Księga Psalmów 40

Księga Psalmów, rozdział 40 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 40 — Biblia Gdańska

1 Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.

2 Z żądością oczekiwałem Pana; a skłonił się ku mnie, i wysłuchał wołanie moje;

3 I wyciągnął miecz z dołu szumiącego i z błota lgnącego, a postawił na skale nogi moje, i utwierdził kroki moje;

4 A włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu, co gdy wiele ich ogląda, ulękną się, a będą mieć nadzieję w Panu.

5 Błogosławiony człowiek, który pokłada w Panu nadzieję swoję, a nie ogląda się na hardych, ani na tych, którzy się unoszą za kłamstwem.

6 Wieleś uczynił, Panie, Boże mój! cudów twoich, a myśli twoich o nas nikt porządnie wyliczyć nie może przed tobą; chciałlibym je wypowiedzieć i wymówić, daleko ich więcej, niżby wypowiedziane być mogły.

7 Ofiary i obiaty nie chciałeś, aleś mi przekłół uszy; całopalenia i ofiary za grzech nie żądałeś.

8 Tedym rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie;

9 Abym czynił wolę twoję, Boże mój! pragnę, albowiem zakon twój jest w pośrodku wnętrzności moich.

10 Opowiadałem sprawiedliwość twoję w zgromadzeniu wielkiem; oto warg moich nie zawściągnąłem, ty wiesz, Panie!

11 Sprawiedliwości twojej nie ukryłem w pośród serca mego, prawdę twoję i zbawienie twoje opowiadałem; nie taiłem miłosierdzia twego i prawdy twojej w zgromadzeniu wielkiem.

12 Przetoż ty, Panie! nie zawściągaj odemnie litości twoich; miłosierdzie twoje i prawda twoja niech mię zawżdy strzegą.

13 Albowiem ogarnęły mię nieszczęścia, którym niemasz liczby; doścignęły mię nieprawości moje, tak, że przejrzeć nie mogę; rozmnożyły się nad włosy głowy mojej, a serce moje opuściło mię.

14 Raczże mię, Panie! wyrwać; o Panie! na ratunek mój pospiesz.

15 Niech będą pohańbieni, (a niech się zawstydzą wszyscy,) którzy szukają duszy mojej, aby ją zatracili; niechajże się na wstecz cofną, a niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego.

16 Niech będą spustoszeni za to, ze mię shańbić usiłują, mówiąc mi: Ehej! ehej!

17 Ale niech się rozradują i rozweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i miłują zbawienie twoje; niech mówią zawżdy: Niechaj będzie Pan uwielbiony. Jamci wprawdzie ubogi i nędzny; aleć Pan myśli o mnie. Tyś jest pomocnikiem moim i wybawicielem moim; Boże mój! nie omieszkujże.

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 40

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 40:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyciągnął mnie” — "Ramię Pańskie", Jezus Chrystus.

„Z dołu szumiącego” — Z przepaści potępienia, grzechu i śmierci.

„Błota lgnącego” — Osobistych grzechów.

„Nogi moje na skale” — Którą jest Chrystus i dzieło Okupu.

„Utwierdził kroki” — Niewłaściwym jest dla otrzymujących łaski Boże, by mówili lub myśleli o sobie jako "nędzni grzesznicy".

Epifania i Bazylea:

„I wyciągnął mnie z dołu szumiącego i z błota lgnącego” — Z racji dziedziczenia po Adamie znajdowaliśmy się w okropnym dole nieprawości i znaleźliśmy się w lgnącym błocie dodatkowej nieprawości, którą sami na siebie sprowadziliśmy w postaci złych nawyków. (TP 1986, s. 122)

„a postawił na skale nogi moje” — Ową skałą jest Jezus Chrystus. Abyśmy mogli postawić nasze nogi na Nim jako na owej Skale musimy przyjąć Go jako naszego osobistego Zbawcę. (TP 1986, s. 122) skała przedstawia Prawdę. (TP 1933, s. 68)

„utwierdził kroki moje” — Jeśli poświęcimy Mu nasze serce i życie, On ukształtuje linię naszego życia, a wtedy będziemy wiedzieć, że jesteśmy tak prowadzeni, abyśmy zajęli miejsce w Jego Królestwie. (TP 1986, s. 122)

Księga Psalmów 40:4

Paruzja (C.T. Russell):

Stan napełnienia Duchem Pańskim skłania do radowania się, śpiewania, nie tylko ustami, ale i sercem pieśni, które przyniosą wzmocnienie i pocieszenie zarówno "śpiewającemu", jak i słuchającemu. Właśnie ta "nowa pieśń" w sercu odróżnia chrześcijan jako jednostkę odrębną od wszystkich wokół niego. ponieważ jest ona w sercu, powinna też być na ustach i powinna wpływać na wszystkie sprawy życia, gdyż nie możemy nie mówić o tych rzeczach, które tak wspaniale podniosły na duchu i ożywiły nasze dusze.

Źródła: MANNA - CHWAŁA:

Epifania i Bazylea:

„A włożył w usta moje pieśń nową” — Tą nową pieśnią włożoną w nasze usta jest pieśń Mojżesza i Baranka, która jest prawdziwą pieśnią chwały poświęconą Bogu. Pieśń Mojżesza stanowi ową dobrą nowinę Starego Testamentu, szczególnie zaś nowinę o restytucji, o zbawieniu nie wybranych do życia wiecznego na ziemi. Pieśń Baranka jest głównym przesłaniem Nowego Testamentu, mówiącym o zbawieniu wybranych, o wyborze spośród rodzaju ludzkiego przedtysiącletniego nasienia Abrahama, dzięki któremu wszystkie narody ziemi otrzymają błogosławieństwo szansy na restytucję. (TP 1986, s. 122) Owa nowa pieśń jest pieśnią Mojżesza i Baranka, harmonią Pisma Świętego pokazaną w Boskim Planie Wieków. Plan ten wypływa z charakteru Boga, pozostaje w harmonii z Jego charakterem, jest manifestacją Jego charakteru, jest wykonywany przez Jego charakter, budzi zaufanie do Jego charakteru, wyrabia w wiernych i posłusznych Jego charakter i ostatecznie dowiedzie doskonałości Jego charakteru. W tym tekście mówi Chrystus, którego usta składają się z wyrazicieli Jego myśli. Im jest objawiona tajemnica Pańska. A oni przekazują ją dalej w harmonii z nią samą, z tekstami i naukami Pisma Świętego, z charakterem Bożym, z Chrystusowym Okupem, z faktami i zamierzeniami Słowa Pańskiego. Jak sugeruje obraz zawarty w pieśni, czynią to z radością "śpiewając" ją wszystkim, którzy chcą jej słuchać, szczególnie "śpiewają" ją tym, którzy mają słuch wrażliwy na jej melodyjne tony. (TP 1986, s. 122)

Źródła: MANNA - CHWAŁA:

Księga Psalmów 40:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W Panu nadzieję” — "A to jest zwycięstwo, które zwycięża świat - wiara wasza", 1 Jana 5:4.

Księga Psalmów 40:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Cudów twoich” — Dobroć, którąś dotąd okazywał.

„Myśli twoich” — Plany, zamiary obietnicy na przyszłość.

„Wyliczyć nie może” — "Nie jest mi tak droga dusza moja", Dzieje 20:24. "Wszystko poczytam sobie za szkodę dla zacności i znajomości Jezusa Chrystusa, Pana mojego", Filip. 3:8. "Za największą radość miejcie bracia moi, gdy w rozmaite pokusy wpadacie", Jakuba 1:2. "Utrapienia teraźniejszego czasu [jaki był w ciągu całego Wieku Ewangelii] nie są godne onej przyszłej chwały", Rzym. 8:18. "Dziękuję... Chrystusowi Jezusowi... iż mnie za wiernego osądził na usługiwanie", 1 Tym.1:12. "Abyście godnymi byli poczytani Królestwa Bożego, dla którego też cierpicie", 2 Tes. 1:5.

Księga Psalmów 40:7

Epifania i Bazylea:

„Ofiary i obiaty nie chciałeś... całopalenia i ofiary za grzech nie żądałeś” — tzn., że ofiary te nie były wszystkim co Bóg miał na myśli. Bóg przyjmował doroczne ofiary za grzech i ofiary całopalenia w Dniu Pojednania, jak również udzielał żydom z roku na rok narodowego przebaczenia i sposobności ponownej próby, czy będą w stanie zachować Zakon, Lecz te rzeczy nie były ostatecznym celem Boskiego pragnienia lub zamiaru. On miał na myśli lepsze ofiary — ofiarę Chrystusa, wielkiego Odkupiciela, a następnie lepszą ofiarę Kościoła — Ciała Chrystusowego, które przyłączone do ofiary Jezusa, współuczestniczy w Jego ofiarniczym kielichu. A zatem ofiara Jezusa i Kościoła są tymi wielkimi ofiarami, które Bóg miał na celu, a inne były jedynie typem czyli zapowiedzią tych ofiar. (TP 1966, s. 92)

Księga Psalmów 40:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedym rzekł” — Jezus Chrystus, gdy przyszedł do Jana, aby był od niego ochrzczony.

Księga Psalmów 40:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Pragnę” — "Kochaj się w Panu, a da ci prośby serca twego", Ps.37:4.

„Zakon Twój” — Prawo. "Będziesz miłował Pana Boga twego ze wszystkiego serca i ze wszystkiej myśli twojej", Mat.22:37.

„W pośrodku wnętrzności” — Prawo, które potępia wszelką niedoskonałość. Jest moją rozkoszą. W figurze napierśnik sądu reprezentował Zakon. Nosił go na piersiach Aaron, który reprezentował Chrystusa. TP

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 40

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.