2 Księga Mojżeszowa 6

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 6 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza: Teraz ujrzysz, co uczynię Faraonowi; bo w ręce możnej wypuści je, i w ręce silnej wypędzi je z ziemi swojej.

2 Nadto mówił Bóg do Mojżesza i rzekł do niego: Jam Pan,

3 Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem Bóg Wszechmogący; ale w imieniu mojem, Jehowa, nie jestem poznany od nich.

4 Postanowiłem też i przymierze moje z nimi, abym im dał ziemię Chananejską, ziemię pielgrzymowania ich, w której przychodniami byli.

5 Jam też usłyszał krzyk synów Izraelskich, które Egipczanie w niewolą podbijają, i wspomniałem na przymierze moje.

6 A tak rzecz do synów Izraelskich: Jam Pan, a wywiodę was z ciężarów Egipskich, i wyrwę was z niewoli ich, i wybawię was w ramieniu wyciągnionem, i w sądziech wielkich.

7 A wezmę was sobie za lud, i będę wam za Boga, i poznacie, żem Pan, Bóg wasz, który was wywodzę z ciężarów Egipskich.

8 A wprowadzę was do ziemi, o którą podniosłem rękę moję, abym ją dał Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi; a dam ją wam w dziedzictwo, Ja Pan.

9 I mówił tak Mojżesz do synów Izraelskich, ale nie usłuchali Mojżesza dla ściśnionego ducha, i dla niewoli ciężkiej.

10 Rzekł tedy Pan do Mojżesza, mówiąc:

11 Wnijdź, mów do Faraona, króla Egipskiego, żeby wypuścił syny Izraelskie z ziemi swej.

12 I rzekł Mojżesz przed Panem, mówiąc: Oto, synowie Izraelscy nie usłuchali mię, a jakoż mię usłucha Farao? a jam nie obrzezanych warg.

13 Tedy rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, i dał im rozkazanie do synów Izraelskich i do Faraona, króla Egipskiego, aby wywiedli syny Izraelskie z ziemi Egipskiej.

14 A cić są przedniejsi z domów ojców ich; synowie Rubena, pierworodnego Izraelowego: Henoch i Falu, Hesron, i Charmi. Teć są rodzaje Rubenowe.

15 A synowie Symeonowi: Jamuel i Jamyn, i Ahod, i Jachyn, i Sochar, i Saul, syn niewiasty Chananejskiej. Teć są rodzaje Symeonowe.

16 Imiona zaś synów Lewiego według rodzajów ich: Gerson i Kaat, i Merary; a lat żywota Lewiego było sto trzydzieści i siedem lat.

17 Synowie Gersonowi: Lobni i Semei, według domów ich.

18 A synowie Kaatowi: Amram, i Izaar, i Hebron, i Husyjel; a lat żywota Kaatowego było sto i trzydzieści i trzy lata.

19 Synowie też Merarego: Maheli, i Muzy. Teć są domy Lewiego według rodzajów ich.

20 I pojął Amram Jochabedę, ciotkę swoję, za żonę, która mu urodziła Aarona i Mojżesza; a lat żywota Amramowego było sto i trzydzieści i siedem lat.

21 Synowie zaś Izaarowi: Kore i Nefeg, i Zychry.

22 A synowie Husyjelowi: Myzael, i Elisafan, i Setry.

23 I pojął Aaron Elizabetę, córkę Aminadaba, siostrę Nasonowę, sobie za żonę, która mu urodziła Nadaba, i Abiu. Eleazara, i Itamara.

24 A synowie Korego: Asyr, i Elkana, i Abyjazaf. Teć są domy Korytów.

25 A Eleazar, syn Aaronów, pojął jednę z córek Putyjelowych sobie za żonę, która mu urodziła Fyneesa. Cić są przedniejsi z ojców Lewitskich według rodzajów ich.

26 Tenci jest Aaron i Mojżesz, do których mówił Pan: Wywiedźcie syny Izraelskie z ziemi Egipskiej według hufców ich.

27 Cić mówili do Faraona, króla Egipskiego, aby wyprowadzili syny Izraelskie z Egiptu; toć jest ten Mojżesz i Aaron.

28 I stało się w ten dzień, którego mówił Pan do Mojżesza w ziemi Egipskiej.

29 Że rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: Jam Pan; mów do Faraona, króla Egipskiego, wszystko, co Ja mówię do ciebie.

30 I rzekł Mojżesz przed Panem: Otom ja nie obrzezanych warg, a jakoż mię usłucha Farao?

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 6:1

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza” — przedstawia zachętę jaką Bóg dał Naszemu Panu w Jego współczującej trosce nad powiększoną srogością przekleństwa, wprowadzoną przez szatana, żeby zapobiec pierwszym wysiłkom Naszego Pana w wybawieniu pozafiguralnego Izraela. (TP 1939, s. 60)

„Teraz ujrzysz” — Naszemu Panu przed Jego Wtórym Przyjściem nie było dane wiedzieć wszystkich szczegółów, które miał przedsięwziąć szatan w Parousii i Epifanii. (TP 1939, s. 60)

„bo w ręce możnej” — oznacza wielką moc. Jehowa objawił Naszemu Panu, jak zwycięży opozycyjne środki szatana i zmusi go przez okazanie wielkiej mocy, nie tylko aby ich wypuścił, ale żeby to uczynił z takim naciskiem że ich wypędzi z jego posiadłości (ciemności). (TP 1939, s. 60) Ramieniem Boskim jest Chrystus. (TP 1946, s. 16)

2 Księga Mojżeszowa 6:2

Epifania i Bazylea:

„Nadto” — jest zamierzone w celu dania nacisku. (TP 1939, s. 60)

„Jam Pan” — (Jehowa), przedstawia, że Bóg zapewnił Jezusa Swoimi przymiotami istoty i charakteru, że On postara się o to by wyswobodzenie nastąpiło w swoim czasie. (TP 1939, s. 60)

2 Księga Mojżeszowa 6:3

Paruzja (C.T. Russell):

„W imieniu moim Jehowa” — "Sam egzystujący" lub Nieśmiertelny.

Epifania i Bazylea:

„Którym się ukazał...żem Bóg Wszechmogący” — przedstawia objawienie Samego Siebie w Jego miłości do Jezusa i Kościoła w Żniwie Żydowskim, jako Wszechmogący. (TP 1939, s. 36,37,60)

„w imieniu moim” — słowo imię oprócz innych rzeczy znaczy: (TP 1932, s. 71) 1/ nazwa jak: Jehowa, Jezus, Jan itd. (TP 1932, s. 71) 2/ natura - (2 Moj.3,14 - oznacza przymioty Jego istoty ; Ps.83,19; 99,3; Iz.42,8; 62,2,63,16; Obj.2,12). (TP 1932, s. 71) 3/ charakter - (Ps.91,14; 2Moj.33,18.19;34,5-7; 2Moj.6,3). (TP 1932, s. 71) 4/ reputacja - (2Moj.9,16; Iz.52,5; Mal.1,11; Przyp.22,1). (TP 1932, s. 71) 5/ słowo, plan, cel - (2Moj.34,6-"Prawda";Ps.48,8-13; Micheasza 4,5; Dz.21,13). (TP 1932, s. 71) 6/ urzędowy autorytet - (5Moj.18,19.20;Ps.118,10.26; 129,8). (TP 1932, s. 71) 7/ sławę - (Iz.42,8; Mal.1,14; Fil.2,9-11). (TP 1932, s. 71)

„Jehowa, nie jestem poznany od nich” — przedstawia objawienie Samego Siebie w Jego miłości do Jezusa i Kościoła podczas Parousii i Epifanii, jako Samoistniejącego Boga doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1939, s. 36,37,60)

2 Księga Mojżeszowa 6:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemia Chananejska” — typ na niebieski odpoczynek.

„w ziemi Egipskiej” — typ na królestwo ciemności.

Epifania i Bazylea:

„ziemię Chananejską” — reprezentuje siedzibę Prawdy i Ducha Prawdy, najpierw w teraźniejszym boju życia, później w przyszłym życiu bez końca, w szczęśliwości i świętości. (TP 1939, s. 36,38,60)

2 Księga Mojżeszowa 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W niewolę podbijają” — niewola grzechu i śmierci, w której znajdują się wszyscy ludzie.

Epifania i Bazylea:

„Jam też usłyszał” — reprezentuje Jego sympatyczne (z sympatią, współczuwaniem z nimi) rozumienie wołań pozafiguralnego Izraela z powodu wymagań i okrutności grzechu, błędu i śmierci. (TP 1939, s. 23,29,36,60)

„krzyk synów Izraelskich” — reprezentuje wzdychanie i cierpienie wznoszące się do Boga o współczucie i zwrócenie swej uwagi na cierpienia ludzkości i aby ją wyrwał z nich. (TP 1939, s. 23,29,36,60)

„i wspomniałem” — reprezentuje Boskie dawanie Swej specjalnej uwagi cierpiącej, zgnębionej ludzkości od 1799r. i nadal. (TP 1939, s. 23,29,36,60)

„na przymierze moje” — równa się w pozafigurze Boskiemu daniu od 1799r wiedzy i wynalazków, cechujących Jego dzień przygotowania do Królestwa. (TP 1939, s. 23,29,36,60)

2 Księga Mojżeszowa 6:6

Epifania i Bazylea:

„w ramieniu wyciągnionym i w sądziech wielkich” — przedstawia jawnie wyrażoną i użytą moc i wielkie kary. (TP 1939, s. 60) Ramieniem Boskim jest Chrystus. (TP 1946, s. 16)

2 Księga Mojżeszowa 6:7

Epifania i Bazylea:

„I poznacie, żem Pan” — przedstawia że Bóg rzeczywiście objawi Samego Siebie podczas Parousii, Epifanii i 1000-lecia, jako Samoistniejącego Boga doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1939, s. 60)

2 Księga Mojżeszowa 6:8

Epifania i Bazylea:

„do ziem” — (Chananejskiej), reprezentuje siedzibę Prawdy i Ducha Prawdy, najpierw w teraźniejszym boju życia, później w przyszłym życiu bez końca, w szczęśliwości i świętości. (TP 1939, s. 36,61)

„Abrahamowi” — w aspekcie w jakim odnosi się do Boga w Jego przymiocie miłości. (TP 1939, s. 36,61)

„Izaakowi” — szczególnie do Jezusa. (TP 1939, s. 36,61)

„i Jakubowi” — i do Kościoła. (TP 1939, s. 36,61)

„Ja Pan” — świadczy o nieodmienności Jego obietnicy. (TP 1939, s. 36,61)

2 Księga Mojżeszowa 6:9

Epifania i Bazylea:

„I mówił tak Mojżesz” — przedstawia oznajmienie Prawdy jakie Jezus uczynił do ludu Pańskiego od 1878 do późna 1880 r. Jezus mówił nie jedynie, lecz szczególnie przez naszego Pastora. (TP 1939, s. 61)

„ale nie usłuchali Mojżesza” — odnosi się to do faktu, że to poselstwo nie otrzymywało posłuchu od nowych stworzeń i innych nie będących w Prawdzie, i że bardzo mało nowych, nawet spłodzonych, przyszło do Prawdy w tych 2 i pół latach. (TP 1939, s. 61) przez ten cały czas około 2,5 roku, z powodu ściśnionego ducha i ciężkiej niewoli, pozafiguralni Izraelici nie słuchali głosu Jezusa mówiącego do nich przez poselstwo Prawdy. (TP 1946, s. 12)

„dla ściśnionego ducha i dla niewoli ciężkiej” — w tym oni przedstawiają doświadczenia, jakie pozafiguralni Izraelici nie będący w Prawdzie, mieli między 04.1878 r., a 10.1880 rokiem. (TP 1939, s. 61)

2 Księga Mojżeszowa 6:10

Epifania i Bazylea:

„Rzekł tedy Pan do Mojżesza mówiąc” — w tym samym czasie, od kwietnia 1878 do ok. października 1880, Bóg zachęcał naszego Pana do:(w.11). (TP 1946, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 6:11

Epifania i Bazylea:

„Wnijdź do Faraona, króla Egipskiego” — aby podjął publiczną pracę podobną do pracy w latach 04.1877-04.1878 r. (TP 1946, s. 12)

„mów do Faraona” — w publicznej pracy wykonywanej w Parousii. (TP 1939, s. 54,55)

„żeby wypuścił syny Izraelskie” — Wierny lud Boży w swej publicznej pracy głosił o okupie, celu, sposobie i czasie powrotu Naszego Pana, wyborze Kościoła ,restytucji i przyszłej próbie do świata, obaleniu królestwa szatana i przy tej okazji oni zbili zaprzeczające temu błędy jak, że człowiek może sam pojednać się z Bogiem, że Chrystus powróci jako ludzka istota, ażeby zniszczyć wszechświat itd.. - to stanowiło prośbę "Wypuść lud mój". (TP 1939, s. 54,55)

2 Księga Mojżeszowa 6:12

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz przed Panem” — (nie wprost do Boga, lecz do innych, szczególnie do Aarona). (TP 1946, s. 12,13)

„Oto, synowie Izraelscy nie usłuchali mnie” — do odnosi się w pozafigurze do usposobienia naszego Pana, odnośnie prawie bezskutecznej pracy w czasie tych 2,5 roku (1878-1880). (TP 1946, s. 12,13)

„a jakoż mię usłucha Farao” — jest zatem prawdą, że jeżeli pozafiguralni Izraelici nie usłuchali poselstwa Żniwa w owym czasie, że i szatan, zwiększając opresję by nie dopuścić do uwolnienia pozafiguralnego Izraela, wcale nie myślał zgodzić się na to żadanie. (TP 1946, s. 12,13) Wyraz „słuchać” jest użyty przynajmniej w trzech znaczeniach w biblijnej i potocznej mowie: (1) przyjmować głos uchem; (2) rozumieć i (3) być posłusznym. (TP 1946, s. 12,13) Słowo to jest tu użyte w znaczeniu (3) być posłusznym. (TP 1967)

„a jam nieobrzezanych” — to przedstawia ten fakt, że poselstwo Żniwa, które dał Jezus w owym czasie i w stopniu rozwoju tegoż, zdawało się szatanowi jako nie będące od poświęconych (obrzezanych). Szatan miał swoje pojęcie o poświęceniu i jego towarzyszących naukach, i ogłaszał je szczególnie przez swoje klerykalne mówcze narzędzia. Poselstwo Jezusowe w nierozwiniętej formie w owym czasie, zdawało się szatanowi niepoddające się, nie dosyć uniżone i nie dosyć zgodne z jego pojęciem o takich przedmiotach; ponieważ były tam fundamentalne sprzeczności. (TP 1946, s. 12,13)

„warg” — (nie liczba mnoga [shephatim - wargi], lecz podwójna [shephataim - dwie wargi]); odnosi się w pozafigurze do nauk obydwu zbawień, dolna jest głównym tematem St.Testamentu, a górna N.T. (TP 1946, s. 12,13)

2 Księga Mojżeszowa 6:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Synów Izraelskich” — wyobrażają tych, co ostatecznie staną się ludem Bożym.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Pan do Mojżesza i Aarona” — jest figurą na Boskie rozkazanie Jezusowi i Kościołowi. (TP 1946, s. 13)

„do synów Izraelskich” — aby pracowali prywatnie. (TP 1946, s. 13)

„i do Faraona” — i publicznie. (TP 1946, s. 13)

„aby wywiedli syny Izraelskie z ziemi Egipskiej” — ażeby wyswobodzić pozafiguralnego Izraela z królestwa szatańskiego. Oba zarysy zaczęły się wypełniać jesienią 1881 r. (TP 1946, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 6:14

Epifania i Bazylea:

„Henoch” — [Enoch-nauczający, poświęcony]; przedstawia Obóz angielski, będący zwolennikami Lewitów epifaniczno gersonickich. (TP 1946, s. 14)

„Falu” — [Pallu-słynny]; przedstawia Obóz germański, będący zwolennikami Lewitów epifaniczno gersonickich. (TP 1946, s. 14)

„Hesron” — [kwitnący]; przedstawia Obóz słowiański, będący zwolennikami Lewitów epifaniczno gersonickich. (TP 1946, s. 14)

„Charmi” — [oczyszczający winorośl]; przedstawia Obóz skandynawski, będący zwolennikami Lewitów epifaniczno gersonickich. (TP 1946, s. 14)

„Teć są rodzaje Rubenowe” — rozumiemy że STRONNICY epifanicznego Obozu Lewitów epifanicznych, którzy starali się o kontrolę nad trzema korporacjami, które zostawił nasz Pastor, ale jej nie otrzymali, a nie sami Lewici, są tutaj zobrazowani przez Rubena i jego potomków. (TP 1946, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 6:15

Epifania i Bazylea:

„Jamuel” — [dzień Boży]; przedstawia Obóz angielskich zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„Jamyn” — [prawa ręka]; przedstawia Obóz germańskich zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„Ahod” — [moc]; przedstawia Obóz romański (francuski, hiszpański i włoski) zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„Jachyn” — [założony]; przedstawia Obóz słowiańskich zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„Sochar” — [jasność]; przedstawia Obóz skandynawskich zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„Saul” — [proszony, upragniony]; przedstawia Obóz mówiących po grecku zwolenników epifanicznych Merarytów. (TP 1946, s. 14)

„syn niewiasty Chananejskiej” — (chodzi o Saula); że zwolennicy tej grupy Obozu epifanicznych Merarytów, będą z tego pokolenia grupą najwięcej rozwiniętą w błędzie, będąc pod wpływem Kościoła grecko-katolickiego. (TP 1946, s. 14)

„Teć są rodzaje Symeonowe” — rozumiemy że STRONNICY epifanicznego Obozu Lewitów epifanicznych, którzy starali się o kontrolę nad trzema korporacjami, które zostawił nasz Pastor, i ją otrzymali, a nie sami Lewici, są tutaj zobrazowani przez Symeona i jego potomków. (TP 1946, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 6:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Gerson” — "Tułacz" lub "Wybawiony", typ na tych, którzy będą zbawieni podczas 1000-lecia.

„Kaat” — "Sprzymierzeniec, "Kamrat", typ na Ojców św.

„Merary” — "Gorzkość" typ na W.G., które zostanie wybawione przez gorzkie doświadczenia.

„Amram” — "Lud wywyższony", typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Lewiego” — Lewi przedstawia Lewitów jako całość. (TP 1946, s. 14,15)

„Gerson” — Gersonici epifaniczni przedstawiają tych ludzi w Prawdzie, którzy w Epifanii usiłowali, ale nie zdołali zdobyć kontroli nad korporacjami br. Russell'a i potem stworzyli dwie własne organizacje. (TP 1946, s. 14,15) W Anglii ruch Shearn-Crawfordów próbował, lecz nie otrzymał kontroli nad I.B.S.A. (Międzynarodowym Stowarzyszeniem Badaczy Pisma Św.); (TP 1925, s. 88) A w Ameryce ci, którzy najpierw działali jako Fort Pitt Komitet, a później jako P.B.I. (Pastoralna Biblijna Instytucja). (TP 1925, s. 88) Te dwie grupy stworzyły więc swoje własne organizacje: (TP 1925, s. 88) 1/ Komitet Studentów Biblijnych (B.S.C.) (TP 1925, s. 88) 2/ P.B.I. (Pastoralna Biblijna Instytucja). (TP 1925, s. 88)

„Kaat” — Kaatyci epifaniczni przedstawiają tych ludzi w Prawdzie, którzy w Epifanii nie używają żadnych korporacji lub stowarzyszeń do wykonywania swej pracy. (TP 1946, s. 14,15)

„Merary” — Meraryci epifaniczni przedstawiają tych ludzi w Prawdzie, którzy w Epifanii usiłowali, i zdobyli kontrolę nad korporacjami br. Russell'a, a tylko jedna z ich grup sformowała inną korporację. (TP 1946, s. 14,15) Te organizacje br. Russella to: (TP 1925, s. 88) 1/ Watch Tower Bible and Tract Society (Towarzystwo Strażnicy). (TP 1925, s. 88) 2/ People's Pulpit Association (Towarzystwo Kazalnicy Ludowej). (TP 1925, s. 88) 3/ I.B.S.A. (Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Św. (TP 1925, s. 88) Zwolennicy Towarzystwa otrzymali kontrolę nad tymi trzema organizacjami w 1917 roku. Rok później (1918) zwolennicy Towarzystwa rozdzielili się na dwie grupy: (TP 1925, s. 88) 1/ na tych, którzy przyjęli i akceptowali nieporozumienie wodzów Towarzystwa z władzami na tle militaryzmu (po ich uwięzieniu), i zostali z Towarzystwem. (TP 1925, s. 88) 2/ Na tych, którzy tego nie akceptowali i opuścili Towarzystwo tworząc własną grupę pod nazwą Standfast (Stójcie mocno). Uformowali oni początkowo Komitet, który działał krótko i rozwiązał się, a na jego miejsce utworzono organizację pod nazwą Elijah Voice Society (Towarzystwo Głosu Eljasza). (TP 1925, s. 88)

2 Księga Mojżeszowa 6:17

Epifania i Bazylea:

„synowie Gersonowi” — Gersonici epifaniczni przedstawiają tych ludzi w Prawdzie, którzy w Epifanii usiłowali, ale nie zdołali zdobyć kontroli nad korporacjami br. Russell'a i potem stworzyli dwie własne organizacje. (TP 1946, s. 14,15)

„Lobni” — [wolni, samowolni, rozmyślni]; Epifaniczni Lobnici są zwolennikami brytyjskiego Komitetu Biblijnych Studentów (KBS). (TP 1946, s. 14,15)

„Semei” — [słynni]; Epifaniczni Symeici są zwolennikami Pastoralnej Biblijnej Instytucji (PBI). (TP 1946, s. 14,15)

2 Księga Mojżeszowa 6:18

Epifania i Bazylea:

„synowie Kaatowi” — Kaat sam przedstawia grupę Lewitów, nienawidzących i nienależących do organizacji lub stowarzyszeń. (TP 1946, s. 15)

„Amram” — Epifanicznymi Amramitami są Hirsho-Kittengeryci. (TP 1946, s. 15)

„Izaar” — Epifanicznymi Izaarytami są samozwańczy przywłaszczyciele wykładania Biblii. (TP 1946, s. 15)

„Hebron” — Epifanicznymi Hebronitami są zwolennicy Ritchiego, którzy (pisane w 1932 r.) jednak oglądają się teraz za innym wodzem, gdyż br. Ritchie odmawia służby jako wódz. (TP 1946, s. 15)

„Husyjel” — Epifanicznymi Husyjelitami są zwolennicy Sturgeona, którzy już od wielu lat utracili go jako wodza i ruch ich znikł, (co też dzieje się ze zwolennikami Ritchiego). (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:19

Epifania i Bazylea:

„synowie Merarego” — Meraryci epifaniczni przedstawiają tych ludzi w Prawdzie, którzy w Epifanii usiłowali, i zdobyli kontrolę nad korporacjami br. Russell'a, a tylko jedna z ich grup sformowała inną korporację. (TP 1946, s. 14,15)

„Macheli” — Epifanicznymi Mahelitami Merraryckimi są zwolennicy Towarzystwa. (TP 1946, s. 14,15) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

„Muzy” — Epifanicznymi Muzytami Merraryckimi są zwolennicy grupy "Standfast" (stójcie mocno), której obecnie najczynniejszą grupą jest Stowarzyszenie Głosu Eliaszowego, która zdaje się mieć i kontrolować czwarty wóz merarycki. (TP 1946, s. 14,15)

2 Księga Mojżeszowa 6:20

Epifania i Bazylea:

„Amram” — [wysoki lud], reprezentuje Boga, jako ojca Naszego Pana w jego człowieczeństwie. (TP 1939, s. 26)

„Jochabeda” — [uwielbiona], reprezentuje w urodzeniu Mojżesza: (TP 1939, s. 26) 1/ obietnicę, że Jezus stanie się członkiem Izraela w pełnym tego słowa znaczeniu, (TP 1939, s. 26) 2/ sług, którzy służyli tymi obietnicami. (TP 1939, s. 26) przedstawia Prawdę i jej sług, Przymierze Sary. (TP 1946, s. 15)

„ciotkę swoję” — przekład Syryjski podaje tę część wiersza: "córkę siostry ojca swego" (ożenek z siostrą swojego ojca byłby pogwałceniem prawa Zakonu - 3Moj.20:19). (TP 1946, s. 15)

„Aaron” — przedstawia Kościół. (TP 1946, s. 15)

„Mojżesz” — [wyjęty, tj z wody], przedstawia Chrystusa. (TP 1939, s. 26) przedstawia Jezusa. (TP 1946, s. 15)

„i Marię siostrę ich” — (tak podaje tzw. Pięcioksiąg Samaryjski, a także Septuaginta i Przekład Syryjski); przedstawia w tym ustępie W.G. (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:21

Epifania i Bazylea:

„synowie Izaarowi” — Epifanicznymi Izaarytami są samozwańczy przywłaszczyciele wykładania Biblii, którzy są podzieleni na tych, co byli przesiani na tle ofiar za grzech w Parousii i Epifanii (4Moj.16:1). (TP 1946, s. 15)

„Kore” — [łysość - napomknięcie do wielkiego pozbawienia się Prawdy]; (TP 1946, s. 15) Trzej synowie Korego przedstawiają trzy grupy przesianych na tle ofiary za grzech: są to zwolennicy 1/ Williamsona, 2/ Henningesa, 3/ McPhaila. (TP 1946, s. 15)

„Nefeg” — [korzeń] zwolennicy br. Olsona. (TP 1946, s. 15)

„Zychry” — [pamiętany]; zwolennicy br. Guntera. (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:22

Epifania i Bazylea:

„synowie Husyjelowi” — Epifanicznymi Husyjelitami są zwolennicy Sturgeona, którzy już od wielu lat utracili go jako wodza i ruch ich znikł, (co też dzieje się ze zwolennikami Ritchiego). (TP 1946, s. 15)

„Myzael” — [Bóg ratuje] przedstawia ruch Riemerytów. Prowadzony przez Miltona Riemera, który maskuje się pod nazwą Zbór W Stanie Joseph, Missouri. (TP 1946, s. 15)

„Elisafan” — [Bóg czuwa]; zwolennicy Bolgera. (TP 1946, s. 15)

„Setry” — [pod opieką]; zwolennicy Lardenta. (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:23

Epifania i Bazylea:

„Aaron” — [oświecony, nauczyciel]; przedstawia tu Kościół w Parousii i Epifanii, jako mówcze narzędzie Chrystusa do braci i publiczności. (TP 1946, s. 15,18)

„Elizabetę” — [Boska przysięga]; przedstawia przymierze dane pod przysięgą, z którą Kościół jako mówcze narzędzie Chrystusowe przez połączenie rozwinął: (TP 1946, s. 15,18)

„Nadaba” — [samowolny]; przedstawia pewnych wodzów w Prawdzie w Parousii, którzy później stali się wodzami w parousyjnych przesiewaniach, nauczając fałszywych nauk. (TP 1946, s. 15,18) W tym wierszu jest figurą na Parousię i Epifanię. (TP 1946, s. 15,18)

„Abiu” — [on jest moim ojcem]; przedstawia pewnych wodzów w Prawdzie w Epifanii, którzy później stali się wodzami w przesiewaniach epifanicznych, nauczając fałszywych nauk. (TP 1946, s. 15,18) W tym wierszu jest figurą na Parousię i Epifanię. (TP 1946, s. 15,18)

„Eleazara” — [znaczy Bóg jest pomocą]; przedstawia posłańca Parousii, któremu był dany nadzór: (TP 1946, s. 15,18) a/ nad Kościołem, (TP 1946, s. 15,18) b/ nad jego doktrynalnymi, naprawiającymi, zbijającymi i etycznymi naukami, (TP 1946, s. 15,18) c/ nad jego pracą, (4Moj.4:16; Mat.24:45-47; Łuk.12:42-44), (TP 1946, s. 15,18) d/ nad Kaatami (4Moj.3:32), (TP 1946, s. 15,18) e/ szczególnie było mu dane właściwe wyjaśnianie Pisma Św. odnośnie Okupu, Pojednania, ofiar za grzech, Pośrednika i Przymierza (4Moj.16:37-41). (TP 1946, s. 15,18)

„Itamara” — [ziemia, wyspa palm]; przedstawia brata w Epifanii, którego dziełem jest: (TP 1946, s. 15,18) a/ tłumaczyć Kościołowi, W.G., M.G. resztę pism biblijnych nie tłumaczonych przez posłańca Parousii (Obj.19:9,10), (TP 1946, s. 15,18) b/ poprawnie tłumaczyć i bronić tego wszystkiego co jest związane z pozafiguralnym Przybytkiem, bez względu czy już było tłumaczone przez onego Sługę, czy nie(2Moj.38:21), (TP 1946, s. 15,18) c/ dozorować pracę która ma do czynienia z W.G. i M.G., (TP 1946, s. 15,18) d/ kierować pracą epifanicznych Gersonitów i Merarytów, tak W.G. jak i M.G.(4Moj.4:28,33), (TP 1946, s. 15,18) e/ uporządkować ich korporacje i stowarzyszenia (4Moj.7:7,8). (TP 1946, s. 15,18)

2 Księga Mojżeszowa 6:24

Epifania i Bazylea:

„synowie Korego” — Kore [łysość - napomknięcie do wielkiego pozbawienia się Prawdy]; (TP 1946, s. 15)

„Asyr” — [więzień]; zwolennicy Wiliamsona. (TP 1946, s. 15)

„Elkana” — [dostarczony od Boga]; zwolennicy Henningesa. (TP 1946, s. 15)

„Abyjazaf” — [mój ojciec zgromadza]; zwolennicy McPhaila. (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:25

Epifania i Bazylea:

„Eleazar” — przedstawia naszego Pastora, jako onego Sługę, w łączności z nadzorowaniem i nauczaniem Kościoła i Lewitów Kaata z W.G. i M.G., będących w Prawdzie. (TP 1946, s. 15)

„pojął jedną z córek Putyjelowych” — [Putyjel - utrapiony dla Boga]; przedstawia wielkie utrapienie, jakie przeżywał Pastor Russell w jego gorliwości dla Boga, gdy był fałszywie przedstawiony, bluźniony i znieważony przez fałszywe nauki i błędne praktyki Obozu, które czyniły jego twarz silną (rozwinął się w Finesa), przeciw takim naukom i praktykom. (TP 1946, s. 15)

„Fynees” — [mosiężna twarz]; przedstawia naszego Pastora w jego stosunku do Kościoła nominalnego - Obozu. Przedstawia go jako kapłana w jego stosunku do błędu i złych praktyk nominalnego Kościoła. (TP 1946, s. 15)

2 Księga Mojżeszowa 6:26

Epifania i Bazylea:

„Wywiedźcie” — przez prywatną usługę. (TP 1946, s. 13)

„syny Izraelskie ... według hufców ich” — grup wojowników Pańskich - tj Kapłanów, Lewitów i dwanaście świeckich pokoleń w Parousii i Epifanii. (TP 1946, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 6:27

Epifania i Bazylea:

„Cić” — Mojżesz i Aaron działając pozafiguralnie w urzędzie jako Boski Specjalny Ambasador i tegoż Ambasadora specjalne mówcze narzędzie podczas Parousii i Epifanii. (TP 1946, s. 13)

„mówili” — przez swą publiczną usługę. (TP 1946, s. 13)

„Toć jest ten Mojżesz i Aaron” — nie pozafiguralny Mojżesz i Aaron, którzy przeszli przez puszczę i Morze Czerwone, co podróżowali po puszczy od Synaj i dalej, co uderzyli w skałę i zostali wykluczeni z ziemi Chananejskiej. Oni przedstawiają Jezusa i Kościół w ich wyzwalających czynach w Parousii i Epifanii. (TP 1946, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 6:29

Epifania i Bazylea:

„Rzekł tedy Pan do Mojżesza mówiąc” — w tym samym czasie, od kwietnia 1878 do ok. października 1880, Bóg zachęcał naszego Pana do: (jest powtórzeniem w.10). (TP 1946, s. 13)

„mów do Faraona” — w publicznej pracy wykonywanej w Parousii. (jest powtórzeniem w.11). (TP 1946, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 6:30

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz przed Panem” — (nie wprost do Boga, lecz do innych, szczególnie do Aarona). (TP 1946, s. 13)

„Otom ja nieobrzezanych” — to przedstawia ten fakt, że poselstwo Żniwa, które dał Jezus w owym czasie i w stopniu rozwoju tegoż, zdawało się szatanowi jako nie będące od poświęconych (obrzezanych). Szatan miał swoje pojęcie o poświęceniu i jego towarzyszących naukach, i ogłaszał je szczególnie przez swoje klerykalne mówcze narzędzia. Poselstwo Jezusowe w nierozwiniętej formie w owym czasie, zdawało się szatanowi niepoddające się, nie dosyć uniżone i nie dosyć zgodne z jego pojęciem o takich przedmiotach; ponieważ były tam fundamentalne sprzeczności. (TP 1946, s. 13)

„warg” — (nie liczba mnoga [shephatim - wargi], lecz podwójna [shephataim - dwie wargi]); odnosi się w pozafigurze do nauk obydwu zbawień, dolna jest głównym tematem St.Testamentu, a górna N.T. (TP 1946, s. 13)

„a jakoż mię usłucha Farao” — jest zatem prawdą, że jeżeli pozafiguralni Izraelici nie usłuchali poselstwa Żniwa w owym czasie, że i szatan, zwiększając opresję by nie dopuścić do uwolnienia pozafiguralnego Izraela, wcale nie myślał zgodzić się na to żadanie. (TP 1946, s. 13)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.