Księga Psalmów 122

Księga Psalmów, rozdział 122 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (9 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 122 — Biblia Gdańska

1 Pieśń stopni Dawidowa. Weselę się z tego, że mi powiedziano: Do domu Pańskiego pójdziemy.

2 Że stanęły nogi nasze w bramach twoich, o Jeruzalemie!

3 O Jeruzalem pięknie pobudowane jako miasto w sobie wespół spojone!

4 Bo tam wstępują pokolenia, pokolenia Pańskie, do świadectwa Izraelowego, aby wysławiały imię Pańskie.

5 Albowiem tam są postawione stolice na sąd, stolice domu Dawidowego.

6 Żądajcież pokoju Jeruzalemowi, mówiąc: Niech się szczęści tym, którzy cię miłują.

7 Niech będzie pokój w basztach twoich, a uspokojenie w pałacach twoich.

8 Dla braci moich i dla przyjaciół moich teraz ci będę żądał pokoju.

9 Dla domu Pana, Boga naszego, będę szukał twego dobrego.

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 122

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 122:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Do domu Pańskiego” — Staną się częścią prawdziwej Świątyni.

Epifania i Bazylea:

„Pieśń stopni” — Psalm ten jest trzecią z piętnastu Pieśni Stopni. Przedstawia błogosławieństwa i pokój w Jeruzalemie. (TP 1971, s. 50)

„Weselę się z tego, że mi powiedziano: Do domu Pańskiego pójdziemy” — Do domu Pańskiego [Jehowy] nie koniecznie odnosi się do świątyni, którą zbudował Salomon po śmierci Dawida, chociaż Dawid mógł pisać o niej w tym psalmie w sposób wyczekujący. Z drugiej zaś strony, mógł on odnosić się do wcześniejszego miejsca przebywania Arki, do namiotu, który rozbił nad nią w „mieście Dawidowym, które jest Syjon” (1 Król. 8:1; 2 Sam. 5:7; 1 Kron. 15:1), albowiem namiot ten był również nazwany „domem Pańskim” (2 Sam. 12:20). (TP 1972, s. 29,30) On wyraża swoją radość z propozycji wspólnego zwiedzenia Jeruzalemu i domu Bożego. (TP 1972, s. 29,30) Ci, którzy słyszą zaproszenie, aby stać się członkami Domu Wiary, Domu Bożego i którzy przyjmują to zaproszenie w dobrym i uczciwym sercu, są naprawdę szczęśliwi. (TP 1972, s. 29,30) Ci wierni poświęceni stanowią nasienie Abrahama, przez które wszystkie rodziny ziemi będą błogosławione. (TP 1972, s. 29,30)

Księga Psalmów 122:2

Epifania i Bazylea:

„Że stanęły nogi nasze w bramach twoich, o Jeruzalemie!” — wyraża swoją radość, że stanie w bramach miasta. (TP 1972, s. 29,31) Jak błogosławiony jest dział poświęconego ludu Bożego, którego symboliczne nogi stają w twoich bramach, o Jeruzalemie, bez względu czy to stanie ma miejsce na górze Syjon, czy na górze Moria, na pagórku Akra, czy na pagórku Bezeta, lub też na pagórku Ofel. (TP 1972, s. 29,31)

Księga Psalmów 122:3

Epifania i Bazylea:

„O Jeruzalem pięknie pobudowane jako miasto w sobie wespół spojone!” — wyraża swój podziw i zachwyt z oglądania jego budynków złączonych w jedności. (TP 1972, s. 29,31) Te pięć klas nasienia Abrahamowego sprzed Tysiąclecia, będąc wszystkie klasami wiernych poświęconych zwycięzców, stanowią jedną całość z Bogiem i ze sobą, a serca ich są ,,spojone miłością” (Kol. 2:2); oni są „jako miasto wespół spojone” (TP 1972, s. 29,31)

Księga Psalmów 122:4

Epifania i Bazylea:

„Bo tam wstępują pokolenia, pokolenia Pańskie, do świadectwa Izraelowego, aby wysławiały imię Pańskie” — Był to ośrodek, do którego lud Boży gromadził się każdego roku na każde z trzech wspaniałych świąt narodowych — na Święto Przejścia, na Zielone Świątki i na Święto Kuczek (2 Moj. 23:17; 34:23,24; 5 Moj. 12:5—7; 16:16,17) — aby czcić swego Boga przymierza i składać Mu dziękczynienia za Jego błogosławieństwa. (TP 1972, s. 29,31) Te grupy wybranego ludu Bożego udają się do ich zgromadzeń, (TP 1972, s. 29,31) (1) aby słuchać Słowa Pańskiego (świadectwa Izraelowego) i (TP 1972, s. 29,31) (2) aby dziękować Panu za błogosławieństwa Prawdy i jej Ducha (aby wysławiały imię Pańskie; Biblia ang. podaje: aby składały dzięki imieniowi Pańskiemu). (TP 1972, s. 29,31) Marcin Luter tak to komentuje: „Te dwa oświadczenia nie oznaczają nic innego jak to, że w Jeruzalemie było wyznaczone miejsce, gdzie nauczano Słowa Bożego i zanoszono modlitwy”. W pozafigurze jest to czynione (TP 1972, s. 29,31) (1) w naszych doktrynalnych zebraniach — w kazaniach, w bereańskich badaniach, w dyskusjach przy stole itd. — i (TP 1972, s. 29,31) (2) w naszych zebraniach modlitw, wychwalania i świadectw, gdy łamiemy wspólnie chleb w czasie posiłków itd. (TP 1972, s. 29,31)

Księga Psalmów 122:5

Epifania i Bazylea:

„Albowiem tam są postawione stolice na sąd, stolice domu Dawidowego” — Było to tam, gdzie trony sądu były postawione celem oddawania sprawiedliwości ludowi w sprawach za trudnych do rozwiązania dla ich władców wsi — „stolice domu Dawidowego”. (TP 1972, s. 29,31) Te pięć klas nasienia Abrahamowego sprzed Tysiąclecia otrzymają pod zwierzchnictwem Jezusa Chrystusa przywilej i zaszczyt dopomagania Mu w błogosławieniu i sądzeniu świata rodzaju ludzkiego (Mat. 19:28; Łuk. 22:30; 1 Kor. 6:2). (TP 1972, s. 29,31) W nadchodzącym Królestwie będą liczne trony i różne stopniowania tronów w domu naszego Pana, który jest wielkim pozafiguralnym Dawidem, ,,Umiłowanym” przez Boga. (TP 1972, s. 29,31)

Księga Psalmów 122:6

Epifania i Bazylea:

„Żądajcież pokoju Jeruzalemowi, mówiąc: Niech się szczęści tym, którzy cię miłują” — W miłym zachwycie i w poważnym pragnieniu błogosławieństwa Bożego dla Jeruzalemu, Dawid napomina drugich do przyłączenia się z nim w modlitwie o pokój dla Miasta Pokoju. Pokój (shalom) był jego nazwą (Yeru-shalayim, Podstawa Pokoju). Módlcie się, aby jego stan mógł być potwierdzony jego nazwą i aby wszyscy mogli cieszyć się pomyślnością, którzy miłują Jeruzalem. (TP 1972, s. 29,31) Jak więc stosowną jest rzeczą, abyśmy wszyscy „żądali pokoju Jeruzalemowi” i jak cenną jest obietnica mówiąca: „niech się szczęści tym, którzy cię miłują”! Jeżeli nie miłujemy Jeruzalemu, to nie będziemy się za nim modlić; a jeżeli się nie modlimy za nim, to nie miłujemy go. Wszystkie nasze modlitwy za Nowym Jeruzalemem powinny obejmować wszystkich jego członków. (TP 1972, s. 29,31) Ma się rozumieć, że powinniśmy modlić się o Boskie miejsce zamieszkania w nas, jak również w Jego ludzie jako całości. (TP 1972, s. 29,31)

Księga Psalmów 122:7

Epifania i Bazylea:

„Niech będzie pokój w basztach twoich, a uspokojenie w pałacach twoich” — On dalej modli się, aby pokój (shalom) mógł zawsze być udziałem tych, którzy przebywają w jego murach i aby pomyślność (shalvah) mogła być w pałacach władców, którzy siedzą przy jego sterze i kierują sprawami publicznymi; bo jeżeli oni będą prosperować, to wyjdzie to — ogólnie mówiąc — dla dobra ludu. (TP 1972, s. 29,31) Niechaj pokój będzie w symbolicznych basztach Jeruzalemu dla błogosławienia poświęconego ludu Bożego, który jest otoczony przez opiekuńczą moc Pańską — przez Prawdę i jej Ducha oraz opatrzność Pańską; niech jego wodzowie, pastorowie i nauczyciele prosperują w ich służbie. (TP 1972, s. 29,31) zamki lub pałace, jako fortece reprezentują główne nauki, jako mocne miejsca mieszkalne dla wierzących w te nauki. (TP 1937, s. 87)

Księga Psalmów 122:8

Epifania i Bazylea:

„Dla braci moich i dla przyjaciół moich teraz ci będę żądał pokoju” — on wyznaje, że jego modlitwa o pomyślność dla Jeruzalemu jest czyniona na korzyść jego braci i towarzyszy. (TP 1972, s. 29,30,31) Ma się rozumieć, że modlimy się o te błogosławieństwa w pierwszym rzędzie nie dla siebie, ale dla naszych braci i towarzyszy w społeczności. (TP 1972, s. 29,30,31)

Księga Psalmów 122:9

Epifania i Bazylea:

„Dla domu Pana, Boga naszego, będę szukał twego dobrego” — Do domu Pańskiego [Jehowy] nie koniecznie odnosi się do świątyni, którą zbudował Salomon po śmierci Dawida, chociaż Dawid mógł pisać o niej w tym psalmie w sposób wyczekujący. Z drugiej zaś strony, mógł on odnosić się do wcześniejszego miejsca przebywania Arki, do namiotu, który rozbił nad nią w „mieście Dawidowym, które jest Syjon” (1 Król. 8:1; 2 Sam. 5:7; 1 Kron. 15:1), albowiem namiot ten był również nazwany „domem Pańskim” (2 Sam. 12:20). (TP 1972, s. 29,30,31) Modlimy się o te błogosławieństwa w pierwszym rzędzie nie dla siebie, ale dla naszych braci i towarzyszy w społeczności (w.8), a przede wszystkim, z powodu naszej najwyższej miłości do Boga, do Jego pozafiguralnej Świątyni i do Jego służby, aby imię Jego mogło być zaszczycone i chwalone i aby dobro mogło wyniknąć dla Boga od Jego ludu (TP 1972, s. 29,30,31)

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 122

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.