2 Księga Mojżeszowa 18

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 18 — Biblia Gdańska

1 A gdy usłyszał Jetro, kapłan Madyjański, świekier Mojżesza, wszystko, co uczynił Bóg Mojżeszowi, i Izraelowi, ludowi swemu, że wywiódł Pan Izraela z Egiptu;

2 Tedy wziął Jetro, świekier Mojżesza, Zeforę, żonę Mojżeszowę, którą był odesłał.

3 I dwu synów jej, z których imię jednemu Gerson; bo był powiedział Mojżesz: Byłem przychodniem w ziemi cudzej.

4 A imię drugiego Eliezer; iż mówił: Bóg ojca mego był mi ku pomocy, i wyrwał mię od miecza Faraonowego.

5 I przyszedł Jetro, świekier Mojżesza, z synami jego i z żoną jego do Mojżesza na puszczą, gdzie się był obozem położył przy górze Bożej.

6 I wskazał do Mojżesza: Ja świekier twój Jetro idę do ciebie, i żona twoja, i jej dwa synowie z nią.

7 Zatem Mojżesz wyszedł przeciwko świekrowi swemu, a ukłoniwszy się całował go; i przywitawszy jeden drugiego, potem weszli do namiotu.

8 I rozpowiadał Mojżesz świekrowi swemu wszystko, co uczynił Pan Faraonowi i Egipczanom za przyczyną Izraela; i wszystkę trudność, która je spotykała w drodze, i jako je Pan wybawił.

9 I radował się Jetro ze wszystkiego dobrego, które uczynił Pan Izraelowi, iż go wyrwał z ręki Egipczanów.

10 I rzekł Jetro: Błogosławiony Pan, który was wyrwał z ręki Egipczanów i z ręki Faraonowej, który wyrwał lud z niewoli Egipskiej.

11 Terazem doznał, że większy jest Pan nad wszystkie bogi; albowiem czem oni hardzie powstawali przeciwko niemu, tem poginęli.

12 I wziął Jetro, świekier Mojżesza, całopalenie i ofiary Bogu. Przyszedł też Aaron i wszyscy starsi Izraelscy, aby jedli chleb z świekrem Mojżeszowym przed Bogiem.

13 I stało się nazajutrz, że usiadł Mojżesz, aby sądził lud, i stał lud przed Mojżeszem od poranku aż do wieczora.

14 A widząc świekier Mojżesza wszystko, co on czynił z ludem, rzekł: Cóż to jest, co ty czynisz z ludem? czemuż ty sam siedzisz, a lud wszystek stoi przed tobą od poranku aż do wieczora?

15 Tedy Mojżesz odpowiedział świekrowi swemu: Iż przychodzi lud do mnie, aby się radził Boga.

16 Gdy sprawę jaką mają, przychodzą do mnie, a rozsądzam między nimi, oznajmując ustawy Boże i prawa jego.

17 Zatem rzekł świekier Mojżesza do niego: Nie dobra rzecz, którą ty czynisz.

18 Pewnie ustaniesz, i ty i lud ten, który jest z tobą, bo cięższa to rzecz nad siły twoje; nie będziesz jej mógł ty sam podołać.

19 Przetoż usłuchaj teraz głosu mego, poradzęć, a będzie Bóg z tobą; stój ty za lud przed Bogiem, a odnoś sprawy do Boga;

20 A onych też nauczaj ustaw i praw, oznajmując im drogę, którą by chodzić, i dzieło, które by czynić mieli.

21 Ty też upatrz ze wszystkiego ludu męże stateczne, bojące się Boga, męże prawdomówne, którzy by nienawidzili łakomstwa, a postanów z nich przełożone, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki.

22 Którzy na każdy czas lud sądzić będą; a gdy będzie rzecz wielka, odniosą do ciebie, a każdą rzecz małą sądzić będą sami; tedy ulżysz sobie, gdy poniosą ciężar z tobą.

23 To jeźli uczynisz, a rozkażeć Bóg, ostoisz się, i ten wszystek lud na miejsca swoje wracać się będzie w pokoju.

24 I usłuchał Mojżesz rady świekra swojego, a uczynił wszystko, jako mu powiedział.

25 I wybrał Mojżesz męże stateczne ze wszystkiego Izraela, i postanowił je przełożonymi nad ludem, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki.

26 Którzy sądzili lud każdego czasu; trudne rzeczy odnosili do Mojżesza, a każdą rzecz mniejszą sami sądzili.

27 Zatem puścił od siebie Mojżesz świekra swego, który odszedł do ziemi swej.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 18:1

Epifania i Bazylea:

„A gdy usłyszał Jetro... co uczynił Bóg Mojżeszowi, i Izraelowi” — [Jetro - wyśmienity]; Bóg, szczególnie w Swojej mądrości i mocy, zwrócił specjalną uwagę na przypisane i rzeczywiste wyzwolenie, które On opracował w Swojej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy na korzyść naszego Pana i Jego ludu. (TP 1975, s. 76)

„że wywiódł Pan Izraela z Egiptu” — i w tym wyzwolił On Swój lud z imperium Szatana. (TP 1975, s. 76) Ta historia ma potrójne wypełnienie w wielkim obrazie: (TP 1975, s. 76) (1) w Żniwie Żydowskim, (TP 1975, s. 76) (2) w Okresie Przejściowym i (TP 1975, s. 76) (3) w Żniwie Ewangelicznym (tj. w Paruzji i Epifanii). (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:2

Epifania i Bazylea:

„Tedy wziął Jetro” — Oni (M..St.) przez poselstwo żęcia byli przyprowadzeni przez Boga do Ruchów Paruzji i Epifanii, a więc do naszego Pana Jezusa. (TP 1975, s. 76)

„Zeforę” — [Zefora - ptaszek]; Małe Stadko. (TP 1975, s. 76)

„którą był odesłał” — W ciągu okresu od 1846 r. do 1874 Małe Stadko, (oprócz odłączonej świątnicy) i wierniejsi z usprawiedliwionych (Gerson) oraz mniej wierni z usprawiedliwionych (Eliezer) po powołaniu do Ruchu Millera w latach 1829—1844, byli z powrotem odesłani do Babilonu po 1846 r. przez szczególne postępowanie naszego Pana rozpoczęte między 1844 a 1846 r. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:3

Epifania i Bazylea:

„I dwu synów jej” — (Zefory) Synowie Aarona byli podkapłanami, lecz dwaj synowie Mojżesza, Gerson i Eliezer nie byli kapłanami, choć byli bardziej, aniżeli wszyscy inni Lewici z nimi spokrewnieni. Ponieważ oni byli najbliższymi krewnymi kapłanów byli także w duchu najbardziej podobni do kapłanów. (TP 1976, s. 33) Podobnie istnieją pewni antytypowi Lewici, którzy nie połączyli się z ruchami lewickimi pod złym kierownictwem, lecz pozostali w Ruchu Epifanicznym (z Posłannikiem Epifanicznym), aż do ich objawienia dowodzącego iż są Dobrymi Lewitami. Ci z pośród wszystkich antytypowych Lewitów byli najbardziej oświeconymi Prawdą Epifanii i bronili jej wobec opozycyjnych błędów. Oni w dalszym ciągu dla celów prowadzenia pracy publicznej, oraz innych kontaktów z publicznością używali nazwy Świecko Domowy Ruch Misjonarski, wpierw pod kierunkiem Kapłańskiego wodza naznaczonego Boskim sposobem, a następnie pod kierunkiem wodza W.G. i jako następni po kapłanach wypełniają najważniejszą służbę przy antytypowym Przybytku. (TP 1976, s. 33) wierniejsi z usprawiedliwionych, oraz mniej wierni z usprawiedliwionych. (TP 1975, s. 76) Oni przez poselstwo żęcia byli przyprowadzeni przez Boga do Ruchów Paruzji i Epifanii, a więc do naszego Pana Jezusa. (TP 1975, s. 76)

„Gerson” — [Gerson - obcy tam]; wierniejsi z usprawiedliwionych. (TP 1975, s. 76)

„przychodniem w ziemi cudzej” — Rozwijanie wierniejszych z tymczasowo usprawiedliwionych (Gerson) było pierwszą pracą po wyzwoleniu naszego Pana z imperium Szatana a wprowadzeniem Go do Boskiej natury i chwały, w których był On naprawdę obcy jako nowe stworzenie w obcej sferze dla Niego. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:4

Epifania i Bazylea:

„Eliezer” — [Eliezer - mój Bóg jest pomocnikiem]; mniej wierni z usprawiedliwionych. (TP 1975, s. 76)

„był mi ku pomocy... od miecza Faraonowego” — mniej wierni z tymczasowo usprawiedliwionych byli stałym przypomnieniem o Boskim dopomaganiu Mu w przezwyciężaniu wojowniczych teorii Szatana. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:5

Epifania i Bazylea:

„wziął Jetro... przyszedł... z synami... z żoną... do Mojżesza” — Oni przez poselstwo żęcia byli przyprowadzeni przez Boga do Ruchów Paruzji i Epifanii, a więc do naszego Pana Jezusa. (TP 1975, s. 76)

„na puszczę” — z dala od Babilonu do stanu odosobnienia. (TP 1975, s. 76)

„obozem położył się przy górze Bożej” — wśród próbujących doświadczeń w bliskiej obecności Królestwa i Nowego Przymierza. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:6

Epifania i Bazylea:

„wskazał do Mojżesza: Ja... Jetro idę” — Przez nauki i dzieła paruzyjne i epifaniczne Bóg dał poznać Jezusowi, że był On w społeczności z Nim. (TP 1975, s. 76)

„żona twoja i jej dwaj synowie z nią” — przez te nauki i dzieła Bóg również przyprowadził trzy klasy do naszego Pana (TP 1975, s. 76) 1. Małe Stadko (Zefora); (TP 1975, s. 76) 2. Wierniejsi z usprawiedliwionych (Gerson); (TP 1975, s. 76) 3. Mniej wierni z usprawiedliwionych (Eliezer), (TP 1975, s. 76) te die ostatnie przyszły z pierwszą klasą (z nią). (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:7

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz wyszedł przeciwko świekrowi swemu” — Nasz Pan oczywiście odpowiedział na poselstwo Ojca i na stosowną działalność. (TP 1975, s. 76)

„ukłoniwszy całował go” — i uczynił to z należącą się czcią Swojemu Zwierzchnikowi oraz z czułą miłością, jaką żywił do Boga. (TP 1975, s. 76)

„pytał jeden drugiego o pomyślność” — (zdanie to jest opuszczone w polskiej Biblii); Obydwaj wyrazili żywe zainteresowanie we wzajemnej pomyślności. (TP 1975, s. 76)

„weszli do namiotu” — i zajęli stanowisko w sferze urzędowej działalności Jezusa. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:8

Epifania i Bazylea:

„rozpowiadał Mojżesz” — Jezus świadczył. (TP 1975, s. 76)

„wszystko, co uczynił... Faraonowi i Egipczanom” — o dziełach Jehowy odnoszących się do Szatana i jego sług. (TP 1975, s. 76)

„za przyczyną Izraela” — na korzyść paruzyjnego i epifanicznego ludu Bożego. (TP 1975, s. 76)

„trudność... w drodze” — Jezus również opowiedział o bolesnych doświadczeniach i o ciężkich pracach, które przypadły im w udziale wśród doświadczeń wyzwolenia z obecnego złego świata, gdy postępowali naprzód do Królestwa i Nowego Przymierza. (TP 1975, s. 76)

„jako je Pan wybawił” — On także podkreślił wyzwalającą moc Jehowy we wszystkich tych bolesnych doświadczeniach i ciężkich pracach. (TP 1975, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 18:9

Epifania i Bazylea:

„radował się... z dobrego, które uczynił... Izraelowi” — Oczywiście, że Bóg w Swojej mądrości i mocy radował się z łaski, którą okazał Izraelowi. (TP 1975, s. 76,77)

„wyrwał z ręki Egipczanów” — w Swojej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, iż wyzwolił On ich z niewoli sług Szatana. (TP 1975, s. 76,77)

2 Księga Mojżeszowa 18:10

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Jetro” — W Swojej mądrości i mocy Bóg sprawił. (TP 1975, s. 77)

„błogosławiony Pan” — że był Mu oddany zaszczyt w Jego mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1975, s. 77)

„który was wyrwał” — za Jego dzieła wyzwolenia dokonane względem Jezusa i Jego ludu. (TP 1975, s. 77)

„lud z niewoli egipskiej” — co się tyczy mocy sług Szatana i mocy samego Szatana, ponieważ Bóg uwolnił Swój lud z mocy sług Szatana. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:11

Epifania i Bazylea:

„większy jest Pan nad wszystkie bogi” — Przez doprowadzenie do tego, by Jego wyższość była znana w Jego istocie, charakterze, słowach i dziełach, Bóg pokazał naszemu Panu Swoją wyższość nad wszystkie niebiańskie istoty, włączając i naszego Pana. (TP 1975, s. 77)

„albowiem czem oni hardziej powstawali przeciwko niemu, tem poginęli” — [w rzeczach, w których oni pysznie postępowali był On ponad nimi, (KJV)]; wykazując ją w odniesieniu do Szatana i jego upadłych aniołów w tym, że w pysze wynieśli się oni, aby się sprzeciwiać Jego planowi. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:12

Epifania i Bazylea:

„wziął... całopalenie” — Dokonując tej pracy, Bóg w Swojej mądrości i mocy podkreślił przyjęcie ofiary Chrystusa. (TP 1975, s. 77)

„i ofiary Bogu” — i Chrystusowych ofiar za grzech w odniesieniu do Boga i Jego mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1975, s. 77)

„Aaron” — a cały Kościół. (TP 1975, s. 77)

„starsi” — i wodzowie ludu Bożego. (TP 1975, s. 77)

„jedli chleb z świekrem Mojżeszowym przed Bogiem” — spożywali Prawdę Paruzyjną i Epifaniczną z Bogiem w jego mądrości i mocy w sprawach odnoszących się do Boga mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy (przed Bogiem). (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:13

Epifania i Bazylea:

„I stało się nazajutrz, że usiadł Mojżesz aby sądził lud... stał lud... od poranku aż do wieczora” — potrójne zastosowanie: (TP 1975, s. 77) (1) do Żniwa Żydowskiego, (TP 1975, s. 77) (2) do Okresu Przejściowego i (TP 1975, s. 77) (3) do Żniwa Ewangelicznego. (TP 1975, s. 77) Gorliwość Jezusa do Boga, Prawdy i braci pobudziła Go, aby nie oszczędzał się ale by stale i pilnie dbał o dobro ludu Bożego i to najpierw bez specjalnej pomocy drugich. Można to łatwiej zauważyć w pierwszym zastosowaniu (nazajutrz), według którego, gdy Jezus był w ciele, to był przez pewien czas jedynym sługą Prawdy, tzn. aż do czasu powołania do pomocy dwunastu Apostołów, którzy byli powołani, aby Mu pomagali przed powołaniem 70. (TP 1975, s. 77) Na początku jednak Paruzji podobny stan przeważał. Wielu więc brało udział w Jego wyłącznej służbie (stał lud) przez cały czas tej Wyłącznej służby (od poranku aż do wieczora). (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:14

Epifania i Bazylea:

„widząc świekier Mojżesza wszystko” — Bóg jednak w Swojej mądrości i mocy obserwował ten stan Jego przemęczonego pracą Syna. (TP 1975, s. 77)

„Cóż... czynisz... czemuż... sam siedzisz, a lud stoi... od poranku aż do wieczora?” — Rozważając o tym, Bóg zwrócił Jezusowi uwagę na fakt, że to było zbyt wyczerpujące dla Niego. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:15

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz odpowiedział” — Nasz Pan czynami dał odpowiedź. (TP 1975, s. 77)

„lud... aby się radził Boga” — że liczne potrzeby ludu apelowały do Niego, by mu dopomóc w sprawach odnoszących się do Boga. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:16

Epifania i Bazylea:

„sprawę... mają, przychodzą do mnie” — Zbadane szczegółowo, czyny naszego Pana mówiły, że różne warunki ludu Bożego zwróciły Jego uwagę na liczne problemy wymagające rozwiązania. (TP 1975, s. 77)

„rozsądzam między nimi” — i że On rozwiązywał je przy pomocy Ducha, Słowa i opatrzności Bożej. (TP 1975, s. 77)

„oznajmując ustawy Boże i prawa jego” — w ten sposób uczył ich doktryn (ustawy) i przykazań (prawa) Bożych. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:17

Epifania i Bazylea:

„rzekł świekier” — Praca ta była za wielka dla naszego Pana, więc Bóg pokazał. (TP 1975, s. 77)

„nie dobra rzecz” — że taka wyłączna służba nie powinna być kontynuowana. (TP 1975, s. 77)

2 Księga Mojżeszowa 18:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad siły twoje” — Mojżesz zamiast naznaczyć politykierów, sam pracował, służąc ludowi.

Epifania i Bazylea:

„ustaniesz, i ty i lud ten” — było to za dużo dla Niego i dla ludu, który musiał czekać za długo, aby być obsłużonym, gdyby to było czynione przez jednego. (TP 1975, s. 77,78)

„cięższa... nie będziesz mógł... sam” — i ponieważ było to zbyt uciążliwe i obciążało Jego władze. (TP 1975, s. 77,78)

2 Księga Mojżeszowa 18:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Poradzę ci a będzie Bóg” — rada Jetra stała się podstawą Konstytucji tak angielskiej, jak i Stanów Zjednoczonych, rządów ludu, przez lud i dla ludu

Epifania i Bazylea:

„usłuchaj.... głosu” — Boskie stosowne czyny wezwały Jezusa do rozpoznania ich ważności. (TP 1975, s. 78)

„poradzęć” — jako rady Bożej. (TP 1975, s. 78)

„będzie Bóg z tobą” — za którą idąc przyniesie Mu ona Boską współpracę. (TP 1975, s. 78)

„przed Bogiem... odnoś sprawy do Boga” — Ta rada nasuwała na myśl, że Jezus przedstawi potrzeby ludu Bożego przed Bogiem jako Swoją główną misję. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:20

Epifania i Bazylea:

„onych też nauczaj ustaw i praw” — Jego drugorzędną misją było nauczać ich doktryn i przykazań. (TP 1975, s. 78)

„oznajmując im drogę którąby chodzić” — wyjaśniając im w ten sposób sprawy oświecenia, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia. (TP 1975, s. 78)

„i dzieło, któreby czynić mieli” — oraz służbę Prawdy, którą lud Boży powinien wykonywać. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:21

Epifania i Bazylea:

„upatrz z... ludu” — W celu dokonania tego, było rzeczą konieczną dla Niego, by wybrał spośród ludu Bożego. (TP 1975, s. 78)

„męże stateczne” — mężów z niezbędnymi talentami. (TP 1975, s. 78)

„bojące się Boga” — którzy stawiają Boga na pierwszym miejscu w ich życiu. (TP 1975, s. 78)

„męże prawdomówne” — którzy są całkiem uczciwi. (TP 1975, s. 78)

„nienawidzili łakomstwa” — i którzy brzydzą się samolubstwem. (TP 1975, s. 78)

„tysiączniki, czyli przełożeni nad tysiącami” — Takich mężów powinien On postanowić w Kościele jako członków gwiezdnych. (TP 1975, s. 78)

„setniki” — jako ich specjalnych pomocników. (TP 1975, s. 78)

„pięćdziesiątniki” — jako pielgrzymów i posiłkowych pielgrzymów. (TP 1975, s. 78)

„dziesiątniki” — i jako starszych. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:22

Epifania i Bazylea:

„na każdy czas lud sądzić będą” — Oni powinni się zajmować zawsze ogólną pracą nauczania Kościoła. (TP 1975, s. 78)

„a gdy będzie rzecz wielka, odniosą do ciebie” — ale przedmioty, które nie są im jasne, powinni kierować do Jezusa dla wyjaśnienia. (TP 1975, s. 78)

„rzecz małą sądzić będą sami” — jednak sprawy już jasne dla nich powinni wyjaśniać jako potrzebne bez dalszych zabiegów. (TP 1975, s. 78)

„ulżysz sobie” — a to rozdzieliłoby zadanie ku Jego dogodności. (TP 1975, s. 78)

„poniosą ciężar z tobą” — i zapewniłoby ich współpracę. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:23

Epifania i Bazylea:

„to jeśli uczynisz” — W Swojej mądrości i mocy Bóg zapewnił Jezusa, że jeżeli to uczyni. (TP 1975, s. 78)

„a rozkażeć Bóg” — i jeżeli Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy zatwierdzi to. (TP 1975, s. 78)

„ostoisz się” — to wówczas będzie On poparty w wykonaniu Swego urzędu. (TP 1975, s. 78)

„lud na miejsca swoje wracać się będzie w pokoju” — i poprowadzi lud Boży pomyślnie do jego dziedzictwa. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:24

Paruzja (C.T. Russell):

„I usłuchał Mojżesz” — Pan Bóg niekiedy używa ludzi obcych do powiadomienia w niektórych rzeczach swojego ludu. Ktokolwiek przyjmuje podobną naukę, okazuje rozum.

Epifania i Bazylea:

„usłuchał... rady” — Zgodnie z tym, nasz Pan zwracając uwagę na to, co Mu radzono. (TP 1975, s. 78)

„uczynił... jako mu powiedział” — wprowadził w czyn tę radę. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:25

Epifania i Bazylea:

„I wybrał Mojżesz męże stateczne ze wszystkiego Izraela” — wybór sędziów, przedstawia jak Pan wybierał podczas W.Ew. nauczycieli do Kościoła, którzy Mu pomagali w usługiwaniu ludowi. (TP 1935, s. 72) Ci byli wybrani zaraz po dojściu do Synaju, czyli w samym Synaju. (TP 1958, s. 133) Przedstawiają oni starszych, posiłkowych pielgrzymów i pielgrzymów, którzy działali w czasie Parousii i których urząd trwa w czasie Epifanii, ale tylko gdy zatrzymali swoje stanowisko w M.St., ponieważ ich typy były wybrane po dojściu przez Izraela do Synaju, co w pozafigurze zastało osiągnięte w 1874 roku. (TP 1958, s. 133) wybierając zdolnych mężów. (TP 1975, s. 78)

„i postanowił je przełożonymi nad” — jako wodzów dla Jego ludu. (TP 1975, s. 78)

„tysiączniki” — (dosłownie książęta lub wodzowie tysięcy); członków gwiezdnych. (TP 1975, s. 78)

„setniki” — ich specjalnych pomocników. (TP 1975, s. 78)

„pięćdziesiątniki” — pielgrzymów i posiłkowych pielgrzymów. (TP 1975, s. 78)

„dziesiątniki” — starszych. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:26

Epifania i Bazylea:

„sądzili... każdego czasu” — Oni wykonywali nadzór w usługiwaniu ludowi Bożemu przy każdej sposobności. (TP 1975, s. 78)

„trudne rzeczy... do Mojżesza” — jednak szukali u Jezusa rozwiązania spraw nie zrozumiałych dla nich. (TP 1975, s. 78)

„rzecz mniejszą sami sądzili” — ale natychmiast nauczali braci tych rzeczy, które rozumieli. (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 18:27

Epifania i Bazylea:

„puścił... Mojżesz” — Kiedy Bóg poczynił te zarządzenia, to Pan Jezus pozostawił ten przedmiot. (TP 1975, s. 78)

„odszedł do ziemi swej” — a Bóg skierował się do innych spraw. (TP 1975, s. 78)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.