2 Księga Mojżeszowa 17

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 17 — Biblia Gdańska

1 Ruszyło się tedy wszystko mnóstwo synów Izraelskich z puszczy Zyn stanowiskami swemi, według rozkazania Pańskiego, i położyli się obozem w Rafidym, gdzie wody nie było, aby pił lud.

2 Przetoż swarzył się lud z Mojżeszem, mówiąc: Dajcie nam wody, abyśmy pili. Którym odpowiedział Mojżesz: Cóż się swarzycie ze mną? a czemu kusicie Pana?

3 I pragnął tam lud wody, a szemrał przeciwko Mojżeszowi, mówiąc: Po cóżeś nas wywiódł z Egiptu, abyś pomorzył mnie, i syny moje, i bydło moje pragnieniem?

4 Zawołał tedy Mojżesz do Pana, mówiąc: Cóż mam czynić ludowi temu? blisko tego, że mię ukamionują.

5 I rzekł Pan do Mojżesza: Idź przed ludem, a weźmij z sobą niektóre z starszych Izraelskich; laskę też twoję którąś uderzył w rzekę, weźmij w rękę twoję, a idź.

6 Oto, Ja stanę przed tobą tam na skale w Horeb, i uderzysz w skałę, a wynijdą z niej wody, które będzie pił lud. I uczynił tak Mojżesz przed oczyma starszych Izraelskich.

7 I nazwał imię onego miejsca Masa i Meryba, dla swarów synów Izraelskich, a iż kusili Pana mówiąc: I jestże Pan między nami czyli nie?

8 Tedy przyciągnął Amalek, aby walczył z Izraelem w Rafidym.

9 I rzekł Mojżesz do Jozuego: Wybierz nam męże, a wyszedłszy, stocz bitwę z Amalekity: a jutro stanę na wierzchu pagórka, mając laskę Bożą w ręce mojej.

10 I uczynił Jozue, jako mu rozkazał Mojżesz, i stoczył bitwę z Amalekiem; a Mojżesz, Aaron i Chur wstąpili na wierzch pagórka.

11 A gdy podnosił Mojżesz rękę swoję, przemagał Izrael; a gdy opuszczał rękę swoję, przemagał Amalek.

12 Ale ręce Mojżeszowe ociężały były; wziąwszy tedy kamień, podłożyli podeń, i usiadł na nim; a Aaron, i Chur podpierali ręce jego, jeden z jednej, drugi z drugiej strony; i nie ustały ręce jego aż do zajścia słońca.

13 Tedy poraził Jozue Amaleka i lud jegoż ostrzem miecza.

14 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wpisz to dla pamięci w księgi, a włóż to w uszy Jozuego, że pewnie wygładzę pamiątkę Amaleka pod niebem.

15 I zbudował Mojżesz ołtarz, a nazwał imię jego: Pan chorągiew moja;

16 Bo rzekł: Iż ręka stolicy Pańskiej, i wojna Pańska, będzie przeciwko Amalekowi od rodzaju do rodzaju.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 17:1

Epifania i Bazylea:

„wszystko mnóstwo synów Izraelskich... z puszczy Zyn” — cały Kościół wyszedł z ciernistych i kontrowersyjnych doświadczeń odnoszących się do Prawdy jako do pokarmu duchowego. (TP 1975, s. 36)

„według rozkazania Pańskiego” — [według rozkazania - dosłownie, ust]; na Boskie polecenie. (TP 1975, s. 36)

„i położyli się obozem w Rafidym” — [Rafidym - odświeżenie]; a wszedł do szczególnych doświadczeń związanych z okupem jako ze źródłem wody żywota, która miała być dana jako odświeżenie dla duchowo spragnionych. (TP 1975, s. 36)

„gdzie wody nie było, aby pił lud” — Jednak przed tym odświeżeniem, lud Boży doznał pragnienia za wodą żywota i niejednokrotnie podczas Wieku Ewangelii odczuł on brak tej wody. Szczególnie to miało miejsce w odniesieniu do okupu, za którym odczuwali pragnienie szczególnie błądziciele z powodu błędów na temat mszy, nieśmiertelności, czyśćca, wiecznych mąk, uniwersalizmu itd. (TP 1975, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 17:2

Epifania i Bazylea:

„swarzył się lud z Mojżeszem” — Wśród takich błędów postawa, czyny i nauki takiego ludu walczyły z naszym Panem. (TP 1975, s. 36)

„dajcie nam wody” — a skutkiem tego powstało wiele sporów, w których doznano wielkiego kontrowersyjnego pragnienia, szczególnie doznali tego błądziciele podczas okresów Filadelfii i Laodycei. (TP 1975, s. 36)

„odpowiedział Mojżesz: Cóż się swarzycie ze mną? a czemu kusicie Pana?” — Podczas tych sporów Jezus przez Swoje mówcze narzędzia czynił wymówki tym swarzącym się za ich złą postawę, czyny i nauki wobec Niego i Boga. (TP 1975, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 17:3

Epifania i Bazylea:

„pragnął tam ... wody ... a szemrał” — Ci polemizujący błądziciele i ci, którzy byli oszukani przez nich, pragnąc odświeżającej Prawdy w ich zakłopotaniu szemrali przeciwko naszemu Panu występującemu w Jego mówczych narzędziach, którzy wysunęli zarzuty przeciwko tym stosownym błędom. (TP 1975, s. 36)

„pocóżeś ... wywiódł z Egiptu, abyś pomorzył” — Ich opozycyjna postawa, czyny i nauki obwiniały Pana w Jego mówczych narzędziach za uczynienie ich stanu więcej podlegającym skazaniu na śmierć ich serca i umysłu niż gdy byli w świecie i stawiali oni pytanie, dlaczego On ich w ten sposób traktuje, ich zwolenników i ich władze. (TP 1975, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 17:4

Epifania i Bazylea:

„Cóż mam czynić ... blisko tego, że mię ukamienują” — Nasz Pan w Swoich mówczych narzędziach przedstawił tę sprawę Bogu, usilnie prosząc Go o informacje, co ma uczynić w tych okolicznościach i powiedział Bogu o ich gotowości usiłowania zbicia Go ich naukami w Jego mówczych narzędziach. (TP 1975, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 17:5

Epifania i Bazylea:

„idź przed ludem” — Jehowa polecił naszemu Panu działającemu w Jego mówczych narzędziach, aby publicznie stawił opór tym błędom i ich nauczycielom. (TP 1975, s. 36)

„weźmij ... starszych” — współpracując z wiernymi wodzami. (TP 1975, s. 36)

„laskę też twoją, którąś uderzył w rzekę, weźmij w rękę twoją” — [2 Moj. 7:17—21]; a przez wykonywanie Swojej urzędowej władzy i jej stosowne użycie uczynił Prawdę wstrętną i śmiertelną dla symbolicznych Egipcjan. (TP 1975, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 17:6

Epifania i Bazylea:

„stanę przed tobą tam na skale w Horeb” — [stanę przed - dosłownie, na korzyść; Horeb - pustynia]; Bóg obiecał stać przy Chrystusie Swoją mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą i to na Nim jako na Okupie, (1Kor. 10:4), gdyby nawet to było w stanie odosobnienia. (TP 1975, s. 36,37)

„i uderzysz w skałę” — przedstawia jak Chrystus (Mojżesz) ofiarował Samego Siebie (uderzenie w skałę). (TP 1935, s. 72) Potem Bóg polecił Chrystusowi w Jego mówczych narzędziach, by przedstawił w Swoim autorytecie Chrystusa jako Odkupiciela. (TP 1975, s. 36,37)

„a wynijdą z niej wody, które będzie pił lud” — wypłynie Prawda o Okupie, ku zadowoleniu spragnionego Duchowego Izraela. (TP 1935, s. 72) z którego przez tą działalność wypłynie obfitość Prawdy w celu ugaszenia pragnienia ludu Bożego. (TP 1975, s. 36,37)

„uczynił tak Mojżesz przed oczyma starszych” — Nasz Pan w Swoich mówczych narzędziach uczynił to publicznie, szczególnie w obecności wodzów ludu Bożego, tak jak byliśmy tego świadkami w Laodycei i jak o tym czytaliśmy w okresie Filadelfii. (TP 1975, s. 36,37)

2 Księga Mojżeszowa 17:7

Epifania i Bazylea:

„nazwał ... miejsce Masa” — [Masa - doświadczenie, pokusa]; Niewątpliwie, że w tych doświadczeniach lud Boży był kuszony i doświadczony i on również kusił w nich Boga i Chrystusa, tak jak o tym wiemy z doświadczeń Laodycei i jak o tym czytaliśmy z doświadczeń w okresie Filadelfii. (TP 1975, s. 37)

„i Meryba” — [Meryba - walka, spór]; Nie ulega wątpliwości, że lud Boży był wciągnięty w wielkie kontrowersje na temat okupu w obu tych okresach. (TP 1975, s. 37)

„kusili Pana ... jestże Pan między nami czyli nie?” — ponieważ błądziciele z szatańskim podstępem zwalczali Prawdę na ten temat, oni kusili Boga i Chrystusa, kpili z Nich i ośmielili się podać w wątpliwość Ich obiecane światło i pomoc, jak również oni sami byli doświadczeni i kuszeni. Krzyż nadal pozostaje Kamieniem obrażenia, tak jak był on w Żniwie Żydowskim i w okresach Filadelfii i Paruzji. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:8

Epifania i Bazylea:

„Tedy przyciągnął Amalek, aby walczył z Izraelem” — [Amalek - pracowity]; Innym doświadczeniem ludu Bożego w Wieku Ewangelii jest jego walka z grzechem, który w jego ciele, w świecie i w Szatanie we wszystkich jego pracowitych formach, stale walczył przeciwko ludowi Bożemu. (TP 1975, s. 37)

„w Rafidym” — i to już po otrzymaniu jego odświeżenia z okupu i po radowaniu się tym odświeżeniem. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:9

Epifania i Bazylea:

„rzekł Mojżesz do Jozuego” — Jezus polecił członkom gwiezdnym jako Swoim specjalnym przedstawicielom. (TP 1975, s. 37)

„wybierz nam męże, a wyszedłszy, stocz bitwę z Amalekity” — by wybrali zdolniejszych wojowników, poświęconych, do prowadzenia specjalnej walki i do prowadzenia ludu Bożego naprzód w walce przeciwko grzechowi w jego wszystkich formach używanych przez diabła, świat i ciało. (TP 1975, s. 37)

„a jutro stanę na wierzchu pagórka” — Jezus obiecał członkom gwiezdnym, że w czasie walki (jutro) On zajmie stanowisko na szczycie zarodkowego królestwa. (TP 1975, s. 37)

„mając laskę Bożą w ręce mojej” — wykonując Swój urzędowy autorytet jako Wyzwoliciel ludu Bożego w jego walkach z grzechem. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:10

Epifania i Bazylea:

„uczynił Jozue jako mu rozkazał Mojżesz, i stoczył bitwę z Amalekiem” — Zgodnie z tym, członkowie gwiezdni (Jozue) wypełnili to polecenie przygotowawszy zdolniejszych wojowników, poświęconych, prowadząc wojnę z grzechem. (TP 1975, s. 37) walka z Amelekitami przedstawia jak Duchowy Izrael musi walczyć z grzechem przy pomocy Słowa Bożego aż do końca Wieku. (TP 1935, s. 72)

„a Mojżesz, Aaron i Chur, wstąpili na wierzch pagórka” — Na korzystnym miejscu w zarodkowym królestwie Jezus (Mojżesz), zachowawcy koron (Aaron) i utratnicy koron (Chur - szlachetny) wzięli się do tej działalności podczas tej walki. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:11

Epifania i Bazylea:

„A gdy podnosił Mojżesz rękę swoje, przemagał Izrael” — Przez wykonywanie mocy Jezusa, którą On zawsze używał, gdy Jego wojownicy wiernie walczyli, lud Boży zwyciężał grzech. (TP 1975, s. 37)

„a gdy opuszczał rękę swoje, przemagał Amalek” — ale kiedy Jezus przestał wykonywać swoją moc, a co On czynił, gdy Jego wojownicy nie walczyli wiernie, to grzech odnosił zwycięstwo. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:12

Epifania i Bazylea:

„ręce Mojżeszowe były ociężałe” — Moc naszego Pana, nie działająca wszechpotężnie, tj. zmuszająco, ale łaskawie w naszych walkach z grzechem, wymaga współpracy ludu Bożego; w przeciwnym bowiem razie przestaje ona działać skutecznie, jak gdyby w oczach ludzkich była znużona. (TP 1975, s. 37)

„wziąwszy tedy kamień, podłożyli podeń, i usiadł na nim” — Jednak tak zatrzymujący korony jak i utratnicy koron współpracowali z Panem popierając Go w Jego dopomaganiu Swoim wojownikom do odniesienia zwycięstwa. To poparcie oni udzielili Panu częściowo przez osadzenie Go na tronie Prawdy, żeby ze strony Boga był On uczyniony dla ludu Bożego Mądrością, Sprawiedliwością, Uświęceniem i Wyzwoleniem, tzn. że On jest Tym, który daje ludowi Bożemu zwycięstwo w jego walkach z wrogami, a zatem również zwycięstwo w jego walkach z grzechem. (TP 1975, s. 37)

„a Aaron i Chur podpierali ręce jego” — podtrzymywanie wzniesionych rąk Mojżesza przez Aarona i Chura, przyniosło zwycięstwo cielesnemu Izraelowi, tak służba Jezusa podtrzymywana przez wodzów M.St. i W.G. przynosi zwycięstwo dla Duchowego Izraela. (TP 1935, s. 72) a częściowo przez użycie ich mocy do poparcia Jego wykonywania mocy na korzyść Jego wojowników. (TP 1975, s. 37)

„jeden z jednej ... strony, drugi z drugiej strony” — W tej walce zatrzymujący korony udzielili pomocy kapłańskiej, a utratnicy koron udzielili pomocy lewickiej. (TP 1975, s. 37)

„nie ustały ręce jego aż do zajścia słońca” — Na skutek takiego poparcia Jezus będzie wykonywał Swoją moc, udzielając Swoim wojownikom niezbędnej pomocy aż do końca Wieku Ewangelii (Mat. 28:20). (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy Jozue” — typ na uwielbionego Chrystusa.

„poraził Amaleka” — symbol na rozmyślnych grzeszników w 1000-leciu.

Epifania i Bazylea:

„poraził Jozue Amaleka i lud jegoż” — jest to proroctwo, że Pan ostatecznie unicestwi grzech. (TP 1935, s. 72) Wynikiem tego było zwycięstwo członków gwiezdnych (Jozue) i wojowników Pańskich, którzy przezwyciężyli grzech i jego rozgałęzienia. (TP 1975, s. 37)

„ostrzem miecza” — mocą Słowa Bożego, które jest mieczem Ducha. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:14

Epifania i Bazylea:

„rzekł Pan do Mojżesza” — Bóg polecił Jezusowi. (TP 1975, s. 37)

„wpisz ... dla pamięci ... a włóż ... Jozuego” — aby sprawił, by na piśmie było to zapisane dla zachęcenia członków gwiezdnych. (TP 1975, s. 37)

„pewnie wygładzę pamiątkę Amaleka” — że On ostatecznie unicestwi grzech we wszystkich jego formach. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan chorągiew moja” — Jehowa -- niżsi -- chorągiew Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„zbudował Mojżesz ołtarz” — Zgodnie z tym Jezus rozwinął Kościół. (TP 1975, s. 37)

„a nazwał imię jego: Pan chorągiew moja” — dając mu charakter według Boskiego wzoru, tzn. charakter podobny do Boskiego charakteru. (TP 1975, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 17:16

Epifania i Bazylea:

„przysiągł Pan, wojna Pańska będzie przeciwko Amalekowi od rodzaju do rodzaju” — (przysiągł Pan - w polskiej Biblii słowa te zostały opuszczone); oświadczając, że tak ma się stać, ponieważ Sam Bóg uroczyście zobowiązał się; sprzeciwić na zawsze grzechowi; bo przyjdzie czas, kiedy „wszelka nieprawość zatka usta swe" (Psalm 107:42), a tego dokona gorliwość Pańska zwalczając ją aż do zupełnego usunięcia jej. (TP 1975, s. 37,38)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.