Księga Izajasza 63

Księga Izajasza, rozdział 63 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (19 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 63 — Biblia Gdańska

1 Któż to jest, który idzie z Edom, w szatach ubroczonych we krwi z Bocra? Ten przyozdobiony szatą swoją, postępujący w wielkości mocy swojej? Jam jest, który mówię sprawiedliwość, dostateczny do wybawienia.

2 Przeczże jest czerwone odzienie twoje? a szaty twoje jako tego, który tłoczy w prasie?

3 Prasę tłoczyłem Ja sam, a nikt z ludu nie był zemnę; Ja, mówię, tłoczyłem nieprzyjaciół w gniewie swym, i podeptałem ich w popędliwości mojej, aż pryskała krew mocarzów ich na szaty moje; a tak wszystko odzienie moje spluskałem.

4 Albowiem dzień pomsty był w sercu mojem, a rok odkupionych moich przyszedł.

5 Lecz gdym widział, że nie było pomocnika, ażem się zdumał, że nikogo nie było, coby mię podparł, przetoż mi wybawienie sprawiło ramię moje, a popędliwość moja, ta mię podparła.

6 I podeptałem narody w gniewie swym, a opoiłem je w zapalczywości mojej, i uderzyłem o ziemię mocarzy ich.

7 Miłosierdzia Pańskie wspominać będę, i chwały Pańskie za wszystko, cokolwiek nam uczynił Pan, i hojność dóbr, które pokazał domowi Izraelskiemu według miłosierdzia swego, i według wielkich litości swoich.

8 Bo rzekł: Wżdyć są ludem moim, są synami, nie przeniewierzą mi się; przetoż był ich zbawicielem.

9 We wszelakiem uciśnieniu ich i on był uciśniony: ale Anioł oblicza jego wybawił ich. Z miłości swej, i z litości swojej on sam odkupił ich, piastował ich i nosił ich po wszystkie dni wieków.

10 Ale oni odpornymi byli, i zasmucali Ducha jego Świętego; dla tego obrócił się im w nieprzyjaciela, a sam walczył przeciwko nim.

11 I wspominał sobie lud jego na dni starodawne, i na Mojżesza, mówiąc: Gdzież jest ten, który ich wywiódł z morza, z pasterzem trzody swojej? Gdzież jest ten, który położył w pośrodku jego Ducha swego Świętego?

12 Który ich wiódł po prawicy Mojżeszowej ramieniem wielmożności swojej? który rozdzielił wody przed nimi, aby sobie uczynił imię wieczne?

13 Który ich przeprowadził przez przepaści, jako konia po puszczy, a nie szwankowali?

14 Jako gdy bydlę na dół zstępuje: tak Duch Pański zwolna prowadził z nich każdego; takeś wiódł lud swój, abyś sobie uczynił imię sławne.

15 Spojrzyjże z nieba, a obacz z mieszkania świętobliwości twojej, i ozdoby twojej. Gdzież jest gorliwość twoja, i wielka siła twoja? Gdzie wzruszenie wnętrzności twoich, i litości twoich? Przedemnąż zawściągnione będą?

16 Tyś zaiste ojciec nasz: bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas. Tyś, Panie! ojciec nasz, odkupiciel nasz; toć jest od wieku imię twoje.

17 Przeczżeś nam, Panie! dopuścił błądzić z dróg twoich? przeczżeś zatwardził serce nasze, abyśmy się ciebie nie bali? Nawróćże się dla sług twoich, dla pokolenia dziedzictwa twego.

18 Na mały czas posiadł ziemię lud świętobliwości twojej; nieprzyjaciele nasi podeptali świątnicę twoję.

19 Myśmy twoi od wieku, a nad tymi nigdyś nie panował, ani wzywano imienia twego nad nimi.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 63

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 63:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Który idzie z Edom” — Symbolizuje chrześcijaństwo.

„Z Bocra” — Miasto główne w Edom. Wyraz ten znaczy: owczarnia, i odznaczało się hodowlą kozłów, przeto może być porównane z kościelnictwem.

„Jam jest, który mówię” — To jest Chrystus Jezus.

„Dostateczny do zbawienia” — Jezus był nim ponieważ był bez grzechu.

Epifania i Bazylea:

„Któż to jest” — Izajasz przedstawia sług Jehowy żyjących szczególnie przy końcu Żniwa Wieku Ewangelii, w okresie Epifaniczno-Bazylejskim, dopytujących się po zniszczeniu chrześcijaństwa o tożsamość i o pochodzenie siły niszczycielskiej w naszym Panu Jezusie. (TP 1982, s. 85,86)

„Edom” — przedstawia Nominalnego Duchowego Izraela. (TP 1927, s. 8) Ezawowi, bliźniaczemu bratu Jakuba, po sprzedaniu przez niego pierworodztwa za miskę soczewicy dano imię Edom. A zatem nazwa Edom odpowiednio przedstawia system, w którym z błahych względów ogromna większość sprzedała swoje pierworodztwo Przymierza — w tym zastosowaniu nominalne chrześcijaństwo, fałszywie nazywane Królestwem Chrystusowym. Edom znaczy czerwony, co zdaje się odnosić do winy chrześcijaństwa z powodu przelanej krwi, które także „nazywają duchownie Sodomą i Egiptem" (Obj. 11:8). (TP 1982, s. 85,86)

„w szatach ubroczonych we krwi z Bocra?” — Bocra (znaczy, owczarnia), stolica Edomu, przedstawia eklezjastycyzm, kościelnictwo, główną twierdzę chrześcijaństwa. Bocra jest znane z powodu swoich kozłów, które przedstawiają „kąkol" z przypowieści Jezusa, a zwłaszcza kler. (TP 1982, s. 85,86)

„Ten przyozdobiony szatą swoją, postępujący w wielkiej mocy swojej” — Oświeceni słudzy Boga oraz niektórzy spośród Jego innych sług, żyjący szczególnie teraz, przy końcu Wieku Ewangelii, zajmując stanowiska w związku ze zniszczeniem chrześcijaństwa w czasie ucisku na samym końcu Wieku, pytają się i będą się pytać jeden drugiego i innych, czy istotnie dostrzegają tożsamość potężnego zwycięzcy, powracającego, po zniszczeniu chrześcijaństwa i kąkolu jako takiego (włączając liczne jednostki spomiędzy kleru — Iz. 34:6; Jer. 49:13), w chwale Swych pełnowartościowych cech oficjalnej władzy symbolicznie poplamionej krwią, postępującego w przytłaczającej mocy, następnej po Jehowie, jako potężnego Namiestnika Jehowy. (TP 1982, s. 85,86)

„Jam jest, który mówię sprawiedliwość, dostateczny do wybawienia” — Odpowiedź oznajmia, że On istotnie jest wielkim Panem Jezusem, Wodzem, prawą ręką Ojca, zapowiadającym Sprawiedliwość, który może wybawiać i który zniszczył chrześcijaństwo i jego klasę kąkolu jako taką. Błogosławieni jesteśmy, jeśli rozpoznajemy i pomagamy drugim rozpoznać naszego potężnego Zbawcę, Pana Jezusa, jako Tego, który niszczy chrześcijaństwo w czasie ucisku! Możemy więc szczerze śpiewać: (TP 1982, s. 85,86)

Księga Izajasza 63:2

Epifania i Bazylea:

„Przeczże jest czerwone odzienie twoje? a szaty twoje jako tego, który tłoczy w prasie?” — Postawione następnie pytanie brzmi: Dlaczego Jego zalety i Jego władze są symbolicznie splamione krwią? Dlaczego, jeśli On jest Barankiem Bożym i Księciem Pokoju, był zaangażowany w tak karzącej i niszczącej działalności, tak, że Jego zalety i Jego władze zdają się być bardzo aktywnie w niej włączone (w dawnych czasach grona winne były umieszczane w prasie i deptane nogami. W rezultacie tego szaty depczącego zostawały poplamione na czerwono sokiem winogron). (TP 1982, s. 86)

Księga Izajasza 63:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Prasę tłoczyłem” — Jest to jeden z ostatnich zarysów czasu ucisku.

„Sam jeden” — Boska, a nie ludzka siła obali narody. Nie będzie więcej takich ludzi jak Aleksander lub Napoleon, aby kto był w możności wyprowadzić ludzkość z obecnego chaosu.

„Nikt nie był ze mną” — Jak w ostatniej chwili boju Jezusa, nikt z Nim nie był, bo On był tak doskonałym człowiekiem, że najbliżsi Jego przyjaciele nie mogli wejść w Jego położenie, by Mu pomóc.

Epifania i Bazylea:

„Prasę tłoczyłem Ja sam, a nikt z ludu nie był ze mną” — Rozumiemy, że prasa winna przedstawia cały czas wielkiego ucisku, łącznie z wojną światową i anarchią światową (wiatr, trzęsienie ziemi i ogień z 1Król. 19:11, 12). (TP 1982, s. 86,87) Nasz Pan odpowiada, że On jest tym Jedynym, który sprowadził karzące zniszczenie na chrześcijaństwo w wielkim ucisku (Ps. 2:9; 110:5,6; Obj. 2:27), że pod zwierzchnictwem Jehowy (Micheasza 1:3) On sam jest odpowiedzialny za to, gdyż to wymagało Boskiej mocy — ludzka energia i przewodnictwo nie były do tego zdolne — by spowodować karanie chrześcijańskich narodów. (TP 1982, s. 86,87)

„Ja, mówię, tłoczyłem nieprzyjaciół w gniewie swym, i podeptałem ich w popędliwości mojej, aż pryskała krew mocarzów ich na szaty moje; a tak wszystko odzienie moje spluskałem” — W wielkim sprawiedliwym oburzeniu i gniewie. On przez właściwą agresywność i zniszczenie doprowadził do karzącego zniszczenia chrześcijaństwa w czasie wielkiego ucisku, przez co Jego zalety i oficjalne władze były oczywiście wszystkie bardzo w to włączone. (TP 1982, s. 86,87)

Księga Izajasza 63:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzień pomsty” — Czas ucisku. Będzie to naturalny wynik nieposłuszeństwa Bogu. Zniesienie dawnego porządku rzeczy.

„Rok” — Ustanowienie pewnego porządku rzeczy.

Epifania i Bazylea:

„dzień pomsty był w sercu mojem a rok odkupionych moich przyszedł” — Przez te wyrażenia mamy pokazaną podwójną pracę przy końcu Wieku Ewangelii: (TP 1963, s. 60) 1) usunięcie starych i (TP 1963, s. 60) 2) wprowadzenie nowych zarządzeń czyli dyspensacji. (TP 1963, s. 60) Nasz Pan Jezus powiedział, że powodem symbolicznego deptania prasy winnej chrześcijaństwa jest to, iż „dzień pomsty był w sercu mojem".... (TP 1982, s. 88) Jehowa przez cały Wiek Ewangelii obserwował jak Jego wierni słudzy musieli walczyć i cierpieć prześladowania z rąk nominalnego ludu Bożego z powodu walki o Prawdę i sprawiedliwość, „aby się pomszczono Syjonu". Z tego powodu Jehowa prowadził i prowadzi kontrowersje tutaj przy końcu Wieku Ewangelii z przeciwnikami i prześladowcami Swego prawdziwego ludu, sprowadzając na nich karę przez naszego Pana Jezusa. (TP 1982, s. 88)

Księga Izajasza 63:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Ramię moje” — Moja własna moc.

Epifania i Bazylea:

„Lecz gdym widział, że nie było pomocnika, ażem się zdumiał, że nikogo nie było, coby mię podparł, przetoż mi wybawienie sprawiło ramię moje, a popędliwość moja, ta mię podparła” — Nasz Pan ponownie oznajmia, że On się starał, lecz nie znalazł żadnej ludzkiej mocy, ani poparcia, która by Mu udzieliła właściwej pomocy w tłoczeniu winnej prasy, w sprowadzeniu Boskiej sprawiedliwej kary na chrześcijaństwo. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:6

Epifania i Bazylea:

„I podeptałem narody w gniewie swym,a opoiłem je w zapalczywości mojej, i uderzyłem o ziemię mocarzy ich” — To wymagało potężnej władzy i sprawiedliwego gniewu istoty Boskiej, Namiestnika Jehowy, by doprowadzić narody do stanu obrazowego upicia i do zdeptania i obalenia chrześcijaństwa. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:7

Epifania i Bazylea:

„Miłosierdzia Pańskie wspominać będę, i chwały Pańskie za wszystko, cokolwiek nam uczynił Pan, i hojność dóbr, które pokazał domowi Izraelskiemu według miłosierdzia swego, i według wielkich litości swoich” — Lecz nasz Pan jako Namiestnik Jehowy nie zwraca jedynie uwagi na sprawiedliwy gniew, karanie i obrazowe tłoczenie prasy winnej w obalaniu chrześcijaństwa w połączeniu z stopniowym ustanawianiem nowego porządku rzeczy na ziemi. On także oznajmia (i zachęca Swój lud do ogłaszania słowem mówionym i drukiem) o wzniosłych chwałach Jehowy i Jego licznych wielkich łaskach — Jego cudownych darach, wielkiej dobroci i nadzwyczajnych dziełach miłości — na rzecz Swego ludu, szczególnie na początku Wieku Ewangelii. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:8

Epifania i Bazylea:

„Bo rzekł: Wżdyć są ludem moim, są synami, nie przeniewierzą mi się; przetoż był ich zbawicielem” — Nasz Pan przedstawia Jehowę określającego Swój lud z początku Wieku Ewangelii jako będący istotnie Jego prawdziwymi, lojalnymi dziećmi, wiernymi jednostkami, które nie postępowałyby fałszywie, ani przekręcały prawdy i sprawiedliwości, które uznawały Jego za swego Zbawiciela. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Odkupił ich” — Kościół pierworodnych, wyobrażonych przez pierworodnych w Izraelu i zachowanych podczas wyjścia z Egiptu.

Epifania i Bazylea:

„We wszelakiem uciśnieniu ich i on był uciśniony: ale Anioł oblicza jego wybawił ich. Z miłości swej, i z litości swojej on sam odkupił ich, piastował ich i nosił ich po wszystkie dni wieków” — Tak jak dobrzy rodzice muszą czasami karać dziecko dla jego dobra, i bardziej cierpią stwierdzając potrzebę kary i wymierzając ją, aniżeli dziecko w odbieraniu jej, tak nasz miłujący Ojciec Niebieski doznaje cierpienia we wszystkich naszych cierpieniach — ale z radością spogląda w przyszłość, widząc dobro jakie z tego wypłynie dla nas, dla innych i dla Niego. (TP 1978, s. 27) We wszystkich ich próbach i utrapieniach w symbolicznym Egipcie On z nimi głęboko sympatyzował, a Jego posłannicy im usługiwali. W Swej wielkiej miłości i miłosierdziu On ich zbawił i dalej ich piastował. (TP 1982, s. 89) Jego miłość głęboko musiała współczuć człowiekowi, gdy widział On jego beznadziejny, upadły stan. Gdy porównywał człowieka, jakim on rzeczywiście jest, z takim, jakim powinien być, Jego miłujące i miłosierne serce musiało napełniać się niezgłębionym współczuciem. Musiał też odczuwać (bo taka jest natura miłości) głębokie pragnienie wyzwolenia go z tego nieszczęsnego stanu, bez względu na koszt.-E12'118

Źródła: TP 78'27; 82'89;

Księga Izajasza 63:10

Epifania i Bazylea:

„Ale oni odpornymi byli, i zasmucali Ducha jego Świętego; dla tego obrócił się im w nieprzyjaciela, a sam walczył przeciwko nim” — Ale kiedy wielkie odstępstwo następowało wzrastająco (2 Tes. 2:3), wielu spośród ludu Bożego nie pozostało wiernymi. Nieczyści utracjusze koron (i niektórzy próbnie usprawiedliwieni) buntowali się przeciwko Jego Prawdzie i traktowali Jego zarządzenia z większym lub mniejszym lekceważeniem. Utracjusze koron, prospektywni członkowie Wielkiej Kompanii, zasmucali Ducha Świętego i w niektórych wypadkach — członkowie wtórej śmierci — działali wbrew niemu. Dlatego Bóg stał się ich przeciwnikiem i różnymi środkami sprzeciwiał się im i odrzucał ich, kiedy oni wprowadzali poważne błędy i złe praktyki, stając się w pewnych przypadkach wymiernie niewiernymi, a w innych — członkowie wtórej śmierci — zupełnie niewiernymi. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:11

Epifania i Bazylea:

„Gdzież jest ten....” — Jezus także oświadczył, że Bóg wspomniał o Nim jako o Swoim i Swego ludu wykonawcy a w związku z apostazją zapytywał, gdzie był nasz Pan, gdy miał miejsce bunt usprawiedliwionych jednostek — w których On uznaje Swoje poświęcone jednostki w stanie usprawiedliwienia jako żyjące po Małym Okresie w charakterze członków klasy owiec po prawej ręce Jezusa — i zapytywał gdzie On był w związku z udzieleniem przez Niego Swego Świętego Ducha ich umysłom i sercom i prowadził ich przez surowe próby w warunkach separacji, ażeby oni się nie zachwiali. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:14

Epifania i Bazylea:

„Jako gdy bydlę na dół zstępuje: tak Duch Pański zwolna prowadził z nich każdego; takeś wiódł lud swój, abyś sobie uczynił imię sławne” — Jak bydło poszukuje orzeźwienia w dolinach, tak Duch Boży sprawiał, by Jego lojalny lud Wieku Ewangelii znajdował odpoczynek Wieku Ewangelii — antytypowy Chanaan — wielkie orzeźwienie na zielonych pastwiskach i przy spokojnych wodach Jego Słowa, Ducha i Opatrzności. Tym dobrym sposobem pasienia On wiódł wszystkie dające się prowadzić jednostki, pokazując, iż On istotnie ma cudowny charakter składający się z majestatycznej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:15

Epifania i Bazylea:

„Spojrzyjże z nieba, a obacz z mieszkania świętobliwości twojej, i ozdoby twojej. Gdzież jest gorliwość twoja, i wielka siła twoja? Gdzie wzruszenie wnętrzności twoich, i litości twoich? Przedemnąż zawściągnione będą?” — Lud Boży z okresu Interim Wieku Ewangelii modlił się, aby Bóg zniżył się ze Swego chwalebnego miejsca zamieszkania i zauważył go w jego stanie cierpienia, w jego ziemskim życiu. Ludzie Boży zapytywali, gdzie była Jego gorliwość i Jego wielka siła, Jego czułe litości wobec nich i pytali, czy one były od nich powstrzymywane tak, że w dalszym ciągu znoszą srogie próby, bez możliwości wyzwolenia z nich. (TP 1982, s. 89)

Księga Izajasza 63:16

Epifania i Bazylea:

„Tyś zaiste ojciec nasz: bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas. Tyś, Panie! ojciec nasz, odkupiciel nasz; toć jest od wieku imię twoje” — Lecz lojalny lud Boży z okresu Interim* uznał Go za swego Ojca Niebiańskiego w Jego mądrości i sprawiedliwości, mimo, iż się wydawało, że On w Swej miłości ten lud ignoruje pozostawiając go niewyzwolonym. Także cielesny Izrael ludu Bożego nie uznał. Tymczasem lud Boży uznał Go za swego Zbawiciela, za wiecznie żyjącego Boga w mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1982, s. 89) Izrael - Jakub. (TP 1984, s. 117) *Interim - okres, albo stan tymczasowy, odległość w czasie między zjawiskami, interwał czasowy; tymczasowa decyzja, prowizoryczny układ.

Źródła: TP 82'89; 84'117;

Księga Izajasza 63:17

Epifania i Bazylea:

„Przeczżeś nam, Panie! dopuścił błądzić z dróg twoich? przeczżeś zatwardził serce nasze, abyśmy się ciebie nie bali? Nawróćże się dla sług twoich, dla pokolenia dziedzictwa twego” — Począwszy zwłaszcza tuż przed i po Reformacji, ludzie Boży pytali Jehowę, dlaczego pozwolił Swemu ludowi z Interim mniej lub więcej wchodzić w błąd doktryny i praktyki i także pozwalał, by ich serca były mniej lub więcej zatwardzone przeciwko czczeniu Go. Oni błagali Boga, by im przywrócił łaskę, która mniej lub więcej została wycofana od Jego ludu w czasie wielkiego odstępstwa. (TP 1982, s. 89,90)

Księga Izajasza 63:18

Epifania i Bazylea:

„Na mały czas posiadł ziemię lud świętobliwości twojej; nieprzyjaciele nasi podeptali świątnicę twoję” — Oni uznali wobec Boga, że Jego święty lud chrześcijański posiadał Jego Prawdę i jej Ducha przez krótki okres czasu, za życia Apostołów, lecz potem niszczyciele podeptali lud Boży. (TP 1982, s. 90)

Księga Izajasza 63:19

Epifania i Bazylea:

„Myśmy twoi od wieku, a nad tymi nigdyś nie panował, ani wzywano imienia twego nad nimi” — Oni uznali poważny stan apostazji nominalnego ludu Bożego. (TP 1982, s. 90)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 63

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.