2 Księga Mojżeszowa 34

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 34 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 34 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciesz sobie dwie tablice kamienne, podobne pierwszym, a napiszę na tychże tablicach słowa, które były na tablicach pierwszych, któreś stłukł.

2 A bądź gotów rano, że wstąpisz jutro na górę Synaj, i staniesz przede mną na wierzchu tej góry.

3 Ale żaden niech nie wstępuje z tobą, a nikt też niech nie będzie widziany po wszystkiej górze; ani owce, ani woły, niech się nie pasą przeciwko tej górze.

4 Tedy wyciosał Mojżesz dwie tablice kamienne, podobne pierwszym; i wstawszy rano, wstąpił na górę Synaj, jako mu rozkazał Pan, wziąwszy w ręce swe dwie tablice kamienne.

5 I zstąpił Pan w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem Pan.

6 Bo przechodząc Pan przed twarzą jego, wołał: Pan, Pan, Bóg miłosierny i litościwy, nie rychły do gniewu, a obfity w miłosierdziu i w prawdzie;

7 Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, gładzący nieprawość i przestępstwo i grzech, nie usprawiedliwiający winnego, nawiedzając nieprawość ojcowską w synach i w synach synów ich do trzeciego i do czwartego pokolenia.

8 Pospieszywszy się tedy Mojżesz nachylił się ku ziemi i pokłonił się,

9 I rzekł; Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, Panie, niech idzie proszę Pan w pośrodku nas, lud bowiem ten twardego karku jest, a odpuść nieprawości nasze, i grzech nasz, a miej nas za dziedzictwo.

10 Który odpowiedział: Oto, Ja postanowię przymierze; przed wszystkim ludem twoim czynić będę cuda, które nie były czynione po wszystkiej ziemi i we wszystkich narodziech; i obaczy wszystek lud, między którymeś ty, sprawę Pańską; bo straszne będzie to, co Ja uczynię z tobą.

11 Strzeżże tego, co Ja rozkazuję tobie: Oto, Ja wypędzę przed obliczem twojem Amorejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka.

12 Strzeżże się, abyś snać nie stanowił przymierza z obywatelami ziemi onej, do której ty wnijdziesz, żebyć to nie było sidłem pośrodku ciebie.

13 Przetoż ołtarze ich zburzycie, bałwany ich połamiecie, i gaje ich święcone wyrąbiecie.

14 Nie będziesz się kłaniał bogu innemu, przeto że Pan jest, zawistny imię jego, Bóg zawistny jest;

15 By snać, uczyniwszy przymierze z obywatelami tej ziemi, gdyby oni cudzołożyli z bogami swymi, i ofiarowali bogom swym, ciebie nie wezwali, a jadłbyś z ofiar ich:

16 I brałbyś z córek ich żony synom swym, i cudzołożyłyby córki ich z bogi swymi, a przywiodłyby syny twoje do wszeteczeństwa z bogi swymi.

17 Bogów odlewanych nie czyń sobie.

18 Święto przaśników zachowywać będziesz; przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Abib; albowiem tegoż miesiąca Abib wyszedłeś z Egiptu.

19 Wszystko, co otwiera żywot, moje jest; i wszystko z dobytku twego cokolwiek samcem jest, pierworodne i z owiec, i z wołów;

20 Ale pierworodne oślę odkupisz owcą; a jeźlibyś go nie odkupił, złamiesz mu szyję. Każdego pierworodnego z synów twych odkupisz, i nie ukażą się przed twarz moję próżni.

21 Sześć dni robić będziesz, a dnia siódmego odpoczniesz; czasu orania i czasu żniwa odpoczniesz.

22 Święto Tygodni uczynisz też sobie, w pierwiastki żniwa pszenicznego, i święto zbierania na skończeniu roku.

23 Trzy kroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem Panującego Pana, Boga Izraelskiego.

24 Albowiem wypędzę narody przed tobą, a rozszerzę granice twoje; i nie będzie pożądał nikt ziemi twojej, gdy pójdziesz, abyś się ukazał przed obliczem Pana Boga twego trzy kroć do roku.

25 Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwi ofiary mojej, i nie zostanie nic do jutra z ofiary obchodu święta przejścia.

26 Pierwiastki pierwszych urodzajów ziemi twej przyniesiesz w dom Pana Boga twego. Nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego.

27 Zatem rzekł Pan do Mojżesza: Napisz sobie te słowa, bo według słów tych postanowiłem z tobą przymierze, i z Izraelem.

28 I był tam z Panem czterdzieści dni i czterdzieści nocy; chleba nie jadł, i wody nie pił; i napisał Pan na tablicach słowa przymierza, dziesięć słów.

29 I stało się, gdy zstępował Mojżesz z góry Synaj, a dwie tablice świadectwa miał w ręku Mojżesz, gdy zstępował z góry, że nie wiedział Mojżesz, iżby się lśniła skóra twarzy jego, gdy Pan mówił z nim.

30 I ujrzeli Aaron, i wszyscy synowie Izraelscy Mojżesza, a oto lśniła się skóra twarzy jego, i bali się przystąpić do niego.

31 Ale zawołał na nich Mojżesz, i nawrócili się ku niemu Aaron, i wszystkie książęta zgromadzenia, i mówił Mojżesz do nich.

32 Potem też przyszli wszyscy synowie Izraelscy, którym przykazał wszystko, co mówił Pan z nim na górze SYnaj.

33 A póki Mojżesz mówił z nimi, miewał na twarzy swojej zasłonę;

34 Ale gdy wchadzał Mojżesz przed twarz Pańską, aby rozmawiał z nim, odejmował zasłonę, póki nie wyszedł; a wyszedłszy, mówił do synów Izraelskich, co mu było rozkazano.

35 Widzieli tedy synowie Izraelscy twarz Mojżeszową, że się lśniła skóra twarzy Mojżeszowej; i kładł zaś Mojżesz zasłonę na twarz swoję, póki nie wszedł aby mówił z nim.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 34

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 34:1

Paruzja (C.T. Russell):

„napisz na tablicach” — to figuruje ponowne napisanie prawa Bożego na sercach ludzkich podczas 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciesz sobie dwie tablice kamienne, podobne pierwszym, a napiszę na tychże tablicach słowa, które były na tablicach pierwszych, któreś stłukł” — Jak zauważyliśmy powyżej, Jezus dozwolił na to, by prawdy na temat wysokiego powołania i restytucji zostały obalone w umysłach Jego ludu przez stale rozwijane błędy okresu pergameńskiego. Bóg zobowiązał Jezusa do przywrócenia tych prawd w Paruzji i Epifanii (rzekł do Mojżesza: Wyciosaj sobie dwie tablice kamienne, takie jak poprzednie) zapewniając Go, że w tych dwóch naukach odtworzy te same myśli, jakie podał w Żniwie Żydowskim (wypiszę słowa, które były na poprzednich tablicach), które Jezus usunął w okresie pergameńskim, dopuszczając do zastąpienia ich w umysłach ludu Bożego przez postępujące błędy tego okresu (które potłukłeś).-E11'437

2 Księga Mojżeszowa 34:2

Epifania i Bazylea:

„A bądź gotów rano, że wstąpisz jutro na górę Synaj, i staniesz przede mną na wierzchu tej góry” — Bóg rozkazał, by na początku poranka Tysiąclecia – w październiku 1874 – był On gotowy (gotów rano) do rozpoczęcia przygotowywania tych dwóch prawd i wejścia w tym czasie w warunki Królestwa (wstąp rano na górę Synaj) oraz sprawowania urzędu przedstawiciela Boga (stań tam przede mną; dosłownie: stań tam ze mną) jako Głowy klasy Królestwa (na szczycie góry).-E11'437

2 Księga Mojżeszowa 34:3

Epifania i Bazylea:

„Ale żaden niech nie wstępuje z tobą, a nikt też niech nie będzie widziany po wszystkiej górze; ani owce, ani woły, niech się nie pasą przeciwko tej górze” — Żadna ludzka istota nie może wejść do uwielbionej klasy Królestwa (niech nikt z tobą nie wchodzi) ani w jakimkolwiek czasie okazywać się jako należąca do tej klasy (nie pokazuje się na górze). Bóg nakazał ponadto, by nikt z braci nie mających urzędów (owiec) ani braci sprawujących urzędy (wołów) nie przywłaszczał sobie korzyści wbrew Królestwu (niech się nie pasą na stokach tej góry).-E11'437

2 Księga Mojżeszowa 34:4

Epifania i Bazylea:

„Tedy wyciosał Mojżesz dwie tablice kamienne, podobne pierwszym; i wstawszy rano, wstąpił na górę Synaj, jako mu rozkazał Pan, wziąwszy w ręce swe dwie tablice kamienne” — Jezus przygotował więc te dwie wielkie prawdy do rozpowszechniania w Kościele i świecie (wyciosał dwie tablice, takie jak poprzednie). Natychmiast też – w październiku 1874 – zajął Swe stanowisko w Królestwie (wstał wcześnie rano i wstąpił na górę), zgodnie z Boskim planem (jak mu Pan nakazał), podejmując służbę dla tych dwóch wielkich prawd (do ręki wziął dwie tablice).-E11'438

2 Księga Mojżeszowa 34:5

Epifania i Bazylea:

„I zstąpił Pan w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem Pan” — Przez prawdę Bóg osobiście podjął działania na rzecz Królestwa (zstąpił w obłoku), wspierając naszego Pana w sprawach Królestwa (stanął z nim), podając poselstwo objawiające chwalebny charakter Boga (obwieszczał imię).-E11'438

2 Księga Mojżeszowa 34:6

Epifania i Bazylea:

„Bo przechodząc Pan przed twarzą jego, wołał: Pan, Pan, Bóg miłosierny i litościwy, nie rychły do gniewu, a obfity w miłosierdziu i w prawdzie” — Bóg w obecności Jezusa działającego przez gwiazdę Laodycei aktywnie rozpoczął objawiać prawdę, ukazując doskonałość Swych przymiotów (wołał) – mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości (Pan [Jehowa]) – charakteru (Pan) i istoty (Bóg). Następnie Bóg przez prawdę wyjaśnił Jezusowi w gwieździe Laodycei szczegóły zalet Swego charakteru. Najpierw pokazał Swą miłość w łasce wysokiego powołania (litościwy) i restytucji (miłosierny). Następnie ukazał Mu w nich Swą moc, która czyni Go nierychłym do gniewu i złości (nierychły do gniewu; hebrajskie słowo sugeruje także wyrozumiałość). Po trzecie, Bóg okazał obfitość Swej miłości i sprawiedliwości, połączonych w pełnej uczuć dobroci (miłosierdziu; dosłownie: miłującej dobroci), a wreszcie obfitość Swej mądrości (prawdy). Taki charakter objawia się zarówno w wysokim powołaniu, jak i w restytucji.-E11'438

2 Księga Mojżeszowa 34:7

Epifania i Bazylea:

„Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, gładzący nieprawość i przestępstwo i grzech, nie usprawiedliwiający winnego, nawiedzając nieprawość ojcowską w synach i w synach synów ich do trzeciego i do czwartego pokolenia” — Później Bóg ukazał Jezusowi w Posłanniku Laodycei połączenie miłości i sprawiedliwości w usprawiedliwieniu – zarówno w tym, jak i w następnym Wieku. Możliwość taka jest wynikiem zasługi ofiar za grzech (zachowujący miłosierdzie dla tysięcy). Dzięki przyjmowanej wiarą zasłudze Chrystusa bez ograniczeń przebacza obecnie rzeszom usprawiedliwionych z wiary, a w Tysiącleciu wszystkim zmarłym – zarówno tym w procesie umierania, jak i tym w stanie śmierci (przebaczający). Przebaczenia dokonuje sprawiedliwość, natomiast miłość dostarczyła zasługi, czyniącej sprawiedliwość skłonną do przebaczania. Wybacza ona błąd (nieprawość), złe uczynki (występek) i dziedziczone zło (grzech). Nie uczyni tego jednak nie licząc się ze sprawiedliwością, która domaga się zapłacenia kary (nie usprawiedliwiający winnego), ponieważ by przebaczyć, sprawiedliwość musi otrzymać zadośćuczynienie, którym jest przejęcie przez Chrystusa kary grzesznika, przykrycie Jego zasługą jego grzechów i stanie się jego sprawiedliwością. Poprzez prawa dziedziczenia Boska sprawiedliwość karze za grzechy przodków przez bezpośrednie skutki sięgające trzeciego i czwartego pokolenia (nawiedzający winę ojców w synach i wnukach do trzeciego i czwartego pokolenia).-E11'438

2 Księga Mojżeszowa 34:8

Epifania i Bazylea:

„Pospieszywszy się tedy Mojżesz nachylił się ku ziemi i pokłonił się” — Przy tak wspaniałej manifestacji Boskiego charakteru, pokazanej w prawdzie Laodycei, Jezus, reprezentowany w członkach gwiezdnych, na każdym etapie jej odsłaniania od razu (śpiesznie) odczuwał i wyrażał głęboką cześć (pochylił się aż do ziemi) i pełnił odpowiednią służbę (złożył pokłon).-E11'439

2 Księga Mojżeszowa 34:9

Epifania i Bazylea:

„I rzekł; Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, Panie, niech idzie proszę Pan w pośrodku nas, lud bowiem ten twardego karku jest, a odpuść nieprawości nasze, i grzech nasz, a miej nas za dziedzictwo” — Następnie Jezus w członkach gwiezdnych Laodycei modlił się, by Bóg zamieszkał w Jego ludzie Paruzji i Epifanii (niech idzie w pośrodku nas) uzasadniając udzielenie tej łaski po pierwsze tym, że uzyskał On w Swych członkach gwiezdnych łaskę u Niego (znalazłem łaskę), pomimo tego, że lud Boży Paruzji i Epifanii w swych mniej wiernych członkach winny był uporu (twardego karku); po drugie tym, że Bóg wybaczył im ich błędy (nieprawość) i grzechy (grzech); po trzecie tym, że Bóg uczynił ich Swym szczególnym skarbem (dziedzictwem).-E11'439

2 Księga Mojżeszowa 34:10

Epifania i Bazylea:

„Który odpowiedział: Oto, Ja postanowię przymierze; przed wszystkim ludem twoim czynić będę cuda, które nie były czynione po wszystkiej ziemi i we wszystkich narodziech; i obaczy wszystek lud, między którymeś ty, sprawę Pańską; bo straszne będzie to, co Ja uczynię z tobą” — Bóg oznajmił ponadto naszemu Panu działającemu w członkach gwiezdnych Laodycei, że daje im prawdę paruzyjną i epifaniczną (przymierze). Oświadczył także, że w tych dwóch okresach, przy współpracy Chrystusa, dokona wspaniałych dzieł – w Paruzji dokona zżęcia pszenicy oddzielonej od kąkolu i zwiąże kąkol, a w Epifanii spali go, oddzieli Maluczkie Stadko od Wielkiej Kompanii, rozwinie Wielką Kompanię oraz Młodocianych Godnych jako klasy, obali królestwo szatana i wyzwoli Kościół, Wielką Kompanię i Młodocianych Godnych (cuda, jakie się nie działy po całej ziemi i u żadnych narodów). Na koniec, Bóg zapewnił Chrystusa w tych dwóch członkach gwiezdnych, że cały Boży lud Paruzji i Epifanii otrzyma zrozumienie Jego wspaniałych dzieł (cały lud ujrzy dzieło Pana), także i ci spośród nich, wśród których działał nasz Pan w tych dwóch członkach gwiezdnych (wśród którego przebywasz). Przez moc Jezusa te Boskie dzieła u niektórych wzbudzają cześć, u innych strach (straszne będzie to, co Ja z tobą [przez ciebie] uczynię).-E11'439

2 Księga Mojżeszowa 34:11

Epifania i Bazylea:

„Strzeżże tego, co Ja rozkazuję tobie: Oto, Ja wypędzę przed obliczem twojem Amorejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka” — Bóg obiecuje ponadto, że nasz Pan Jezus podejmie wszelkie przygotowania i zarządzenia, by poprowadzić ich (pójdzie Anioł mój przed tobą) przeciwko różnym formom grzechu (Amorejczykom – mieszkańcom gór), tchórzostwu (Hetejczykom – lękowi), samolubstwu (Ferezyjczykom – chłopom), światowości (Kananejczykom – kupcom), sekciarstwu (Hewejczykom – wieśniakom) i przesiewawczości (Jebuzejczykom – młócącym), które Pan zniszczy w Swym wiernym ludzie (wytępię ich).-E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:12

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:12,15; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:13

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:24; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:14

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:13; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:15

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:32,33; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:16

Epifania i Bazylea:

„I brałbyś z córek ich żony synom swym, i cudzołożyłyby córki ich z bogi swymi, a przywiodłyby syny twoje do wszeteczeństwa z bogi swymi” — Lud Boży nie miał przyjmować urzędowych władz (córek – w.16) w pogańskich i innych fałszywych religiach ani łączyć ich ze swymi własnymi ruchami (synami), ponieważ te władze byłyby sprawowane nieprawnie z powodu postępowania według ich fałszywych nauk i praktyk (za ich bogami), przez co wprowadziliby w błąd ruchy ludu Bożego (ich bogami).-E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:17

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:23; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:18

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:15; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:19

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.13:12; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:20

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.13:13; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:21

Paruzja (C.T. Russell):

„dnia siódmego odpoczniesz” — figura na 1000-lecie.

Epifania i Bazylea:

„dnia siódmego odpoczniesz” — Cotygodniowy sabat stanowi typ naszego odpocznienia w usprawiedliwieniu z wiary, zaliczonych nam przez wiarę błogosławieństw Tysiąclecia.-TP 83'67; zobacz: 2Moj.23:21; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:22

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:16; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:23

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:17; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:24

Epifania i Bazylea:

„Albowiem wypędzę narody przed tobą, a rozszerzę granice twoje; i nie będzie pożądał nikt ziemi twojej, gdy pójdziesz, abyś się ukazał przed obliczem Pana Boga twego trzy kroć do roku” — Bóg zobowiązuje się przy współpracy Swego ludu (przed tobą) umożliwić mu pokonanie wszelkiego zła, pleniącego się w ich cielesnym umyśle, sercu i woli (wypędzę narody) i udzielić im rozwoju umysłu, serca i woli (rozszerzę granice twoje). Miał również sprawić, by nikt nie próbował posiąść ich rozwoju w sferze prawdy i jej ducha (nie będzie pożądał nikt ziemi twojej), w doświadczaniu przez nich usprawiedliwienia jako antytypicznej Paschy, spłodzenia z Ducha jako antytypicznej Pięćdziesiątnicy oraz stanowiska w klasie w czasie próby jako antytypicznego Święta Namiotów, które są trzema głównymi doświadczeniami ludu Bożego (abyś się ukazał trzy razy w roku).-E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:25

Paruzja (C.T. Russell):

„przy kwasie” — kwas symbol grzechu, błędu, zepsucia.

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:18; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:26

Epifania i Bazylea:

zobacz: 2Moj.23:19; -E11'440

2 Księga Mojżeszowa 34:27

Epifania i Bazylea:

„Zatem rzekł Pan do Mojżesza: Napisz sobie te słowa, bo według słów tych postanowiłem z tobą przymierze, i z Izraelem” — Ojciec rozkazał naszemu Panu Jezusowi działającemu w członkach gwiezdnych Laodycei wyjaśnić prawdę Paruzji i Epifanii (spisz sobie te słowa), mówiąc, że przez tę prawdę Bóg objawił Swe cele Jezusowi w odpowiednich członkach gwiezdnych oraz Swemu ludowi (według słów tych zawarłem przymierze z tobą i Izraelem).-E11'441

2 Księga Mojżeszowa 34:28

Paruzja (C.T. Russell):

„był tam z Panem” — w naturalny sposób był wzmocniony by mógł znieść chwałę Bożą.

„Słowa Przymierza” — Prawo Zakonu było całe wyrażone w streszczeniu w dziesięciu przykazaniach. "Ale teraz nasz Kapłan tym zacniejszego urzędu dostąpił, im jest pośrednikiem lepszego przymierza, które lepszymi obietnicami jest utwierdzone". Żyd.8:6.

Epifania i Bazylea:

„I był tam z Panem czterdzieści dni i czterdzieści nocy; chleba nie jadł, i wody nie pił; i napisał Pan na tablicach słowa przymierza, dziesięć słów” — wyobraża okres Epifanii 1914-1954r. (TP 1926, s. 39) Skoro 40 dni i nocy pierwszego przebywania Mojżesza z Bogiem na górze Synaj (2 Moj. 24:18) są typem dzieła Jezusa w stosunku do Boga w Paruzji, 40 dni drugiego pobytu muszą być typem dzieła naszego Pana w stosunku do Boga w Epifanii. Jest to jednak szczególny i kontrastowy obraz. Ogólny niekontrastowy obraz chronologiczny jest taki, jak go pokazaliśmy: pierwsze 40 dni reprezentują czas od wniebowstąpienia naszego Pana aż do okresu pergameńskiego; drugie 40 dni reprezentuje pozostałą część Wieku Ewangelii, a szczególnie Żniwo w szerokim tego słowa znaczeniu, tzn. Paruzję i Epifanię, jak pokazują to nasze powyższe wyjaśnienia. W tym czasie, obejmującym 80 lat z dodatkiem 25 miesięcy zachodzenia na Bazyleę – od października 1874 do listopada 1956 r., (TP 1926, s. 39) nasz Pan w odpowiednich członkach gwiezdnych, łącznie z ostatnimi dwoma, nie przyjmował żadnych władz, przywilejów ani prerogatyw Królestwa Tysiąclecia (nie jadł chleba i nie pił wody). (TP 1926, s. 39) Jednak przy końcu tego okresu Bóg stopniowo objawi wszystko, co jest w Biblii (spisał na tablicach słowa przymierza, dziesięć słów).-E11'441 (TP 1926, s. 39)

2 Księga Mojżeszowa 34:29

Paruzja (C.T. Russell):

„gdy Mojżesz” — figuruje Chrystusa w Chwale.

„zstępował z góry” — figuruje wtóre przyjście Chrystusa.

„dwie tablice świadectwa” — figuruje Nowe Przymierze.

„lśniła się twarz jego” — figuruje duchową chwałę Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy zstępował Mojżesz z góry Synaj, a dwie tablice świadectwa miał w ręku Mojżesz, gdy zstępował z góry, że nie wiedział Mojżesz, iżby się lśniła skóra twarzy jego, gdy Pan mówił z nim” — (się lśniła skóra twarzy jego) wyobraża chwałę klasy Chrystusowej, której świat nie może widzieć. (TP 1926, s. 39) ma podwójne zastosowanie: (TP 1926, s. 39) jedno na Paruzję i Epifanię, (TP 1926, s. 39) a drugie na Tysiąclecie. (TP 1926, s. 39) Nasz umiłowany Pastor podał nam to drugie w D str. 629, akapit 2 do str. 632, akapit 1 [w starym wydaniu str.776-778 – przypis tł.], dlatego naszą uwagę ograniczymy tutaj do tego pierwszego. (TP 1926, s. 39) Mojżesz reprezentuje tutaj oczywiście naszego Pana jako Nauczyciela prawdy paruzyjnej i epifanicznej. Po każdym otrzymaniu postępującego światła w Posłanniku Laodycei udzielał On go w nim Swemu ludowi (mając w ręku dwie tablice, gdy zstępował z góry). (TP 1926, s. 39) Przy otrzymywaniu tych objawień od Ojca (mówił z nim) (TP 1926, s. 39) postępująca prawda nie wydała Mu się oślepiająca, ponieważ nie była taką dla Niego (skóra jego twarzy lśniła; 2 Kor. 4:6).-E11'441 (TP 1926, s. 39)

2 Księga Mojżeszowa 34:30

Paruzja (C.T. Russell):

„bali się przystąpić” — jeżeli tylko odbicia chwały nie mogli znieść, jak człowiek mógłby znieść rzeczywistą chwałę tego, który jest wyobrażeniem istności Ojcowskiej.

Epifania i Bazylea:

„I ujrzeli Aaron, i wszyscy synowie Izraelscy Mojżesza, a oto lśniła się skóra twarzy jego, i bali się przystąpić do niego” — (lśniła się skóra twarzy jego) wyobraża chwałę klasy Chrystusowej, której świat nie może widzieć. (TP 1926, s. 39) Gdy jednak przedstawił On różne elementy prawdy braciom jako Swą symboliczną twarz, ci przyszli dwaj Posłannicy (Aaron; 2 Moj. 19:24) (TP 1926, s. 39) oraz pozostali bracia (synowie Izraelscy), (TP 1926, s. 39) widząc po raz pierwszy jej oślepiającą jasność (twarz lśniła), (TP 1926, s. 39) przestraszyli się (Iz. 6:5; Jer. 1:6; Ezech. 1:28; Dan. 8:27; 10:7-19). Szczególnie miało to miejsce w przesiewaniach przez nietaktowne wypowiedzi braci, które oślepiały nowych słuchaczy. Było to szczególnie prawdziwe w sześciu przesiewaniach, ponieważ prawda początkowo ich oślepiała, o czym wszyscy z doświadczenia wiemy w co najmniej jednym takim przypadku. To sprawiło, że wszyscy, którzy po raz pierwszy słyszeli tę prawdę – dwaj przyszli Posłannicy i pozostali bracia – bali się spoglądać na jej oślepiający blask i wejść w związane z nią doświadczenia. Z powodu błędów, jakie wyznawaliśmy przed przyjściem do prawdy, baliśmy się oczywiście jej początkowego zbliżenia się do nas i baliśmy się zbliżyć do niej, obawiając się także jej skutków w przesiewaniach (bali się przystąpić do niego).-E11'442 (TP 1926, s. 39)

2 Księga Mojżeszowa 34:31

Epifania i Bazylea:

„Ale zawołał na nich Mojżesz, i nawrócili się ku niemu Aaron, i wszystkie książęta zgromadzenia, i mówił Mojżesz do nich” — Jezus jednak nadal udzielał jej przez jąkających się braci, ludzi o dziwnej mowie (zawołał do nich; Iz. 28:11). Pierwsi na stosowne postępujące światło odpowiedzieli dwaj Posłannicy – każdy w swoim czasie (Aaron), następnie pielgrzymi, pomocniczy pielgrzymi i starsi (książęta zgromadzenia). To właśnie im, począwszy od stosownego Posłannika w każdym z okresów, a następnie innym przywódcom każdego okresu, Jezus objawiał prawdę (rozmawiał z nimi).-E11'442

2 Księga Mojżeszowa 34:32

Epifania i Bazylea:

„Potem też przyszli wszyscy synowie Izraelscy, którym przykazał wszystko, co mówił Pan z nim na górze Synaj” — Później Pan objawił to poselstwo pozostałym braciom.-E11'442

2 Księga Mojżeszowa 34:33

Paruzja (C.T. Russell):

„miał na twarzy zasłonę” — figuruje Ojców św. To pokazuje, że gdy chwała Pańska będzie objawiona, chwała duchowej osoby nie będzie mogła być widziana. Będzie zasłonięta.

Epifania i Bazylea:

„dopóki Mojżesz mówił z nimi, miał na twarzy zasłonę” — zasłona wyobraża St.G. (TP 1926, s. 39) Lecz gdy tylko dwaj Posłannicy w odpowiednich dla siebie okresach dostrzegli postępującą prawdę w jej rozwijających się elementach, Jezus używał ich jako zasłony, przez którą przemawiał do pozostałych, nie powodując doznawanego początkowo oślepienia, ponieważ przedstawiali ją oni w taktowny, logiczny i ujmujący sposób.-E11'443 (TP 1926, s. 39)

2 Księga Mojżeszowa 34:34

Epifania i Bazylea:

„Ale gdy wchadzał Mojżesz przed twarz Pańską, aby rozmawiał z nim, odejmował zasłonę, póki nie wyszedł; a wyszedłszy, mówił do synów Izraelskich, co mu było rozkazano” — zasłona wyobraża St.G. (TP 1926, s. 39) Posłannicy ci nie służyli między Bogiem a Chrystusem (zdejmował zasłonę), (TP 1926, s. 39) ponieważ Bóg rozmawiał z Nim wprost, bez jakiegokolwiek pośrednictwa (wchodził Mojżesz, by z nim rozmawiać). (TP 1926, s. 39) Działo się tak zawsze przy takich okazjach (póki nie wyszedł). (TP 1926, s. 39) Lecz jeśli chodziło o nauczanie braci przez Jezusa (a gdy wyszedł, mówił do synów izraelskich wszystko, co mu nakazano),-E11'443 (TP 1926, s. 39)

2 Księga Mojżeszowa 34:35

Epifania i Bazylea:

„Widzieli tedy synowie Izraelscy twarz Mojżeszową, że się lśniła skóra twarzy Mojżeszowej; i kładł zaś Mojżesz zasłonę na twarz swoję, póki nie wszedł aby mówił z nim” — zasłona wyobraża St.G. (TP 1926, s. 39) czynił to za pośrednictwem każdego z Posłanników w stosownym dla niego okresie (nakładał z powrotem zasłonę na twarz swoją), (TP 1926, s. 39) dopóki Bóg znowu nie rozmawiał z Nim (dopóki nie rozmawiał z nim). (TP 1926, s. 39) W ten sposób zapobiegał dostrzeganiu przez braci zbyt oślepiającej prawdy, jak było na początku, ponieważ bracia ci stale przedstawiali prawdę w ujmujący sposób (widzieli, że lśniła skóra).-E11'443 (TP 1926, s. 39)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 34

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.