Księga Izajasza 49

Księga Izajasza, rozdział 49 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (26 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 49 — Biblia Gdańska

1 Słuchajcie mię wyspy, a narody dalekie pilnujcie! Pan zaraz z żywota wezwał mię, zaraz z żywota matki mojej uczynił wzmiankę imienia mego:

2 I uczynił usta moje jako miecz ostry, w cieniu ręki swej zakrył mię, a uczyniwszy mię strzałą wypolerowaną, do sajdaku swego schował mię;

3 I rzekł mi: Sługaś ty mój, w Izraelu tobą się chlubić będę.

4 A Jam rzekł: Nadarmom pracował, próżnom i daremnie zniszczył siłę moję; wszakże sąd mój jest u Pana, a praca moja u Boga mego.

5 A teraz mówi Pan, który mię zaraz z żywota za sługę sobie utworzył, abym zaś przywiódł do niego Jakóba. (Choćby Izrael nie był zebrany, sławnym jednak będę przed oczyma Pańskiemi; albowiem Bóg mój jest siłą moją.)

6 I rzekł: Małoby mi to było, abyś mi był sługą ku podźwignieniu pokoleń Jakóbowych, i ku nawróceniu ostatków z Izraela; przetoż dałem cię za światłość poganom, abyś był zbawieniem mojem aż do kończyn ziemi.

7 Tak mówi Pan, odkupiciel Izraelowy, Święty jego, do tego, którym każdy gardzi, a którym się brzydzą narody, do sługi panujących: Królowie widząc cię powstaną, a książęta kłaniać ci się będą dla Pana, który jest wierny, dla Świętego Izraelskiego, który cię obrał.

8 Tak mówi Pan: Czasu przyjemnego wysłucham cię, a w dzień zbawienia poratuję cię; nadto strzedz cię będę, i dam cię za przymierze ludowi, abyś utwierdził ziemię, a podał w osiadłość dziedzictwa spustoszałe;

9 Abyś mówił więźniom: Wynijdźcie; a tym, co są w ciemnościach: Okażcie się. Podle dróg paść się będą, a po wszystkich miejscach wysokich będą pastwiska ich.

10 Nie będą łaknąć, ani pragnąć, i nie uderzy na nich gorącość, ani słońce, bo ten, który ma litość nad nimi, poprowadzi ich, i podle źródeł wód powiedzie ich.

11 Nadto sposobię na wszystkich górach moich drogę, a gościńce moje będą powyższone.

12 Oto ci z daleka przyjdą, a oto drudzy od północy i od morza, a drudzy z ziemi Synim.

13 Śpiewajcie niebiosa, rozraduj się ziemio, i głośno zabrzmijcie góry! albowiem Pan pocieszył lud swój, a nad ubogimi swoimi zmiłował się.

14 Ale Syon rzekł: Opuścił mię Pan, a Pan zapomniał na mię.

15 Izali może zapomnieć niewiasta niemowlątka swego, aby się nie zlitowała nad płodem żywota swego? A choćby też i one zapomniały, wszakże Ja ciebie nie zapomnę.

16 Oto na dłoniach swoich wyrysowałem cię; mury twoje zawżdy są przedemną.

17 Pospieszą się do ciebie synowie twoi, a ci, którzy cię burzyli i kazili, odejdą od ciebie.

18 Podnieś w około oczy swe, a obacz; ci wszyscy zgromadziwszy się przyjdą do ciebie. Jakom żywy Ja, mówi Pan, że tymi wszystkimi jako ochędóstwem przyodziejesz się, i obłożysz się nimi jako oblubienica;

19 Przeto, że pustynie twoje, i spustoszałe miejsca twoje, i ziemia zburzenia twego teraz będą ciasne dla obywateli, gdyż oddaleni będą ci, którzy cię pożerali.

20 Tak, że rzeką w uszy twoje synowie sieroctwa twego: Ciasne mi jest to miejsce; ustąpże mi, abym mieszkać mógł.

21 I rzeczesz w sercu swem: Któż mi tych napłodził? bom ja była osierociała, i samotna, wygnanam była, i tułałam się; któż wżdy tych odchował? Otom Ja tylko sama pozostała była, gdzież ci byli?

22 Tak mówi panujący Pan: Oto wzniosę na narody rękę moję, a do ludzi podniosę choręgiew moję, aby przynieśli synów twoich na ręku, i córki twoje aby na ramionach przynoszone były.

23 I będą królowie piastunami twoimi, a księżny ich mamkami twemi; twarzą ku ziemi kłaniać ci się będą, i proch nóg twoich lizać będą; a dowiesz się, żem Ja Pan, a iż nie bywają zawstydzeni, którzy na mię oczekują.

24 I rzeczesz: Izali korzyść od mocarza odjęta będzie? Izali pojmany lud sprawiedliwego wybawiony będzie?

25 Owszem, tak mówi Pan: I pojmany lud mocarzowi odjęty będzie, i korzyść okrutnikowi wydarta będzie; albowiem przeciwnikowi twemu Ja się sprzeciwię, a synów twoich Ja wyswobodzę.

26 I tych, którzy cię pustoszą, własnem ich ciałem nakarmię, a krwią swoją jako moszczem upiją się. I pozna wszelkie ciało, żem Ja Pan, zbawiciel twój, i odkupiciel twój, mocny Jakóbowy.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 49

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 49:3

Epifania i Bazylea:

„Sługaś ty mój” — odnosi się do działającego Chrystusa podczas W.Ew. i 1000-lecia. (TP 1934, s. 53)

Księga Izajasza 49:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Przywiódł Jakuba” — Naród żydowski.

Księga Izajasza 49:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Poganom” — Również i Żydom.

Księga Izajasza 49:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Którym każdy gardzi” — "Najwzgardzeńszy [był Jezus], skądeśmy Go za nic mieli", Izaj.53:3.

Epifania i Bazylea:

„cię” — dotyczy Chrystusa (Głowy i Ciała). (TP 1935, s. 57)

Księga Izajasza 49:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Czasu przyjemnego” — Podczas wieku ewangelicznego.

„Wysłucham cię” — Jezusa Chrystusa i Kościół, Ciało Jego.

„Poratuję cię” — We wszystkich doświadczeniach doczesnych żywota i wybawię cię ze śmierci przez zmartwychwstanie do Boskiej natury.

„Za przymierze” — Nowe Przymierze nie może rozpocząć swej działaności, aż kielich cierpień Chrystusowych, jakie pozostały dla członków Ciała Chrystusowego, zostanie wypity przez ostatnich członków tegoż Ciała.

„Ludowi” — Rodzajowi ludzkiemu, a nie Kościołowi.

„Utwierdził ziemię” — Nowy porządek i układ społeczny.

„Podał w osiadłość” — Aby rodzaj ludzki mógł ją posiąść.

„Dziedzictwo spustoszałe” — Doskonałe posiadanie władz umysłowych, fizycznych i moralnych, które pierwotnie posiadał człowiek Adam.

Źródła: zob. też Echa Pielgrzyma stt. 180

Epifania i Bazylea:

„cię” — dotyczy Chrystusa (Głowy i Ciała). (TP 1935, s. 57,76)

„i dam cię za przymierze ludowi” — Chrystus (Głowa i Ciało) są dani w ofierze, w interesie i na zapieczętowanie przymierza ludowi, tj. na 1000-letnie i potysiącletnie Nowe Przymierze pomiędzy Bogiem i ludźmi. (TP 1935, s. 57,76) lud to klasa restytucyjna, włączając tych, którzy w tysiącletnim Królestwie zostaną uwolnieni z więzienia śmierci i ciemnoty. (TP 1980, s. 23)

Księga Izajasza 49:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Więźniom” — Jakich pochwyciła śmierć. Cały rodzaj ludzki znajdujący się w grobie, więzieniu smierci.

„Wynijdźcie” — "Nadejdzie godzina, kiedy wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego [i wyjdą zeń]", Jan 5:28.

„W ciemnościach” — W grobach.

Epifania i Bazylea:

„Abyś mówił więźniom” — więźniowie w tym ustępie są więźniami grobu. (TP 1934, s. 54)

Księga Izajasza 49:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Źródeł” — Słowo Boże.

Księga Izajasza 49:11

Epifania i Bazylea:

„Nadto sposobię na wszystkich górach moich drogę” — odnosi się do czterech klas wybranych w czasie królestwa. (TP 1932, s. 77) „Góry” z tego wiersza, tak jak „góry” i „pagórki” z Ps. 72:3, stanowią pięć wzniesień w Jeruzalemie — Syjon, Moria, Akra, Bezeta i Ofel. One kolejno przedstawiają Maluczkie Stadko, Starożytnych Godnych, Wielką Kompanię, Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1980, s. 23)

Księga Izajasza 49:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Śpiewajcie niebiosa” — Władze duchowe.

„Rozraduj się ziemio” — Społeczeństwo.

Księga Izajasza 49:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbawiciel twój” — Bóg Jehowa jest głównym czynnikiem całego planu zbawienia ludzkości we wszystkich jego szczegółach.

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 49

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.