objawi chwała Pańska, a ujrzy wszelkie ciało społem, iż usta Pańskie mówiły.

6 Głos mówiącego: Wołaj. I rzekł: Cóż mam wołać? To: Wszelkie ciało jest trawa, a wszystka zacność jego jako kwiat polny.

7 Trawa usycha, kwiat opada; skoro wiatr Pański powionie nań; zaprawdęć ludzie są tą trawą.

8 Trawa usycha, kwiat opada; ale słowo Boga naszego trwa na wieki.

9 Wstąp sobie na górę wysoką, Syonie! który opowiadasz rzeczy ucieszne. Podnieś mocno głos twój, Jeruzalemie! które opowiadasz rzeczy pocieszne; podnieś, nie bój się, rzecz miastom Judzkim: Oto Bóg wasz.

10 Oto panujący Pan przyjdzie przeciwko mocnemu, a ramię jego panować będzie nad nim; oto zapłata jego z nim, a dzieło jego przed nim.

11 Jako pasterz trzodę swoję paść będzie; do naręcza swego zgromadzi baranki, i na łonie swem piastować je będzie, a kotne zwolna poprowadzi.

12 Kto zmierzył wody garścią swoją, a niebiosa piędzią rozmierzył? a kto proch ziemi miarą zmierzył? kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach?

13 Któż doścignął ducha Pańskiego, a kto radcą jego był, żeby mu oznajmił?

14 Z kim wszedł w radę, żeby mu rozumu przydał, a nauczył go ścieżek sądu? Kto go nauczył umiejętności, a drogę wszelakiej roztropności ukazał mu?

15 Oto narody są jako kropla z wiadra, a jako proszek na szalach poczytane są; wyspy jako najmniejszą rzecz porywa.

16 I Liban nie wystarczyłby ku wznieceniu ognia, i zwierzęta jego nie wystarczyłyby na całopalenie.

17 Wszystkie narody są jako nic przed nim; za nic i za marność poczytane są u niego.

18 Komuż tedy podobnym uczynicie Boga? A jakie podobieństwo przyrównacie mu?

19 Rzemieślnik uleje bałwana a złotnik złotem go powlecze, i łańcuszki srebrne do niego odleje.

20 A ten, który dla ubóstwa nie ma co ofiarować, obiera drzewo, któreby nie próchniało, i rzemieślnika umiejętnego sobie szuka, aby wygotował bałwana rytego, któryby się nie poruszył.

21 Izali nie wiecie? Izali nie słyszycie? Izali się wam nie opowiada od początku? Izali nie zrozumiewacie od założenia gruntów ziemi?

22 Ten, który siedzi nad okręgiem ziemi, której obywatele są jako szarańcza; ten, który rozpostarł niebiosa jako cienkie płótno, a rozciągnął je, jako namiot ku mieszkaniu:

23 Tenci książąt w niwecz obraca, sędziów ziemskich jako nic rozprasza.

24 Że nie bywają szczepieni ani wsiani, ani się też wkorzeni w ziemi pień ich; i jako jedno powienie na nich, wnet usychają, a wicher jako źdźbło unosi ich.

25 Komuż mię tedy przyrównacie, abym mu był podobny? mówi Święty.

26 Podnieście ku górze oczy wasze, a obaczcie! Kto to stworzył? kto wywiódł w poczcie wojsko ich, a to wszystko z imienia przyzywa, według wielkości siły, i wielkiej mocy, tak, że ani jedno z nich nie zginie?

27 Przeczże tedy powiadasz, Jakóbie! przeczże tak mówisz Izraelu: Skryta jest droga moja przed Panem, a sprawa moja przed Boga mego nie przychodzi?

28 Izali nie wiesz? izaliś nie słyszał, że Bóg wieczny Pan, który stworzył granice ziemi, nie ustanie, ani się spracuje, i że nie może być dościgniona mądrość jego?

29 Który dodaje spracowanemu siły, a tego, który nie ma żadnej siły, moc rozmnaża.

30 Młódź ustaje i omdlewa, a młodzieńcy w młodości upadają:

31 Ale którzy oczekują Pana, nabywają nowej siły; podnoszą się piórami jako orły, bieżą a nie spracują się, chodzą a nie ustawają.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 40

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 40:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Cieszcie lud mój” — Naród izraelski.

Epifania i Bazylea:

„Cieszcie , cieszcie lud mój” — pociecha ta była głoszona Izraelowi od 1878 r. Dekret Berlińskiej Konferencji Narodów był pierwszą proklamacją tej pociechy. Później br. Russell zaczął ją głosić i przez wiele lat on i lud żniwiarski głosili to Żydom. W roku 1882 Leon Pinsker poprzednik Herzla rozpoczął ją głosić między Żydami. itd. (TP 1924, s. 95)

Księga Izajasza 40:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Jeruzalemu” — Od roku 1878 i na przyszłość.

„Że się dopełnił” — Czas zamierzony wyczekiwania do powrotu.

„Z ręki Pańskiej w dwójnasób” — Wyraz hebrajski "kephel" znaczy: jako rzecz złożona na dwoje w pośrodku. "Oddam im [Żydom] pierwej w dwójnasób [karania] za nieprawości ich [jakie czynili] i za grzechy ich", Jer.16:18. Odnosi się to do okresu niełaski Izraela od roku 33 n.e. do 1878 roku n.e. Jest to ten sam okres, co 1845 lat łaski, od smierci Jakuba do śmierci Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„jest odpuszczona nieprawość jego” — Żydom jako całości Bóg przebaczył w 1878 roku. (TP 1936, s. 24)

„dopełnił czas postanowiony jego” — czas ten dopełnił się przed 13.06.1878 r. gdy Berlińska Konferencja wydała proklamację tej "pociechy" i przed 6.06.1878 r. gdy Anglia dla Turcji otrzymała protekcję nad Palestyną. (TP 1924, s. 95)

„w dwójnasób” — „dwójnasób” — 1845 lat niełaski Izraela — skończył się w 1878 roku. (TP 1964, s. 6) „dwójnasób” niełaski zsyłanej na cielesnego Izraela przez 1845 lat, rozpoczął się tuż przed śmiercią Jezusa, w kwietniu 33 roku naszej ery,... rok 1878 wyznaczał pierwotny początek okresu przywracania łaski cielesnemu Izraelowi, co zaznaczyło się podczas Kongresu Narodów w Berlinie poprawą warunków powrotu Żydów do Palestyny oraz przez wydanie Nowego Testamentu w języku hebrajskim przez Delitzscha. (TP 1983, s. 8)

Księga Izajasza 40:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos wołającego” — Pozafiguralnego Eliasza - Kościoła.

„Drogę Pańską” — Jehowy, czyniąc podnóżek nóg Jego chwalebny.

Epifania i Bazylea:

„Głos wołającego na puszczy” — Jan Chrzciciel. (TP 1979, s. 76)

Księga Izajasza 40:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Każda dolina” — Cisi i pokorni.

„Każda góra” — Królestwo ziemskie.

„Poniżona będzie” — Znaczy, że stany społeczne zostaną zrównane.

„Co jest krzywego” — Przewrotnego na świecie, zostanie wyprostowane.

„Nierówne” — Błędy, sprzeczności, fałszywe nauki i kamienie obrażenia, zostaną usunięte sprzed ludzkości.

Księga Izajasza 40:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwała Pańska” — Błogosławieństwo i zbawienie. Majestat Jego sprawiedliwego charakteru, jak również i Jego rządów.

„Objawi się” — W Tysiącleciu.

„Ujrzy wszelkie ciało” — Oceni cały rodzaj ludzki i wraz z Żydami będą rozpoznawać Boską miłość ode dnia do dnia.

Epifania i Bazylea:

„Bo się objawi chwała Pańska” — zbawienie z potępienia śmierci. (TP 1950, s. 32) W Biblii słowo chwała ma wśród innych znaczeń, znaczenie doskonałości charakteru. Przez chwałę Bożą należy więc rozumieć duchowy splendor Boskiego świętego charakteru mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, tak jak objawia się w Prawdzie. (TP 1964, s. 5) Jego cudowny charakter mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1985, s. 158)

„a ujrzy” — doświadczy. (TP 1950, s. 32)

„usta Pańskie” — W symbolach biblijnych usta reprezentują urząd mówczego narzędzia. Tutaj ustami Pańskimi jest Biblia. (TP 1938, s. 35)

Księga Izajasza 40:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkie ciało jest trawą” — Aby rozproszyć wszelką władzę i okazałość ziemskich instytucji, wystarczy jedno tylko tchnienie Pańskie.

Epifania i Bazylea:

„trawa” — reprezentuje upadły rodzaj ludzki. (TP 1959, s. 158) W symbolach biblijnych trawa reprezentuje ludzkie istoty. Przez przekleństwo ludzie są pokoszoną trawą, a okropna gorączka doświadczenia ze złem spaliła tę ściętą trawę. (TP 1967, s. 85)

Księga Izajasza 40:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Trawa usycha” — Czas ucisku zniszczy nadzieję ludzką, wszystkie ich zamiary i zabiegi we własne możliwości dokonania szczęśliwej egzystencji, aż przyjdą błogosławieństwa z ustanowienia Królestwa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Trawa usycha” — W symbolach biblijnych trawa reprezentuje ludzkie istoty. Przez przekleństwo ludzie są pokoszoną trawą, a okropna gorączka doświadczenia ze złem spaliła tę ściętą trawę. (TP 1967, s. 85)

Księga Izajasza 40:8

Epifania i Bazylea:

„Trawa usycha” — W symbolach biblijnych trawa reprezentuje ludzkie istoty. Przez przekleństwo ludzie są pokoszoną trawą, a okropna gorączka doświadczenia ze złem spaliła tę ściętą trawę. (TP 1967, s. 85)

Księga Izajasza 40:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Syonie” — Jedyny prawdziwy Kościół reprezentowany przez ostatnich członków.

„Wstąp na górę” — Do chwalebnego stanu duchowego.

„Jeruzalemie” — Ojcowie święci sprzed naszej ery.

„Miastom judzkim” — Wszystkim, którzy na ów czas będą w społeczności z Bogiem.

„Oto Bóg wasz” — Jest obecny wpośród was (przez moc Swego Królestwa).

Księga Izajasza 40:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Panujący Pan” — "Adonai", Jehowa.

„Przeciwko mocnemu” — Przeciwko mocarzowi - szatanowi.

„Ramię jego” — Jezus Chrystus.

„Zapłata jego z nim” — (Aby oddał każdemu według prawa sprawiedliwości). Przedtem nie była dana.

Epifania i Bazylea:

„ramię” — Jezus. (TP 1967, s. 2)

Księga Izajasza 40:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzodę paść będzie” — Małe Stadko, zwycięzców. Używać będzie odpowiednie narzędzia ludzkie, które miały podobnego ducha.

„Zgromadzi baranki” — Słabsze z prawdziwych Jego owiec.

„Piastować będzie” — Tacy nauczyciele i ewangeliści, którzy są z prawdziwych Jego owiec.

„A kotne” — "A biada brzemiennym i karmiącym w owe dni", Mat.24:19.

Epifania i Bazylea:

„do naręcza swego zgromadzi baranki” — dopomagając nawet najsłabszym z Jego prawdziwych owiec. (TP 1967, s. 2)

„i na łonie swym piastować je będzie” — [lub da piersi – margines, tzn. tym, którzy karmią niemowlęta];. (TP 1967, s. 2)

Księga Izajasza 40:13

Epifania i Bazylea:

„Któż doścignął Ducha Pańskiego, a kto radca jego był, żeby mu oznajmił?” — Zaprzecza, by człowiek mógł coś doradzać Bogu lub pouczać odnośnie Jego Planu. (TP 1961, s. 123)

Księga Izajasza 40:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Wicher” — Czas ucisku.

Księga Izajasza 40:30

Epifania i Bazylea:

„Młódź” — ze świata, która nie poszukuje siły Bożej. (TP 1992, s. 11)

„a młodzieńcy” — ci, których główną sprężyną jest napełnienie się wszelką siłą w jaką świat może zaopatrzyć. (TP 1992, s. 11)

Księga Izajasza 40:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Nowe siły” — "Bo dni ludu mego będą jako dni drzewa", Izaj.65:22.

Epifania i Bazylea:

„bieżą” — w niezawodnej sile jaką Bóg dostarcza. (TP 1992)

„chodzą” — po ścieżkach sprawiedliwości, wskazywanych przez Boga. (TP 1992) TP (TP 1992)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 40

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.