Księga Psalmów 2

Księga Psalmów, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (12 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Psalmów 2 — Biblia Gdańska

1 Przeczże się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy?

2 Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc:

3 Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich.

4 Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich.

5 Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich,

6 Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją.

7 Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził.

8 Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi.

9 Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich.

10 Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!

11 Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem.

12 Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.

Komentarz do rozdziału: Księga Psalmów 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Psalmów 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Poganie” — Narody poza narodem izraelskim.

„Buntują się” — W ogólno światowych zaburzeniach i niezadowoleniach, jakie panują na świecie w narodach.

„Próżne rzeczy” — Od dziesiątków lat narody wołają pokoju, a pokoju zaprowadzić nie mogą. Wiele planów i dążeń ludzkich upada. Jedynie Pan uleczy ludzkość od wojen.

Księga Psalmów 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Królowie ziemscy” — Cywilni i kościelni władcy.

„schodzą się przeciw Panu” — W opozycji przeciw Bogu.

„i przeciw Pomazańcowi” — Jezusowi, Głowie Kościoła podczas żniwa Wieku Żydowskiego i ostatnim członkom Jego Ciała podczas żniwa Wieku Ewangelii. Królowie ziemscy i kościelni nie wiedzą, że podtrzymując stare istniejące jeszcze organizacje i instytucje, tym samym sprzeciwiają się ustanowieniu Królestwa Bożego na ziemi.

Epifania i Bazylea:

„przeciw pomazańcowi” — słowa te odnoszą się do Kościoła w ciele przy końcu jego ziemskiej wędrówki. (TP 1928, s. 12)

Księga Psalmów 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Potargajmy związki ich” — Mówi Bóg Jehowa i Jego Pomazaniec - Chrystus. Tyczy się różnych kombinacji tych, co są w porozumieniu, aby swoimi planami nie dopuścić do ustanowienia Królestwa Bożego.

„Powrozy ich” — Ich usiłowania, aby powstrzymać swoją władzę nad królestwami świata (które walą się od roku 1914).

Księga Psalmów 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan” — Adonai. Jezus.

„Śmieje się” — "Przetoż ja w zginieniu waszym [królów ziemi i kościelnictwa, gdy władza będzie takim odbierana, a jest odbierana] śmiać się będę, gdy przyjdzie to, przed czym się strachacie [i przyszło już od roku 1914]", Przyp.1:26.

„Szydzi z nich” — (Z królów ziemskich i kościelnych), jak również z ich sojuszu.

Księga Psalmów 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Ponieważ (ci królowie i władcy kościelni) wcale nie zwracają uwagi na przestrogi (tak dawniej, jak i obecnie).

„W popędliwości” — Podczas wielkiego ucisku jaki się zbliża.

„I gniewie” — W wielkim swoim niezadowoleniu do nieposłusznych.

Księga Psalmów 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam [Jehowa] postanowił króla” — Chrystusa od roku 1878 A.D.

„Górą świętą Moją” — Królestwem Bożym.

Księga Psalmów 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Opowiem ten dekret” — Dam poznać światu na początku Tysiąclecia, że z polecenia Ojca (ja, Jezus Chrystus) obejmuję władzę. Oni mieli o tym wiedzieć, lecz niekoniecznie to przyjąć.

„Syn Mój jesteś ty” — (Jezus). "Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który Go posłał", Jan 5:23.

„Spłodził” — Porodził. Wyprowadził Jezusa z grobu od śmierci przez zmartwychwstanie.

Epifania i Bazylea:

Ci, którzy uczą, że Syn jest tak samo odwieczny jak Ojciec, mają poważne trudności ze znalezieniem biblijnych wersetów i faktów na ten temat. Cytują w tej kwestii szczególnie trzy fragmenty: Ps.2:7: „Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził”. Podkreślają słowo dziś jako oznaczające wieczność i jako rzekomy dowód odwieczności naszego Pana. Odpowiadamy na to: wyrażenie spłodził użyte tutaj w odniesieniu do Niego, dowodzi coś przeciwnego, tzn. że ma On początek, a zatem nie jest wieczny. Co więcej, św. Paweł trzykrotnie cytuje ten fragment (Dz.13:33; Żyd.1:5; 5:5), by udowodnić zmartwychwstanie Chrystusa jako pierworodnego z umarłych (Kol.1:18; Obj.1:5). Tak więc wyrażenie dziś odnosi się do Wieku Ewangelii, a nie do wieczności, jaka istniała, zanim powstał świat. - E2. 54,55

Księga Psalmów 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Żądaj ode mnie” — Jezus kupił nas swą drogocenną krwią, lecz oczekiwał przeszło 1800 lat, nie żądając królestwa, ażeby Jego Oblubienica po uzupełnieniu w przemianie, mogła wziąć udział w tym królestwie.

„Dam ci nagrody” — "Wzbudzi Bóg [Jehowa] Królestwo", Dan.2:44. Moc Boża sprowadzi i spowoduje zwycięstwo Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„narody” — całą ludzkość. (TP 1950, s. 32)

„Żądaj ode mnie” — to żądanie w Tysiącleciu wyjdzie przede wszystkim od Jezusa jako Głowy, a drugorzędnie od Kościoła jako Jego Ciała.-E17'314 (TP 1950, s. 32)

„a dam ci narody w dziedzictwo twoje” — dziedzictwo, jakiego ci udzielę – Głowie i Ciału.-E17'314 (TP 1950, s. 32)

„a w posiadłość twoją granicę ziemi” — nawet najniższe narody dzięki ofierze Chrystusa i Kościoła staną się ich własnością.-E17'314 (TP 1950, s. 32)

Księga Psalmów 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Potrzesz ich” — Chrystus - Głowa i Ciało. (Potrze przez swoje narzędzia królów ziemskich i kościelnych). "A będzie czas uciśnienia, jakiego nie było (do roku 1914) jako narody poczęły być", Dan.12:1; Mat.24:21. Lecz gdy dzieło zniszczenia będzie dokonane, natenczas narody nawrócą się do Boga, a On ich uleczy i wybawi z udręczenia.

„Laską” — Figuruje Boską władzę lub kontrolę.

„Żelazną” — Wyobraża siłę i stanowczość. Zniszczy wszelką sposobność szkodzenia innym lub sobie.

„Pokruszy je” — Wszystkie rządy niesprawiedliwe będą skruszone.

Epifania i Bazylea:

„Potrzesz ich laską żelazną” — Wyrażenie „żelazna władza" oznacza siłę, którą Chrystus będzie używał w niszczeniu każdego śladu imperium Szatana i wszelkiego złego postępowania przeciwnego Jego Restytucyjnemu Panowaniu podczas Tysiąclecia. Ta żelazna władza obecnie jest powodem Czasu Ucisku. Ona więc przestanie działać w 2874 r., kiedy przez pewien czas i dla celów ostatecznej próby każdy będzie mógł czynić, co mu się podoba bez żadnej interwencji ze strony żelaznej władzy; a kiedy każdy w próbie uczyni to, co mu się podobało, to Chrystus unicestwi potężną mocą tych, którzy mieli upodobanie w czynieniu zła, ale nie przez wznowienie żelaznej władzy (Mat. 25:31—46). (TP 1975, s. 87)

Księga Psalmów 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Zrozumcie królowie” — (Którzy szczególnie należeli lub należą do) władz chrześcijańskich rządów.

Księga Psalmów 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„W bojaźni” — "Kto mniema że stoi, niech baczy, aby nie upadł".

Księga Psalmów 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Pocałujcie syna” — Poddajcie się Panu dobrowolnie i z chęcią. Było to ostatnie od Boga napomnienie dla nich. Królowie i monarchowie rzymsko-katoliccy woleli przy spotkaniu się z papieżem ucałować jego wielki palec u nogi (niżeli poddać się pod władzę Chrystusa, by czynić Jego wolę).

„By się nie rozgniewał” — (A że nie byli wezwaniu posłuszni) sprowadził zapowiedziany "Dzień Pomsty" dla nich.

„Błogosławieni” — Najpierw Kościół, jak czas ucisku się zbliża.

Literatura o rozdziale Księga Psalmów 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Psalmów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.