Księga Izajasza 52

Księga Izajasza, rozdział 52 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (15 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Izajasza 52 — Biblia Gdańska

1 Ocuć się, ocuć się, oblecz się w moc twoję, Syonie! oblecz się w szatę ochędóstwa twego, o Jeruzalemie, miasto święte! Albowiem nie natrze na cię nieobrzezany i nieczysty.

2 Otrząśnij się z prochu, powstań, siądź, Jeruzalemie! dobądź się z oków szyi swojej, o pojmana córko Syońska!

3 Tak zaista Pan mówi: Darmoście się zaprzedali, przetoż bez pieniędzy odkupieni będziecie.

4 Bo tak mówi panujący Pan: Do Egiptu wstąpił lud mój przedtem, aby tam pielgrzymował; ale Assyryjczyk bez przyczyny go trapi.

5 A teraz cóż mam czynić? mówi Pan, ponieważ lud mój darmo jest pojmany, a ci, którzy panują nad nim, do wzdychania go przywodzą, mówi Pan; nadto ustawicznie każdego dnia imię moje bluźnione bywa.

6 Przetoż pozna lud mój imię moje, przetoż pozna, mówię, dnia onego, żem Ja jest ten, który mówię; otom Ja przytomny.

7 O jako piękne są na górach nogi tego, co pocieszne rzeczy zwiastuje, i opowiada pokój; tego, co zwiastuje dobre, i opowiada zbawienie, a mówi do Syonu: Bóg twój króluje!

8 Wynoszą głos stróżowie twoi, głos wynoszą, a społem wykrzykać będą; bo okiem w oko ujrzą, że zasię Pan Syon przywiedzie.

9 Wykrzykajcie a śpiewajcie społem, pustynie Jeruzalemskie! bo pocieszył Pan lud swój, odkupił Jeruzalem.

10 Wysmuknął Pan ramię świętobliwości swojej przed oczyma wszystkich narodów, aby oglądały wszystkie kończyny ziemi zbawienie Boga naszego.

11 Odstąpcie, odstąpcie wynijdźcie z Babilonu, nieczystego się nie dotykajcie, wynijdźcie z pośrodku jego; oczyście się wy, którzy nosicie naczynie Pańskie.

12 Bo nie z trzaskiem wynijdziecie, ani uciekając pójdziecie; pójdzie zaiste Pan przed wami, a zgromadzi was Bóg Izraelski.

13 Oto się szczęśliwie powiedzie słudze memu. Wywyższony i podniesiony i bardzo uwielbiony będzie.

14 Jako wiele ich zdumieją się nad nim, że przemierzła jest nad innych ludzi osoba jego, a kształt jego nad synów ludzkich:

15 Tak zasię pokropi wiele narodów, i królowie przed nim zatulą usta swe, przeto, że czego im nie powiadano, to oglądają, a to, o czem nie słyszeli, wyrozumieją.

Komentarz do rozdziału: Księga Izajasza 52

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Izajasza 52:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Ocuć się ocuć” — Przy zmartwychwstaniu.

„Syonie” — Kościół Boży.

Epifania i Bazylea:

„Ocuć się, ocuć się” — Wezwanie do obudzenia się nasuwa myśl, że ktoś spał. Proroctwo to jest prawdziwe (gdyż Bóg nie daje fałszywych proroctw), ponieważ wierny lud Boży zasypiał w niektórych latach poprzedzających rok 1874. Przedstawia to typ śpiącego Eliasza (1 Król. 19:5 - 8)... pierwsze obudzenie nastąpiło w czasie ruchu Millera (1829 - 1844), lecz bracia w owym ruchu (klasa Eliasza, Maluczkie Stadko), doznając zawodu w 1844 roku, ponownie zasnęli. Drugie budzenie nastąpiło w 1874 roku przez poselstwo żniwa, które było głoszone wówczas. (TP 1986, s. 173,175)

„oblecz się w moc twoję” — Siłą, mocą Boga w Jego ludzie jest Prawda i lud Boży jest tutaj napominany, aby ją włożył na siebie, to znaczy, aby ją studiował w zarysach paruzyjnych. (TP 1986, s. 173,175)

„Syonie!” — Syjon, tutaj wymieniony, odnosi się do prawdziwego Kościoła; .... Syjon (słoneczny) odnosi się do niego w znaczeniu światłości świata (Mat. 5:14). (TP 1986, s. 173,175)

„oblecz się w szatę ochędóstwa twego” — Piękne szaty przedstawiają łaski, w które lud Boży powinien się ubrać. (TP 1986, s. 173,175)

„o Jeruzalemie, miasto święte!” — Jeruzalem również odnosi się do niego (mój dopisek: prawdziwego Kościoła), lecz z innego punktu widzenia.... Jeruzalem (podstawa pokoju), miasto święte, odnosi się do niego w sensie religijnego rządu. (TP 1986, s. 173,175)

„Albowiem nie natrze na cię nieobrzezany i nieczysty” — [nie wejdzie do ciebie (KJV) - przypis tłumacza]; Nieobrzezanymi i nieczystymi w tym wersecie są, odpowiednio, usprawiedliwieni, lecz nie poświęceni i osoby nawet nieusprawiedliwione. Klasy te podczas wieku Ewangelii mieszały się z Maluczkim Stadkiem zgodnie z przepowiednią naszego Pana, daną w przypowieści o pszenicy i kąkolu. Pole pszeniczne stało się polem kąkolowym. Jednak w czasie żniwa przyszło rozdzielenie tych klas, podobnie jak to daje nam pod uwagę ten werset. Tylko Maluczkie Stadko mogło ocenić poselstwo żniwa, natomiast inne klasy były pozostawione w ciemności. One gnębiły i uciskały lud Boży w przeszłości i również w czasie żniwa. (TP 1986, s. 173,175)

Księga Izajasza 52:2

Epifania i Bazylea:

„Otrząśnij się z prochu” — Proch w symbolach biblijnych przedstawia smutek lub błąd. (TP 1986, s. 175)

„powstań, siądź, Jeruzalemie!” — Członkowie ludu Bożego byli zachęcani do powstania i odejścia od strumieni Babilonu, przyjścia do stołu Jezusa, aby przy nim usiąść i być przez Niego obsługiwanym. (TP 1986, s. 175)

„dobądź się z oków szyi swojej” — "Okowy szyi" przedstawiają niewolę w nominalnym kościele, w której lud Boży był zniewolony aż do czasu żniwa. Błędy wiązały go w nim. Nauki o wiecznych mękach, świadomości umarłych, nieśmiertelności duszy itd. wiązały wielu z ludu Bożego. (TP 1986, s. 175)

Księga Izajasza 52:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Odkupieni będziecie” — "Gaal", uwolnieni za zapłatą.

Epifania i Bazylea:

„Tak zaiste Pan mówi: Darmoście się zaprzedali, przetoż bez pieniędzy odkupieni będziecie” — Lud Boży sprzedał się za nic, to znaczy, nie otrzymał żadnej korzyści za służenie teorii wiecznych mąk, będąc w nominalnym kościele, przeciwnie poniósł wiele szkód. Owe sprzedawanie się zaczęło się, gdy wielka "tajemnica nieprawości" stopniowo korumpowała Prawdę we wczesnych stuleciach wieku Ewangelii i kontynuowała tę działalność w "ciemnych wiekach" włączając rozwijające się niewolnictwo. Różne ruchy reformacyjne wnosiły trochę wolności. Jednak lud Boży uwolnił się od wielkich błędów dopiero w żniwie tego wieku. Ale Bóg zobowiązuje się w tym wersecie odkupić go i to bez pieniędzy. To odkupywanie dokonuje się przez Prawdę. Lud Boży był sprzedawany za błąd, który jest niczym (bezdenną przepaścią, Obj. 20:3), a Prawdą został odkupiony. To odkupywanie było realizowane podczas paruzii i trwało krótko w porównaniu z procesem sprzedawania w niewolę błędu przez cały wiek. (TP 1986, s. 175,176)

Księga Izajasza 52:4

Epifania i Bazylea:

„Bo tak mówi panujący Pan: Do Egiptu wstąpił lud mój przedtem, aby tam pielgrzymował; ale Assyryjczyk bez przyczyny go trapi” — W wersecie tym dane nam są pod uwagę dwa zarysy opresji, w jakich znajdował się lud Boży. Pierwszym był ów doznawany w obecnym złym świecie, symbolicznym Egipcie. Lud Boży był również uciskany przez symboliczny Babilon (Asyria jest jego drugą nazwą) podczas wielu stuleci. Naprawdę był uciskany bez powodu. Był on, podobnie do jego Mistrza, nienawidzony, prześladowany i poczytywany jako owca przeznaczona na zabicie, szczególnie przez pogan i papieski Rzym. (TP 1986, s. 176)

Księga Izajasza 52:5

Epifania i Bazylea:

„A teraz cóż mam czynić? mówi Pan, ponieważ lud mój darmo jest pojmany, a ci, którzy panują nad nim, do wzdychania go przywodzą, mówi Pan; nadto ustawicznie każdego dnia imię moje bluźnione bywa” — Werset ten kieruje naszą uwagę na zmianę w postawie Jehowy w czasie żniwa. Podczas tego wieku pozwolił On na opresję, lecz wraz ze żniwem przychodzi wyzwolenie z niewoli. Lud Boży nie musi być dłużej deptany i przebywać w niewoli błędów papiestwa oraz sekt protestanckich, szczególnie teorii wiecznych mąk. Władcy, którzy aż do żniwa panowali nad nim (różni świeccy i religijni władcy, inkwizytorzy itd.) przywodzili go symbolicznie do wzdychania. Jego członkowie byli ogłaszani heretykami i musieli cierpieć i znosić okrutne karania z rąk przedstawicieli różnych sekt i władz cywilnych. (TP 1985, s. 176) Szatan użył szczególnie trzech wielkich błędów (wiecznych mąk, nieśmiertelności duszy i świadomości umarłych) do uciskania ludu Bożego, na przykład, wielu z nas poprzednio doznawało przez te doktryny bolesnych przeżyć i utrapień! Nie mogliśmy zrozumieć jak Bóg mógłby karać ogromną większość rodzaju ludzkiego na jakimś rzeczywistym miejscu ogniem i siarką. Nasze serca pragnęły Go kochać a jednak nie mogliśmy zrozumieć jak miały być zharmonizowane Jego Miłość ze Sprawiedliwością. Boskie imię tu podane przedstawia Boski charakter. Zapewne Jego imię było bluźnione w tym wieku aż do żniwa. Szatan zniesławiał, oczerniał i karykaturował charakter naszego Boga, aby większość rodzaju ludzkiego uwierzyła, iż jest prawie pozbawiony miłości i w rzeczywistości gorszy od tysiąca diabłów. (TP 1986)

Księga Izajasza 52:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Pozna imię moje” — Zrozumie i oceni mój prawdziwy charakter.

„Dnia onego” — Podczas żniwa wieku ewangelicznego.

Epifania i Bazylea:

„Przetoż pozna lud mój imię moje, przetoż pozna, mówię, dnia onego, żem Ja jest ten, który mówię; otom Ja przytomny” — stan nie miał trwać zawsze, ponieważ werset ten mówi, iż „dnia onego” poznają imię Jehowy (charakter) i że to On jest tym o którym mówi (Dan. 12:1). W żniwie wieku Ewangelii zobaczą cudowną Mądrość, Sprawiedliwość, Miłość i Moc swego Boga, ujrzą jak te przymioty są zrównoważone i występują we wzajemnej harmonii i to w jasności większej od jakiejkolwiek możliwej przedtem. Jednak do czasu żniwa ani pobożność, ani wiedza nie mogły doprowadzić do zrozumienia tych rzeczy, ponieważ jeszcze nie nastąpił właściwy czas. (TP 1987, s. 12)

Księga Izajasza 52:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Na górach” — Królestwa.

„Nogi” — Ostatnie członki Ciała Chrystusowego. Nie oznacza literalnych nóg, podobnie ja w tekście: "I staną nogi jego w on dzień na górze Oliwnej". Zach.14:4.

„Tego” — Chrystus w ciele, klasa Eliasza.

„Zwiastuje” — Okup za wszystkich i błogosławieństwa z tego wynikające, tj. wyswobodzenie wszystkich.

„Bóg twój króluje” — Panowanie Chrystusa, które sprowadzi wyzwolenie.

Epifania i Bazylea:

„O jako piękne są na górach” — Góry tu wymienione przedstawiają królestwa. (TP 1987, s. 13,14)

„nogi tego” — oznacza ostatnich członków Chrystusa. (TP 1935, s. 59) Nogi, o których mowa w tym wersecie, odnoszą się do członków Kościoła laodycejskiego. (TP 1987, s. 13,14) Zgodnie z przedstawionym tu obrazem Jezus jest Głową a reszta wiernych jest Ciałem. (TP 1987, s. 13,14) Siedem kręgów szyjnych, które łączą ludzką głowę i ciało, przedstawia siedmiu aniołów siedmiu kościołów, siedem ogniw łączących Pana i Kościół w jego siedmiu okresach. (TP 1987, s. 13,14) dwanaście kręgów grzbietowych i dwanaście odpowiadających im par żeber przedstawia dwunastu apostołów i dwanaście pokoleń, z których składa się Kościół, każde pokolenie prowadzone jest w Panu przez jednego apostoła. (TP 1987, s. 13,14) pięć kręgów lędźwiowych, jedna kość ogonowa i jedna kość krzyżowa przedstawiają Kościół w siedmiu okresach; (TP 1987, s. 13,14) pięć kręgów lędźwiowych — Kościół w pięciu okresach między żniwami; (TP 1987, s. 13,14) kość krzyżowa — okres efeski; (TP 1987, s. 13,14) kość ogonowa — okres laodycejski; (TP 1987, s. 13,14) pięć rowków na kości krzyżowej i na kości ogonowej symbolizują, że te dwa kościoły składają się głównie z pięciu grup połączonych w jedną, powołanych w pięciu okresach wezwań żniw wieku żydowskiego i Ewangelii oraz sprawdzonych w próbach przez pięć przesiewań żniwnych. (TP 1987, s. 13,14) Prawe ramię i ręka reprezentują odpowiednio członków Chrystusa w ich mocy głoszenia i bronienia Prawdy oraz służenia w tej pracy. (TP 1987, s. 13,14) Lewe ramię i ręka reprezentują odpowiednio członków Chrystusa w ich mocy zbijania błędu i służenia w tej pracy. (TP 1987, s. 13,14) Prawa noga i stopa przedstawiają odpowiednio członków Chrystusa w ich mocy prawego życia i w ich praktykowaniu prawego życia. (TP 1987, s. 13,14) Lewa noga i stopa przedstawiają odpowiednio członków Chrystusa w ich mocy przezwyciężania złego postępowania i w ich praktykowaniu tego zwyciężania. (TP 1987, s. 13,14) Stopy rozważane oddzielnie od nóg, jak to występuje w naszym tekście (stopy — KJV), obrazują ostatnich członków klasy Chrystusowej, którzy są piękni, ozdobieni pięknością prawdziwej świętości, nawet gdyby nie byli piękni jako ludzkie istoty. (TP 1987, s. 13,14)

„co pocieszne rzeczy zwiastuje, i opowiada pokój; tego, co zwiastuje dobre, i opowiada zbawienie, a mówi do Syonu:” — Członkowie nóg rzeczywiście szeroko rozgłaszali dobre nowiny i opowiadali pokój w tym czasie żniwa. Proklamowali doktrynę okupu, która z pewnością jest źródłem dobrych nowin o pokoju między Bogiem i człowiekiem. Ponadto „zwiastowali dobre”. W języku hebrajskim nie ma wyższego i najwyższego stopnia przymiotników. Dlatego zamiast powiedzieć najlepsze nowiny, mówią po hebrajsku „dobre z dobrych” (wersja polska opuszcza „z dobrych” nie oddając znaczenia superlatywu: „najlepsze” — przypis tłumacza). (TP 1987, s. 13,14) Dane tu jest pod uwagę wysokie powołanie. Jest ono najwyższą łaską jaka kiedykolwiek była dana członkom upadłego rodzaju ludzkiego. Małe Stadko w żniwie ogłasza zbawienie Kościoła i świata. (TP 1987, s. 13,14)

„Bóg twój króluje” — Wykonywanie władzy królewskiej rozpoczęło się w kwietniu 1878 r. przez wyrzucenie Babilonu i obudzenie śpiących świętych. (TP 1968, s. 56)

Księga Izajasza 52:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Stróżowie twoi” — Podczas żniwa wieku ewangelicznego.

„Okiem w oko” — Może widzieć jasno i harmonijnie.

Epifania i Bazylea:

„Wynoszą głos” — oznacza proklamowanie Słowa Bożego na czasie w Parousii. (TP 1946, s. 88) głosząc Prawdę. (TP 1935, s. 5) Podczas okresu żęcia w Parousii stróżowie tj. pielgrzymi, posiłkowi pielgrzymi, ewangeliści i starsi podnosili głos swój, tj.. ogłaszali Prawdę w jedności - wyśpiewywali ją razem w zupełnej zgodzie ze sobą. (TP 1957, s. 106)

„stróżowie” — należy rozumieć pielgrzymów, posiłkowych pielgrzymów i starszych. (TP 1946, s. 88) W starożytności stróżowie byli milicjantami, którzy trzymali straż na murach miasta. Antytypiczne miasto Jeruzalem, prawdziwy Kościół, ma jako swych stróżów członków gwiezdnych, pielgrzymów, pomocniczych pielgrzymów i starszych. (TP 1987, s. 14)

„a społem wykrzykać będą” — proklamowali Słowo Boże w zupełnej zgodzie jedni z drugimi. Nie wydawali niezgodnych słów, ale śpiewali razem melodyjnie tj. byli w zupełnej zgodzie w ogłaszaniu poselstwa o żęciu. (TP 1946, s. 88)

„bo okiem w oko ujrzą” — widzieli Prawdę, że była zgodną ze wszystkimi jej szczegółami. (TP 1946, s. 88) i tak było do Wielkanocy 1916r. (TP 1938, s. 50) jasno. (TP 1972, s. 75)

„zasię” — Syon miał dwie niewole: (TP 1946, s. 88) 1/ Rabinizm w Żydostwie, w jakim znajdowali się prawdziwi Cieleśni Izraelici. (TP 1946, s. 88) (Bóg wyprowadził Syon z tej niewoli w Żniwie Żydowskim). (TP 1946, s. 88) 2/ Symboliczny Babilon. (TP 1946, s. 88) odnosi się do wtórego wyzwolenia, nie wyzwolenia cielesnych prawdziwych Izraelitów z rabinizmu podczas Żniwa wieku Żydowskiego, lecz wyzwolenia duchowego Syonu - M.St., z symbolicznego Babilonu podczas Żniwa W.Ew. (TP 1957, s. 106)

„Syon” — odnosi się do Kościoła. (TP 1946, s. 88)

„przywiedzie” — wyzwoli z drugiej niewoli (z Babilonu) w Parousii. Oznacza to pieczętowanie czół wybranych podczas Żniwa. (TP 1946, s. 88) czas ukończenia żęcia i pokłosia. (TP 1938, s. 50)

Księga Izajasza 52:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Pustynie” — Ziemska faza Królestwa Bożego.

„Lud swój” — Naród żydowski.

Epifania i Bazylea:

„Wykrzykajcie a śpiewajcie społem, pustynie Jeruzalemskie! bo pocieszył Pan lud swój, odkupił Jeruzalem” — Werset ten odnosi się do duchowego i naturalnego Jeruzalem. Lud Boży śpiewał razem w wielkiej pieśni Mojżesza i Baranka, poselstwa wysokiego powołania i restytucji. (TP 1987, s. 14,15) Mieli oni również pokrzepiające poselstwo Syjonizmu dla pociechy naturalnego Izraela, „Cieszcie, cieszcie lud mój!” (Izaj. 40:1, 2). Stanowiło to ich proklamację. To poselstwo szczególnie zaczęło rozbrzmiewać w 1878 roku, gdy próbnie weszła „zupełność pogan” a zaślepienie naturalnego Izraela zaczęło ustępować. (TP 1987, s. 14,15)

Księga Izajasza 52:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyciągnął Pan” — Przy ustanowieniu Królestwa.

„Ramię świętobliwości” — Jezus Chrystus.

„Zbawienie Boga” — Plan Boży nie może upaść w żadnym szczególe w ustanowieniu sprawiedliwości.

Epifania i Bazylea:

„Wysmuknął Pan ramię świętobliwości swojej przed oczyma wszystkich narodów” — Werset ten mówi o poselstwie restytucji. Ramię Jehowy przedstawia Jego potężnego Syna, naszego Pana Jezusa a z, Nim Kościół będący Jego Ciałem. Razem stanowić będą owo Ramię i będzie potrzeba tysiąca lat na „wysmuknięcie” (obnażenie) w znaczeniu objawienia Go całej ludzkości. (TP 1987, s. 15)

„Aby oglądały wszystkie kończyny ziemi zbawienie Boga naszego” — to znaczy, iż cała ludzkość ostatecznie pozna Prawdę i cudowny charakter Jehowy objawiony w niej, które w tym czasie dozwolono poznać wiernemu ludowi Bożemu. (TP 1987, s. 15)

Księga Izajasza 52:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wynijdźcie” — "Wyjdź z niego [z mistycznego chrześcijaństwa] ludu mój", Obj.18:4. "Pszenicę zgromadźcie do spichrza mojego", Mat.13:30. "Dobre ryby do naczyń włóżcie", Mat.13:48.

„Oczyśćcie się” — Od złych uczynków i od fałszywych nauk.

„Naczynie Pańskie” — Prawdy Boże, nauki.

Źródła: MANNA - 11 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„Wynijdźcie z Babilonu” — w 1878 r. nastąpiło wezwanie do ludu Bożego, aby wyszedł z Babilonu. Wszyscy z Małego Stadka znajdujący się w Babilonie wyszli z niego na wiosnę 1916, kiedy zakończyło się pokłosie żniwa; tak samo wyszło z Babilonu wielu członków Wielkiego Grona, Młodocianych Godnych, Poświęconych Obozowców Epifanii i niepoświęconych tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1975, s. 72)

„nieczystego się nie dotykajcie” — Nieczyste rzeczy odnoszą się do nieczystych doktryn; dotykanie się ich znaczy miłowanie ich. Niektórzy tak miłują naukę domagającą się męczenia wiecznie bliźnich, iż nie mogą rozstać się z tym błędem. Miłość do tego i innych błędów jest w jednych silniejsza niż w innych i dlatego mają oni trudniejsze próby w związku z wyjściem z Babilonu. (TP 1987, s. 15)

„Oczyśćcie się” — nasze oczyszczenie zaczęło się przed staniem się kapłanami. Przed zamiarem stania się kapłanami i przyjęcia Pańskiego zaproszenia pewne oczyszczanie serca i życia odbywa się. Musimy być oczyszczeni od skażenia oryginalnego grzechu, a to możemy uskutecznić przez zasługę Krwi Chrystusowej. Oczyszczenie odbywa się, gdy przedstawiamy samych siebie ku ofierze. (TP 1929, s. 28) Istotą napomnienia jest to, że noszący te naczynia powinni być czystymi; dotyczy to szczególnie pielgrzymów i starszych, którzy służą innym Słowem Bożym. Powinni się starać, aby ich postępowanie było bez nagany i aby byli prawdziwymi przykładami dla Pańskiego Stadka. (TP 1987, s. 15)

„Wy” — odnosi się do Kościoła Chrystusowego. (TP 1929, s. 28)

„naczynia Pańskie” — 1/ różne Prawdy na różne przedmioty; (TP 1929, s. 28) 2/ różne Księgi Biblii; (TP 1929, s. 28) 3/ lud Pański; (TP 1929, s. 28) W tym wersecie przedstawiają prawdy Słowa Bożego. (TP 1929, s. 28) Naczynia w tym wersecie są typem na nauki biblijne. Szczególnie cztery rodzaje naczyń były używane w służbie przybytku. Były one typami przedstawiającymi cztery rodzaje myśli lub nauk znajdujących się w Biblii. Podane są nam pod rozwagę w 2Tym. 3:16, 17: (TP 1987, s. 15) (1) „nauka” („doktryna” — KJV), (TP 1987, s. 15) (2) „strofowanie”, to znaczy, „zbijanie błędu” (TP 1987, s. 15) (3) „naprawa”, potępienie i usunięcie złych cech i postępowania i (TP 1987, s. 15) (4) „ćwiczenie” („instrukcje w sprawiedliwości” — KJV), wszczepianie właściwych cech (przymiotów) i postępowania. (TP 1987, s. 15)

Źródła: MANNA - 11 PAŹDZIERNIKA

Księga Izajasza 52:12

Epifania i Bazylea:

„Bo nie z trzaskiem wynijdziecie, ani uciekając pójdziecie; pójdzie zaiste Pan przed wami, a zgromadzi was Bóg Izraelski” — Dwie rzeczy były zabronione według tego wersetu: wyjście z pośpiechem i wyjście w ucieczce. (TP 1987, s. 15,16) Pierwsze nasuwa nam pod uwagę przestrogę przed opuszczeniem Babilonu zanim jest się gotowym do tego kroku. Powinien on być uczyniony dopiero po rozpoznaniu jego niezgodnych doktryn i złych praktyk oraz Pańskiego wezwania do wyjścia z niego. Nie popełniajmy błędu na podobieństwo pewnego szkockiego brata w Teksasie. Zaprosił przyjaciela na wykład wygłoszony przez, pielgrzyma a następnie zapytał go jak mu się podobał. Gdy przyjaciel odpowiedział: „Ładny”, rzekł: „Czy jesteś gotowy do opuszczenia Babilonu?” Przyjaciel zapytał: „Co rozumiesz przez opuszczenie Babilonu?” Odpowiedział: „Kościoły, kościoły”. Wówczas przyjaciel odrzekł, „Ach, więc to jest celem” i opuścił zebranie. Jest to przykład przynaglania kogoś do opuszczania z pośpiechem. (TP 1987, s. 15,16) Wyjście w ucieczce wskazywałoby na inną złą metodę opuszczania Babilonu, to znaczy, zupełnie spokojnego opuszczenia go. (TP 1987, s. 15,16) Niektórzy bracia, zamiast pójść do tych, z, którymi byli stowarzyszeni w nominalnym kościele i powiedzieć o powodach opuszczenia ich, po prostu przestają uczęszczać na nabożeństwa a z czasem, są skreślani z listy członków swoich denominacji. Cofają się przed doświadczeniami mniejszych lub większych prześladowań oraz ostracyzmu i tracą przychylność oraz względy u ludzi itd., co zwykle ma miejsce po wycofaniu się z życia publicznego. Dalej w tym wersecie podane są powody, dla których wierni nie opuszczają Babilonu tymi dwoma sposobami. Jehowa pójdzie przed nimi, aby przygotować drogę i również będzie za nimi, z tyłu, w tym znaczeniu, iż będzie ich chronił w doświadczeniach w czasie i po opuszczeniu Babilonu w sposób jawny. Bóg udzieli nam wszelkiej koniecznej pomocy swoim. Duchem, Słowem i opatrznościami, abyśmy mogli uczynić krok, decyzję, w celu opuszczenia Babilonu, gdy ujrzymy go w jego prawdziwym charakterze, podobnie jak Bóg go widzi. Nikt nie pozostanie samotny w swym doświadczeniu. (TP 1987, s. 15,16)

Księga Izajasza 52:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Słudze memu” — Chrystusowi.

„Będzie” — W Tysiącleciu.

Księga Izajasza 52:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako wiele” — Żydów żyjących podczas pierwszej obecności Chrystusa.

„Zdumieją się” — Że On poddał się takiemu upokorzeniu.

„Nad nim” — Podczas krzyżowania.

„Nad innych” — Ludzi.

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. SB 1995, 26

Księga Izajasza 52:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasię pokropi” — Zdziwieni dobrowolnym poddaniem się zniewagom.

„Czego nie powiadano” — O innych.

„To oglądają” — Z przykładu na Jezusie.

Literatura o rozdziale Księga Izajasza 52

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Izajasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.