Księga Psalmów 22

Księga Psalmów, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 22 — Biblia Gdańska

1 Przedniejszemu śpiewakowi na czas poranny psalm Dawidowy.

2 Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił? oddaliłeś się od wybawienia mego, od słów ryku mego.

3 Boże mój! wołam we dnie, a nie ozywasz mi się; i w nocy, a nie mogę się uspokoić.

4 Aleś ty Święty, mieszkający w chwałach Izraelskich.

5 W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi; nadzieję mieli,a wybawiłeś ich.

6 Do ciebie wołali, a wybawieni są; w tobie nadzieję mieli, a nie byli pohańbieni.

7 Alem ja robak, a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie, i wzgarda pospólstwa.

8 Wszyscy, którzy mię widzą, szydzą ze mnie; wykrzywiają gębę, chwieją głową, mówiąc:

9 Spuścił się na Pana, niechże go wyrwie; niech go wybawi, ponieważ się w nim kocha.

10 Aleś ty jest, któryś mię wywiódł z żywota, czyniąc mi dobrą nadzieję jeszcze u piersi matki mojej.

11 Na tobie spolegam od narodzenia swego; z żywota matki mojej tyś Bogiem moim.

12 Nie oddalajże się odemnie; albowiem utrapienie bliskie jest, a niemasz, ktoby ratował.

13 Obtoczyło mię mnóstwo cielców; byki z Basan obległy mię.

14 Otworzyły na mię gębę swą jako lew szarpający i ryczący.

15 Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich.

16 Wyschła jako skorupa moc moja, a język mój przysechł do podniebienia mego; nawet w prochu śmierci położyłeś mię.

17 Albowiem psy mię obskoczyły, gromada złośników obległa mię; przebodli ręce moje i nogi moje.

18 Zliczyłbym wszystkie kości moje; lecz oni na mię patrząc, przypatrują mi się.

19 Rozdzielili odzienie moje między się, a o szaty moje los miotali.

20 Ale ty, Panie! nie oddalaj się: mocy moja! na ratunek mój pospiesz.

21 Wyrwij od miecza duszę moję, z mocy psiej jedynaczkę moję.

22 Wybaw mię z paszczęki lwiej, a od rogów jednorożcowych wyzwól mię.

23 Tedy opowiem imię twoje braciom mym; w pośród zgromadzenia chwalić cię będę.

24 Mówiąc: Którzy się boicie Pana, chwalcie go; wszystko potomstwo Jakóbowe wysławiajcie go, a niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie.

25 Albowiem nie wzgardził, ani się odwrócił od utrapienia ubogiego, ani skrył od niego oblicza swego; owszem, gdy do niego wołał, wysłuchał go.

26 O tobie chwała moja w zgromadzeniu wielkiem; śluby moje oddam przed tymi, którzy się ciebie boją.

27 Będą jeść ubodzy, i nasycą się; chwalić będą Pana, którzy go szukają; serce wasze żyć będzie na wieki.

28 Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie granice ziemi, i kłaniać się będą przed obliczem twojem wszystkie pokolenia narodów.

29 Albowiem Pańskie jest królestwo, a on panuje nad narodami.

30 Wszyscy bogaci ziemi będą jeść, i upadać przed nim, przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą.

31 Nasienie ich służyć mu będzie, a będzie przywłaszczane Panu w każdym wieku. Zbieżą się, a będą opowiadali sprawiedliwość jego narodowi, który z nich wynijdzie, iż ją on wykonał.

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 22:1

Epifania i Bazylea:

„poranny psalm Dawidowy” — wiersze tego Psalmu (2-19) podają reakcję naszego Pana jako człowieka, a nie jako Nowego Stworzenia w stosunku do Jego ukrzyżowania i towarzyszących temu okoliczności. (TP 1971, s. 95) Wiersze 20 - 22 opisują doświadczenia Jezusa jako Nowego Stworzenia w czasie Jego męki na krzyżu; (TP 1972, s. 8) wiersze 23—25 przedstawiają Jego służbę w Wieku Ewangelii względem Kościoła; (TP 1972, s. 8) wiersze 26, 27 mówią o Jego służbie względem Kapłanów i Lewitów w Tysiącleciu, (TP 1972, s. 8) wiersze 28—32 mówią o Jego służbie względem klasy restytucji. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Boże mój, Boże mój” — Słowa Jezusa (na krzyżu) powtarzane są przez Żydów w każdy piątek w Jerozolimie na miejscu lamentów przy pozostałych kamieniach ze świątyni.

„Czemuś mnie opuścił” — Taka trudna chwila może się przytrafić najwierniejszemu naśladowcy Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił? oddaliłeś się od wybawienia mego, od słów ryku mego” — Szczytem Jego smutku jako ludzkiej istoty było to, gdy poczuł się On opuszczony przez Boga i kiedy wyraził Swoją niedolę. (TP 1971, s. 94,95) Stając się zastępcą Adama jako człowiek, Jezus musiał przejść każdy zarys kary, którą Adam poniósł. Jednym z nich było opuszczenie przez Boga, którego Adam doświadczał za swój grzech jako przeciwieństwo społeczności z Bogiem, którą się cieszył nim zgrzeszył. Dlatego Człowiek Chrystus Jezus, ponosząc karę Adama za niego, musiał przejść przez doświadczenie opuszczenia Go przez Boga. Człowieczeństwo Jezusa doświadczało tego cierpienia na dnie kielicha goryczy przed samym zgonem. Do momentu przed nastaniem dziewiątej godziny Jego człowieczeństwo mając nadzieję wybawienia, jak widzimy to z Psalmu, odczuwało, że Bóg był z Nim jako z człowiekiem; ale o dziewiątej godzinie czując niewątpliwie, iż umiera i będąc prawie umarłym jako człowiek, ujrzał On, że nie otrzymywał On ludzkiego życia jako nagrody za przestrzeganie prawa naturalnego i Mojżeszowego i stąd wywnioskował, że jako człowiek został On widocznie opuszczony przez Boga, co było prawdą. To napełniło Jego ludzką duszę, która zawsze dotąd przebywała przed uśmiechniętym obliczem Ojca, najgłębszym bólem jaki doskonały, bezgrzeszny człowiek był zdolny odczuć. Ta myśl doprowadzała Jego ludzką naturę do najgłębszej rozterki, niemal rozpaczy, bo nie mogła ona zrozumieć, dlaczego Bóg Go opuścił, choć był bez grzechu. Stąd też pochodzi Jego bolesne wołanie „Boże mój! Boże mój! czemuż mię opuścił?” Ta niewysłowiona boleść, że był opuszczony przez Boga była największą porcją goryczy jaką była napojona Jego ludzka natura z kielicha niedoli. (TP 1971, s. 94,95)

Księga Psalmów 22:3

Epifania i Bazylea:

„Boże mój! wołam we dnie, a nie ozywasz mi się; i w nocy, a nie mogę się uspokoić” — Jego człowieczeństwo wzywało pomocy cały dzień i noc ostatniego dnia Jego życia, nie uzyskując łaskawej odpowiedzi od Boga. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:4

Epifania i Bazylea:

„Aleś ty Święty, mieszkający w chwałach Izraelskich” — ). Pomimo to Jego człowieczeństwo uznawało, że Bóg jest święty, że jest mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:5

Epifania i Bazylea:

„W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi; nadzieję mieli, a wybawiłeś ich” — Pamiętało ono, że Bogu ufali Jego przodkowie i że Bóg wynagrodził im to zaufanie, wyzwalając ich. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:6

Epifania i Bazylea:

„Do ciebie wołali, a wybawieni są; w tobie nadzieję mieli, a nie byli pohańbieni” — Starożytni Godni wzywali Boga o pomoc w potrzebie i otrzymali ją. Mieli ufność w Bogu, a nie byli pohańbieni. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:7

Epifania i Bazylea:

„Alem ja robak, a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie, i wzgarda pospólstwa” — W przeciwieństwie do tego, człowieczeństwo Jezusa zostało potraktowane w sposób tak bezwzględny jak bezwzględnie postępuje człowiek, który depcze robaka, nie było ono tak potraktowane jak przystoi człowiekowi, każdy bowiem w tym dniu robił Mu wymówki i pogardzał Nim. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:8

Epifania i Bazylea:

„Wszyscy, którzy mię widzą, szydzą ze mnie; wykrzywiają gębę, chwieją głową, mówiąc:” — Roszczenia Jego wyśmiewali oni, nazywając Go oszustem; lekceważenie Go okazywali przez wykrzywianie warg; w potępianiu Go potrząsali pogardliwie głowami. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:9

Epifania i Bazylea:

„Spuścił się na Pana, niechże go wyrwie; niech go wybawi, ponieważ się w nim kocha” — Drwiąco mówili o Nim jako o tym, który ufał Bogu, że Go wyzwoli. Całkowicie przekonani, że był oszustem, ironicznie wołali na Pana: Niech Go Bóg wyzwoli. Swego rzekomego faworyta od śmierci na krzyżu, a wtedy Go przyjmiemy. (TP 1971, s. 95)

Księga Psalmów 22:10

Epifania i Bazylea:

„Aleś ty jest, któryś mię wywiódł z żywota, czyniąc mi dobrą nadzieję jeszcze u piersi matki mojej” — JEGO człowieczeństwo przywołuje na myśl dobroć Boga względem Niego w przeszłości od najwcześniejszych dni, gdy Bóg opatrznościowo opiekował się Nim przy Jego narodzeniu, troszczył się o Niego w Jego dzieciństwie dając Mu widoki pełne nadziei. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:11

Epifania i Bazylea:

„Na tobie spolegam od narodzenia swego; z żywota matki mojej tyś Bogiem moim” — Było ono przedmiotem opieki Bożej, gdy było jeszcze płodem i gdy przychodziło na świat — nawet w tych czasach Pan był Jego Bogiem. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:12

Epifania i Bazylea:

„Nie oddalajże się odemnie; albowiem utrapienie bliskie jest, a niemasz, ktoby ratował” — Teraz przy ukrzyżowaniu Jego ludzka natura błagała Boga, by się nie oddalał od niej, ponieważ była w momencie szczytowym Swej rozterki i tęskniła, by Bóg był po jej stronie skoro nikt z ludzi nie dawał jej pomocy. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:13

Epifania i Bazylea:

„Obtoczyło mię mnóstwo cielców; byki z Basan obległy mię” — Najpotężniejsi otaczali ją wrogością, naprawdę najpotężniejsi z nominalnego cielesnego Izraela, Sanhedryn, a szczególnie jego główni kapłani byli tymi, co ją oblegali. (TP 1972, s. 8) (zamiast "byki z Basan" powinno być: "dęby z Basan"); dęby Basańskie wyobrażają najmocniejszych z kleru. Tutaj odnosi się do przedniejszych kapłanów (przedniejszego kleru) w łączności ze śmiercią naszego Pana. (TP 1934, s. 82)

Księga Psalmów 22:14

Epifania i Bazylea:

„Otworzyły na mię gębę swą jako lew szarpający i ryczący” — Otwierali oni szeroko usta, aby ją zniszczyć, tak jak głodny lew otwiera swą paszczę, rycząc aby pożreć swą ofiarę. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:15

Paruzja (C.T. Russell):

„serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich” — zob. Echa Pielgrzyma str. 150,151

Epifania i Bazylea:

„Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich” — Odczuła ona, że jej władze i siły życiowe wylewały się jak woda, wylewająca się z naczynia. Kiedy krzyż z powodu swego ciężaru i ciężaru Jego ciała dotknął dna otworu, w którym stał, odczuła ona wstrząśnienie, które rozczepiło kości ramion, nóg i krzyża pacierzowego. Serce Jego, cierpiące paraliż, widoczny z faktu, że krew z wodą płynęła z Niego przy przebiciu Go dzidą, rozpuszczało się jak wosk na ogniu. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:16

Epifania i Bazylea:

„Wyschła jako skorupa moc moja, a język mój przysechł do podniebienia mego; nawet w prochu śmierci położyłeś mię” — Gorączka towarzysząca ukrzyżowaniu pochłaniała siły Jego ludzkiej natury, pozostawiając ją jak rozbity czerep naczynia garncarza. Straszliwe pragnienie sprawiało, iż język przysechł Mu do dziąseł. Człowieczeństwo Jego zdało sobie sprawę w tym czasie z tego, że choć służyło ono Bogu wiernie, Bóg je opuścił i pozwolił mu umrzeć.-7 (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:17

Epifania i Bazylea:

„Albowiem psy mię obskoczyły, gromada złośników obległa mię; przebodli ręce moje i nogi moje” — Sekciarze pragnąć pożreć Jego ciało, otoczyli je; nawet niegodziwy Sanhedryn oblegał je. Oni przyczynili się do tego, że ręce Jego i stopy były przebite gwoździami w czasie ukrzyżowania. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:18

Epifania i Bazylea:

„Zliczyłbym wszystkie kości moje; lecz oni na mię patrząc, przypatrują mi się” — Każda z Jego kości, wyraźnie oddzielona od innej, bo były one rozczepione, taki powodowała ból, że można kości Jego uważać z powodu ich bólu za każdą będącą osobno. Cierpienia te były jeszcze pomnożone przez fakt, iż na męki Jego spoglądały wrogie oczy ludzi. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:19

Epifania i Bazylea:

„Rozdzielili odzienie moje między się, a o szaty moje los miotali” — Jego nieliczne ziemskie posiadłości — Jego odzież — krzyżujący rozdzielili między sobą i rzucali kości, aby określić komu z czterech krzyżujących Go żołnierzy ma przypaść Jego szata. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:20

Epifania i Bazylea:

„Ale ty, Panie! nie oddalaj się: mocy moja! na ratunek mój pospiesz” — Jego Nowe Stworzenie pragnęło łaski Bożej na krzyżu i otrzymało ją, bo Bóg był jej oparciem i o Jego pomoc ono prosiło. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:21

Epifania i Bazylea:

„Wyrwij od miecza duszę moję, z mocy psiej jedynaczkę moję” — Jego Nowe Stworzenie modliło się o uwolnienie od ciężkiego błędu i od władzy sekciarstwa. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:22

Epifania i Bazylea:

„Wybaw mię z paszczęki lwiej, a od rogów jednorożcowych wyzwól mię” — Prosiło ono, aby Bóg je uwolnił od mówczego narzędzia Szatana, Sanhedrynu, a specjalnie od jego najwyższych kapłanów, co Bóg mógł uczynić, skoro uwolnił je od władzy samego Szatana. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Braciom moim” — Którzy otrzymali ducha przysposobienia synowskiego.

Epifania i Bazylea:

„Tedy opowiem imię twoje braciom mym; w pośród zgromadzenia chwalić cię będę” — Poprzez cały Wiek Ewangelii Jezus objawiał względem Kościoła plan Boży na czasie jako wyraz charakteru Bożego, co było oczywiście chwaleniem Boga. (TP 1972, s. 8) Opowiadając imię Boże wśród braci, opowiadając o wielkich przymiotach Jego charakteru, o Jego mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy nie wolno pominąć również przymiotów Jego istoty, Jego wspaniałej sławy itp. (TP 1986, s. 121,122)

Księga Psalmów 22:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy się boicie Pana” — Doskonała miłość odrzuca bojaźń niewolniczą, lecz nie odrzuca bojaźni Pańskiej, tj. czci.

Epifania i Bazylea:

„Mówiąc: Którzy się boicie Pana, chwalcie go; wszystko potomstwo Jakóbowe wysławiajcie go, a niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie” — Wzywał Jezus, aby Boga chwalił Kościół jako Duchowy Jakub, czy Izrael, jako wielbiący Boga, głosząc Jego Słowo jako to, które przyczynia się do chwały Boga i Jego gloryfikacji. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:25

Epifania i Bazylea:

„Albowiem nie wzgardził, ani się odwrócił od utrapienia ubogiego, ani skrył od niego oblicza swego; owszem, gdy do niego wołał, wysłuchał go” — Powinni oni to czynić, bo Bóg wysoko ceni cierpienia Jezusa jako zasługujące na skasowanie wyroku na Adama i kwalifikujące Go na miłosiernego i wiernego Najwyższego Kapłana, który w tym charakterze ma łaskę Boga i odpowiedź na Jego modlitwy. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:26

Epifania i Bazylea:

„O tobie chwała moja w zgromadzeniu wielkiem; śluby moje oddam przed tymi, którzy się ciebie boją” — Poprzez całe Tysiąclecie będzie Jezus przyczyniać się do chwały Boga, objawiając Małemu Stadku, Wielkiej Kompanii, Starożytnym i Młodocianym Godnym jako kongregacji prawdy Tysiąclecia i przed nimi jako wielbiącymi Boga, wypełni Swe obietnice wobec Boga wprowadzenia w życie Tysiącletnich zarysów Planu. (TP 1972, s. 8)

Księga Psalmów 22:27

Epifania i Bazylea:

„Będą jeść ubodzy, i nasycą się; chwalić będą Pana, którzy go szukają; serce wasze żyć będzie na wieki” — Te cztery klasy, które w tym życiu okazały się skłonne do nauki i dające się prowadzić, będą korzystać z błogosławieństw dla wybranych i będą bardzo szczęśliwe z tego powodu. Jako szukający Boga w tym życiu będą oni czcić Boga przez rozgłaszanie Jego Słowa w czasie Tysiąclecia i w tym życiu rozwiną takie charaktery, iż otrzymają życie wieczne. (TP 1972, s. 8) Jeść w symbolach biblijnych znaczy przyswajać sobie rzeczy, które są symbolicznie jedzone. (TP 1938, s. 44)

Księga Psalmów 22:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Kłaniać się będą” — Pierwotny plan Boży nie może upaść w najmniejszym szczególe.

Epifania i Bazylea:

„Wspomną” — Będą pouczeni ze Słowa Bożego tak starannie, że nie zapomną. (TP 1960, s. 114)

„i nawrócą się do Pana” — Nawrócą się z błędu do Boga i Prawdy. (TP 1960, s. 114)

„wszystkie granice ziemi” — cały rodzaj ludzki. (TP 1960, s. 114)

„i kłaniać się będą” — służyć. (TP 1960, s. 114)

„przed obliczem twoim” — w Boskich sprawach. (TP 1960, s. 114)

„wszystkie pokolenia narodów” — każda rodzina ludzka. (TP 1960, s. 114) Wiersz wykazuje, że będzie ogólne pouczenie i nawrócenie rodzaju ludzkiego z ogólnym uwielbieniem Boga. (TP 1959, s. 161) Cała ludzkość będąc nauczona Słowa i pamiętając Jego nauki i swe przeszłe doświadczenia ze złem, a także swe doświadczenia ze sprawiedliwością na jakiś czas zwróci się do Pana, a wszystkie rodziny ziemi przez jakiś czas będą Mu służyć. (TP 1972, s. 8) Ps. 22:28–30, który zacytujemy z komentarzami, wskazuje że w czasie Tysiącletniego Królestwa powrócą wszyscy nie wybrani zmarli. Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie granice ziemi ... Przywrócony do życia świat przypomni sobie swe doświadczenia ze złem i będzie pamiętał Słowo, jakiego wtedy się nauczy, przynajmniej przez pewien czas wszyscy będą właściwie reagować na pociąganie Pana wynikające z okupu (Jan 12:32, 33). ... i kłaniać się będą przed obliczem twoim wszystkie pokolenia narodów. Wszystkie narody, jakie Bóg stworzył (Ps. 86:9), z których wiele — jak miasta na równinie, siedem narodów Kanaanu itp. — zniknęło z ziemi kilka tysięcy lat temu, przyjdą i będą się kłaniać (służyć). Albowiem Pańskie jest [będzie] królestwo, a on panuje [będzie panował] nad narodami. W Królestwie Bożym rządy sprawował będzie Chrystus i Kościół. Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i upadać przed nim ... Ci, którzy będą reagować, będą przyswajać sobie chleb życia — doskonałą ludzką naturę naszego Pana, życie, prawo do życia i prawa życiowe oraz będą służyć Panu. ... przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą. Tysiąclecie będzie błogosławić nie tylko tych, którzy wówczas będą żyli, lecz będzie świadkiem powrotu wszystkich umarłych, którzy otrzymają zaofiarowane im błogosławieństwa (Filip. 2:10). Definicja, jaką tu podaje Pan „wszyscy zstępujący w proch” dowodzi, że chodzi o wszystkich nie wybranych zmarłych — tych, którzy byli pod wyrokiem Adamowym i nie mogli uniknąć jego pełnego wykonania. Służącym nasieniem, o którym mowa w wersecie 31, jest Maluczkie Stadko w swej pracy Tysiącletniej, a naród, który się narodzi, w w.32 przedstawia w pełni rozwiniętą klasę restytucyjną. Fragment ten bez wątpienia dotyczy Tysiąclecia i potwierdza, że w Tysiącleciu wszyscy nie wybrani zmarli powrócą z grobu i będą kłaniać się Panu. TP 1996. 75

Źródła: TP 59'161; 60'114; 72'8;

Źródła: zob. też E17. 172

Księga Psalmów 22:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Panuje” — (Chrystus od roku 1878 nad Kościołem prawdziwym, a od roku 1914 przysposabia się do objęcia władzy nad nad narodami, nad ludzkością władzę będzie obejmować stopniowo, jak stopniowo będą wstawać z grobów aż do Adama, który też podda się Panu. Te czynności zabiorą okres całego tysiąca lat.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem Pańskie jest Królestwo, a on panuje nad narodami” — Wiersz mówi, że te trzy błogosławieństwa (z wiersza 28) należeć się będą królestwom tego świata, stającym się Królestwem naszego Boga i Chrystusa w Jego działaniu jako Rządcy nad narodami. (TP 1959, s. 161) To jest niewątpliwy opis 1000-lecia., ponieważ aż do 1000-lecia królestwa tego świata będą dzierżyć władzę i dopiero wtedy poddadzą się Królestwu Boga. (TP 1960, s. 114) dlatego, bo wówczas Królestwo będzie Pana naszego, a On będzie Władcą narodów. (TP 1972, s. 8) Ps. 22:28–30, który zacytujemy z komentarzami, wskazuje że w czasie Tysiącletniego Królestwa powrócą wszyscy nie wybrani zmarli. Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie granice ziemi ... Przywrócony do życia świat przypomni sobie swe doświadczenia ze złem i będzie pamiętał Słowo, jakiego wtedy się nauczy, przynajmniej przez pewien czas wszyscy będą właściwie reagować na pociąganie Pana wynikające z okupu (Jan 12:32, 33). ... i kłaniać się będą przed obliczem twoim wszystkie pokolenia narodów. Wszystkie narody, jakie Bóg stworzył (Ps. 86:9), z których wiele — jak miasta na równinie, siedem narodów Kanaanu itp. — zniknęło z ziemi kilka tysięcy lat temu, przyjdą i będą się kłaniać (służyć). Albowiem Pańskie jest [będzie] królestwo, a on panuje [będzie panował] nad narodami. W Królestwie Bożym rządy sprawował będzie Chrystus i Kościół. Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i upadać przed nim ... Ci, którzy będą reagować, będą przyswajać sobie chleb życia — doskonałą ludzką naturę naszego Pana, życie, prawo do życia i prawa życiowe oraz będą służyć Panu. ... przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą. Tysiąclecie będzie błogosławić nie tylko tych, którzy wówczas będą żyli, lecz będzie świadkiem powrotu wszystkich umarłych, którzy otrzymają zaofiarowane im błogosławieństwa (Filip. 2:10). Definicja, jaką tu podaje Pan „wszyscy zstępujący w proch” dowodzi, że chodzi o wszystkich nie wybranych zmarłych — tych, którzy byli pod wyrokiem Adamowym i nie mogli uniknąć jego pełnego wykonania. Służącym nasieniem, o którym mowa w wersecie 31, jest Maluczkie Stadko w swej pracy Tysiącletniej, a naród, który się narodzi, w w.32 przedstawia w pełni rozwiniętą klasę restytucyjną. Fragment ten bez wątpienia dotyczy Tysiąclecia i potwierdza, że w Tysiącleciu wszyscy nie wybrani zmarli powrócą z grobu i będą kłaniać się Panu. - TP 1996. 75

Źródła: TP 59'161; 60'114; 72'8;

Źródła: zob. też E17. 172

Księga Psalmów 22:30

Epifania i Bazylea:

„Wszyscy bogaci ziemi będą jeść, i upadać przed nim, przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą” — Napełnieni miłością restytucjoniści wszędzie będą przyswajać sobie błogosławieństwo Prawdy i jej Ducha ze wszelkim błogosławieństwem restytucji towarzyszącym takiemu przyswajaniu; będą oni służyć Panu karmiąc tych, którzy są głodni chleba żywota, dając pić wodę żywota tym, którzy są jej spragnieni, przy odziewając szatą sprawiedliwości tych, którzy jej nie mają, dając chorym od grzechu lekarstwa wyciśnięte z liści drzewa żywota, modląc się o powrót umarłych z grobu i opiekując się nimi po ich powrocie aż do czasu, gdy oni będą mogli dać sobie radę sami. Wszyscy umarli powrócą z grobów i poddadzą się władzy Chrystusa, tzn. ci, którzy z powodu klątwy nie mogli utrzymać się przy życiu, lecz podlegli procesowi śmierci, aż ta ich wprowadziła w stan śmierci. (TP 1972, s. 8,9) bogaci ziemi to (wg ARV: "wszyscy tłuści"); wszyscy dobrzy ludzie. (TP 1959, s. 161) bogaci ziemi to pełni gorliwej miłości. (TP 1960, s. 114) Jeść w symbolach biblijnych znaczy przyswajać sobie rzeczy, które są symbolicznie jedzone. (TP 1938, s. 44) przywłaszczą sobie błogosławieństwa Królestwa. (TP 1959, s. 161) przyswajać sobie 1000-letnie błogosławieństwa. (TP 1960, s. 114)

„i upadać przed nim” — i przyjdą z pomocą w służbie Bożej. (TP 1959, s. 161)

„przed oblicznością jego kłaniać się będą” — zdanie to zaczyna określać tych, którzy obracają się w proch. (TP 1960, s. 114)

„wszyscy zstępujący w proch” — wszyscy będący w śmierci Adamowej. (TP 1950, s. 29) zmarli. (TP 1960, s. 114)

„kłaniać się będą wszyscy... którzy duszy swej żywo zachować nie mogą” — ustęp ten podkreśla fakt, że ci z których w tym życiu Bóg nie zdjął wyroku Adamowego i którzy z tego powodu nie mogli przeszkodzić swej własnej śmierci będą w Królestwie służyć Panu w rezultacie błogosławieństw Królestwa. (TP 1959, s. 161) Ps. 22:28–30, który zacytujemy z komentarzami, wskazuje że w czasie Tysiącletniego Królestwa powrócą wszyscy nie wybrani zmarli. Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie granice ziemi ... Przywrócony do życia świat przypomni sobie swe doświadczenia ze złem i będzie pamiętał Słowo, jakiego wtedy się nauczy, przynajmniej przez pewien czas wszyscy będą właściwie reagować na pociąganie Pana wynikające z okupu (Jan 12:32, 33). ... i kłaniać się będą przed obliczem twoim wszystkie pokolenia narodów. Wszystkie narody, jakie Bóg stworzył (Ps. 86:9), z których wiele — jak miasta na równinie, siedem narodów Kanaanu itp. — zniknęło z ziemi kilka tysięcy lat temu, przyjdą i będą się kłaniać (służyć). Albowiem Pańskie jest [będzie] królestwo, a on panuje [będzie panował] nad narodami. W Królestwie Bożym rządy sprawował będzie Chrystus i Kościół. Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i upadać przed nim ... Ci, którzy będą reagować, będą przyswajać sobie chleb życia — doskonałą ludzką naturę naszego Pana, życie, prawo do życia i prawa życiowe oraz będą służyć Panu. ... przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą. Tysiąclecie będzie błogosławić nie tylko tych, którzy wówczas będą żyli, lecz będzie świadkiem powrotu wszystkich umarłych, którzy otrzymają zaofiarowane im błogosławieństwa (Filip. 2:10). Definicja, jaką tu podaje Pan „wszyscy zstępujący w proch” dowodzi, że chodzi o wszystkich nie wybranych zmarłych — tych, którzy byli pod wyrokiem Adamowym i nie mogli uniknąć jego pełnego wykonania. Służącym nasieniem, o którym mowa w wersecie 31, jest Maluczkie Stadko w swej pracy Tysiącletniej, a naród, który się narodzi, w w.32 przedstawia w pełni rozwiniętą klasę restytucyjną. Fragment ten bez wątpienia dotyczy Tysiąclecia i potwierdza, że w Tysiącleciu wszyscy nie wybrani zmarli powrócą z grobu i będą kłaniać się Panu.- TP 1996. 75

Źródła: TP 38'44; 50'29; 59'161; 60'114; 72'8,9;

Źródła: zob. też E17. 172

Księga Psalmów 22:31

Epifania i Bazylea:

„Nasienie ich służyć mu będzie, a będzie przywłaszczane Panu w każdym wieku” — Małe Stadko będzie specjalnie służyć Jehowie jako ci, którzy będą Królami i Kapłanami Tysiąclecia, odsuwając na bok wszelki zarys przekleństwa i dokonywując zupełnej restytucji względem całej ludzkości. To Małe Stadko będzie specjalną rodziną Boga ciesząc się życiem na Boskim poziomie jako Oblubienica Chrystusa i Współspadkobiercy. (TP 1972, s. 9) Nasienie służące, o którym tu mowa, jest Maluczkim Stadkiem w jego Tysiącletnim dziele. (TP 1979, s. 47) komentarz do Ps. 22:32:

Źródła: TP 72'9; 79'47;

„Zbieżą się, a będą opowiadali sprawiedliwość jego narodowi, który z nich wynijdzie, iż ją on wykonał” — Wezmą oni w Królestwie urzędy i będą wykonywać swą władzę, której skutkiem będzie rozpowszechnienie wobec całego świata ludzkości poprzez Prawdę Tysiąclecia, jej Ducha i opatrzności, Boskiego charakteru jako doskonałego w Jego mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości, doskonałego w jego połączeniu tych przymiotów, a także doskonałego w ich dominacji nad wszystkimi innymi przymiotami Boga, z których wszystkie są doskonałe. Dzięki temu postępowaniu przyczynią się oni do regeneracji w sprawiedliwości i życiu wszystkich skłonnych do posłuszeństwa i posłusznych z ludzkości. To jest rzecz, której właśnie dokona Bóg. (TP 1972, s. 9) naród, który z nich „wynijdzie”, jest w pełni rozwiniętą klasą restytucyjną. (TP 1979, s. 47)

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.