Księga Psalmów 50

Księga Psalmów, rozdział 50 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 50 — Biblia Gdańska

1 Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.

2 Objaśnił się Bóg z Syonu w doskonałej ozdobie.

3 Przyjdzie Bóg nasz, a nie będzie milczał; ogień przed twarzą jego będzie pożerał, a około niego powstanie wicher gwałtowny.

4 Przyzwie z góry niebiosa i ziemię, aby sądził lud swój.

5 Mówiąc: Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze.

6 Tedy niebiosa opowiedzą sprawiedliwość jego; albowiem sam Bóg jest sędzią. Sela.

7 Słuchaj, ludu mój! a będę mówił; słuchaj, Izraelu! a oświadczę się przed tobą: Jam Bóg, Bóg twój Jam jest.

8 Nie będę cię z ofiar twoich winił, ani całopalenia twego, które są zawsze przedemną.

9 Nie wezmę z domu twojego cielca, ani z okołu twego kozłów.

10 Albowiem mój jest wszelki zwierz leśny, i tysiące bydła po górach.

11 Znam wszystko ptastwo po górach, i zwierz polny jest przedemną.

12 Będęli łaknął, nie rzekęć o to; bo mój jest okrąg ziemi, i napełnienie jego.

13 Izali jadam mięso wołowe? albo pijam krew kozłową?

14 Ofiaruj Bogu chwałę, i oddaj Najwyższemu śluby twoje;

15 A wzywaj mię w dzień utrapienia: tedy cię wyrwę, a ty mię uwielbisz.

16 Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóżci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a bieżesz przymierze moje w usta twoje?

17 Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się.

18 Widziszli złodzieja, bieżysz z nim, a z cudzołożnikami masz skład twój.

19 Usta twoje rozpuszczasz na złe, a język twój składa zdrady.

20 Zasiadłszy mówisz przeciwko bratu twemu, a lżysz syna matki twojej.

21 Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem ja tobie podobny, ale będę cię karał, i stawięć to przed oczy twoje.

22 Zrozumiejcież to wżdy teraz, którzy zapominacie Boga, bym was snać nie porwał, a nie będzie ktoby was wyrwał.

23 Kto mi ofiaruje chwałę, uczci mię; a temu, który naprawia drogę swą, ukażę zbawienie Boże.

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 50

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 50:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg nad bogami” — El, Elohim, Mocarz nad mocarzami.

„Pan mówił” — Bóg Jehowa przez uwolniony Kościół.

„Przyzwał ziemię” — Społeczeństwo do pokuty, sprawiedliwości i wiecznego żywota.

„Od wschodu słońca” — "Wejdzie słońca sprawiedliwości", Mal.4:2.

„Aż do zachodu” — Przy końcu Tysiąclecia.

Epifania i Bazylea:

„Bóg nad Bogami, Pan” — Jehowa. (TP 1983, s. 21)

„mówił” — przez Chrystusa, Głowę i Ciało. (TP 1983, s. 21)

„i przyzwał ziemię od wschodu słońca” — »Słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego« (Mal. 4:2; Mat. 13:43). (TP 1983, s. 21)

„aż do zachodu jego” — to znaczy, od początku do końca Tysiącletniego Dnia (Mat. 24:27), Jehowa przez Swego Pomazańca wzywa ziemię (w znaczeniu ludzi) do pokuty, sprawiedliwości i wiecznego życia. (TP 1983, s. 21)

Księga Psalmów 50:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Syjonu” — Z duchowej fazy Królestwa.

„Objaśnił się” — Jego chwalebny charakter i plan zostały objawione.

Epifania i Bazylea:

„Objaśnił się Bóg” — Jego chwalebny charakter i Plan powszechnie będą znane (Ps. 40:6). (TP 1983, s. 21)

„z Syonu w doskonałej ozdobie” — Kościół wywyższony i uwielbiony, którego pomocnikami na poziomie duchowym będą członkowie Wielkiej Kompanii, a na poziomie ziemskim Starożytni Godni i wierni »Poświęcający się między Wiekami« (TP 1983, s. 21)

Księga Psalmów 50:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjdzie Bóg nasz” — Obiecane błogosławieństwa należą jeszcze do przyszłości.

„Ogień” — Czas ucisku.

Epifania i Bazylea:

„Przyjdzie Bóg nasz” — Jehowa przychodzi i panuje, nie osobiście, lecz przez Jezusa, wielkiego Mesjasza jako Swego Namiestnika. (TP 1982, s. 22) przez Swego wielkiego Namiestnika Jezusa w Jego Wtórym Adwencie. (TP 1983, s. 21)

„a nie będzie milczał” — On istotnie »wydał głos swój« (Ps. 46:7), rozkazując. (TP 1983, s. 21)

„ogień... wicher gwałtowny” — ogień i nawałnica przedstawia wielki i niszczący ucisk, któremu poddani będą niewierni i fałszywi chrześcijanie pod koniec Wieku. (TP 1960, s. 39) ogień - niszczycielskie udręczenia Czasu Wielkiego Ucisku (Sof. 3:8]; wicher gwałtowny - potężna burza Wielkiego Ucisku. (TP 1983, s. 21)

Księga Psalmów 50:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Z góry niebiosa” — Wyższe władze rządzące (sprawujące orzeczenie sądowe: "Mene, mene, thekel, upharsin" - zważone chrześcijaństwo na wadze sprawiedliwości Bożej i zostało znalezione lekkim, przeto wyplute zostało z ust Bożych i skazane na karanie).

„I ziemię” — Masy ludu.

„By sądził lud swój” — Chrześcijaństwo (które było kiedyś ustami Pańskimi i kubkiem złotym w ręku Jego). Sąd ten już się odbywa z powodu niemiłosiernej i bezwzględnej krytyki nominalnego kościoła przez świat w ogólności. Najwyższym sędzią jest Bóg.

Epifania i Bazylea:

„Przyzwie” — Jehowa. (TP 1983, s. 21)

„z góry niebiosa i ziemię, aby sądził lud swój” — w teraźniejszym czasie Wtórej Obecności Jezusa i w czasie Żniwa Wieku Ewangelii, Jehowa doprowadził chrześcijaństwo (Królestwo Chrystusa, fałszywie tak nazywane, czyli Babilon — religijny, społeczny i cywilny — tak jak go nazywa Pismo Święte, Obj. 16:19) do sądu (Obj. 18). Babilon także został doprowadzony do stanu bezlitosnego, szczegółowego krytykowania go przez świat w świeckich mediach, itp., zwracających uwagę na jego tradycyjne błędy, złe praktyki i zajmowane stanowiska dłużej nie do utrzymania, tak iż jest obecnie rozpoznawany jako sprzeczny z samym sobą, rzekomy rzecznik Boga. (TP 1983, s. 21)

Księga Psalmów 50:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Zgromadźcie świętych” — "Pszenicę (z chrześcijaństwa, ludzi posłusznych i wiernych Bogu) zgromadźcie do spichlerza mojego", Mat.13:30. Zgromadzić do jedności z Panem i jednych z drugimi, a także odłączyć od społeczności tych, co tylko mienią się być chrześcijanami - kąkol. Pierwszym dziełem Pana przy wtóej obecności było dzieło żniwa. "Zgromadzą wybranych Jego... od krańców niebios [od początku chrześcijaństwa] aż do krańców ich", Mat.24:31.

„Moich” — "Albowiem ci mi będą własnością, mówi Pan Zastępów, w dzień, który ja uczynię", Mal.3:17.

„Przy ofierze” — Ale nie tylko obietnicę ofiarowania się.

Epifania i Bazylea:

„Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze” — Gromadzenie tych, którzy wchodzili w to szczególne Przymierze Ofiary z Panem, trwało przez ponad 1800 lat. Mamy wszelki powód, by wierzyć, że ta ofiara została ukończona i że wszyscy ofiarnicy, członkowie Ciała Chrystusowego, zostali uwielbieni. (TP 1981, s. 20) przymierze ofiary jest naszym ślubem poświęcenia. (TP 1935, s. 51,52) Nasze poświęcenie jest Przymierzem Ofiarniczym. (TP 1935, s. 51,52) Lud Boży został wezwany do poświecenia się Bogu. To co poświęciliśmy (jeśli czynimy to w sposób inteligentny) jest wszystkim co posiadamy: w pierwszym rzędzie naszą wolę, a potem nasz czas, siłę, wpływ, myśli, ciała, nasze środki, wszystko co mamy i czym jesteśmy. Wszystkie rzeczy należące do obecnego życia muszą być poświęcone na ołtarzu ofiary z naszym Panem Jezusem, a następnie powinniśmy iść wiernie w Jego ślady. Innymi słowy, mamy wyrzec się, porzucić to, co zasługa Jezusa nam przypisała - doskonałe życie ludzkie i te wszystkie błogosławieństwa restytucyjne, które by się nam należały, jak i reszcie rodzaju ludzkiego. A więc nam jako ludziom nie pozostaje nic. W tym znaczeniu ofiarowujemy siebie samych tym samym sposobem jak Jezus ofiarował Siebie. (TP 1963, s. 10) Żęcie okresu Żniwa Paruzji było szczególnym czasem do „gromadzenia mi świętych moich" - Maluczkiego Stadka. (TP 1982, s. 55)

Księga Psalmów 50:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy niebiosa” — Królestwo Boże, które będzie ustanowione.

„Sam Bóg” — Wyda sprawiedliwość, On nie błądzi.

Epifania i Bazylea:

będzie ustanowione jako wynik wielkiego sądu Jehowy nad chrześcijaństwem. (TP 1983, s. 21)

„opowiedzą sprawiedliwość jego; albowiem sam Bóg jest sędzią” — który nie może błądzić. (TP 1983, s. 21)

Księga Psalmów 50:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Izraelu” — Duchowy z imienia, chrześcijaństwo - Babilon.

Księga Psalmów 50:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Z całopalenia” — Dobrowolne ofiary, dobroczynność, itp. "Wiele cudów czyniliśmy".

„Które są” — Wyraz ten opuszczony we wszystkich manuskryptach.

Księga Psalmów 50:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Mój jest” — "Moje jest srebro i moje jest złoto", Agg.2:9.

Księga Psalmów 50:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie rzekę” — Ja nie potrzebuję twojej mądrości ani twojej pracy.

Księga Psalmów 50:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ty mię uwielbisz” — Słowem i przykładem.

Księga Psalmów 50:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz niezbożnemu” — Który łamie przymierze, a jeszcze rości pretensje należenia do ludu Bożego. Niepoprawny, postępujący według ciała, a nie według ducha. "Którzy mają kształt pobożności, ale się skutku jej zaparli", 2 Tym.3:5. Który wie co jest dobrego, a nie czyni tego co głosi.

„Ustawy moje” — Wyroki, nauki, plan, itp.

„Przymierze moje” — "Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno [lekceważąco, obłudnie]", 2 Moj.20:7. "Niech odstąpi od nieprawości wszelki, który mianuje imię Chrystusowe", 2 Tym.2:19.

„W usta twoje” — Lud Boży nie powinien przyjmować żadnej usługi od takich, którzy nie dają jawnych dowodów, że są w ścisłej społeczności z Panem. Pan Jezus, ani apostoł Paweł nie przyjmowali świadectw od upadłych aniołów.

Epifania i Bazylea:

„Lecz niezbożnemu” — Rozumiemy, że te słowa są adresowane do tych, którzy przyszli do pokrewieństwa z Bogiem; świat nie jest nazwany bezbożnym, świat jest ślepym, pogrzebanym w ignorancję i zabobony. Ci tu wzmiankowani są ci, którzy byli kiedyś ludem Bożym i stali się potem niezbożnikami. (TP 1925, s. 39) (Mat.24:48). (TP 1926, s. 77)

„Cóżci do tego” — tylko ci, którzy zostali oświeceni Duchem Świętym są szczególnie upoważnieni do głoszenia Ewangelii. Do pozostałych Bóg mówi, "Cóż ci do tego". (TP 1989, s. 69)

Księga Psalmów 50:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Masz w nienawiści karność” — Taki może wprowadzić w błąd słuchaczy.

Epifania i Bazylea:

„ponieważ masz w nienawiści karność” — daną obficie przez "wiernego sługę". (TP 1926, s. 77)

„i zarzuciłeś słowa moje za się” — wynajdując nowe poglądy przez które dawniejsze Prawdy są odrzucane. (TP 1926, s. 77) odmawiając podporządkowania się Boskim wymaganiom. (TP 1989, s. 69)

Księga Psalmów 50:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Widzisz złodzieja” — Którzy starają się ograbiż dzieci Boże z wiary. "Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale skądinąd się wdziera, ten jest złodziejem i zbójem", Jan 10:1.

„Z cudzołożnikami” — Matką wszetecznic i jej córkami (z mistycznym Babilonem).

Epifania i Bazylea:

„widziszli złodzieja” — nadzwyczajną plutokracyjną korporację naszych czasów, która przez sprytnych adwokatów okrada i oszukuje współdyrektorów. (TP 1926, s. 77)

„bieżysz z nim” — przez kradzież kontroli nad Towarzystwem, od jego dyrektorów, wyrzucając większość dyrektorów, którzy sprzeciwiali się przywłaszczeniu władzy. (TP 1926, s. 77)

„a z cudzołożnikami masz skład swój” — praktykując w Małym Babilonie łączność Korporacji z Kościołem, jak w Wielkim Babilonie łączność Kościoła z Państwem. (TP 1926, s. 77)

Księga Psalmów 50:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Usta twoje” — Niewierny kościół z imienia.

Epifania i Bazylea:

„usta twoje rozpuszczasz na złe” — nauki. (TP 1926, s. 77)

„a język twój składa zdrady” — przeciwko Prawdzie. (TP 1926, s. 77)

Księga Psalmów 50:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciw bratu” — Prawdziwym świętym, z klasy "pszenicy".

Epifania i Bazylea:

„Zasiadłszy” — na urząd Prezydenta. (TP 1926, s. 77)

„mówisz przeciwko bratu twemu” — który protestuje przeciwko twoim naukom i praktykom. (TP 1926, s. 77)

„a lżysz” — fałszywie w przesiewaniach żniwa. (TP 1926, s. 77)

„syna matki twojej” — Racheli. (TP 1926, s. 77)

Księga Psalmów 50:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam milczał” — Aż dotąd (do wtórej obecności Pańskiej).

„Dlategoś mniemał” — Żem zaraz nie ukrócił zła i kłamstwa.

„Żem ja tobie podobny” — Dozwalając ci źle czynić.

„Lecz” — Teraz, gdy nadszedł czas żniwa (w obecności Pańskiej).

Epifania i Bazylea:

„Toś czynił, a Jam milczał” — co się tyczy usunięcia cię od władzy. (TP 1926, s. 77)

„dlategoś mniemał, żem Ja tobie podobny” — myślałeś, że używam cię za specjalnego przedstawiciela i głowę "przewodu". (TP 1926, s. 77)

„ale będę cię karał i stawięć to przed oczy twoje” — będę go bronić w twojej obecności. (TP 1926, s. 77)

Księga Psalmów 50:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Zrozumiej teraz” — To napomnienie (dla chrześcijańskiego kościoła).

„Nie porwał” — Bym cię nie zniszczył.

Księga Psalmów 50:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto ofiaruje chwałę” — Przyjmie napomnienie z wdzięcznością i przyłoży serce swe do nauki.

„Uczci mię” — Jako wierny i rozumny wierzący i przedstawiciel Prawdy.

„Naprawia drogę” — Stosuje życie swoje do posiadanego światła.

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 50

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.