2 Księga Mojżeszowa 40

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 40 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (38 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 40 — Biblia Gdańska

1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

2 W dzień miesiąca pierwszego, pierwszego dnia tegoż miesiąca wystawisz przybytek, namiot zgromadzenia.

3 I postawisz tam skrzynię świadectwa, i zakryjesz ją zasłoną.

4 Wstawisz i stół, i porządnie go sporządzisz, wniesiesz także świecznik, i zaświecisz lampy jego.

5 Postawisz też ołtarz złoty do kadzenia przed skrzynią świadectwa, i zawiesisz zasłonę u drzwi przybytku.

6 Także postawisz ołtarz całopalenia przed drzwiami przybytku, namiotu zgromadzenia.

7 Postawisz też wannę między namiotem zgromadzenia a między ołtarzem, w którą nalejesz wody.

8 Wystawisz też i sień w około, a zawiesisz zasłonę we drzwiach u sieni.

9 Zatem weźmiesz olejek pomazywania, i pomażesz przybytek, i wszystko, co w nim jest, i poświęcisz go ze wszystkiem naczyniem jego, a będzie świętym.

10 Pomażesz też ołtarz całopalenia, i wszystkie naczynia jego, i poświęcisz ołtarz, a będzie ołtarzem najświętszym.

11 Nad to pomażesz wannę i stolec jej, a poświęcisz ją.

12 Zatem każesz przystąpić Aaronowi i synom jego do drzwi namiotu zgromadzenia, i umyjesz je wodą.

13 I obleczesz Aarona w szaty święte, a pomażesz, i poświęcisz go, aby mi sprawował urząd kapłański.

14 Synom także jego przystąpić każesz, i obleczesz je w szaty,

15 A pomażesz je, jakoś pomazał ojca ich, aby mi sprawowali urząd kapłański; i będzie pomazanie ich onym ku wiecznemu kapłaństwu w narodziech ich.

16 Tedy uczynił Mojżesz wszystko; jako mu był rozkazał Pan, tak uczynił.

17 Stało się tedy miesiąca pierwszego, roku wtórego, pierwszego dnia miesiąca, że wystawiony jest przybytek.

18 I wystawił Mojżesz przybytek, a podstawił podstawki jego, i postawił deski jego, i założył drągi jego, i podniósł słupy jego.

19 Rozbił też i namiot nad przybytkiem, i położył przykrycie namiotu nad nim z wierzchu, tak jako był Pan rozkazał Mojżeszowi.

20 Potem wziąwszy świadectwo, włożył je do skrzyni, i przewlókł drążki u skrzyni, i włożył ubłagalnią z wierzchu na skrzynię.

21 I wniósł skrzynię do przybytku, i zawiesił oponę zakrycia, i zasłonił skrzynię świadectwa, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi.

22 Postawił i stół w namiocie zgromadzenia ku północnej stronie przed zasłoną.

23 I sporządził na nim sporządzenie chlebów przed Panem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

24 Postawił też świecznik w namiocie zgromadzenia na przeciwko stołowi ku południowej stronie przybytku.

25 Zapalił też lampy przed Panem, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi.

26 Postawił i ołtarz złoty w namiocie zgromadzenia przed zasłoną.

27 I kadził na nim kadzeniem wonnem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

28 Potem zawiesił zasłonę we drzwiach przybytku.

29 Nadto ołtarz postawił całopalenia przede drzwiami przybytku namiotu zgromadzenia, i ofiarował na nim całopalenie i ofiarę suchą, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

30 Potem postawił wannę między namiotem zgromadzenia, a między ołtarzem, w którą nalał wody dla umywania.

31 I umywali się z niej Mojżesz, i Aaron, i synowie jego, ręce swe i nogi swe.

32 Gdy wchodzili do namiotu zgromadzenia, i gdy mieli przystępować do ołtarza, umywali się, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.

33 Na ostatek wystawił sień około przybytku i ołtarza, i zawiesił zasłonę w bramie sieni. A tak dokończył Mojżesz roboty onej.

34 Tedy okrył obłok namiot zgromadzenia, a chwała Pańska napełniła przybytek.

35 Tak, iż nie mógł Mojżesz wnijść do namiotu zgromadzenia; bo był nad nim obłok, a chwała Pańska napełniła była przybytek.

36 A gdy odstępował obłok od przybytku, ruszali się synowie Izraelscy w ciągnieniu swem.

37 A jeźli nie odstępował obłok, nie ruszali się aż do dnia, którego odstępował.

38 A obłok Pański bywał nad przybytkiem we dnie, a ogień bywał w nocy nad nim przed oczyma wszystkiego domu Izraelskiego, ilekroć ciągnęli.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 40

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 40:1

Epifania i Bazylea:

„Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc” — Polecenie zbudowania Kościoła w jego różnych funkcjach, zdolnościach, narzędziach, zarysach itp. zaczęło być dawane Jezusowi najpierw przy Jordanie i na pustyni, następnie było w Nim kontynuowane w czasie Jego służby, przybrało w Nim inną formę w dniu Pięćdziesiątnicy, postępowało w Nim przez cały Wiek i kończy się w Kościele – najpierw stopniowo i próbnie od października 1914 do Paschy 1916, a ostatecznie – około listopada 1956. Dla Lewitów skończy się najpierw stopniowo i próbnie od października 1954 do Paschy 1956, kiedy to Wielka Kompania i Młodociani Godni są po raz pierwszy stopniowo i próbnie kompletowani, lecz nie wiemy kiedy zostaną skompletowani ostatecznie.-E11'595

2 Księga Mojżeszowa 40:2

Epifania i Bazylea:

„W dzień miesiąca pierwszego, pierwszego dnia tegoż miesiąca wystawisz przybytek, namiot zgromadzenia” — Polecenie zbudowania Kościoła w jego różnych funkcjach, zdolnościach, narzędziach, zarysach itp. zaczęło być dawane Jezusowi najpierw przy Jordanie i na pustyni, następnie było w Nim kontynuowane w czasie Jego służby, przybrało w Nim inną formę w dniu Pięćdziesiątnicy, postępowało w Nim przez cały Wiek i kończy się w Kościele – najpierw stopniowo i próbnie od października 1914 do Paschy 1916, a ostatecznie – około listopada 1956. Dla Lewitów skończy się najpierw stopniowo i próbnie od października 1954 do Paschy 1956, kiedy to Wielka Kompania i Młodociani Godni są po raz pierwszy stopniowo i próbnie kompletowani, lecz nie wiemy kiedy zostaną skompletowani ostatecznie.-E11'595

2 Księga Mojżeszowa 40:3

Paruzja (C.T. Russell):

„skrzynię” — typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„I postawisz tam skrzynię świadectwa” — Następnie Bóg przystąpił do podania Jezusowi szczegółów budowania Kościoła i jego sprzętów, tzn. tworzenia go. Polecenie to obejmowało wspomniane rzeczy i związane z nimi nauki. Gdy więc typ mówi o poleceniu Boga danym Jezusowi, by umieścił skrzynię świadectwa w antytypicznym Przybytku, oznacza to, że Bóg polecił Jezusowi podać na ten temat niezbędne nauki, by przygotował Siebie do wzbudzenia z umarłych do Boskiej natury i wykonał to wobec Kościoła, a także podał przez sług prawdy stosowne nauki, a następnie w Głowie i Ciele stał się antytypiczną Skrzynią Świadectwa i jako taka funkcjonował poza zasłoną.-E11'595

„i zakryjesz ją zasłoną” — Bóg polecił Mu podać nauki dotyczące śmierci ludzkich ciał Maluczkiego Stadka i wykonać to przez umożliwienie mu ofiarowania się aż do śmierci, by w ten sposób ukryć antytypiczną Skrzynię przed tymi, którzy znajdują się w świątnicy, przez wstawienie między antytypiczną Skrzynię a świątnicę drugiej zasłony, symbolizującej śmierć ciała Kościoła.-E11'595

2 Księga Mojżeszowa 40:4

Paruzja (C.T. Russell):

„stół” — figuruje Kościół, posiadający słowa żywota.

„świecznik” — figura na Kościół w całości.

Epifania i Bazylea:

„Wstawisz i stół, i porządnie go sporządzisz, wniesiesz także świecznik, i zaświecisz lampy jego” — Bóg polecił Jezusowi podać niezbędne nauki na temat Kościoła karmiącego braci ze wszystkim, co się z tym wiąże, i umieścić Kościół jako taki przy odpowiedniej pracy (wniesiesz stół i ustawisz na nim to, co należy). Rzeczy te miał także wykonać wobec Kościoła oświecającego braci wszystkim, co było z tym związane (wniesiesz świecznik), i udzielić braciom prawdy, którą mieli się wzajemnie oświecać, a także świecić tym światłem w siedmiu okresach (zaświecisz lampy jego).-E11'595

2 Księga Mojżeszowa 40:5

Paruzja (C.T. Russell):

„ołtarz złoty” — złoty ołtarz, typ na Chrystusa.

„drzwi” — śmierć ludzkiej woli.

Epifania i Bazylea:

„Postawisz też ołtarz złoty do kadzenia przed skrzynią świadectwa, i zawiesisz zasłonę u drzwi przybytku” — Rzeczy te, wraz ze wszystkimi sprzętami, miał wykonać wobec Kościoła zachęcającego, pocieszającego itd. ofiarujące się i boleśnie doświadczane kapłaństwo, z punktu widzenia Boga i nowych stworzeń (postawisz ołtarz przed skrzynią świadectwa). Miał także uczyć na temat martwoty dla siebie i świata, a ożywienia dla Boga i wprowadzać w życie poświęcenie się Kościoła (zawiesisz zasłonę u drzwi przybytku).-E11'595

2 Księga Mojżeszowa 40:6

Paruzja (C.T. Russell):

„ołtarz” — reprezentuje Okup Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Także postawisz ołtarz całopalenia przed drzwiami przybytku, namiotu zgromadzenia” — Otrzymał polecenie podania nauk dotyczących Kościoła jako zachęcającego, pocieszającego itd. ofiarników oraz dotyczących sprzętów widzianych przez usprawiedliwionych, wraz z wprowadzeniem tych nauk w życie.-E11'596

2 Księga Mojżeszowa 40:7

Paruzja (C.T. Russell):

„umywalnia” — umywalnie przez które możemy rozumieć czystość Chrystusa. Wyobraża również odłożenia na stronę wszelkiej nieczystości ciała i ducha, jak kłamstwa, oszczerstwa, obmowy, nienawiści itp..

Epifania i Bazylea:

„Postawisz też wannę między namiotem zgromadzenia a między ołtarzem, w którą nalejesz wody” — Otrzymał polecenie nauczania spraw dotyczących Biblii, jako oczyszczającej lud Pana ze wszelkiej nieczystości ciała i ducha, oraz wprowadzenia jej w życie (postawisz umywalnię). Miał też sprawić, by funkcjonowała jako taka między doświadczeniami usprawiedliwienia i nabywania coraz większej stosownej wiedzy a doświadczeniem poświęcenia (między namiotem a ołtarzem) oraz by oczyszczające prawdy z Biblii były na czasie (nalejesz do niej wody).-E11'596

2 Księga Mojżeszowa 40:8

Paruzja (C.T. Russell):

„sień” — dziedziniec przedstawia stan usprawiedliwienia.

Epifania i Bazylea:

„Wystawisz też i sień w około, a zawiesisz zasłonę we drzwiach u sieni” — Otrzymał polecenie podania nauk na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynienia go skutecznym dla pokutujących i wierzących grzeszników (wytyczysz dziedziniec), a także podania nauk dotyczących Chrystusa jako Usprawiedliwiciela, wraz z usprawiedliwianiem, tzn. stania się usprawiedliwicielem dla skruszonego i wierzącego grzesznika (zawiesisz zasłonę w bramie dziedzińca).-E11'596

2 Księga Mojżeszowa 40:9

Paruzja (C.T. Russell):

„olej poświęcenia” — Symbol Ducha Św.

Epifania i Bazylea:

„Zatem weźmiesz olejek pomazywania, i pomażesz przybytek, i wszystko, co w nim jest, i poświęcisz go ze wszystkiem naczyniem jego, a będzie świętym” — Otrzymał polecenie podania stosownych nauk i praktyk na temat kwalifikacji do Boskiej służby (weźmiesz olej namaszczania) i przy ich pomocy przygotowania Kościoła i wszystkiego, co on posiada dla celów Przybytku (namaścisz przybytek i wszystko, co w nim jest), a także oddzielenia go od skażonych i zwykłych rzeczy i poświęcenia dla użytku Pana (poświęcisz go z naczyniami jego); miał też utrzymać go w takim stanie (będzie święty).-E11'596

2 Księga Mojżeszowa 40:10

Epifania i Bazylea:

„Pomażesz też ołtarz całopalenia, i wszystkie naczynia jego, i poświęcisz ołtarz, a będzie ołtarzem najświętszym” — Miał udzielić odpowiednich nauk i przygotować pocieszający, zachęcający itp. Kościół do urzędu wobec ofiarników widzianych w jego stosownej służbie przez usprawiedliwionych (namaścisz ołtarz całopalenia), wraz z wszystkimi naukami doktrynalnymi, zbijającymi, oczyszczającymi i etycznymi (naczynia), oraz miał oddzielić Kościół i ofiarników od zwykłych i nieczystych praktyk, a poświęcić dla użyteczności Bogu (poświęcisz ołtarz), tak aby należał wyłącznie do Pana (ołtarz najświętszy).-E11'596

2 Księga Mojżeszowa 40:11

Epifania i Bazylea:

„Nad to pomażesz wannę i stolec (podstawę) jej, a poświęcisz ją” — Bóg polecił Jezusowi przedstawić Boską prawdę Biblii w jej części Nowego Testamentu (namaścisz umywalnię) i Starego Testamentu (podstawa) jako oczyszczającej lud Boży, oddzielić ją od tego, co bezbożne, a poświęcić Bogu (poświęcisz ją).-E11'597

2 Księga Mojżeszowa 40:12

Paruzja (C.T. Russell):

„omyjesz je” — aby pokazać czystość Chrystusa naszego Arcykapłana, "Który grzechu nie uczynił, jak również przypisaną sprawiedliwość Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Zatem każesz przystąpić Aaronowi i synom jego do drzwi namiotu zgromadzenia, i umyjesz je wodą” — Ponadto Bóg polecił Jezusowi, by On sam przed Jordanem, a Kościół od czasu przed Pięćdziesiątnicą aż do października 1914, roku całym sercem dążyli do poświęcenia (przyprowadzisz Aarona i jego synów do drzwi namiotu zgromadzenia); by wykazał, że Jezus był rzeczywiście bez grzechu oraz by w poczytany sposób uczynił Kościół czystym od grzechu w usprawiedliwieniu i w coraz większym stopniu oczyszczał go z wad przez Słowo (obmyjesz je wodą).-E11'597

2 Księga Mojżeszowa 40:13

Paruzja (C.T. Russell):

„obleczesz Aarona” — tylko podczas jego życia.

Epifania i Bazylea:

„I obleczesz Aarona w szaty święte, a pomażesz, i poświęcisz go, aby mi sprawował urząd kapłański” — Ubranie Aarona w szaty chwały i piękności, gdy zbliżała się ceremonia poświęcenia, wskazuje na to, w jaki sposób Bóg patrzy na kapłaństwo – jako już uwielbione – gdy spoglądał w dal, aż do Tysiąclecia, i z punktu widzenia tego, co miało nastąpić w Tysiącleciu, uznawał Chrystusa za tego, który już posiadł Swe królewskie kapłaństwo. Dlatego Bóg polecił Jezusowi jako Wykonawcy podanie odpowiednich nauk i dopilnowanie, by w Jego Duchu Świętym i dzięki Boskiej mocy (Dzieje 10:38) nabył On niezbędnych kwalifikacji jako Najwyższy Kapłan Kościoła i Głowa Najwyższego Kapłana Świata (namaścisz go), by odłączył Go od tego, co zwykłe i nieczyste, i poświęcił Bogu (poświęcisz go), by w ten sposób nadawał się do służby Bogu jako Najwyższy Kapłan Kościoła oraz Głowa Najwyższego Kapłana Świata. W czynnościach z tego wersetu Aaron reprezentuje także Głowę i Ciało jako Najwyższego Kapłana (sprawował urząd kapłański).-E11'597

2 Księga Mojżeszowa 40:14

Epifania i Bazylea:

„Synom także jego przystąpić każesz, i obleczesz je w szaty” — By wykazać odrębność Głowy i Ciała, oddzielnie mówi się następnie o synach Aarona. By to wykonać, Bóg polecił Jezusowi jako Wykonawcy doprowadzić przyszłych członków Ciała najpierw do usprawiedliwienia, a przez usprawiedliwienie do poświęcenia (przyprowadzisz jego synów), oraz przykryć ich szatą sprawiedliwości Chrystusa (ubierzesz ich w szaty),-E11'597

2 Księga Mojżeszowa 40:15

Paruzja (C.T. Russell):

„i pomażesz je” — jeden po drugim z kolei gdy obejmowali urząd Najwyższego Kapłana.

Epifania i Bazylea:

„A pomażesz je, jakoś pomazał ojca ich, aby mi sprawowali urząd kapłański; i będzie pomazanie ich onym ku wiecznemu kapłaństwu w narodziech ich” — a także coraz pełniej przygotować ich przez Świętego Ducha znajomości i zrozumienia, rady i mocy oraz ducha znajomości i czci Pana (namaścisz ich – Iz. 11:2; 2 Kor. 1:21; 1 Jana 2:20,27), zgodnie z przykładem namaszczenia Jezusa (jak namaściłeś ojca), by w ten sposób przygotować ich do służby podkapłanów Pana (sprawowali urząd kapłański), ponieważ ci, którzy wiernie zachowują takie namaszczenie, otrzymają wieczne kapłaństwo (przez namaszczenie będą mieli kapłaństwo na wieki po wszystkie pokolenia).-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:16

Epifania i Bazylea:

„Tedy uczynił Mojżesz wszystko; jako mu był rozkazał Pan, tak uczynił” — Nasz Pan, któremu polecono wypełnić antytyp wersetów 1-15, jako wierny Wykonawca na rzecz Boga, doskonale wykonał to, co zostało Mu powierzone, co było gwarancją powodzenia tego planu.-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:17

Epifania i Bazylea:

„Stało się tedy miesiąca pierwszego, roku wtórego, pierwszego dnia miesiąca, że wystawiony jest przybytek” — Przez cały Wiek Ewangelii, od Jordanu aż do 1956, antytypiczny Przybytek był na stałe budowany, a jego sprzęty odpowiednio rozmieszczane, choć tymczasowo i próbnie był on w takim stanie od października 1914 do Paschy 1916.-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:18

Epifania i Bazylea:

„I wystawił Mojżesz przybytek, a podstawił podstawki jego, i postawił deski jego, i założył drągi jego, i podniósł słupy jego” — W tym to czasie Jezus jako Wykonawca coraz pełniej powoływał do istnienia Kościół dla celów wysokiego powołania (wystawił przybytek). Zdecydowanie i z mocą rozwinął podstawowe prawdy ksiąg biblijnych (umieścił jego podstawy) i mocno oparł na nich jej księgi (ustawił deski ... drągi ... słupy).-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:19

Epifania i Bazylea:

„Rozbił też i namiot nad przybytkiem, i położył przykrycie namiotu nad nim z wierzchu, tak jako był Pan rozkazał Mojżeszowi” — Przedstawił doktrynę i praktykę usprawiedliwienia z wiary przez zasługę Chrystusa jako odpowiednie przykrycie Kościoła (rozpiął namiot nad przybytkiem), oraz teoretycznie i praktycznie przedstawił okup jako przykrycie tej doktryny i praktyki, a także uczynił Kościół pozornie nieatrakcyjnym, a nawet odpychającym dla kościoła nominalnego (położył przykrycie na nim), tak jak polecił Mu Bóg (rozkazał Mojżeszowi).-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:20

Paruzja (C.T. Russell):

„ubłagalnię” — które z Cherubami i z światłem reprezentują Jehowę.

Epifania i Bazylea:

„Potem wziąwszy świadectwo, włożył je do skrzyni, i przewlókł drążki u skrzyni, i włożył ubłagalnią z wierzchu na skrzynię” — W Sobie samym począwszy od Jordanu do Kalwarii, a w Kościele – od Pięćdziesiątnicy wprowadza do nowych stworzeń Boskie prawo, przygotowując je jako antytypiczną skrzynię świadectwa (świadectwo włożył do skrzyni). Służy jej zawartością Starego i Nowego Testamentu (założył drążki) oraz dostosowuje antytypiczną Skrzynię do sprawiedliwości, jako wsparcie sprawiedliwości, mocy i miłości Jehowy (włożył ubłagalnię na wierzch skrzyni).-E11'598

2 Księga Mojżeszowa 40:21

Epifania i Bazylea:

„I wniósł skrzynię do przybytku, i zawiesił oponę zakrycia, i zasłonił skrzynię świadectwa” — Podał prawdę na temat Kościoła jako skarbnicy całego planu Boga, przedstawił Siebie w stanie gotowym do wzbudzenia z martwych i stania się częścią tej skarbnicy, od Paschy 1878 przez pierwsze zmartwychwstanie czyni świętych jej częścią, a pozostałych z nich uczyni jej częścią do listopada 1956.-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:22

Epifania i Bazylea:

„Postawił i stół w namiocie zgromadzenia ku północnej stronie przybytku przed zasłoną” — Nasz Pan podał odpowiednie nauki, które umieściły Kościół w Świątnicy, w jego urzędzie karmienia braci chlebem żywota w celu wzrastania w każdym dobrym słowie i uczynku w łaskach w ich wędrówce do nieba (postawił stół w namiocie), tak by w Świątnicy mógł wykonywać tę pracę, która jest ważniejsza od pracy oświecania braci, tak jak miłość jest z pewnością ważniejsza od wiedzy (po północnej stronie).-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:23

Paruzja (C.T. Russell):

„chleby” — figura na Słowo Boże, Prawdę.

Epifania i Bazylea:

„I sporządził na nim (ułożył) sporządzenie chlebów przed Panem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Następnie w słusznym czasie ze Słowa Bożego podał klasie Chrystusa odpowiedni pokarm na czasie, dotyczący dzieła budowania łask, w jej funkcji podawania go braciom (ułożył na nim chleby pokładne), jako służbę w sprawach dotyczących Pana (przed Panem), i zgodnie z poleceniem Boga (rozkazał Mojżeszowi).-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:24

Epifania i Bazylea:

„Postawił też świecznik w namiocie zgromadzenia na przeciwko stołowi ku południowej stronie przybytku” — Umieścił klasę Chrystusa w Świątnicy w funkcji oświecania braci (postawił świecznik w namiocie), by wykonywał Swą szczególną pracę w związku z antytypicznym stołem i zgodnie ze Swoją pracą jako antytypiczny Stół (naprzeciw stołu). Praca ta nie była tak ważna, jak praca antytypicznego Stołu, tak jak udzielanie prawdy nie jest tak ważne, jak udzielanie ducha prawdy i jak wiedza nie jest tak ważna, jak miłość (po południowej stronie; 1 Kor. 13:2).-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:25

Epifania i Bazylea:

„Zapalił też lampy przed Panem, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi” — Podobnie, dla każdego z siedmiu okresów Kościoła uczynił jasną prawdę na czasie i sprawił, by klasa Chrystusa w funkcji oświecania braci udzielała im jej (zapalił lampy), jak polecił Bóg (rozkazał Mojżeszowi).-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:26

Epifania i Bazylea:

„Postawił i ołtarz złoty w namiocie zgromadzenia przed zasłoną” — Podał stosowne nauki i umieścił klasę Chrystusa w Świątnicy jako tych, którzy by wejść do Świątnicy Najświętszej, mają ofiarować się aż do śmierci, tak jak widzą to Bóg i wierni, w funkcji zachęcania, pocieszania, napominania, naprawiania i karcenia braci, zależnie od potrzeby, w ich ofiarowaniu się wśród ognistych prób (postawił ołtarz złoty w namiocie). Nasz Pan sprawił, że wyborne ludzkie zdolności – w Jego przypadku rzeczywiście doskonałe, a w przypadku Kościoła doskonałe w sposób poczytany – w czasie ich ofiary stykały się z ognistymi próbami, z których powstawały łaski, jako coś bardzo przyjemnego przed Bogiem.-E11'599

2 Księga Mojżeszowa 40:27

Paruzja (C.T. Russell):

„kadzenie wonne” — wyobraża najlepsze pragnienia serca.

Epifania i Bazylea:

„I kadził na nim kadzeniem wonnem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Stały się one modlitwami i wzmocniły skuteczność modlitw klasy Chrystusa (palił na nim wonne kadzidło), tak jak Mu polecono (rozkazał Mojżeszowi).-E11'600

2 Księga Mojżeszowa 40:28

Epifania i Bazylea:

„Potem zawiesił zasłonę we drzwiach przybytku” — Podał także odpowiednie nauki i uczynił braci martwymi dla siebie i świata, by mogli stać się żywymi dla Boga.-E11'600

2 Księga Mojżeszowa 40:29

Epifania i Bazylea:

„Nadto ołtarz postawił całopalenia przede drzwiami przybytku namiotu zgromadzenia, i ofiarował na nim całopalenie i ofiarę suchą, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Następnie podał stosowne nauki i na antytypicznym Dziedzińcu postawił klasę Chrystusa, widzianą przez usprawiedliwionych w jej funkcji zachęcania, pocieszania itp. braci, ofiarujących w ognistych próbach wszystko co ludzkie (postawił ołtarz całopalenia przed drzwiami namiotu). Sprawił, by klasa Chrystusa ofiarowała na nim wszystko co ludzkie, jako dowód Boskiego przyjęcia jej ofiary (całopalenie), w formie głoszenia prawdy (ofiara śniedna),

„tak jak Mu polecił Bóg (rozkazał Mojżeszowi).” — E11'600

2 Księga Mojżeszowa 40:30

Epifania i Bazylea:

„Potem postawił wannę między namiotem zgromadzenia, a między ołtarzem, w którą nalał wody dla umywania” — Podał odpowiednie nauki i postawił Biblię w jej funkcji oczyszczania z wszelkiej nieczystości ciała i ducha (postawił umywalnię) i używał jej w tej roli w celu oczyszczania tych, którym już przebaczono grzechy (między namiotem a ołtarzem), a także sprawił, by takie oczyszczające prawdy były obecne do oczyszczania ludu Bożego z nieczystości ciała i ducha (nalał wody do obmywania).-E11'600

2 Księga Mojżeszowa 40:31

Epifania i Bazylea:

„I umywali się z niej Mojżesz, i Aaron, i synowie jego, ręce swe i nogi swe” — Obmywanie w niej rąk i nóg przez Mojżesza jest typem rzeczywistej czystości Jezusa w służbie i charakterze jako Wykonawcy. Czynienie tego przez Aarona jest typem rzeczywistej czystości Jezusa w służbie i charakterze jako Najwyższego Kapłana. Obmywanie się synów Aarona przedstawia oczyszczenie się Kościoła z rzeczywistych nieczystości w służbie i charakterze jako kapłanów.-E11'600

2 Księga Mojżeszowa 40:32

Epifania i Bazylea:

„Gdy wchodzili do namiotu zgromadzenia, i gdy mieli przystępować do ołtarza, umywali się, jako rozkazał Pan Mojżeszowi” — Miało to miejsce zawsze wtedy, gdy mieli służyć w siedmiu funkcjach pokazanych w świątnicy i siedmiu funkcjach pokazanych w dziedzińcu (wchodzili do namiotu i do ołtarza, obmywali się), zgodnie z Boskim poleceniem danym Jezusowi (rozkazał Mojżeszowi).-E11'601

2 Księga Mojżeszowa 40:33

Epifania i Bazylea:

„Na ostatek wystawił sień około przybytku i ołtarza, i zawiesił zasłonę w bramie sieni. A tak dokończył Mojżesz roboty onej” — Przybytek przedstawia Jezusa i Kościół jako miejsce, w którym przebywa Bóg, jako miejsce spotkania Boga i ludu oraz miejsce, w którym Bóg lud błogosławi. Zazwyczaj przybytek na puszczy jest figurą na Chrystusa (Głowę i Ciało) w czasie doświadczeń upokorzenia ich w Wieku Ewangelii, a zaś świątynia Salomona przedstawia ich uwielbienie w czasie Tysiąclecia. Znajdujemy jednak w Biblii słowo „przybytek" również zastosowane do działalności Tysiąclecia (Obj. 21:3-5), jak i słowo „Świątynia" zastosowane do warunków Wieku Ewangelii (1 Kor. 3:16, 17; 6:19; Efez. 2:20-22; 1Piotra 2:5; Obj. 11:19; 15:6,8;16:1). (TP 1974, s. 13) Wzniesienie przybytku jest rozwinięciem klasy Chrystusowej we Wieku Ewangelii jako miejsca przebywania Boga, spotkania Jego z ludem Bożym i błogosławienia mu. Ten pozaobrazowy przybytek nie istniał przed poświęceniem naszego Pana, gdy pozafiguralny dziedziniec, miedziany ołtarz i miedziana umywalnia zaczęły swe istnienie, a także pierwsza zasłona oraz Najwyższy Kapłan pochylający się pod nią. (TP 1974, s. 13) Przy Jego spłodzeniu z Ducha powstała pozaobrazowa Świątnica i jej świecznik, stół z pokładanymi chlebami i złoty ołtarz. (TP 1974, s. 13) Przy Jego śmierci pozaobrazowa druga zasłona zaczęła istnieć, a przy Jego zmartwychwstaniu pozaobrazowa skrzynia Arki Przymierza i jej ubłagalnia, cherubiny i światło „szekinah" zostały połączone stanowiąc Świątnicę Najświętszą przychodzącą do egzystencji na ile to tyczyło Chrystusa. (TP 1974, s. 13) Przy zesłaniu Ducha Świętego pozaobrazowy dziedziniec, miedziany ołtarz i umywalnia oraz pierwsza zasłona zaczęły istnieć, o ile one przedstawiają Kościół gdy usprawiedliwione człowieczeństwo Kościoła zostało poświęcone; (TP 1974, s. 13) w tym samym czasie pozaobrazowa Świątnica i jej świecznik, stół i ołtarz zaczęły istnieć — przedstawiając Kościół — ponieważ rozpoczęło Się spłodzenie z Ducha pierwszych nowych stworzeń Kościoła. (TP 1974, s. 13) Od tego zaś czasu, gdy pozostałe części Chrystusa (Głowy i Ciała) zaczęły wchodzić w warunki przybytku, pozaobrazowy przybytek był w stanie wznoszenia. (TP 1974, s. 13) To wznoszenie przybytku zakończyło się na ile to dotyczy pozaobrazowego dziedzińca i Świątnicy włączając Kościół, w r. 1914, a od tego czasu nic więcej nie było do nich dodane. (TP 1974, s. 13) Poprzez cały Wiek Ewangelii pozaobrazowa druga zasłona była wznoszona, jeśli chodzi o indywidualnych wiernych, gdy dopełniali swego poświęcenia aż do śmierci, a zakończą je, gdy ostatni członek umrze. (TP 1974, s. 13) Od Nisan 16, 1878 r. powstawały pozaobrazowa Świątnica Najświętsza i skrzynia Arki Przymierza, jako przedstawiające Kościół; to będzie zakończone, gdy ostatni członek klasy Chrystusa przejdzie poza zasłonę. Ten to cały twórczy proces jest przedstawiony przez wznoszenie przybytku, a czasem tej pracy jest Wiek Ewangelii. Wynika z tego, że dzień z tego cytatu wyobraża cały Wiek Ewangelii. (TP 1974, s. 13) Jezus jako Wykonawca Boga podał stosowne nauki na temat usprawiedliwienia i wprowadził braci do stanu usprawiedliwienia, w którym byli otoczeni murem usprawiedliwiającej wiary (urządził dziedziniec), (TP 1974, s. 13) w pobliżu ofiarującego Kościoła, tak jak widzą go usprawiedliwieni (ołtarz) (TP 1974, s. 13) oraz Bóg i kapłani (wokoło przybytku). (TP 1974, s. 13) Podał także stosowne nauki i ukazał Jezusa jako sprawiedliwość dla pokutującego i wierzącego grzesznika (zawiesił zasłonę w bramie dziedzińca). (TP 1974, s. 13) W ten sposób Jezus zakończył pracę nad antytypicznym Przybytkiem (Mojżesz dokończył dzieła).-E11'601 (TP 1974, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 40:34

Paruzja (C.T. Russell):

„tedy obłok” — reprezentuje obecność Bożą.

„okrył namiot” — oznacza, że Bóg był środowiskiem wszelkiej dążności i działalności, przedstawionej w różnych organach ludzkiej myśli, organ duchowości zajmujący środowisko wierzchu głowy.

Epifania i Bazylea:

„Tedy okrył obłok namiot zgromadzenia, a chwała Pańska napełniła przybytek” — (obłok) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) Prawda na czasie (obłok) (TP 1974, s. 12) zawsze pozostawała nad Kościołem (okrył namiot), (TP 1974, s. 12) w wyniku czego mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość Boga napełniała klasę Chrystusa jako Przybytek Boga (chwała Pana napełniła przybytek).-E11'601 (TP 1974, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 40:35

Epifania i Bazylea:

„Tak, iż nie mógł Mojżesz wnijść do namiotu zgromadzenia; bo był nad nim obłok, a chwała Pańska napełniła była przybytek” — (obłok) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) Człowieczeństwo klasy Chrystusa (Mojżesz), (TP 1974, s. 12) a także człowieczeństwo innych nie mogło wejść ani przebywać w antytypicznej Świątnicy (nie mógł wejść do namiotu), (TP 1974, s. 12) ponieważ prawda na czasie spoczywała na Bożym Chrystusie, a duch prawdy napełniał Go jako nowe stworzenia (spoczywał na nim obłok, a chwała Pana napełniała przybytek; Obj. 15:8).-E11'601 (TP 1974, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 40:36

Epifania i Bazylea:

„A gdy odstępował obłok od przybytku, ruszali się synowie Izraelscy w ciągnieniu swem” — (obłok) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) W miarę jak prawda postępowała i rozwijała się, lud Boży wzrastał w znajomości, łasce i służbie.-E11'601 (TP 1974, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 40:37

Epifania i Bazylea:

„A jeźli nie odstępował obłok, nie ruszali się aż do dnia, którego odstępował” — (obłok) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) Lecz gdy prawda przestawała się rozwijać (obłok nie podnosił się), (TP 1974, s. 12) lud Boży wchodził w doświadczenia próbujące jego dotychczasowy rozwój (nie wyruszali). (TP 1974, s. 12) Trwało to tak długo, dopóki nie zaczęła być podawana postępująca prawda (aż do dnia, gdy znów się podniósł).-E11'601 (TP 1974, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 40:38

Epifania i Bazylea:

„A obłok Pański bywał nad przybytkiem we dnie, a ogień bywał w nocy nad nim przed oczyma wszystkiego domu Izraelskiego, ilekroć ciągnęli” — (obłok) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) W czasie Żniwa Żydowskiego i Żniwa Ewangelii szczególnie działała prawda Nowego Testamentu (obłok nad przybytkiem w dzień), (TP 1974, s. 12) a w okresie Interim i Epifanii szczególnie działała prawda Starego Testamentu (ogień w nocy). (TP 1974, s. 12) Te dwie formy prawdy w swych szczególnych okresach działania były publicznie przedstawiane całemu ludowi Bożemu Wieku Ewangelii – nominalnemu i prawdziwemu (przed oczyma całego domu Izraelskiego), (TP 1974, s. 12) wśród ich wszystkich doświadczeń postępu i sprawdzania tego postępu, od antytypicznego Egiptu do antytypicznego Kanaanu (w ciągu całej ich wędrówki).-E11'601,602 (TP 1974, s. 12)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 40

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.