Księga Psalmów 107

Księga Psalmów, rozdział 107 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (43 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 107 — Biblia Gdańska

1 Wysławiajcie Pana: albowiem dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

2 Niech o tem powiedzą ci, których odkupił Pan, jako ich wykupił z ręki nieprzyjacielskiej,

3 A zgromadził ich z ziem, od wschodu i od zachodu, od północy i od morza.

4 Błądzili po puszczy, po pustyni bezdrożnej, miasta dla mieszkania nie znajdując.

5 Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.

6 A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;

7 I prowadził ich drogą prostą, aby przyszli do miasta, w któremby mieszkali.

8 Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi:

9 Iż napoił duszę pragnącą, a duszę zgłodniałą napełnił dobrami.

10 Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,

11 Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;

12 Dla czego poniżył biedą serce ich; upadli, a nie był, ktoby ratował.

13 A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.

14 Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.

15 Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

16 Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.

17 Szaleni dla drogi przewrotności swojej, i dla nieprawości swej utrapieni bywają.

18 Wszelki pokarm brzydzi sobie dusza ich, aż się przybliżają do bram śmierci.

19 Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

20 Posyła słowo swe, i uzdrawia ich,a wybawia ich z grobu.

21 Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi;

22 I ofiarując ofiary chwały, niech opowiadają sprawy jego z wesołem śpiewaniem.

23 Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:

24 Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.

25 Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.

26 Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.

27 Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.

28 Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

29 Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.

30 I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.

31 Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

32 Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców niechaj go chwalą.

33 Obraca rzeki w pustynię, a potoki wód w suszę;

34 Ziemię urodzajną obraca w niepłodną dla złości tych, którzy w niej mieszkają.

35 Pustynie obraca w jeziora, a ziemię suchą w strumienie wód.

36 I osadza w nich głodnych, aby zakładali miasta ku mieszkaniu;

37 Którzy posiewają pole, a sadzą winnice, i zgromadzają sobie pożytek z urodzaju.

38 Takci im on błogosławi, że się bardzo rozmnażają, a dobytku ich nie umniejsza.

39 Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;

40 Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.

41 Onci nędznego z utrapienia podnosi, i rozmnaża rodzinę jego jako trzodę.

42 To widząc uprzejmi rozweselą się, a wszelka nieprawość zatka usta swe.

43 Ale któż jest tak mądry, aby to upatrywał, i wyrozumiewał wszystkie litości Pańskie?

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 107

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 107:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Na wieki” — Gniew Boży zawsze jest sprawiedliwym i łagodnym miłosierdziem.

Księga Psalmów 107:3

Epifania i Bazylea:

„A zgromadził ich z ziem, od wschodu i od zachodu, od północy i od morza” — Jest tu mowa o duchowej fazie Królestwa -- M.St. i W.G. (TP 1961) TP (TP 1961)

Księga Psalmów 107:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Błądzili” — Prawdziwy Kościół, gdyż nie miał domu na ziemi w pielgrzymce swego poświęcenia.

Księga Psalmów 107:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Do miasta” — Królestwa Bożego.

Księga Psalmów 107:10

Epifania i Bazylea:

„Którzy siedzą w ciemności” — w błędzie. (TP 1952, s. 21) w rewolucjonizmie przeciwko Prawdzie i zarządzeniom Pańskim. (TP 1938, s. 30)

„i w cieniu śmierci” — w niebezpieczeństwie wtórej śmierci. (TP 1952, s. 21)

„ściśnieni będąc nędzą i żelazem” — odnosi się do W.G. jako więźniów. (TP 1947, s. 10) zdaje się nam, że możemy swobodnie mówić o braciach W.G., jako o więźniach w wielkim i małym Babilonie. (TP 1934, s. 54) nędzą czyli pokusami szatańskimi — 1 Piotra 5:8, 9; i żelazem - silnymi związkami samolubstwa, światowości i grzechu. (TP 1987, s. 175)

Księga Psalmów 107:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyrokom Bożym” — Słowom Bożym. Nie wprowadzali je w czyn.

Epifania i Bazylea:

„odpornymi” — rewolucjonizowali. (TP 1979, s. 89)

„wyrokom” — naukom. (TP 1979, s. 89)

„radą Najwyższego” — Rada Boska, czyli plan, składa się z różnych serii zarządzeń, którymi On przyprowadza różne klasy do życia wiecznego. (TP 1938, s. 41) zarządzeniami. (TP 1979, s. 89)

„pogardzili” — Ten, który buntuje się przeciwko tym zarządzeniom tj. usuwa je na bok, a stawia inne w ich miejsce, to gardzi radą Najwyższego, uważa ją za mało znaczącą i nieważną. (TP 1938, s. 41) mniej lub więcej lekceważyli. (TP 1979, s. 89) Plan Boży składa się z serii prawd, faktów i zarządzeń; odrzucenie ich w jakimś szczególe jest zlekceważeniem całego planu (Jak. 2:10). Dlatego więc odrzucenie zarządzeń danych przez „onego sługę” do prowadzenia pracy Pańskiej jest wzgardzeniem Boską radą, Planem. (TP 1987, s. 175)

Księga Psalmów 107:12

Epifania i Bazylea:

„poniżył biedą serce ich” — Pan zamanifestował, kto jest członkiem W.G. przez ich rewolucjonizm. (TP 1932, s. 22) pokazuje, że Bóg dozwolił na ich surowe doświadczenia, doświadczenia ze strony „człowieka na to obranego”, aby ich cielesne umysły mogły być zniszczone. (TP 1979, s. 89)

Księga Psalmów 107:13

Epifania i Bazylea:

„A gdy wołali do Pana w utrapieniu swoim, z ucisków ich wybawiał ich” — Jeżeli Jego lud, w którym Jego charakter itd. jest odbity, w pokorze wróci do Niego i będzie gorliwie szukał Jego łaski i zaniecha swych grzechów, oczyszczając się, wtedy Bóg wysłucha go i przebaczy jego występki i da mu taką pomoc, iż przezwycięży te utrapienia dotyczące sfery Prawdy i jej Ducha w swym umyśle. (TP 1958, s. 105) wybawiał ich, szczególnie od niebezpieczeństwa wtórej śmierci. (TP 1979, s. 89)

Księga Psalmów 107:14

Epifania i Bazylea:

„wywodził ich” — odnosi się do W.G. jako więźniów. (TP 1947, s. 10) Wiersz pokazuje, że dobroć Pańska wobec nich jest wielką przyczyną, by Go wysławiać. (TP 1979, s. 89)

Księga Psalmów 107:15

Epifania i Bazylea:

„Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi” — Wiersz napomina, aby Boga wysławiać z powodu Jego dobroci i łaski okazanej Wielkiej Kompanii. (TP 1979, s. 89)

Księga Psalmów 107:16

Epifania i Bazylea:

„Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie” — Wiersz pokazuje, że Bóg odbierze im fałszywe nauki, które ich wprowadzały do ich sekciarskich grup i że zniszczy te błędne nauki i zarządzenia, które podtrzymywały fałszywych nauczycieli na stanowiskach ograniczających ich do ich sekt. (TP 1979, s. 89)

Księga Psalmów 107:17

Epifania i Bazylea:

„przewrotności” — grzech odrzucenia Mesjasza. (TP 1950, s. 16)

„dla nieprawości” — grzechy popełnione przeciwko Przymierzu Zakonu. (TP 1950, s. 16)

„utrapieni bywają” — ponoszą karanie: 1/ za grzech odrzucenia Mesjasza - do 10 Nisan 1878r. (TP 1950, s. 16) 2/grzechy popełnione przeciwko Przymierzu Zakonu - do X.1914r. (TP 1950, s. 16) od 606 r pne, i od 33 roku. (TP 1931, s. 23)

Księga Psalmów 107:22

Epifania i Bazylea:

„I ofiarując ofiary chwały, niech opowiadają sprawy jego z wesołem śpiewaniem” — nadejdzie czas, gdy Duch i Oblubienica powiedzą: Przyjdź! .... Narody z radością opowiadać będą o Boskich dziełach. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:26

Paruzja (C.T. Russell):

„W niebezpieczeństwie” — Bóg dozwala na pewne klęski, aby nimi nas doświadczać i przyprowadzać do równowagi.

Księga Psalmów 107:27

Epifania i Bazylea:

„wszystka umiejętność” — wszelka mądrość. (TP 1963, s. 24)

„ich” — wodzów i tych, którzy są przez nich prowadzeni. (TP 1963, s. 24)

„niszczeje” — (bywa pochłaniana - margines). Wodzowie polityczni, religijni i finansowi wygłaszają liczne nadęte mowy i zalecają opracowanie uniwersalnych środków na uleczenie chorób świata. Lecz gdy te środki są stosowane, okazują się więcej lub mniej bezowocne w dokonaniu czegoś dobrego. (TP 1963, s. 24)

Księga Psalmów 107:29

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 16 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„Obraca burzę w ciszę, tak że umilkną nawałności jej” — burza i nawałnica przedstawia wielki i niszczący ucisk, któremu poddani będą niewierni i fałszywi chrześcijanie pod koniec Wieku. (TP 1960, s. 39)

Źródła: MANNA - 16 PAŹDZIERNIKA

Księga Psalmów 107:32

Epifania i Bazylea:

W Psalmie 107: 32 mamy jeden z takich ustępów: "Niech go [Boga] wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców [starszych w ang.] niechaj go chwalą". Zgromadzenie ludu oznacza tu po pierwsze Małe Stadko, a po drugie współdziałających braci Wielkiego Grona. Przez radę starszych należy rozumieć Starożytnych i Młodocianych Godnych, którzy będą ziemską fazą Królestwa Bożego. A więc tymi dwiema fazami Królestwa Bożego są: niebieska (Chrystus i Kościół niewidzialny i nieśmiertelny, mający na wieki nieśmiertelność i nieskazitelność - gdy zaś Wielkie Grono, współdziałając z nimi, ma nieskazitelność, lecz nie ma nieśmiertelności) i ziemska faza (Starożytni i Młodociani Godni, współdziałający z niewidzialną fazą Królestwa). Obie te "fazy, niebieska i ziemska, będą przeprowadzać Plan Boży w owym czasie i doprowadzą do tego, że chwała, cześć, sława, powaga, miłość i posłuszeństwo będą oddane Bogu doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy przez całą wieczność. Tego oni dokonają we wiernych. TP 61.98

„Niech go” — Boga. (TP 1961, s. 98)

„w zgromadzeniu ludu” — M.St. (TP 1960, s. 56) Zgromadzenie ludu oznacza tu po pierwsze M.St., a po drugie współdziałających braci W.G. (TP 1961, s. 98)

„a w radzie starców” — St.G. (TP 1960, s. 56) Przez radę starców należy rozumieć St.G. i M.G., którzy będą ziemską fazą Królestwa Bożego. (TP 1961, s. 98)

Źródła: TP 60'56; 61'98;

Księga Psalmów 107:33

Epifania i Bazylea:

„Obraca rzeki w pustynię, a potoki wód w suszę” — Rzeki, które zostały skierowane na pustynię i potoki - na suche tereny, to strumienie i fontanny Babilonu. Zostaną one całkowicie wysuszone w czasie Królestwa. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:34

Epifania i Bazylea:

„Ziemię urodzajną obraca w niepłodną dla złości tych, którzy w niej mieszkają” — Mimo że pod pewnymi względami był to obszar przynoszący bogate owoce jego mieszkańcom, Bóg go zniszczy. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:35

Epifania i Bazylea:

„Pustynie obraca w jeziora, a ziemię suchą w strumienie wód” — Na jego miejsce (zob. w.33) narody otrzymają odpowiedni zakres Prawdy i jej Ducha oraz prawdziwej znajomości Bożej. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Utrapienia” — Bóg dozwala na pewne klęski, aby nimi nas doświadczać i przyprowadzać do równowagi.

Epifania i Bazylea:

„Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem” — próby, które pojawią się pod koniec wieku Tysiąclecia w małym okresie. Cała ludzkość świata zostanie wtedy dokładnie doświadczona z pomocą zmartwień i opresji, jakie szatan i jego podwładni sprowadzą na ludzką rodzinę. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:40

Epifania i Bazylea:

„Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej” — Bóg okaże swoją wzgardę tym, którzy będą niewierni. Ci ostatni pokazani są jako książęta żyjący pod koniec Tysiąclecia, to znaczy, że są to ci, którzy byli na drodze stania się królami ziemi i dlatego określeni są mianem książąt. Ci zostaną skierowani na wędrówkę po symbolicznej puszczy, przedstawiającej drugą śmierć, gdzie nie ma żadnych dróg, po których mógłby postępować lud Boży. Takich spotka całkowite unicestwienie. (TP 1986, s. 16)

Księga Psalmów 107:42

Epifania i Bazylea:

„wszelka nieprawość zatka usta swe” — nastąpi egzekucja niepoprawnych grzeszników. (po 10.2914r.). (TP 1949, s. 38)

Księga Psalmów 107:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyrozumiał” — I to co stanowi prawo do nauczania.

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 107

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.