Księga Izajasza 6

Księga Izajasza, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (13 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 6 — Biblia Gdańska

1 Roku, którego umarł król Uzyjasz, widziałem Pana, siedzącego na stolicy wysokiej i wyniosłej, a podołek jego napełniał kościół.

2 Serafinowie stali nad nim, sześć skrzydeł miał każdy z nich; dwoma zakrywał twarz swoję, a dwoma przykrywał nogi swoje, a dwoma latał.

3 I wołał jeden do drugiego, mówiąc: Święty, święty, święty, Pan zastępów; pełna jest wszystka ziemia chwały jego.

4 I poruszyły się podwoje u drzwi od głosu wołającego, a dom pełny był dymu.

5 I rzekłem: Biada mnie! jużem zginął, przeto, żem człowiek splugawionych warg, a mieszkam w pośrodku ludu, który ma splugawione wargi; a iż króla, Pana zastępów, widziały oczy moje.

6 I przyleciał do mnie jeden z Serafinów, mając w ręce swej węgiel rozpalony, który kleszczykami wziął z ołtarza;

7 I dotknął się ust moich, a rzekł: Oto się dotknął ten węgiel warg twoich, a odejdzie nieprawość twoja, a grzech twój zgładzony będzie.

8 Potemem słyszał głos Pana mówiącego: Kogoż poślę? a kto nam pójdzie? Tedym rzekł: Otom ja, poślij mię.

9 A on rzekł: Idź, a powiedz ludowi temu: Słuchajcie słuchając, a nie rozumijcie, a widząc patrzajcie, a nie poznawajcie.

10 Zatwardź serce ludu tego, a uszy jego obciąż, i oczy jego zawrzyj, aby nie widział oczyma swemi, a uszyma swemi nie słyszał, i sercem swem nie zrozumiał, a nie nawrócił się, i nie był uzdrowion.

11 A gdym rzekł: Dokądże Panie? A on rzekł: Dokąd nie spustoszeją miasta, tak aby nie było obywatela; i domy, aby nie było w nich człowieka, a ziemia do szczętu nie spustoszeje;

12 Dokąd Pan daleko nie zapędzi wszelkiego człowieka, a nie będzie doskonałe spustoszenie w pośród ziemi;

13 Dokąd jeszcze na nią dziesiąta zguba nie przyjdzie, a dopiero skażona będzie, A wszakże jako one dęby, które są przy bramie Zallechet podporą, tak nasienie święte jest podporą jej.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Widziałem Pana” — "Adonai", Jezus, "Posłannik Przymierza".

„Na stolicy” — "Biały tron" Tysiąclecia - Milenium.

„Napełnił kościół” — Prawdziwy.

Epifania i Bazylea:

„Widziałem Pana” — (Izajasz), reprezentuje wierny lud Boży w czasie Parousii, w Babilonie, skażony przez błędy nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:2

Epifania i Bazylea:

„Serafinowie” — Pismo Św. daje istotom duchowym różne nazwy, jak np.: cherubiny, serafiny, księstwa, trony, zwierzchności, mocarstwa i aniołowie, które zdają się wskazywać na siedem różnych natur pomiędzy istotami niebieskimi, będącymi wyrażeniem rozlicznej twórczej mądrości Bożej. Jeżeli w tych nazwach nie są objęte różnice w naturze, to z całą pewnością wskazują one na różnice w rangach lub porządku, jaki istnieje między tymi istotami. (TP 1960, s. 50) Zarysy Boskiego charakteru mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy okazane w poselstwie Żniwa. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Święty Pan” — Bóg Jehowa reprezentowany przez "Posłannika Przymierza".

„Pełna chwały Jego” — "Ziemia cała napełniona będzie znajomością Pańską", Abakuk 2:14. To odnosi się jeszcze do przyszłości.

Epifania i Bazylea:

„Święty, święty, święty, Pan Zastępów” — Trzy dzieła urzędu Bożego (4Moj.6:24-26) w stosunku do trzech odnośnych klas ludu Bożego (To dzieło urzędu działało na: 1/ Izraelitów, 2/ Lewitów, 3/ Kapłanów.) przedstawione jest przez trzykrotne powtórzenie słowa "święty". (TP 1961, s. 131,132)

„pełna jest wszystka ziemia chwały jego” — Restytucja napełni całą ziemię Bożą mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością. (TP 1961, s. 131,132)

Księga Izajasza 6:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Głosu wołającego” — "Głosu Archanioła".

„Pełny był dymu” — Wspomnienie na zniszczenie jakie się stanie.

Księga Izajasza 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Biada mnie” — Najpierwszą myślą dziecka Bożego kiedy zacznie pojmować chwalebny charakter Boga, winno być ubolewanie nad swoją niedoskonałością.

„Króla widziały oczy moje” — Bóg Jehowa reprezentowany przez "Posłannika Przymierza". "Ziemia cała napełniona będzie znajomością Pańską", Habak.2:14. To odnosi się jeszcze do przyszłości.

Epifania i Bazylea:

„żem człowiek splugawionych warg” — lud Boży przyznający się do nieczystego stanu swej własnej nauki. (TP 1961, s. 132)

„a mieszkam w pośród ludu, który ma splugawione wargi” — i przyznający się do nieczystej nauki nominalnego ludu Bożego. (TP 1961, s. 132)

„iż króla Pana Zastępów, widziały oczy moje” — Widok spraw Bożych objawionych w ogłoszeniu planu, okazał im Boga, oczywiście nie w Jego osobie, której nikt widzieć nie może aby żyw został, lecz w Jego charakterze mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:6

Epifania i Bazylea:

„I przyleciał do mnie jeden z Serafinów” — Pismo Św. daje istotom duchowym różne nazwy, jak np.: cherubiny, serafiny, księstwa, trony, zwierzchności, mocarstwa i aniołowie, które zdają się wskazywać na siedem różnych natur pomiędzy istotami niebieskimi, będącymi wyrażeniem rozlicznej twórczej mądrości Bożej. Jeżeli w tych nazwach nie są objęte różnice w naturze, to z całą pewnością wskazują one na różnice w rangach lub porządku, jaki istnieje między tymi istotami. (TP 1960, s. 50) Dzięki mądrości Bożej. (TP 1961, s. 132)

„mając w ręce swej węgiel rozpalony, który kleszczykami wziął z ołtarza” — Brali oni służebnie (w rękę) doktrynalną Prawdę (węgiel) z klasy Chrystusowej w Prawdzie (z ołtarza); Prawdę tę zdobyli poprzednio przez kontrowersyjne nauki (kleszcze). (TP 1961, s. 132) kleszcze czyli szczypczyki do czyszczenia knotów itd. wyobrażają pisma zbijające błąd. (TP 1930, s. 10)

Księga Izajasza 6:7

Epifania i Bazylea:

„Oto się dotknął ten węgiel warg twoich, a odejdzie nieprawość twoja, a grzech twój zgładzony będzie” — (zobacz w.6); I zostali oczyszczeni w swych wyrażeniach od błędu i grzechu. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:8

Epifania i Bazylea:

„Potemem słyszał głos Pana mówiącego:” — Ci sami dzięki trzem poprzednim rzeczom zostali doprowadzeni do Prawdy Parousii, usłyszeli wezwanie Pana do ogłoszenia dnia pomsty. (TP 1961, s. 131,132)

„nam” — Słowo "nam" wyrażone tu w l.mn. przedstawia Jehowę i Logosa, Jego Wykonawcę w rzeczach tu wspomnianych. (TP 1961, s. 131,132)

„Otom ja, poślij mię” — I ofiarowali się to czynić. (TP 1961, s. 131,132)

Źródła: zob. też E1. 479

Księga Izajasza 6:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zrozumiejcie” — Tradycja podaje, że prorok Izajasz za to proroctwo został przecięty piłą.

Epifania i Bazylea:

„A on rzekł: Idź powiedz ludowi temu” — Polecono im ogłosić to poselstwo. (TP 1961, s. 132)

„Słuchajcie słuchając, a nie rozumijcie, a widząc patrzajcie, a nie poznawajcie” — To poselstwo, które nie zostanie zrozumiane. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:10

Epifania i Bazylea:

„Zatwardź serce ludu tego...” — To poselstwo nie zostanie zrozumiane ponieważ nominalny lud będący w nieczystym stanie będzie słuchał z nie przygotowanymi uczuciami pod względem wiedzy i zrozumienia, a to wszystko sprawi, że będą obojętnymi i nie uwierzą poselstwu. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:11

Epifania i Bazylea:

„Dokądże Panie” — Pytanie przez jak długi czas mają oni ogłaszać to poselstwo. (TP 1961, s. 132)

„Dokąd nie spustoszeją miasta...” — Mają to czynić aż do czasu rozpoczęcia niszczenia obecnego złego świata w którym żyją. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:12

Epifania i Bazylea:

„Dokąd Pan nie zapędzi wszelkiego człowieka, a nie będzie doskonałe spustoszenie w pośród ziemi” — Pan dopełni wszelkich wstrząsów Żniwa. (TP 1961, s. 132)

Księga Izajasza 6:13

Epifania i Bazylea:

„Dokąd jeszcze na nią dziesiąta zguba nie przyjdzie, a dopiero skażona będzie” — (dziesiąta, liczba natur niższych od Boskiej); Wśród tego wstrząsania klasami W.G. mieszkać będzie i będzie podane na zniszczenie ciała. (TP 1961, s. 132)

„A wszakże jako one dęby, które są przy bramie Zallechet podporą, tak nasienie święte jest podporą jej” — Upadli członkowie W.G. zachowają nasienie swego spłodzenia z Ducha, które stanie się podstawą ich przeżycia. (TP 1961, s. 132)

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.