2 Księga Mojżeszowa 12

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (51 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 12 — Biblia Gdańska

1 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza i do Aarona w ziemi Egipskiej, mówiąc:

2 Miesiąc ten będzie wam początkiem miesięcy: pierwszy wam będzie między miesiącami w roku.

3 Rzeczcie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmie sobie każdy baranka według familii, baranka według domu.

4 A jeźliby mniejszy był dom niżeliby zjeść mogli baranka, tedy przybierze i sąsiada swego, który jest najbliższy domu jego, według liczby dusz, naliczywszy tyle osób, ileby ich zjeść mogło baranka.

5 Baranka zupełnego, samca rocznego, mieć będziecie; z owiec albo z kóz weźmiecie go.

6 I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystko zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami.

7 I wezmą ze krwi jego, i pokropią obydwa podwoje i nadprożnik u domu; w którym go będą spożywać.

8 I będą jeść mięso onej nocy pieczone przy ogniu, i przaśniki, z zioły gorzkiemi będą go jeść.

9 Nie jedzcie z niego nic surowego, ani warzonego w wodzie, ale upieczone przy ogniu. Głowę jego z nogami jego, z wnętrznościami jego.

10 A nie zostanie z niego nic do jutra; a jeźliby co z niego do jutra zostało, ogniem spalicie.

11 Tak go tedy pożywać będziecie: Biodra swe przepaszecie, obuwie wasze będzie na nogach waszych, a laska wasza w ręce waszej, a jeść go będziecie spieszno, albowiem przejście jest Pańskie.

12 Gdyż przejdę przez ziemię Egipską tej nocy, i zabiję wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od człowieka aż do bydlęcia, i nad wszystkimi bogi Egipskimi wykonam sądy, Ja Pan.

13 A będzie wam ona krew na znak na domach, w których będziecie; bo ujrzawszy krew, minę was, że nie będzie u was plaga ku zatraceniu, gdy będę zabijał w ziemi Egipskiej.

14 A będzie wam ten dzień na pamiątkę; i będziecie go obchodzić za święto Panu w narodziech waszych; ustawą wieczną obchodzić go będziecie.

15 Przez siedem dni przaśniki jeść będziecie, a pierwszego dnia zaraz wypróżnicie kwas z domów waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego od pierwszego dnia aż do dnia siódmego, wytracona będzie dusza ona z Izraela.

16 W tenże dzień pierwszy będzie zebranie święte, także dnia siódmego zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty nie będziecie w nich czynić, oprócz tego, czego każdy do jedzenia używa, to samo gotować będziecie.

17 I będziecie przestrzegać przaśników; albowiem w ten dzień wywiodłem wojska wasze z ziemi Egipskiej; przetoż przestrzegać będziecie dnia tego w narodziech waszych ustawą wieczną.

18 Pierwszego miesiąca, czternastego dnia tegoż miesiąca, na wieczór jeść będziecie przaśniki aż do dnia dwudziestego pierwszego tegoż miesiąca na wieczór.

19 Przez siedem dni kwas niech się nie znajduje w domach waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego, wytracona będzie dusza jego z zgromadzenia Izraelskiego, tak przychodzień, jako i zrodzony w ziemi.

20 Nic kwaszonego jeść nie będziecie; we wszystkich mieszkaniach waszych jeść będziecie przaśniki.

21 Wezwał tedy Mojżesz wszystkich starszych Izraelskich, i rzekł do nich: Odłączcie, a weźmijcie sobie baranka według familii swych, a zarznijcie na święto przejścia.

22 Weźmiecie też snopek hysopu, i omoczycie we krwi, która będzie w miednicy, a pokropicie odrzwi, i oba podwoje oną krwią, która będzie w miednicy; a z was nie wynijdzie żaden ze drzwi domu swego aż do poranku.

23 Bo przejdzie Pan zabijając Egipt; a ujrzawszy krew na odrzwiach i na obu podwojach, przestąpi Pan drzwi, i nie dopuści morderzowi, wchodzić do domów waszych zabijać was.

24 I przestrzegać będziecie tego za ustawę, tobie i synom twoim aż na wieki.

25 A gdy wnijdziecie do ziemi, którą wam da Pan, jako obiecał, tych obrzędów przestrzegać będziecie.

26 A gdy wam rzeką synowie wasi: Co to za obrzędy wasze?

27 Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud, i pokłonił się.

28 I poszedłszy uczynili synowie Izraelscy, jako rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi, tak uczynili.

29 I stało się o północy, że Pan zabijał wszystkie pierworodztwa w ziemi Egipskiej, i od pierworodnego Faraonowego, siedzącego na stolicy jego, aż do pierworodnego więźnia, który był w więzieniu, i wszelkie pierworodne z bydląt.

30 Zatem wstał Farao onej nocy, i wszyscy słudzy jego, i wszystek Egipt, i wszczął się wielki krzyk w Egipcie; bo nie było domu, w którym by nie był umarły.

31 A wezwawszy Farao Mojżesza i Aarona w nocy, rzekł: Wstańcie, wynijdźcie z pośrodku ludu mego, i wy i synowie Izraelscy, a poszedłszy służcie Panu, jakoście mówili.

32 Nadto trzody wasze, i bydła wasze zabierzcie, jakoście żądali, a odchodząc, mnie też błogosławcie.

33 I przynaglali Egipczanie ludowi, aby ich co rychlej wyprawili z ziemi; bo mówili: Pomrzemy wszyscy.

34 Wziął tedy lud ciasta swe, pierwej niż zakisiały; a one ciasta swe uwinąwszy w szaty swe, kładli na ramiona swoje.

35 Tedy synowie Izraelscy uczynili według rozkazania Mojżeszowego, i wypożyczali u Egipczan naczynia srebrnego, i naczynia złotego, i szat.

36 A Pan dał łaskę ludowi w oczach Egipczanów, że im pożyczali; i złupili Egipt.

37 Ciągnęli tedy synowie Izraelscy z Rameses do Suchotu, około sześć kroć sto tysięcy pieszych mężów tylko, okrom dzieci.

38 Ale i ludu pospolitego wiele szło z nimi, i owiec, i bydła, dobytek bardzo wielki.

39 I popiekli z ciasta zadziałanego, które wynieśli z Egiptu, placki przaśne; bo nie było zakwaszone, przeto że wygnani byli z Egiptu, a nie mogli zmieszkać; żywności też sobie byli nie przygotowali.

40 A czasu mieszkania synów Izraelskich, którego mieszkali w Egipcie, było cztery sta lat, i trzydzieści lat.

41 I stało się po czterech set lat i trzydziestu lat, stało się onegoż dnia, wyszły wszystkie wojska Pańskie z ziemi Egipskiej.

42 Noc ta obchodzona ma być Panu, że je wywiódł ze ziemi Egipskiej. Ta tedy noc Panu obchodzona ma być od wszystkich synów Izraelskich w narodziech ich.

43 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Ta jest ustawa święta przejścia: Żaden obcy nie będzie jadł z niego.

44 Przetoż każdego sługę waszego, a za pieniądze kupionego, obrzeżecie go, tedy będzie jadł z niego.

45 Przychodzień i najemnik nie będzie jadł z niego.

46 W domu jednym będzie jedzony; nie wyniesiesz nic z domu z mięsa jego, a kości nie złamiecie w nim.

47 Wszystko zgromadzenie Izraelskie tak uczyni z nim.

48 A jeźliby kto z przychodniów był gościem u ciebie, i chciałby obchodzić święto przejścia Panu, pierwej obrzezany będzie każdy mężczyzna jego, a zatem przystąpi obchodzić je, i będzie jako urodzony w ziemi. A ktobykolwiek nie był obrzezany, nie będzie jadł z niego.

49 Prawo jedno będzie w ziemi urodzonemu i przychodniowi, który jest gościem między wami.

50 Uczynili tedy wszyscy synowie Izraelscy, jako rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi, tak uczynili.

51 I stało się onegoż dnia, wywiódł Pan syny Izraelskie z ziemi Egipskiej z wojski ich.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 12:1

Epifania i Bazylea:

„Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza” — [powinno być: "Ponieważ Jehowa rzekł do Mojżesza..."]; Mojżesz reprezentuje naszego Pana, gdy On był jeszcze w ciele. (Występuje tu odwracanie pozafigury. Nasz Pan ustanawia pozafiguralne Święto Przejścia). (TP 1946, s. 57)

„i do Aarona” — Aaron reprezentuje najpierw apostołów Chrystusa, gdy Jezus był jeszcze w ciele, a później apostołów i innych z ludu Bożego od Zielonych Świątek, otrzymujących prawdy o pozafiguralnym Święcie Przejścia w celu udzielenia tych prawd ich braciom. (TP 1946, s. 57)

2 Księga Mojżeszowa 12:2

Epifania i Bazylea:

„Miesiąc ten będzie wam początkiem miesiąców: pierwszy wam będzie między miesiącami roku” — Odtąd Izraelici mieli podwójny rok - rok świecki rozpoczynający się w jesieni od siódmego miesiąca Tishri i rok religijny rozpoczynający się na wiosną, którego pierwszym miesiącem był Nisan. (TP 1946, s. 57) Rok świecki odnosi się do ziemskiego charakteru dyspensacji jakie były przed obecną dyspensacją, a rok religijny odnosi się do duchowego charakteru obecnej dyspensacji. (TP 1946, s. 57) Rozumiemy zatem, że zmiana z roku świeckiego na religijny przedstawia zmianę z poprzednich postępowań, a szczególnie zmianę z postępowania Zakonu z ludem Bożym w Wieku Żydowskim, na postępowanie łaski Boskiej z ludem Bożym w W.Ew. (TP 1946, s. 57)

2 Księga Mojżeszowa 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziesiątego dnia” — figura na Jezusa jako Baranka Wielkanocnego, odłączonego przez naród Żydowski w czasie, gdy wjechał do Jerozolimy.

„Weźmiecie baranka” — "Chrystus Baranek Wielkanocny ofiarowany za nas".

„Według domu” — typ na nowych domowników Bożych. Podczas ostatniej Wieczerzy Jezus wieczerzał z dwunastoma Apostołami, jako oddzielną rodziną.

Epifania i Bazylea:

„Rzeczcie do wszystkiego zgromadzenia” — rozkaz zachowania tego święta musiał być dany przed 10 Nisan, ponieważ 10 Nisan miał być wzięty baranek ze stada. Rozkaz przestrzegania Wielkanocy poprzedzał dzień 10 Nisan o kilka dni. Ten rozkaz był dany najpóźniej 1 Nisan. (TP 1946) (Jest to tzw. figura ustawowa - pozafigura wypełnia się dokładnie w tych datach, w których miała miejsce figura). Przedstawia rozporządzenie dane przed 10 Nisan 33 r. n. e. (TP 1946)

„Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmie sobie każdy baranka” — postanowienie zabicia Jezusa nastąpiło 10 Nisan 33 r. Tym więc sposobem Jezus jako Baranek Wielkanocny był odłączony 10 Nisan 33 r. (TP 1946) Jezus nakazał Swoje odłączenie jako pozafiguralnego Baranka, co jest pozafigurą rozkazu Mojżesza. Jezus uczynił to poprzez słowa i czyny, przez które nauczeni w Piśmie i faryzeusze zostali pobudzeni do stawienia mu opozycji. (TP 1946)

„baranka według domu” — każda rodzina przedstawiała wszystkich domowników wiary, a każdy baranek przedstawiał Jezusa. (TP 1946) baranek reprezentował człowieczeństwo naszego Pana (Jan 1:29; 1Kor.5:7,8); Jego krew, Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe. (TP 1938) dom każdego Izraelity reprezentował domownictwo Boskie w jego tymczasowym i ożywionym zarysie. (TP 1938) 38'89; 46'56 (TP 1958)

2 Księga Mojżeszowa 12:4

Epifania i Bazylea:

„dom” — dom każdego Izraelity reprezentował domownictwo Boskie w jego tymczasowym i ożywionym zarysie. (TP 1938, s. 89)

„tedy przybierze i sąsiada swego” — to przedstawia, ze domowników wiary miało być dużo. (TP 1946, s. 58)

„ileby ich zjeść mogło baranka” — to przedstawia, że zasługa Chrystusowa będzie prawie całkowicie użyta poczytalnie, co znaczy, że wielu z tych, za których będzie przypisaną, będą tak upadłymi od doskonałości, że potrzeba będzie użyć prawie całą zasługę, ażeby ich przyprowadzić do doskonałości. (TP 1946, s. 58) baranek reprezentował człowieczeństwo naszego Pana (Jan 1:29; 1Kor.5:7,8); Jego krew, Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe. (TP 1938, s. 89)

2 Księga Mojżeszowa 12:5

Epifania i Bazylea:

„Baranka” — przedstawia niewinność i czystość Jezusa. (TP 1946, s. 58) baranek reprezentował człowieczeństwo naszego Pana (Jan 1:29; 1Kor.5:7,8); Jego krew, Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe. (TP 1938, s. 89)

„zupełnego” — przedstawia Jezusa jako doskonałego pod względem fizycznym, umysłowym, moralnym i religijnym, a także doskonałym w Jego ludzkim charakterze. Jest tu zobrazowane człowieczeństwo Jezusa wolne od grzechu i błędu a doskonale w każdej dobrej rzeczy. (TP 1946, s. 58)

„samca” — samiec przedstawia doskonałą siłę charakteru Chrystusowego, jako istoty ludzkiej. (TP 1946, s. 58)

„rocznego” — miało gwarantować, że to będzie baranek, a nie owca. Miał przedstawiać naszego Pana jako Baranka Bożego, a nie Owcę Bożą. (TP 1946, s. 58)

„z owiec, albo z kóz” — to było dla wygody Izraelitów, gdyż jedni mieli tylko młode owce, a drudzy tylko kozy. (TP 1946, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Do czternastego dnia” — pełnia księżyca, symbol prawa Zakonu i narodu zostającego pod Zakonem. Chrystus został ukrzyżowany podczas samej pełni księżyca, który zaraz zaczął się zmniejszać, co figuruje, że od tej chwili naród Żydowski zaczął chylić się ku upadkowi. Dwanaście, czasem 13 miesięcy księżycowych, reprezentuje dwanaście pokoleń Izraela. Jak księżyc ubywa równomiernie z przybywaniem, tak śmierć Chrystusa była punktem zwrotnym między dwoma różnymi okresami historii Izraela.

„Między dwoma wieczorami” — Żydzi za czasów Mojżesza mieli dwa wieczory: jeden od południa do godziny 3:00 po południu, drugi zaś od godziny 3:00 do zachodu słońca. Ofiara Chrystusa dopełniła się o godzinie 3:00, w połowie między dwoma wieczorami.

Epifania i Bazylea:

„I będziecie go chowali aż do 14 dnia miesiąca tego” — przedstawia, że chociaż przeznaczono naszego Pana na śmierć 10 Nisan, to jednak został zabity aż 14 Nisan. (TP 1946, s. 58) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

„zabije go wszystko zebranie zgromadzenia Izraelskiego” — przedstawia, że cały dom nominalnego cielesnego Izraela brał w tym udział reprezentacyjnie przez wielką liczbę narodu i ich wodzów, którzy domagali się i pragnęli Jego śmierci. (TP 1946, s. 58)

„między dwoma wieczorami” — pierwszy z tych wieczorów rozpoczynał się o godzinie 3:00 po południu i trwał do 6:00 po południu; drugi od godziny 6:00 do 9:00, a od godziny 9:00 zaczynała się noc. Baranek miał być zabity w tym czasie kiedy rozpoczynał się 14 Nisan (o godz. 6:00). (TP 1946, s. 58) To wyobraża, że nasz Pan był zabity 14 Nisan (figura ustawowa). Ten fakt również wskazuje, że miało się to stać akurat przy końcu Wieku Żydowskiego - 1845 lat od śmierci Jakuba - i że od tego czasu rozpoczynał się Wiek Ewangelii. (TP 1946, s. 58) Z tego punktu zapatrywania noc 14 Nisan przedstawia cały W.Ew. (TP 1946, s. 58) następny poranek przedstawia 1000-lecie. (TP 1937, s. 19) „...a zabije go wszystko zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami... l 13 Nisan l 14 Nisan l 3 6 9 godzina l I l II l wieczór

Źródła: TP 37'19; 46'58; 59'34;

Źródła: SB 2002, 35

2 Księga Mojżeszowa 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Obydwa podwoje” — "Mając oczyszczone serca od sumienia złego". Żyd.10:22.

Epifania i Bazylea:

„ze krwi jego” — krew baranka przedstawia, złożone życie, czyli śmierć naszego Pana, Jego ludzką zasługę, która składa się z doskonałego człowieczeństwa z prawem do życia i prawami życiowymi, z powodu Jego doskonałej sprawiedliwości. (TP 1946, s. 58,59)

„i pokropią” — przedstawia przypisanie zasługi naszego Pana. (TP 1946, s. 58,59) Jest dwojakie przypisanie: (TP 1946, s. 58,59) 1/ Nasz Pan przypisuje za nas Swoją zasługę na ubłagalni. (TP 1946, s. 58,59) (To zadowala Boską sprawiedliwość za grzech i wyrok Adamowy, oraz wypływającą z tego niedoskonałość). (TP 1946, s. 58,59) 2/ Bóg przypisuje nam zasługę naszego Pana. (Po tym jak nasz Pan przypisał ją za nas) (TP 1946, s. 58,59) To przypisanie staje się naszym jako szata sprawiedliwości. (TP 1946, s. 58,59) (To "drugie" przypisanie powoduje, że Bóg poczytuje nas za sprawiedliwych). (TP 1946, s. 58,59) kropienie krwią reprezentowało: (TP 1938, s. 89) 1/ Chrystusowe przyczytanie Swej Sprawiedliwości, Swojego prawa do życia i praw życiowych za wierzących. (TP 1938, s. 89) 2/ Boskie przyczytanie tych wierzącym. (TP 1938, s. 89)

„obadwa podwoje” — dwa słupy u drzwi, przedstawiają dwie części Sprawiedliwości, czyli Prawa Bożego: (TP 1946, s. 58,59) 1/ Miłość obowiązkową do Boga. (TP 1946, s. 58,59) 2/ Miłość obowiązkową do bliźniego. (TP 1946, s. 58,59) Pokropienie pierwszego słupa przedstawia Chrystusowe przypisanie Swojej zasługi do tej części Sprawiedliwości, która wymaga śmierci grzesznika, za przekroczenie miłości obowiązkowej względem Boga. (TP 1946, s. 58,59) Pokropienie drugiego słupa przedstawia Chrystusowe przypisanie Swojej zasługi do tej części Sprawiedliwości, która wymaga śmierci grzesznika, za przekroczenie miłości obowiązkowej względem bliźniego. (TP 1946, s. 58,59) podwoje drzwi reprezentowały Sprawiedliwość Boską. (TP 1938, s. 89)

„i nadprożnik” — przedstawia nas w naszym człowieczeństwie fizycznie, umysłowo, moralnie i religijnie. Pokropienie nadproża obrazuje przypisanie sprawiedliwości Chrystusowej (która jest nazwana sprawiedliwością Bożą, ponieważ Bóg dostarczył ją przez Chrystusa), przez Boga nam, jako naszą sprawiedliwość. (TP 1946, s. 58,59) przedstawiają tych, którym zasługa jest tymczasowo i dożywotnio przypisana. (TP 1938, s. 89)

„u domu” — dom (jak również Izraelici którzy się tam znajdowali) przedstawia rodzinę Bożą. (TP 1946, s. 58,59)

„w którym go będą spożywać” — tylko za tych zasługa będzie przypisana, którzy wiarą przyswoili sobie pozafiguralnego Baranka (krew miała być kropiona tylko w tych domach, w których miał być spożywany baranek). (TP 1946, s. 58,59)

2 Księga Mojżeszowa 12:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Przaśniki” — wyobrażają drogocenne obietnice Boże przez Chrystusa. Symbolicznie znaczy być wolnym od fałszywych nauk, ambicji i samolubstwa.

„Z zioły gorzkimi” — figuruje próby doświadczenia i prześladowania.

Epifania i Bazylea:

„I będą jeść mięso” — spożywać wiarą doskonałe człowieczeństwo Chrystusa, Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe. (Symboliczne jedzenie równa się wierzeniu). (TP 1946, s. 59) Podczas typowej Wielkanocy baranek był spożywany, ale krew nie była. Żadnemu Izraelicie nie wolno było spożywać krwi. (TP 1978, s. 23) Było to symbolem tego jak wszyscy mają jeść ciało Syna Człowieczego, ale wszyscy nie mają pić, czyli uczestniczyć w Jego śmierci. Ci, którym nasz Pan podał kielich przedstawiający Jego krew, byli zaproszeni do uczestniczenia w kielichu i udziału w Jego śmierci, co było właściwe, ponieważ oni mieli być członkami Jego Ciała. (TP 1978, s. 23)

„onej nocy” — podczas całego W.Ew. (TP 1946, s. 59)

„pieczonego przy ogniu” — pieczenie baranka przedstawia, że pozafiguralny Baranek musi przejść ogniste próby do najwyższego stopnia, a Jego "posilające" zalety nie będą przez to zmniejszone. (TP 1946, s. 59)

„i przaśniki” — (niekwaszony, przaśny chleb); przedstawia stan nieskażony przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość, pełen Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. Jedzenie przaśników przedstawia przyswajanie sobie i wykonywanie uczynków zgodnych z Prawdą, sprawiedliwością, miłością i niebiańskimi myślami. Tzn. że badamy Prawdę, krzewimy Prawdę i postępujemy zgodnie z Prawdą. Jedzenie go z mięsem baranka przedstawia, że badamy, krzewimy i praktykujemy Prawdę podczas przyswajania sobie zasługi Chrystusowej. (TP 1946, s. 59)

„z zioły gorzkiemi” — przedstawiają próby, cierpienia i prześladowania w naszym usprawiedliwionym i poświęconym życiu. Jedzenie gorzkich ziół przedstawia przeżywanie prób, cierpień i prześladowań w naszym usprawiedliwionym i poświęconym życiu. (TP 1946, s. 59)

2 Księga Mojżeszowa 12:9

Epifania i Bazylea:

„nie jedzcie z niego nic surowego” — daje myśl, że nie powinniśmy wierzyć, że nasz Pan nie był wcale próbowany, tj. iż wcale nie cierpiał. (TP 1946, s. 59,60)

„ani warzonego w wodzie” — Podczas gotowania mięso traci dużo azotu. Ugotowanie Baranka dawałoby myśl. że nasz Pan utracił część ze swojej doskonałości podczas cierpień. (TP 1946, s. 59,60)

„ale upieczone przy ogniu” — pieczenie baranka przedstawia, że pozafiguralny Baranek musi przejść ogniste próby do najwyższego stopnia, a Jego "posilające" zalety nie będą przez to zmniejszone. (TP 1946, s. 59,60)

„Głowę jego z nogami jego, z wnętrznościami jego” — znaczy, że baranek miał być cały upieczony, a nie zjedzony. To przedstawia, że nasz Pan miał być próbowany pod każdym względem i musiał udowodnić w tych próbach, że jest wiernym i bez grzechu. (TP 1946, s. 59,60)

2 Księga Mojżeszowa 12:10

Epifania i Bazylea:

„A nie zostanie z niego nic do jutra” — przedstawia naukę, że nie powinniśmy zostawiać naszego ucztowania w usprawiedliwieniu i poświęceniu do 1000-lecia; ponieważ w 1000-leciu nie będzie więcej usprawiedliwienia z wiary, ani badania, krzewienia i praktykowania Prawdy, odnoszącej się do W.Ew., ani nie będzie więcej cierpienia dla sprawiedliwości w Prawdzie. Ta uczta w usprawiedliwieniu z wiary i w poświęceniu musi się skończyć zanim zacznie się 1000-lecie. (TP 1946, s. 60) w czasie Wieku Ewangelii każdy ma przyswoić sobie aż do pełności przez wiarę tyle z zasługi Chrystusa ile jest konieczne, aby przerobić swe niedoskonałości na doskonałość, żadna zaś część tej niezbędnej zasługi nie powinna zostać niezużytkowana; gdyby bowiem jakaś część tej niezbędnej zasługi była niezużytkowana przez jednostkę aż do Tysiąclecia, jednostka ta straciłaby życie, gdyż pozostałoby w niej dużo ukrytej niedoskonałości kiedy się skończy okres próby. (TP 1974, s. 10) Tak się zdarza, gdy spłodzeni z Ducha umierają bez pokuty; w takim bowiem wypadku, gdy Tysiąclecie (poranek Kościoła) nadejdzie, człowiek taki w tym Wieku pozostaje z częścią ciała Baranka niezużytkowaną i musi zginąć. (TP 1974, s. 10)

„a jeśliby co z niego do jutra zostało” — całość zasługi Chrystusowej nie jest użyta dla usprawiedliwienia tych, którzy podczas W.Ew. przychodzą do Boga. Dlatego pozostanie coś z nie przypisanej i nie przyswojonej zasługi podczas W.Ew. I to jest właśnie to co pozostaje nie zjedzone z mięsa baranka. (TP 1946, s. 60)

„ogniem spalicie” — pozostała część zasługi przestanie egzystować jako rzecz przypisująca, gdy ten Wiek się skończy. (TP 1946, s. 60)

2 Księga Mojżeszowa 12:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Laska w ręce waszej” — reprezentuje pielgrzymowanie.

Epifania i Bazylea:

„Tak go tedy spożywać będziecie” — określa sposób w jaki baranek miał być jedzony. (TP 1946, s. 60)

„biodra swe przepaszecie” — przepasane biodra przedstawiają tę część naszego przygotowania, która jest połączona z naszą gotowością do służby. (TP 1946, s. 60)

„obuwie wasze będzie na nogach waszych” — przedstawia tę część naszego przygotowania, która jest połączona z naszym wyrabianiem w sobie Ducha Pańskiego. (TP 1946, s. 60)

„a laska wasza” — laska przedstawia tę część naszego przygotowania, która jest połączona z naszym używaniem Słowa Bożego, jako naszą podporą. (TP 1946, s. 60)

„a jeść go będziecie śpieszno” — to przedstawia, że my energicznie i szybko przyswajamy sobie naszego Baranka, przaśny chleb i gorzkie zioła, a czynimy to jako tacy, co są przygotowani do natychmiastowego opuszczenia jako cudzoziemcy pozafiguralnego Egiptu, jako pielgrzymi podróżujący do niebieskiego Chanaanu. (TP 1946, s. 60)

„albowiem przejście jest Pańskie” — to wyrażenie daje do zrozumienia, że uczestnictwo w uczcie wymaga od nas wielkiej ostrożności, z powodu niebezpieczeństw i trudności które jej towarzyszą. (TP 1946, s. 60)

2 Księga Mojżeszowa 12:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Tej nocy” — wyobraża cały W.Ew.

Epifania i Bazylea:

„tej nocy” — noc przedstawia W.Ew. (TP 1976, s. 71) następny poranek przedstawia 1000-lecie. (TP 1937, s. 19) W tym wierszu obraz zmienia się z całego W.Ew. na noc Parousii i Epifanii... częścią tej nocy jest Epifania od 1914 do 1954 r. (TP 1946, s. 60,61) wyswobodzenie w tę Wielką noc reprezentowało błogosławieństwa 1000-lecia. (TP 1938, s. 19,89)

„nad wszystkimi bogi egipskimi” — przedstawiają niewidzialnych i widzialnych wielkich wodzów w królestwie Szatana - upadłych aniołów, oraz cywilnych, kościelnych, kapitalistycznych, wychowawczych i społecznych wodzów w obecnym ustroju. (TP 1946, s. 60,61)

„pierworodne... człowieka” — 1/ pierworodni z ludzi reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia (ten obraz jest tymczasowy dla tymczasowo pierworodnych z klasy usprawiedliwionych. Ci którzy są z ostatecznych pierworodnych są w prawdziwym niebezpieczeństwie i są prawdziwie wybawieni, natomiast tymczasowi pierworodni z usprawiedliwionych, tracąc swoje tymczasowe stanowisko, odpadają do niepierworodnych - zobacz 4Moj.8:16,17). (TP 1938, s. 19,89) 2/ Pierworodni Izraelici reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia ostatecznego M.St. i W.G. (TP 1938, s. 19,89) 3/ Pierworodni Egipscy reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia klasy wtórej śmierci. (TP 1938, s. 19,89)

„pierworodne... bydlęcia” — reprezentują w skończonym obrazie odpowiednie człowieczeństwo pierworodnych zludzi. (TP 1938, s. 19,89)

„wykonam sądy” — oni wszyscy będą wyrzuceni ze swych stanowisk władzy i będą ukarani. (TP 1946, s. 60,61)

„Ja Pan” — Jehowa będąc Bogiem doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy jest tego gwarancją. (TP 1946, s. 60,61) zobacz też 2Moj.11:4,5.

Źródła: 37'19; 38'19,89; 46'60,61; 76'71;

2 Księga Mojżeszowa 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Minę was” — od Boga można być uznanym jedynie przez wiarę w drogocenną krew Chrystusa.

„Nie będzie u was plagi” — tylko pierworodni byli w niebezpieczeństwie, co figuruje, że w teraźniejszym czasie jedynie Kościół Pierworodnych ma dostateczną znajomość, aby być w niebezpieczeństwie wtórej śmierci.

Epifania i Bazylea:

„będzie wam ona krew na znak ... bo ujrzawszy krew minę was” — przypisana zasługa Boskiej sprawiedliwości jest znakiem przez który Bóg omija w rodzinie Bożej i ocala pierworodnych od pozafiguralnej dziesiątej plagi. (TP 1946, s. 61) Należy zwrócić uwagę na to, że krew sama w sobie nie była czynnikiem zbawiającym; zanim krew mogła być zastosowana musiała nastąpić śmierć zwierzęcia. Krew była „znakiem” wskazującym, że baranek został zabity. (TP 1970, s. 20)

„nie będzie u was plaga ku zatraceniu” — Dlatego pozostając w rodzinie Bożej, zabezpieczeni krwią baranka, jesteśmy bezpieczni od niszczyciela. (TP 1946, s. 61)

„gdy będę zabijał w ziemi Egipskiej” — On przez wielki ucisk, zabija klasę wtórej śmierci, pozafiguralnych pierworodnych z ludu i bydła Egiptu. (TP 1946, s. 61)

2 Księga Mojżeszowa 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ustawą wieczną” — że obchodzenie tej pamiątki przetrwało 3500 lat jest silnym dowodem prawdziwości wydarzeń wyżej notowanych.

Epifania i Bazylea:

„A będzie wam ten dzień na pamiątkę” — 14 Nisan, wyobraża rocznicę, w którą jest obchodzona Wieczerza Pańska. (TP 1946, s. 77) Z tego powodu i dlatego, iż Izrael w dniu piętnastym Nisan wyszedł z egipskiej niewoli — wolny — Jehowa rozkazał (2 Mojż. 12:14), by dzień ten rokrocznie obchodzono w jego rocznicę. (TP 1984, s. 34)

„ustawą wieczną” — (trwającą cały wiek); jak coroczna Wielkanoc była obchodzona podczas całego Wieku żydowskiego, tak coroczna Wieczerza Pańska ma być obchodzona podczas całego W.Ew. (1Kor.11:26). (TP 1946, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Wypróżnicie kwas” — symbol skażenia, grzechu i błędu.

Epifania i Bazylea:

„Przez siedem dni przaśniki jeść będziecie” — Izraelowe jedzenie przaśników przedstawia nasze przyswajanie Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. Karmienie się przez cały tydzień przaśnikami przedstawia uczestniczenie w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich rozmyślaniach podczas całego naszego życia, jak to św. Paweł uczy w 1Kor.5,8. (TP 1946, s. 77,78)

„pierwszego dnia” — na samym początku życia chrześcijańskiego; Kościół zaś jako całość zaczął czynić to na początku okresu Efezkiego. (TP 1946, s. 77,78)

„wypróżnijcie kwas” — przedstawia abyśmy usunęli z naszego człowieczeństwa grzech samolubstwo i światowość, we wszystkich ich formach. (TP 1946, s. 77,78)

„z domów waszych” — przedstawia człowieczeństwo duchowych Izraelitów. (TP 1946, s. 77,78)

„bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego” — przedstawia zupełne i rozmyślne uczestniczenie w popełnianiu grzechów, błędów samolubstwia i światowości. (TP 1946, s. 77,78)

„od pierwszego aż do siódmego” — bez względu kiedy podczas życia chrześcijańskiego popełniamy grzech na śmierć, czy na początku, czy później. (TP 1946, s. 77,78)

„wytracona będzie dusza ona z Izraela” — tacy muszą umrzeć jako nowe stworzenia, albo jako M..G., albo jako usprawiedliwieni. (TP 1946, s. 77,78)

2 Księga Mojżeszowa 12:16

Epifania i Bazylea:

„W tenże dzień pierwszy” — 1/ okres Efezki, czyli Żniwo Żydowskie. (TP 1946, s. 78) 2/ początkowe lata w wysokim powołaniu w życiu indywidualnego chrześcijanina. (TP 1946, s. 78)

„będzie zebranie święte” — 1/ prace żniwiarskie. (TP 1946, s. 78) 2/ najważniejsze zgromadzenia i uroczyste przywileje w łasce znajomości i służbie. (TP 1946, s. 78)

„także dnia siódmego” — 1/okres Laodycejski, czyli Żniwo W.Ew. (TP 1946, s. 78) 2/ końcowe lata w wysokim powołaniu w życiu indywidualnego chrześcijanina (TP 1946, s. 78)

„zgromadzenie święte” — 1/ prace żniwiarskie. (TP 1946, s. 78) 2/ najważniejsze zgromadzenia i uroczyste przywileje w łasce znajomości i służbie. (TP 1946, s. 78)

„żadnej roboty nie będziecie w nich czynić...” — przedstawia napomnienie na W.Ew., aby się nie wdawać w żadne niekonieczne rzeczy świeckie. Zakaz wykonywania innej pracy w pozostałe pięć dni nie jest tu wspomniany... możliwie z tego powodu, że Bóg wiedział, iż zwykle będzie mniejsze wstrzymywanie się od niepotrzebnych rzeczy świeckich w międzyczasie przez Jego lud, aniżeli w czasie wyraźnie wspomnianym na pozafigury. (TP 1946, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 12:17

Epifania i Bazylea:

„I będziecie przestrzegać przaśników” — przedstawia, że napomnienie będzie powtarzane, żeby obchodzić prawdziwe pozafiguralne święto i coroczną Wieczerzę Pamiątkową z pozafiguralnymi przaśnikami - szczerości (czystym życiem) i Prawdy (1Kor.5,8). (TP 1946, s. 79)

„albowiem w ten dzień wywiodłem wojska wasze z ziemi egipskiej” — stosuje się do oryginalnego i corocznego obchodzenia tego święta. (TP 1946, s. 79) restytucja jest pozafigurą wyzwolenia narodu Izraelskiego. (TP 1959, s. 33)

„w narodziech waszych ustawą wieczną” — (trwającą cały wiek); a zatem powtórzone napomnienie w figurze i w pozafigurze, ..., odnosiło się tak do pierworodnego święta, jak i do corocznej Wielkanocy w ciągu Wieku Żydowskiego, jak i do rzeczywistych świąt w ciągu Wieku Ewangelii. (TP 1946, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 12:18

Epifania i Bazylea:

„Pierwszego miesiąca czternastego dnia tegoż miesiąca” — 14 Nisan, nie dzień, tylko noc przedstawia Wiek Ewangelii. Dlatego podczas dnia 14 Nisan kwaszony chleb mógł być jedzony. (TP 1946, s. 79) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34) następny poranek przedstawia 1000-lecie. (TP 1937, s. 19)

„aż do dnia dwudziestego pierwszego tegoż miesiąca na wieczór” — od 15 do 21 Nisan = 7 dni, chleb kwaszony nie miał być jedzony. Te siedem dni przedstawiają z innego punktu widzenia cały Wiek Ewangelii. (TP 1946, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 12:19

Epifania i Bazylea:

„przychodzień” — (obcy); przedstawia M.G. (TP 1946, s. 79)

„zrodzony w ziemi” — wyobraża ofiarowanego i spłodzonego z Ducha. (TP 1946, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 12:20

Epifania i Bazylea:

zobacz w.15

2 Księga Mojżeszowa 12:21

Epifania i Bazylea:

„Wezwał tedy Mojżesz wszystkich starszych Izraelskich i rzekł do nich: Odłączcie, a weźmijcie sobie baranka według familii swych, a zarznijcie na święto przejścia” — to przedstawia kierunek w jakim nasz Pan postąpił, przez który wpłynął na wodzów żydowskich, żeby go odłączyli na śmierć 10 Nisan, a zabili 14 Nisan. (TP 1946, s. 79) Zobacz wiersze 3-6. (TP 1946, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 12:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Snopek hyzopu” — wyobraża oczyszczenie.

„Aż do poranku” — Bóg wesprze go zaraz z poranku. Wyobraża poranek 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„snopek hysopu” — przedstawia oczyszczenie. (TP 1946, s. 58,79,80)

„omoczycie we krwi” — przedstawia połączenie oczyszczającej mocy Bożej z zasługą okupu dla celu, na który ma być użyta. (TP 1946, s. 58,79,80)

„w miednicy” — przedstawia naukę o okupie. (TP 1946, s. 58,79,80)

„a pokropicie” — przedstawia akt przypisania zasługi (względem Boga lub względem nas). (TP 1946, s. 58,79,80)

„odrzwi” — ( nadprożnik), przedstawia nas w naszym człowieczeństwie fizycznie, umysłowo, moralnie i religijnie. Pokropienie nadproża obrazuje przypisanie sprawiedliwości Chrystusowej (która jest nazwana sprawiedliwością Bożą, ponieważ Bóg dostarczył ją przez Chrystusa), przez Boga nam, jako naszą sprawiedliwość. (TP 1946, s. 58,79,80) przedstawiają tych, którym zasługa jest tymczasowo i dożywotnio przypisana. (TP 1938, s. 89)

„oba podwoje” — dwa słupy u drzwi, przedstawiają dwie części Sprawiedliwości, czyli Prawa Bożego: (TP 1946, s. 58,79,80) 1/ Miłość obowiązkową do Boga. (TP 1946, s. 58,79,80) 2/ Miłość obowiązkową do bliźniego. (TP 1946, s. 58,79,80) Pokropienie pierwszego słupa przedstawia Chrystusowe przypisanie Swojej zasługi do tej części Sprawiedliwości, która wymaga śmierci grzesznika, za przekroczenie miłości obowiązkowej względem Boga. (TP 1946, s. 58,79,80) Pokropienie drugiego słupa przedstawia Chrystusowe przypisanie Swojej zasługi do tej części Sprawiedliwości, która wymaga śmierci grzesznika, za przekroczenie miłości obowiązkowej względem bliźniego. (TP 1946, s. 58,79,80) podwoje drzwi reprezentowały Sprawiedliwość Boską. (TP 1938, s. 89)

„a z was nie wynijdzie żaden” — (bo zginie); jeśli ktoś z ludu Bożego, teraz opuszcza rodzinę Bożą, przez zrzeczenie się swego ofiarowania i usprawiedliwienia, to także ginie: ci z pomiędzy nowych stworzeń (M.St., lub W.G.) giną jako tacy we wtórej śmierci; ci spośród M.G. giną jako tacy (odpadając z powrotem do nieusprawiedliwionych grzeszników świata), a ci spośród usprawiedliwionych z wiary, giną jako tacy (odpadając z powrotem do nieusprawiedliwionych grzeszników świata). (TP 1946, s. 58,79,80)

„ze drzwi” — drzwi przedstawiają Chrystusa, przez którego przystępujemy do rodziny Bożej. (TP 1946, s. 58,79,80)

„domu swego” — dom przedstawia rodzinę Bożą. (TP 1946, s. 58,79,80) Zobacz w.7

Źródła: 38'89; 46'58,79,80

2 Księga Mojżeszowa 12:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Ujrzawszy krew” — wyobraża krew odkupienia.

Epifania i Bazylea:

zobacz w. 12 i 13

2 Księga Mojżeszowa 12:24

Epifania i Bazylea:

„tego” — odnosi się do wybawienia pierworodnych przez zabitego baranka i spożywania jego mięsa. (TP 1946, s. 80) zobacz w.14 (TP 1946, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 12:25

Epifania i Bazylea:

„do ziemi, którą wam da Pan” — przedstawia dwie formy dziedzictwa. Bóg daje je Swemu ludowi, który jest nowym stworzeniem: są to dziedzictwo 1/ obecne (podczas walki i zwyciężania naszych nieprzyjaciół); 2/ przyszłe. (TP 1946, s. 80)

„tych obrzędów” — odnosi się do rocznego zabijania i jedzenia baranka wielkanocnego. (TP 1946, s. 80)

„przestrzegać będziecie” — przedstawia rozkaz Boski obchodzenia Wieczerzy Pańskiej. (TP 1946, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 12:26

Epifania i Bazylea:

„A gdy wam” — odnosi się do tych, którzy byli symbolicznymi ojcami, nauczycielami. (TP 1946, s. 80)

„synowie wasi” — przedstawiają niemowlęta w Prawdzie. (TP 1946, s. 80)

„Co to za obrzędy wasze?” — ten tekst nasuwa myśl, że zapytujący dowiadywali się o wyjaśnienie symbolicznej ceremonii. (TP 1946, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 12:27

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzeczecie” — przedstawia Boskie wyjaśnienie dane przez Chrystusa i św. Pawła, a potem przez Jego (nienatchnione) mówcze narzędzia jak: Berenger z Tours, Jan Wyklif, Huldreich, Zwinglii, Pastor Russell itd., na temat Baranka. (TP 1946, s. 80,81)

„Ofiara to przejścia Pańskiego” — że (coroczne zabicie baranka przedstawiało zabicie oryginalnego baranka w Egipcie) coroczna Wieczerza Pańska przedstawia naszego Baranka w Jego ciele i krwi. (TP 1946, s. 80,81)

„zatem schylił się lud i pokłonił” — przedstawia przyjęcie pozafiguralnych nauk i wynikające z tego oddania czci przez pozafiguralnego Izraela. (TP 1946, s. 80,81)

2 Księga Mojżeszowa 12:28

Epifania i Bazylea:

„I poszedłszy uczynili synowie Izraelscy” — przedstawia wykonanie przez pozafiguralnego Izraela pozafigur tego co Izrael uczynił w Egipcie i pozafiguralnego Izraela czyniącego to, co Jezus i Kościół w jego nauczających częściach, rozkazał im czynić względem pozafiguralnego Baranka i święta. (TP 1946, s. 81)

2 Księga Mojżeszowa 12:29

Epifania i Bazylea:

„I stało się o północy” — noc pozafiguralna rozpoczęła się w jesieni 1874, a skończyła w jesieni 1954. Gniew czyli wielki ucisk rozpoczął się 21.09. 1914r. tj. pierwszego dnia siódmego miesiąca według rachuby Żydowskiej i przypadł akurat w połowie osiemdziesięcioletniej nocy, tj. 40 lat od jej rozpoczęcia i 40 lat od jej zakończenia. (TP 1947, s. 9,10) Żyjemy obecnie pod działaniem ostatniej z tych plag i gdy ona minie, zniknie królestwo szatana, a ludzkość zostanie uwolniona od jego tyranii. (TP 1960, s. 95) Noc to Parousia i Epifania. (TP 1976, s. 71) "o północy" wyraża aktualny początek zadawania pozafiguralnej dziesiątej plagi 21 września 1914 r. (TP 1946, s. 48)

„wszystkie pierworództwa” — 1/ pierworodni z ludzi reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia (ten obraz jest tymczasowy dla tymczasowo pierworodnych z klasy usprawiedliwionych. Ci którzy są z ostatecznych pierworodnych są w prawdziwym niebezpieczeństwie i są prawdziwie wybawieni, natomiast tymczasowi pierworodni z usprawiedliwionych, tracąc swoje tymczasowe stanowisko, odpadają do niepierworodnych - zobacz 4Moj.8:16,17). (TP 1938, s. 89) 2/ Pierworodni Izraelici reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia ostatecznego M.St. i W.G. (TP 1938, s. 89) 3/ Pierworodni Egipscy reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia klasy wtórej śmierci. (TP 1938, s. 89)

„od pierworodnego Faraonowego” — przedstawia papiestwo. Każdy członek hierarchii rzymskiej był nowym stworzeniem. (TP 1946, s. 48)

„pierworodnego więźnia, który był w więzieniu” — odnosi się do pierworodnych "małego Egiptu"... Odnosi się do W.G. (TP 1947, s. 9,10) Są to nowe stworzenia, wodzowie W.G., którzy wprowadzili błędy, czyli fałszywi nauczyciele, przedstawieni w Abiju; nowe stworzenia, którzy są członkami pozafiguralnego Jambresa (2Tym.3:1-9) i nowe stworzenia, którzy są członkami szóstego męża ku zabijaniu (Ez.9:6,7). Ci są pierworodnymi małego Egiptu i poginą z pierworodnymi wielkiego (pozafiguralnego) Egiptu. Ci wszyscy pomrą wtórą śmiercią. (TP 1947, s. 9,10)

„wszystkie pierworództwa w ziemi Egipskiej” — (chodzi o ludzi), reprezentują nowe stworzenia. (TP 1947, s. 9,10)

„i wszelkie pierworodne z bydląt” — reprezentują człowieczeństwo członków klasy wtórej śmierci. (TP 1947, s. 9,10) zobacz 2Moj.11:4.

Źródła: 38'89; 46'48; 47'9,10; 60'95; 76'71

2 Księga Mojżeszowa 12:30

Epifania i Bazylea:

„zatem wstał Farao” — przedstawia szatana. (TP 1947, s. 10,11)

„i wszyscy słudzy jego” — przedstawia duchowych i ludzkich urzędników jego królestwa. (TP 1947, s. 10,11)

„i wszystek Egipt” — przedstawia wszystkich innych ludzi zgodnych z jego królestwem. (TP 1947, s. 10,11)

„i wszczął się wielki krzyk w Egipcie” — wypełniło się częściowo w pozafigurze, gdy przez wojnę i nieprzyjazne wypadki po wojnie, byli częściowo pobici w chrześcijaństwie pozafiguralni pierworodni. Jako ilustrację możemy podać śmierć papieża Piusa IX, który zajmował tron papieski w czasie rozpoczęcia się wojny światowej. Zabicie tak wielu członków jego kościoła było tak bardzo smutnym dla niego, że to go aktualnie zabiło. Za inny przykład może posłużyć zabicie wielu członków hierarchii greckiej i rzymskiej przez Sowiety, co było powodem wielkiego smutku wśród ich wyznawców. (TP 1947, s. 10,11)

„bo nie było domu w którymby nie był umarły” — ten smutek będzie po całym świecie - w każdym kraju i wyznaniu Wielkiego i Małego Babilonu i we wszystkich jego arystokracjach. (TP 1947, s. 10,11)

2 Księga Mojżeszowa 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Wynijdźcie z pośrodku” — w podobny sposób może przyjść, że narody zmuszą Żydów do opuszczenia ich krajów, a tym sposobem będą zmuszeni powrócić do Palestyny.

Epifania i Bazylea:

„w nocy” — tj od 1914 - 1954 r. (TP 1947, s. 11)

„Wstańcie, wynijdźcie z pośrodku ludu mego, wy i synowie Izraelscy” — Szatan wyrzeknie się kontroli nad ludem Bożym, odnośnie ich człowieczeństwa i nowych stworzeń. (TP 1947, s. 11) To miało swój początek w prześladowaniach ludu Bożego w państwie brytyjskim, tj tych którzy nie chcieli się poddać militaryzmowi i byli PRZEZ PRZEŚLADOWANIA wypędzeni z pośród pozafiguralnych Egipcjan. (TP 1947, s. 11) W Ameryce nastąpiło to w 1918r., podczas prześladowań tych, którzy z przekonań sumienia odmówili służby wojskowej. (TP 1947, s. 11) Obecne odmawianie ludu Bożego pokłonienia się kościelnictwu i podczas symbolicznego trzęsienia ziemi odmawianie poparcia z bronią królestwa szatana, walącego się pod uderzeniami Jehu, będzie pobudką dla szatana by ich prześladować i precz wypędzić od siebie. (TP 1947, s. 11)

„a poszedłszy służcie Panu” — Szatan wyrzeknie się kontroli nad ludem Bożym, odnośnie ich człowieczeństwa i nowych stworzeń, zgadzając się by były użyte na chwałę Bożą. (TP 1947, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 12:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Mnie też błogosławcie” — prawdopodobnie przy końcu czasu wielkiego ucisku usposobienie tych, co teraz uciskają biednych zmieni się.

Epifania i Bazylea:

„mnie też błogosławcie” — szatan uczuje się błogosławionym, gdy pozbędzie się mieszkańców, którzy stali się przyczyną do smutku i szkody dla niego i jego królestwa. (TP 1947, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 12:33

Epifania i Bazylea:

„I przynaglali” — prześladowali lud Boży z jeszcze większą złością. (TP 1947, s. 11)

„bo mówili: Pomrzemy wszyscy” — wyobraża, że pozafiguralni Egipcjanie będą w obawie, iż lud Boży przez swe czynności i zasady będzie sprawą zniszczenia ich wszystkich. (TP 1947, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 12:34

Epifania i Bazylea:

„ciasta swe” — przedstawia Prawdę. (niecki w których ciasto było zagniatane przedstawia umysły ludu Bożego. Zagniatanie - zastanawianie się nad Prawdą). (TP 1947, s. 11,12)

„ciasta swe uwinąwszy w szaty” — przedstawia uchwycenie Prawdy i umysłu przez łaski ducha i przyswajanie Prawdy przez naszą wiarę, nadzieję, miłość i posłuszeństwo. (TP 1947, s. 11,12)

„kładli na ramiona swoje” — (i nieśli); przedstawia krzewienie Prawdy przez lud Boży. (TP 1947, s. 11,12)

2 Księga Mojżeszowa 12:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Wypożyczali” — Shaal, prosić, błagać.

Epifania i Bazylea:

„i wypożyczyli” — [hebr.shaal - prosić; powinno być wyprosili]. (TP 1947, s. 12,13) Faktycznie proszenie o naczynia srebrne, złote i szaty, rozpoczęło się w pozafigurze z czasem żęcia; ale figura skupia tu myśl na skończonym obrazie, który należy do Epifanii, chociaż włącza także i to, co było uczynione w tej sprawie w Parousii, przy opuszczaniu kościelnictwa, jako części symbolicznego Egiptu - w pierwszym opuszczeniu. (TP 1947, s. 12,13)

„naczynia srebrnego, i naczynia złotego” — (klejnotów), Boskie Prawdy. (TP 1939, s. 39) głównymi prawdami wydobytymi z błędu było dwanaście szafarskich doktryn z dwunastu denominacji chrześcijaństwa. (TP 1947, s. 12,13)

„i szat” — łaski charakteru. (TP 1939, s. 39) Prośba o szaty przedstawia postęp pozafiguralnych Izraelitów w gorliwym staraniu się o okazanie łask Ducha, przy zetknięciu się z pozafiguralnymi Egipcjanami, szczególnie gdy są ponoszone pewne próby przy takich zetknięciach. (TP 1947, s. 12,13) Pozyskanie tych łask lub cnót, jest zobrazowane w Izraelskim otrzymaniu szat od Egipcjan, (TP 1947, s. 12,13) a wyrządzanie krzywd pozafiguralnym Izraelitom, jest pozafigurą dania tych szat przez pozafiguralnych Egipcjan. (TP 1947, s. 12,13)

Źródła: zob. 2 Moj.11:1-3.

2 Księga Mojżeszowa 12:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Że im pożyczali” — dawali.

„I złupili Egipt” — wypożyczone rzeczy miały zrównoważyć zapłatę Izraelitów, której Egipcjanie im nie dawali.

Epifania i Bazylea:

„i złupili Egipt” — złupią sług szatana z Prawdy Bożej i dobrych przymiotów, które oni mieliby, zostawiając im błędy i wady. (TP 1939, s. 39) Bo cóż pozostało z wyznań, pism, wykładów i rozmów pozafiguralnych Egipcjan, po zabraniu Boskiej Prawdy? Nic, jak tylko śmiecie i odpadki. (TP 1947)

2 Księga Mojżeszowa 12:37

Paruzja (C.T. Russell):

„sześć kroć sto tysięcy pieszych mężów” — pewnej nocy 400000 Tatarów opuściło Rosję.

Epifania i Bazylea:

„Ciągnęli tedy synowie Izraelscy z Ramases” — Zgromadzenie się Izraelitów w Ramases ( zrodzony od słońca; stan rozwijania się przez Parousię, tj Prawdę rozwijającą M.St.), przedstawia nasze wyjście z kościoła nominalnego ( miasta ), podczas Parousii, lub świata ( pola ), a przyjście do Prawdy Parousyjnej. Zgromadzenie się Izraelitów w Ramases wyobraża nasze parosyjne wyzwolenie z pewnych faz królestwa szatana, szczególnie z jego fazy religijnej i nasze przyjście do Prawdy żęcia. Zgodnie z tym jak Ramases było w figurze tylko punktem zbornym dla cielesnego Izraela, tak też przyjście do prawdy parousyjnej było tylko punktem zbornym w naszym wyzwoleniu z królestwa szatańskiego, uwalniając nas od opresji błędu owego królestwa, lecz nie od jego innych opresji. (TP 1947, s. 63) Podróż do Ramases przedstawia nasze rozwijanie się w znajomości, łasce i służbie, gdy przychodziliśmy pomiędzy lud Prawdy żniwiarskiej. (TP 1947, s. 63) Pobyt w Ramases przedstawia doświadczenia związane z 5 przesiewaniami. (TP 1947, s. 63)

„do Suchot” — [ w hebr. Suchot - namioty], przestawia stan Towarzystwa do którego wszyscy podróżowaliśmy od Wielkanocy 1916, kiedy to po ostatnim członku zebranym w pokłosiu doszliśmy do daty 16.10.1916, w którym to dniu nasz Pastor opuścił Betel po raz ostatni. Rozumie się, iż była to przednia straż, która sięgała w ten dzień do pozafiguralnego Suchot, tak jak tylna straż sięgała pozafiguralnego Ramases 18.04.1916. (TP 1947, s. 63) Podróż do Suchoty przedstawia nasz wzrost w znajomości, łasce i służbie, podczas naszego zbliżania się do warunków Towarzystwa. (TP 1947, s. 63) Pobyt w Suchot jest pozafigurą doświadczeń połączonych ze śmiercią br. Russella i doświadczeń w Towarzystwie, które były powodem jego opuszczenia. (TP 1947, s. 63)

„około sześć kroć sto tysięcy pieszych mężów” — wyobraża wielką liczbę wyćwiczonych członków M.St., W.G. i M.G., która opuszcza i jeszcze opuści pozafiguralny Egipt. (TP 1947, s. 63)

„dzieci” — wyobrażają niewyćwiczone osoby z pośród tych trzech klas. (TP 1947, s. 63)

2 Księga Mojżeszowa 12:38

Epifania i Bazylea:

„Ale i ludu pospolitego wiele szło z nimi” — Lud pospolity, był to lud mieszany, który składał się z nie-izraelskich jeńców, niewolników i niezadowolonych osób z Egiptu, którzy chcieli go opuścić dla wolności gdzie indziej. Oni wyobrażają tych, którzy doznali zmęczenia od opresji w królestwie szatana, a którzy towarzyszą lub towarzyszyć będą ludowi Bożemu pod względem ich wierzenia i postępowania, mniej więcej zgodnie z Prawdą, lecz nie poświęcają się. (TP 1947, s. 63) W rozwijającym się i skończonym obrazie, tj od 1874 - 1956 r. mnóstwo ludu pospolitego przedstawia bardzo wielu takich, którzy będą poświęconymi. (TP 1947, s. 63) i prawdopodobnie upadli pokutujący aniołowie, przywróceni do pierwotnego stanu. (TP 1949, s. 34)

„I owiec, i bydła, dobytek bardzo wielki” — trzody i stada izraelskie wyobrażają człowieczeństwo trzech klas poświęconych. (TP 1947, s. 63) Trzody i stada ludu pospolitego przedstawiają upadłe cechy człowieczeństwa nie poświęconej klasy. (TP 1947, s. 63)

2 Księga Mojżeszowa 12:39

Epifania i Bazylea:

„I popiekli z ciasta zadziałanego, które wynieśli z Egipt, placki przaśne” — pieczenie placków przedstawia używanie prawd, jakie wydostali z nauk pozafiguralnego Egiptu, ażeby rozwinęły w nich Prawdę i Ducha Prawdy. (TP 1947)

„bo nie było zakwaszone” — przedstawia czystość Prawdy i jej Ducha, które są cząstką tych, którzy prawdziwie opuszczają symboliczny Egipt. (TP 1947)

„przetoż, że wygnani byli z Egiptu, a nie mogli zmieszkać” — przedstawia, że prześladowanie (wygnanie) i nie pozwalanie nam na pozostawanie w duchowej zgodzie z pozafiguralnymi Egipcjanami, dopomaga nam do zachowania czystości wiary i życia chrześcijańskiego. (TP 1947)

„a nie mogli zmieszkać” — bo gdybyśmy byli dobrze traktowani i zaprzyjaźnieni z nimi, to na pewno splugawioną byłaby nasza wiara i życie. (TP 1947)

„Żywności też sobie byli nie przygotowali” — przedstawia, że prawdziwi pozafiguralni Izraelici nie przygotowują żadnego duchowego pokarmu jak Prawdę i jej ducha. (TP 1947, s. 63) 47,63 (TP 1947)

2 Księga Mojżeszowa 12:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Czasu mieszkania” — od Przymierza z Abrahamem do wyjścia.

„Którego mieszkali” — "Wiarą mieszkał w ziemi obiecanej".

„W Egipcie” — Część okresu, a przedtem będąc jeszcze w biodrach Abrahama, Izaaka i Jakuba, w taki sposób jak Lewi oddał dziesięcinę Melchizedekowi, gdy jeszcze był w biodrach Abrahama.

„Było 430 lat” — ogniwo nr 20 Chronologii biblijnej. "Zakon, który nastał po 430 latach". Gal.3:17.

Epifania i Bazylea:

„Czasu...którego mieszkali w Egipcie” — nie należy rozumieć, by było sprzeczne z tym co pisze Ap. Paweł w Gal.3:17, gdzie jest podane, że Zakon nastał po 430 latach od zatwierdzenia Przymierza Abrahamowego, które Bóg potwierdził Abrahamowi, gdy tenże wypełnił ostatni warunek tego Przymierza, wchodząc do ziemi. Lecz to zdanie pokazuje, że żaden Izraelita, mieszkający po izraelskim mieszkaniu w Egipcie, nie miał udziału w mieszkaniu tu wymienionym. Część tych 430 lat, izraelskiego zamieszkiwania, była, gdy oni byli jeszcze w biodrach (Żyd.7:4,5), mieszkających tam chwilowo Abrahama, Izaaka i Jakuba (Żyd.11:9), a więc zanim byli zrodzeni i zanim zaczęli mieszkać w Egipcie. Te 430 lat zamieszkiwania przedstawiają ostateczne zakończenie całego okresu, rozpoczynającego się od 2045 r. pne., który to rok jest datą wejścia Abrahama do ziemi, aż do pewnego czasu po listopadzie 1956 r., kiedy ostatni członek M.G. dokona swego biegu w śmierci. (TP 1948, s. 10) Te 430 lat zamieszkiwania przedstawiają na ogół cały okres rozwoju czterech klas wiary, od czasu kiedy to oczekiwanie w wierze za wypełnieniem obietnic zaczęło się, aż do czasu zakończenia się oczekiwania. -48. (TP 1948, s. 10)

2 Księga Mojżeszowa 12:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Onegoż dnia” — figuruje akuratność Biblijnej chronologii.

Epifania i Bazylea:

„I stało się po czterech set lat i trzydziestu lat, stało się onegoż dnia” — W rocznice wejścia Abrahama do ziemi, Izraelici opuścili Egipt, udając się na miejsce ich zgromadzenia do Ramazes. (TP 1948, s. 10) Abraham wszedł zatem do ziemi dnia 14 Nisan 2045 r. pne. (TP 1948, s. 10) Przymierze było uczynione z Abrahamem 15 Nisan, 2045 lat pne, dokładnie 430 lat co do dnia przed wyjściem Izraela z Egiptu, które nastąpiło 15 Nisan 1615 roku pne. (TP 1961, s. 90) Przymierze zawarte zostało z Abrahamem 15 Nisana 2045 przed Chrystusem, dokładnie 430 lat co do jednego dnia przed wyjściem Żydów z Egiptu, które nastąpiło 15 Nisana 1615 przed Chr. Było to 2044 lat i 8 1/2 miesięcy przed 1 stycznia 1 roku. (TP 1968, s. 54) Przymierze z Abrahamem zostało zawarte dnia 14 Nisan, a w jego 430 rocznicę Izrael został wyzwolony. (TP 1971, s. 32)

„Wyszły wszystkie wojska Pańskie z ziemi egipskie” — Wszystkie wojska izraelskie opuściły Egipt 14 Nisan, tzn. zaczęły opuszczać, przedstawia, że wszystkie cztery klasy, jak i osoby, które staną się w przyszłości klasą restytucyjną, opuszczą pozafiguralny Egipt z końcem dyspensacji wiary. W 41 pokazuje jeszcze w jego chronologicznych aluzjach, jak akuratnym zachowawcą czasu był i jest nasz Bóg. -48. (TP 1959, s. 33) restytucja jest pozafigurą wyzwolenia narodu Izraelskiego. (TP 1959, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 12:42

Epifania i Bazylea:

„Noc ta obchodzona ma być Panu, że je wywiódł z ziemi egipskiej” — Izraelici krótko po północy, z powodu nalegania faraonowego i ludu, zaczęli pakować swoje rzeczy, ażeby zaraz z pierwszym brzaskiem dnia mogli być gotowi do podróży, gdyż nie mieli opuszczać swoich domów tej nocy. (TP 1937, s. 19) Ich zaczęcie pakowania - jest liczone jako początek ich wyjścia. (TP 1937, s. 19) I to jest przyczyną, że o tej nocy ich wyswobodzenia jest mowa, jako o nocy, która ma być obchodzona. - 48. (TP 1937, s. 19) następny poranek przedstawia 1000-lecie. (TP 1937, s. 19)

„Ta tedy noc Panu obchodzona ma być od wszystkich synów Izraelskich w narodziech ich” — Podaje rozkaz, ażeby wyswobodzony z Egiptu naród Izraelski i ich potomstwo, pamiętało na noc 14 Nisan. (TP 1973, s. 19) To literalnie oznacza ( wg marginesowej notatki podanej w ang. Biblii), iż ta noc ma być obchodzona corocznie na pamiątkę w narodzie Izraelskim; jak wiemy, jest jeszcze obchodzona szczególnie przez ich pierworodnych, chociaż rabini są powodem, że wywierany jest daleko mniejszy nacisk na te noc, jak na noce 15, 16, 20, 21 Nisan. To jest jeszcze jednym dowodem jak ich tradycje usuwają przykazania Boże. (Mat.15:2-6;Mar.7:3-13.) (TP 1973, s. 19) Pozafiguralnie ta wielka noc, cały W.Ew. i ta mała noc, noc parausyjno-epifaniczna (TP 1973, s. 19) są w rzeczywistości jeszcze pamiętniejsze i będą obchodzone wiecznie na pamiątkę wyswobodzenia ludu izraelskiego, obecnego i następnego Wieku, z królestwa szatana. (TP 1973, s. 19) Pozafiguralny Izrael w duchowych - niebiańskich - klasach; i ludzkich - ziemskich - klasach, (TP 1973, s. 19) i nawróceni Żydzi i przywróceni do doskonałości poganie, będą wiecznie obchodzili to wyswobodzenie Panu. - 48. (TP 1973, s. 19) Należy przypomnieć, że przejście anioła odbyło się w nocy a nie w dzień. Podczas następnej nocy [zob. E. tom 11, 206; T. P.' 48, 10 par. 5; w tej T. P. jest błąd drukarski, bo jest podane „noc 14-go Nisan", a powinno być: noc 15-go Nisan; por. z E tomem 11, 206] Izraelici wyszli z ziemi Egipskiej na wolność, uwolnieni z niewoli. Jednak w ciągu tej nocy byli oni jeszcze w niewoli, czekając na wyzwolenie, które dopiero mogło nastąpić, gdy pierworodni zostali zachowani. Ta noc w figurze przedstawia Wiek Ewangelii. (TP 1973, s. 19)

Źródła: 37'19; 48'10; 73'19;

2 Księga Mojżeszowa 12:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Ta jest ustawa” — początek prawa Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„Obcy” — [ben nechar] znaczy cudzoziemiec. (TP 1948, s. 10) słowo "obcy" [w hebrajskim dwa słowa ben nechar] znaczy cudzoziemiec. Przeto żaden cudzoziemiec nie mógł brać udziału w corocznym baranku. (TP 1963, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 12:44

Epifania i Bazylea:

„Sługę waszego, za pieniądze kupionego” — W.G., które oczyściło swoje poplamione szaty przez okupową zasługę Chrystusa. -48. (TP 1973, s. 73) Obrzezani kupieni słudzy przedstawiają oczyszczonych członków Wielkiego Grona, których oczyszczenie oznacza, że uznali się za takich i że ponownie poświęcili się (pozafig. obrzezanie) — na służbę lewicką. (TP 1973, s. 73) To ponowne poświęcenie się jest w rzeczywistości odnowieniem pierwszego przymierza poświęcenia, aby czynić wolę Bożą we wszystkich rzeczach, w których Bóg objawia ją. (TP 1973, s. 73) Kupienie tych sług przedstawia, że przez zasługę okupu Chrystusowego Wielkie Grono jest oczyszczone z plam znajdujących się na ich szatach (Juda 23; Obj. 7:14; 4 Moj. 8:12,21). (TP 1973, s. 73)

„Obrzeżecie” — obrzezani przedstawiają wszystkich poświęconych. (TP 1948, s. 10)

2 Księga Mojżeszowa 12:45

Epifania i Bazylea:

„Przychodzień” — [toszaw] znaczy (obcy) osadnik lub kolonista (z obcego kraju). Nie usprawiedliwieni, znajdujący się między chrześcijaństwem z imienia. { Przychodzień, który nie jest cudzoziemcem określony jest słowem [ger]} (TP 1948, s. 10,11) raczej powinno być (obcy) osadnik [w hebrajskim słowo toshaw znaczy (obcy) osadnik lub kolonista, nie ben nechar, ani nie ger]. (TP 1963, s. 22) (w hebrajskim dwa słowa ben nechar znaczy cudzoziemiec). (TP 1963, s. 22) (w hebrajskim ger znaczy obcy, który nie jest cudzoziemcem). (TP 1963, s. 22)

„Najemnik” — usprawiedliwieni. (TP 1948, s. 10,11)

2 Księga Mojżeszowa 12:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Kości nie złamiecie” — "Kość jego nie będzie złamaną". Jan.19:36.

Epifania i Bazylea:

„W domu” — każdy dom w pozafigurze przedstawia całą rodzinę Bożą. (TP 1948, s. 11)

„jednym” — (zakaz wychodzenia z domu), przedstawia, że nie mamy opuszczać klasy krwią pokropionej, tj rodziny Bożej, jak to czynią ci co zapierają się okupu i odszczepieńcy, którzy przez to opuszczają rodzinę Bożą. (TP 1948, s. 11)

„Nie wyniesiesz nic z domu z mięsa jego” — wynoszenie mięsa baranka z domu, przedstawiałoby przyjmowanie innego poglądu, aniżeli poglądu Prawdy o okupie. (TP 1948, s. 11) Zakaz wyniesienia mięsa baranka z domu jest typem na zakaz wykonywania przez nas jakiejkolwiek służby przeciwko klasie pokropionej krwią — Bożej rodzinie — co czynią osoby zapierające się Okupu i ogół odstępców, którzy w taki sposób wykonują pracę przeciwko Bożej rodzinie. (TP 1994, s. 22)

„a kości nie złamiecie w nim” — złamanie kości baranka byłoby pogwałceniem rozporządzenia Pańskiego, a to byłoby figurą na ponowne krzyżowanie Syna Bożego (Żyd.6,4-8). (TP 1948, s. 11) Polecenie, aby żadna z kości baranka nie była łamana ma symboliczne znaczenie i odnosi się jako napomnienie zarówno do Wieku Ewangelii jak i Wieku Tysiąclecia. Złamać kość baranka znaczyłoby uczynić mu gwałt. (TP 1974, s. 11) Kto są ci, którzy zadają gwałt Chrystusowi, naszemu Barankowi? To są ci, którzy (TP 1974, s. 11) 1/ zaprzeczają okupowi oraz ci z poświęconych nowych stworzeń, (TP 1974, s. 11) 2/ którzy na podobieństwo umytych świń walają się w błocie grzechu. (TP 1974, s. 11) Figuralny rozkaz, by nie łamać kości baranka przedstawia ostrzeżenia przeciwko tym dwom złym czynom. (TP 1974, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 12:47

Epifania i Bazylea:

„Wszystko zgromadzenie Izraelskie” — cały pozafiguralny Izrael - M.St., oczyszczone W.G. i M..G. mają uczestniczyć w corocznej pamiątce. (TP 1948, s. 11) wszyscy z pozafiguralnego Izraela - Małe Stadko, oczyszczone Wielkie Grono i poświęceni ale nie spłodzeni z Ducha - mają uczestniczyć w corocznej Pamiątce. (TP 1963, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 12:48

Epifania i Bazylea:

„Z przychodniów” — [ger] (obrzezany przychodzeń) reprezentuje M.G. (TP 1948, s. 10,11) W tym wierszu obrzezani przychodnie (ger) są typem Młodocianych Godnych (i pozostałych poświęconych, nie spłodzonych z Ducha, lecz oświeconych Duchem — Poświęconych Obozowników Epifanii). (TP 1982, s. 51)

„pierwej obrzezany będzie” — musi być poświęcony. (TP 1948, s. 10,11)

„Urodzony w ziemi” — ( naturalni Izraelici ) przedstawiają M.St. (TP 1948, s. 10,11)

„A ktokolwiek nie był obrzezany” — 1/ nie obrzezany najemny sługa jest typem próbnie usprawiedliwionych nie poświęconych a (TP 1982, s. 51) 2/ nie obrzezany cudzoziemski osadnik jest typem nieusprawiedliwionych pośród wyznaniowych chrześcijan. (TP 1982, s. 51)

2 Księga Mojżeszowa 12:49

Paruzja (C.T. Russell):

„I przychodniowi” — prawo Mojżeszowe wyprzedziło czas 32 wieków.

Epifania i Bazylea:

„Prawo jedno będzie” — M..G. mają te same przywileje jakie ma M.St. w przyswajaniu naszego Baranka; gdyż oni też przyswajają sobie przebaczenie, sprawiedliwość Chrystusową i społeczność z Bogiem. (TP 1948, s. 10,11)

„W ziemi urodzonemu” — ( naturalni Izraelici ) przedstawiają M.St. (TP 1948, s. 10,11)

„Przychodniowi” — [ger] (obrzezany przychodzeń) reprezentuje M.G. (TP 1948, s. 10,11) poświęceni, którzy nie są spłodzeni z Ducha, mają te same przywileje, jakie ma Małe Stadko w przyswajaniu sobie naszego Baranka. Jest tak dlatego, iż oni też przyswajają sobie przebaczenie, sprawiedliwość Chrystusową i społeczność z Bogiem, jednak ich usprawiedliwienie jest tymczasowe a nie ożywione, ponieważ nie są Nowymi Stworzeniami. Figura nie pokazuje tu różnicy względem tego jak Bóg i Chrystus działają w takim usprawiedliwieniu - tymczasowo czy dożywotnie. (TP 1963, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 12:50

Epifania i Bazylea:

„Uczynili...jako rozkazał Pan” — ten wiersz nie odnosi się do corocznych świąt przejścia, lecz tylko do pierwotnego święta i przedstawia nasze wykonanie tylko rzeczywistej, a nie symbolicznej uczty. (TP 1948, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 12:51

Epifania i Bazylea:

„I stało się onegoż dnia” — W rocznice wejścia Abrahama do ziemi, Izraelici opuścili Egipt, udając się na miejsce ich zgromadzenia do Ramazes. (TP 1948, s. 10,11) Abraham wszedł zatem do ziemi dnia 14 Nisan 2045 r. pne. (TP 1948, s. 10,11) Przymierze z Abrahamem zostało zawarte dnia 14 Nisan, a w jego 430 rocznicę Izrael został wyzwolony. (TP 1971, s. 32)

„wywiódł Pan syny Izraelskie z ziemi Egipskiej z wojski ich” — Wszystkie wojska izraelskie opuściły Egipt 14 Nisan, tzn. zaczęły opuszczać, przedstawia, że wszystkie cztery klasy, jak i osoby, które staną się w przyszłości klasą restytucyjną, opuszczą pozafiguralny Egipt z końcem dyspensacji wiary. W 41 pokazuje jeszcze w jego chronologicznych aluzjach, jak akuratnym zachowawcą czasu był i jest nasz Bóg. -48. (TP 1959, s. 33) restytucja jest pozafigurą wyzwolenia narodu Izraelskiego. (TP 1959, s. 33)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.