2 Księga Mojżeszowa 15

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 15 — Biblia Gdańska

1 Zaśpiewał tedy Mojżesz i synowie Izraelscy tę pieśń Panu, a rzekli mówiąc: Śpiewać będę Panu, iż wielmożnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił w morze.

2 Moc moja i chwała moja Pan, bo mi się stał zbawieniem; ten jest Bogiem moim, przetoż przybytek wystawię mu; Bóg ojca mego, przetoż wywyższać go będę.

3 Pan, mąż waleczny, Pan imię jego.

4 Wozy Faraonowe i wojsko jego wrzucił w morze, a wybrani wodzowie jego potopieni są w morzu czerwonem.

5 Przepaści okryły je; poszli w głębią jako kamień.

6 Prawica twoja, Panie, uwielbiona jest w mocy, prawica twoja, Panie, potarła nieprzyjaciela.

7 A w wielkości Majestatu twego podwróciłeś przeciwniki twoje; puściłeś gniew twój, który je pożarł jako słomę.

8 A tchnieniem nozdrzy twoich zebrały się wody; stanęły jako kupa ciekące wody, zsiadły się otchłani w pośród morza.

9 Mówił nieprzyjaciel: Będę gonił, dogonię; będę dzielił łupy; nasyci się ich dusza moja, dobędę miecza mojego, wygładzi je ręka moja.

10 Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych.

11 Któż podobny tobie między bogami, Panie? któż jako ty wielmożny w świątobliwości, straszliwy w chwale, czyniący cuda?

12 Wyciągnąłeś prawicę twoję, pożarła je ziemia.

13 Prowadzisz w miłosierdziu twojem ten lud, któryś odkupił; poprowadzisz w możności twej do mieszkania świątobliwości twojej.

14 Usłyszą narodowie, zadrżą; boleść zdejmie obywatele Filistyńskie.

15 Tedy się polękają książęta Edomskie, mocarze Moabskie strach zdejmie; struchleją wszyscy obywatele Chananejscy.

16 Padnie na nie strach i lękanie; od wielkości ramienia twego umilkną jako kamień, aż przejdzie lud twój Panie, aż przejdzie lud ten, któregoś sobie nabył.

17 Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie; w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje.

18 Pan królować będzie na wieki wieczne.

19 Bo weszły konie Faraonowe z wozami jego, i z jezdnymi jego w morze, a obrócił Pan na nie wody morskie; ale synowie Izraelscy szli po suszy środkiem morza.

20 Tedy Maryja, prorokini, siostra Aaronowa, wzięła bęben w rękę swoję, a wyszły wszystkie niewiasty za nią z bębnami i muzyką.

21 I mówiła do nich Maryja: Śpiewajcie Panu, albowiem możnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił do morza.

22 Potem ruszył Mojżesz Izraela od morza czerwonego, i weszli w puszczą Sur; a idąc trzy dni przez puszczą, nie znaleźli wody.

23 A gdy przyszli do Mara, nie mogli pić wód z Mara, bo gorzkie były; dlategoż nazwano imię onego miejsca Mara.

24 Tedy szemrał lud przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić?

25 I wołał (Mojżesz) do Pana; a ukazał mu Pan drzewo, które gdy wrzucił do wód, stały się słodkie wody. Tam mu ustawił prawa i sądy, i tam go kusił;

26 I rzekł: Będzieszli pilnie słuchał głosu Pana Boga twego, a co dobrego w oczach jego czynić będziesz, i nakłonisz uszy ku przykazaniom jego, strzegąc wszystkich ustaw jego, żadnej niemocy, którąm dopuścił na Egipt, nie dopuszczę na cię; bom Ja Pan, który cię leczę.

27 I przyszli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wód, i siedmdziesiąt palm; i położyli się tam obozem nad wodami.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 15:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaśpiewał tedy Mojżesz” — śpiew ten figuruje pieśń wyzwolenia, o której jest wzmianka w księdze Objawienia. "Pieśń Mojżesza i Baranka". Uczeni dowodzą, że w pieśni tej słowa są przeplatane wyrazami egipskimi.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Wyobraża Jezusa i Kościół. (TP 1949, s. 34,35)

„i synowie Izraelscy” — klasy duchowe: St.G., M.G., W.G. i prawdopodobnie pokutujący aniołowie przywróceni do pierwotnego stanu. (TP 1949, s. 34,35)

„Śpiewać będę Panu” — to pokazuje, że tak w figurze jak i pozafigurze do obchodu przystępowały osoby pojedyńczo. Te słowa znaczą w pozafigurze iż każdy na niebie i na ziemi odda wieczną chwałę naszemu Bogu i Królowi. (TP 1949, s. 34,35)

„iż wielmożnie wywyższon jest” — Takim będzie dla Boga wynik Jego cudownego Planu Wieków. Triumf Jehowy jest powodem pieśni. (TP 1949, s. 34,35)

„konia” — wszelkie błędy. (TP 1949, s. 34,35)

„jezdnego” — wszyscy błądzący wodzowie. (TP 1949, s. 34,35)

„wrzucił w morze” — w wieczne zniszczenie. (TP 1949, s. 34,35)

2 Księga Mojżeszowa 15:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Moc moja Pan” — a nie ludzka moc.

Epifania i Bazylea:

„Moc moja...Pan” — Jezus i Kościół mogli właściwie powiedzieć "Moc moja...Pan", ponieważ Jehowa wzmocnił ich do dzieła wyzwolenia w Parousii i Epifanii i jeszcze ich wzmocni do tegoż dzieła w 1000-leciu i Małym Okresie. Myśl zatem jest, że jest to moc Jehowy, która dokonuje wyzwolenia. (TP 1949, s. 35)

„i chwała moja Pan” — [pieśnią moją Pan], On będzie tematem ich rozmów, świadectw i objawień. (TP 1949, s. 35)

„ten jest Bogiem moim” — Jehowa był i będzie dla nich potężnym Mocarzem. (TP 1949, s. 35)

„przetoż przybytek wystawię mu” — (błędnie przetłumaczone; powinno być: "chwalić Go będę"). Chwalenie Boga oznacza oznajmianie Jego charakteru, Słowa i dzieł. (TP 1949, s. 35)

„Bóg ojca mego” — zdaje się odnosić do Adama, który był ojcem ludzi przemienionych na istoty duchowe. (TP 1949, s. 35)

„przetoż wywyższać Go będę” — w swojej i drugich ocenie. (TP 1949, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 15:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan, mąż waleczny” — będzie również waleczny w czasie ucisku, który się zbliża.

Epifania i Bazylea:

„Pan , mąż waleczny” — znaczy, że Jehowa jest wojownikiem Prawdy, Mocy, Sprawiedliwości i Miłości (2Kor.10,4). (TP 1949, s. 35)

„Pan, imię Jego” — odnosi do Boskich przymiotów istoty i charakteru. (TP 1949, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 15:4

Epifania i Bazylea:

„Wozy” — organizacje. (TP 1949, s. 36)

„Faraonowe” — Szatana. (TP 1949, s. 36)

„wojsko jego” — jego zwolenników. (TP 1949, s. 36)

„wrzucił w morze” — zniszczył. (TP 1949, s. 36)

„a wybrani wodzowie” — (raczej wyborni); główni wodzowie ludzkich i duchowych stronników szatana. (TP 1949, s. 36)

„potopieni są” — przedstawia kompletność wiecznego unicestwienia głównych wodzów szatana. (TP 1949, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 15:5

Epifania i Bazylea:

„przepaści okryły je” — znikną na zawsze z widoku. (TP 1949, s. 36)

„poszli w głębie” — Pójdą w głębie, będąc zupełnie zniszczeni. (TP 1949, s. 36)

„jako kamień” — jak kamień wrzucony w wodę prędko dostaje się na dno. Tak ten obraz pokazuje, że nic nie potrafi ich zatrzymać od czynników i procesów dokonujących zniszczenia wtórą śmiercią. (TP 1949, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 15:6

Epifania i Bazylea:

„Prawica twoja” — główna moc wykonywana przez Chrystusa - Głowę i Ciało. (TP 1949, s. 36)

„uwielbiona jest w mocy” — objawia świetność Twej mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości. (TP 1949, s. 36)

„potarła nieprzyjaciela” — silnie podziałała na zbawionych i potępionych w Małym Okresie. Wspomnianym nieprzyjacielem jest szatan. (TP 1949, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 15:7

Epifania i Bazylea:

„A w wielkości Majestatu” — Boski majestat, czyli oznaka powagi i władzy Bożej wypływa z Jego przymiotów odnoszących się do Jego istoty i charakteru. (TP 1949, s. 36)

„podwróciłeś przeciwniki Twoje” — Te przymioty w swojej wielkości i wyższości ściągną wszystkich z wysokich miejsc i wielkich dzieł, którzy w Małym Okresie stawią Bogu opór w Jego zamiarach, odnoszących się do dobra i jego sympatyków i zła i jego sympatyków. (TP 1949, s. 36)

„puściłeś gniew Twój” — znaczy iż On daje zlecenie Chrystusowi (Głowie i Ciału), by wykonał moc Jego w formie kary. (TP 1949, s. 36)

„który pożarł je jako słomę” — [ściernie]; Następstwem tego karania jest zniszczenie, które pożera grzeszników jako ściernie. (TP 1949, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 15:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Tchnieniem” — ruach, duch niewidzialna siła.

Epifania i Bazylea:

„A tchnieniem nózdrz Twoich” — wschodni wiatr, w wyrażeniu tchnienie nozdrzy przedstawia wiatr gniewu Bożego. (TP 1949, s. 36)

„zebrały się wody... w pośród morza” — Moc Boża w gniewie na narzędzia, procesy i warunki wtórej śmierci zagrażające wiernym, otwarła drogę posłuszeństwa dla Jego ludu jako warunku, przez który Bóg miał ich wybawić. To spowodowało, że narzędzia i procesy wtórej śmierci miały być zgromadzone daleko od nich, aby im nie szkodziły; tym sposobem posłuszeństwo było tą gruntowną ścieżką dla wiernego ludu Bożego w czasie gdy byli na próbie życia wśród niebezpieczeństw wtórej śmierci. (TP 1949, s. 36)

2 Księga Mojżeszowa 15:9

Epifania i Bazylea:

„Mówił nieprzyjaciel” — Faraon w figurze - szatan w pozafigurze. (TP 1949, s. 37)

„będę gonił” — będę kusił do grzechu klasę restytucyjną. (TP 1949, s. 37)

„dogonię” — pociągnę ich znowu do grzechu. (TP 1949, s. 37)

„będę dzielił łupy” — rodzaj ludzki ponownie w moim posiadaniu podzielę na poddanych i niewolników pomiędzy moich sprzymierzeńców i założę inne królestwo podobne mojemu poprzedniemu. (TP 1949, s. 37)

„nasyci się ich dusza moja” — stanę się znowu zadowolonym władcą nad nimi. (TP 1949, s. 37)

„dobędę miecza mego” — przedstawię moje nauki w taki sposób, że pobiją wszystkie wysiłki zwalczenia ich. (TP 1949, s. 37)

„wygładzi je ręka moja” — (powinno być: posiądzie je ręka moja); ja znowu stanę się ich panem i właścicielem. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wionąłeś wiatrem” — ruach, duch niewidzialna siła.

Epifania i Bazylea:

„Wionąłeś wiatrem Twym” — Tyś Panie użył Twojej mocy przeciwko szatanowi i jego wojsku. (TP 1949, s. 37) [ruach]; jako niewidzialna moc. (TP 1985, s. 29)

„okryło je morze” — moc Twoja podziałała, że narzędzia i procesy wtórej śmierci zostały obrócone przeciwko nim, grzebiąc ich w stan wtórej śmierci. (TP 1949, s. 37)

„połknieni są jako ołów” — pokazana jest tu prędkość umierania od tych narzędzi i procesów. (TP 1949, s. 37)

„w wodach gwałtownych” — pokazana jest tu wielka moc narzędzi i procesów wtórej śmierci. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Pomiędzy bogami” — będą się go bać ponad wszystkich bogów, rządców.

Epifania i Bazylea:

„Któż podobien Tobie między bogami” — Która potężna istota duchowa może się z Tobą równać. (TP 1949, s. 37)

„wielmożny w świętobliwości” — tzn. doskonały w mądrości, władzy sprawiedliwości i miłości, każdy przymiot doskonały sam w sobie, doskonały w stosunku do drugich przymiotów i wszystkie przymioty w doskonałej zgodzie, doskonale dominują nad Jego innymi łaskami. (TP 1949, s. 37)

„straszliwy w chwale” — (raczej "godzien wielkiej czci"); tzn. że wszystkie Boskie zalety charakteru są czcigodne. (TP 1949, s. 37)

„czyniący cuda” — tzn. spełniający cudowne dzieło w wybawieniu sprawiedliwych i wytraceniu niesprawiedliwych. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:12

Epifania i Bazylea:

„Wyciągnąłeś” — użyłeś do wykonania Twojej mocy. (TP 1949, s. 37)

„prawicę Twoje” — Chrystusa (Głowę i Ciało). (TP 1949, s. 37)

„pożarła je ziemia” — pożarła ich wtóra śmierć. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:13

Epifania i Bazylea:

„Prowadzisz w miłosierdziu Twoim ten lud, któryś odkupił” — (prowadziłeś); Wybraną część ludu Bożego W.Ew. wyprowadził Bóg z pozafiguralnego Egiptu w Parousii i Epifanii; a w 1000-leciu i w Małym Okresie reszta Jego ludu, włączając St.G. i M.G. zostanie wyprowadzona z związków grzechu i po za niebezpieczeństwa wtórej śmierci do Wieków przyszłych, następujących po Małym Okresie, przedstawionych przez wschodni brzeg Morza Czerwonego. (TP 1949, s. 37)

„Poprowadzisz w możności twej do mieszkania świętobliwości twojej” — mieszkaniem świętobliwości, które już nigdy nie będzie zmazane grzechem, błędem i ich skutkami, będzie niebo dla zbawionych klas duchowych, a ziemia dla zbawionej ludzkości. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:14

Epifania i Bazylea:

„usłyszą” — zrozumią, że zbłądzili. (TP 1949, s. 37)

„narodowie” — odnosi się do pięciu klas przesiewaczy i przesiewek po 1000-letnich. (TP 1949, s. 37)

„zadrżą” — będą przerażeni, gdy spostrzegą, że zostali usidleni. (TP 1949, s. 37)

„boleść” — przy końcu Małego Okresu, gdy zauważą odstępcy swój przykry stan, wtedy zostaną ogarnięci smutkiem, gdyż zrozumieją, że zgrzeszyli i że będą musieli umrzeć wtórą śmiercią. (TP 1949, s. 37)

„obywatele Filistyńskie” — [Filistyni - wieśniacy; przedstawiają sekciarzy. (2Sam.5,17-25; 8,1)]; wskazuje na pierwsze i piąte po 1000-letnie przesiewanie i na jego przesiewaczy i przesiewki. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:15

Epifania i Bazylea:

„polękają się” — ich lękiem będzie przerażenie, jakie odczują gdy dowiedzą się, że zostali zwiedzeni i że zwodzili drugich, a przez to zostali skazani na wtórą śmierć. (TP 1949, s. 37)

„książęta Edomskie” — niewierzący przesiewacze jacy zjawią się po 1000-leciu w Małym Okresie. (TP 1949, s. 37)

„mocarze Moabskie” — są to wodzowie przesiewania kombinacji, którzy nastaną po 1000-leciu. (TP 1949, s. 37)

„strach zdejmie” — czyli obezwładni, gdy dowiedzą się o naturze swoich czynów i o następstwach. (TP 1949, s. 37)

„struchleją” — wyobraża że zginą w zatraceniu przesiewacze i przesiewki starający się o wprowadzenie reformy, czyli ulepszeń, według ich błędnych poglądów. (TP 1949, s. 37)

„obywatele Chananejscy” — wyobrażają przesiewaczy i przesiewki, jacy powstaną z ruchu reformy. (TP 1949, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 15:16

Epifania i Bazylea:

„strach i lękanie” — Ta kombinacja pokazuje jak wielkie będzie ich przerażenie. (TP 1949, s. 38)

„od wielkości ramienia Twego” — mocy Chrystusa - Głowy i Ciała. (TP 1949, s. 38)

„umilkną jako kamień” — staną się nieczynnymi (tj gdzieś pomiędzy 06.2911r., a 10.2914r.). (TP 1949, s. 38)

„aż przejdzie lud Twój Panie” — aż cała próba ludu Bożego zakończy się (10.2914r.). (TP 1949, s. 38)

2 Księga Mojżeszowa 15:17

Paruzja (C.T. Russell):

„wprowadzisz je i wszczepisz je na górze” — tj w królestwie, które Bóg przygotował dla świętych i świata.-49

„któreś ku mieszkaniu Swemu sprawił” — Chrystus (Głowa i Ciało) jest mieszkaniem Boga i miejscem Jego odpocznienia i błogosławienia.-49

„w świątnicy” — określenie Królestwa.-49

Źródła: 49'38

2 Księga Mojżeszowa 15:18

Epifania i Bazylea:

„Pan królować będzie” — Bóg przez Chrystusa jako Swego Namiestnika. (TP 1949, s. 38)

2 Księga Mojżeszowa 15:19

Epifania i Bazylea:

„konie” — doktryny. (TP 1949, s. 38)

„Faraonowe” — szatana. (TP 1949, s. 38)

„z wozami” — organizacjami. (TP 1949, s. 38)

„i z jezdnymi jego” — duchowymi i ludzkimi wodzami w złym. (TP 1949, s. 38)

„w morze” — niebezpieczeństwa wiecznego uniceswienia. (TP 1949, s. 38)

„obróciłeś na nie wody morskie” — wieczne zniszczenie. (TP 1949, s. 38)

„ale synowie Izraelscy” — wierni. (TP 1949, s. 38)

„szli” — zachowywali się posłusznie. (TP 1949, s. 38)

„po suszy” — nieuszkodzeni w sposobie posłuszeństwa. (TP 1949, s. 38)

„środkiem morza” — wśród niebezpieczeństw wtórej śmierci. (TP 1949, s. 38)

2 Księga Mojżeszowa 15:20

Epifania i Bazylea:

„Maria” — mówcze narzędzia podporządkowane Starożytnym i M.G. są przedstawione przez Marię. Oni zdają się odpowiadać „synom” (z Joela 2:28 i z Izaj. 60:4). (TP 1973, s. 73) Maria prowadząca niewiasty w śpiewaniu tej pieśni jest typem quasi-wybranych, szczególnie Poświęconych Obozowców Epifanii i „wierzących Żydów, którzy w czasach Starego Testamentu nie byli wierni na tyle, by stać się Starożytnymi Godnymi, ani w Wieku Ewangelii dostatecznie wiernymi, by zostać przeniesionymi z Mojżesza do Chrystusa ... i wierzących pogan w Wieku Ewangelii, którzy choć wierni do śmierci w usprawiedliwieniu nie poświęcili się". (TP 1979, s. 28)

„wszystkie niewiasty” — wierna klasa restytucyjna. (TP 1949, s. 34,39) Te niewiasty przedstawiają jedyną inną zbawioną klasę oprócz klas już opisanych, mianowicie „córki” Chrystusa, o których mówi Joel 2:28 i Izaj. 60:4, tzn. tych wiernych członków klasy restytucji, którzy w obecnym życiu byli niewierzącymi żydami i poganami. (TP 1973, s. 73) niewiasty przedstawiają niewybranych „niewierzących Żydów i pogan z czasów przedtysiącletnich, którzy będą wiernymi jako restytucjoniści”. (TP 1979, s. 28)

„siostra” — bliskie pokrewieństwo do klas przedstawionych w Aaronie. (TP 1949, s. 34,39) Zauważmy, że Maria w tej łączności jest nazwana nie siostrą Mojżesza, ale siostrą Aarona. (TP 1973, s. 73) Antytypowa Maria, quasi-wybrani, szczególnie Poświęceni Obozowcy Epifanii, będą specjalnymi pomocnikami, symboliczną siostrą, Starożytnych i Młodocianych Godnych, aratytypowego Aarona. (TP 1979, s. 28)

„Aaronowa” — Aaron na wiek 1000-lecia przedstawia klasy St.G. i M.G. (TP 1949, s. 34,39)

„wzięła bęben” — (tamburyn) reprezentuje najważniejszy utwór literacki jaki będzie użyty na ziemi w pozafiguralny obchodzie; utwór ten będzie o wiele ważniejszy od utworów jakie będą tworzone przez innych z klasy restytucyjnej. (w hebrajskim nazwa podana z naciskiem). (TP 1949, s. 34,39)

„wszystkie niewiasty” — wierna klasa restytucyjna, która była w tym życiu niewierzącymi żydami i poganami. (TP 1949, s. 34,39)

„z bębnami” — utwory literackie tworzone przez niższą od Marii klasę restytucyjną po Małym Okresie. (TP 1949, s. 34,39)

„z muzyką” — z harmonijnymi Prawdami. (TP 1949, s. 34,39)

2 Księga Mojżeszowa 15:21

Epifania i Bazylea:

„I mówiła do nich” — [i odpowiedziała im (na ich śpiew)]; to znaczy że niewiasty przyłączyły się do śpiewu mężczyzn. To pokazuje, że klasy restytucyjne przyłączą się do klas duchowych w wysławianiu Boga. (TP 1949, s. 34,39,40)

„Maria” — wierna klasa restytucyjna. (TP 1949, s. 34,39,40) Maria prowadząca niewiasty w śpiewaniu tej pieśni jest typem quasi-wybranych, szczególnie Poświęconych Obozowców Epifanii i „wierzących Żydów, którzy w czasach Starego Testamentu nie byli wierni na tyle, by stać się Starożytnymi Godnymi, ani w Wieku Ewangelii dostatecznie wiernymi, by zostać przeniesionymi z Mojżesza do Chrystusa ... i wierzących pogan w Wieku Ewangelii, którzy choć wierni do śmierci w usprawiedliwieniu nie poświęcili się". (TP 1979, s. 28)

„śpiewajcie Panu” — {Maria wołała do mężczyzn), śpiew wyobraża oznajmianie Boskich czynów zwycięstwa w pokonaniu grzechu, błędu i ich skutków. To wyobraża jak wierni synowie Chrystusa wołać będą na zbawione klasy duchowe, aby dalej prowadziły śpiew.- (TP 1949, s. 34,39,40)

2 Księga Mojżeszowa 15:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Uszli 3 dni” — typem na ostatnią część piątego, cały szósty i początek siódmego tysiącletniego dnia, period niełaski Izraela.

Epifania i Bazylea:

„Potem ruszył Mojżesz Izraela od morza czerwonego” — podróż Izraela od m. Czerwonego do góry Synaj przedstawia postęp Duchowego Izraela od Zielonych Świątek do roku 1874 - 1878 i dalej, według tego jak postępowały różne stopnie ustanowienia Królestwa czyli góry Syon. (TP 1935, s. 72) Jest dwojakie doświadczenie przy Morzu Czerwonym: rzeczywiste wyzwolenie, które nastąpi w Tysiącleciu i przypisane wyzwolenie w usprawiedliwieniu z wiary, które należy do Wieku Ewangelii. Z punktu widzenia tego przypisanego wyzwolenia prowadzenie Izraelitów przez Mojżesza od Morza Czerwonego przedstawia prowadzenie pozafiguralnego Izraela przez naszego Pana w Wieku Ewangelii do doświadczeń Wieku Ewangelii, ponieważ maszerowanie od Morza Czerwonego do góry Synaj i Przymierza Zakonu przedstawia postęp ludu Bożego w Wieku Ewangelii od Zielonych Świątek aż do Królestwa Tysiącletniego i Nowego Przymierza. (TP 1975, s. 30)

„i weszli w puszczą Sur” — [Sur - twierdza broniąca Egipt]; Natychmiast po Zielonych Świątkach Kościół wszedł w styczność z twierdzami imperium Szatana, tak jak one były przedstawione w kościelnictwie żydowskim i w pogańskich świeckich i religijnych zarządzeniach. (TP 1975, s. 30)

„a idąc trzy dni” — trzydniowa podróż cielesnego Izraela od Morza Czerwonego przedstawia podróż Duchowego Izraela w piątym, szóstym i siódmym 1000-letnim dniu historii ludzkości. (TP 1935, s. 72) W zasadzie Kościół stawiał czoło tym samym warunkom przez większą część piątego, przez cały szósty i na początku siódmego tysiącletniego dnia historii ludzkiej. (TP 1975, s. 30)

„nie znaleźli wody” — brak wody przedstawia brak czystej Prawdy pomiędzy Żniwami i na początku drugiego Żniwa. (TP 1935, s. 72) W początkowej części siódmego tysiącletniego dnia [począwszy od r. 1872] przeważał wielki brak czystej i smacznej Prawdy oraz obecność gorzkich doświadczeń. (TP 1975, s. 30)

2 Księga Mojżeszowa 15:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Wód z Mara” — figuruje nadzieję wiecznego życia pod Prawem Zakonu.

„bo gorzkie były” — figuralnie zakażone grzechem. Lud Boży po opuszczeniu świata, zaraz zaczyna doznawać przykrych doświadczeń.

Epifania i Bazylea:

„nie mogli pić wód Mara, bo gorzkie były” — doświadczenie w Mara przedstawia, jak doświadczenia życiowe bez orzeźwienia Chrystusowego są gorzkie; (TP 1935, s. 72) a także jak bez prawdziwych nauk Chrystusowych, nauki różnych wyznań chrześcijańskich są gorzkie. (TP 1935, s. 72) ponieważ w tym czasie przeważały nauki takie, jak np.: trójca, nieśmiertelność, wieczne męki, zupełne przeznaczenie niewielu do życia, a wielkiej większości do wiecznych mąk, próba ograniczona do obecnego życia, sądny dzień jako dzień wyroku, itd., itd. z wynikającymi z tego bardzo smutnymi doświadczeniami, które rzeczywiście były gorzkie. (TP 1975, s. 30)

2 Księga Mojżeszowa 15:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciw Mojżeszowi” — wyobraża Chrystusa Głowę i Ciało, Pośrednika Nowego Przymierza.

Epifania i Bazylea:

„szemrał lud przeciw Mojżeszowi... cóż będziemy pić” — Te gorzkie doktryny i doświadczenia spowodowały wiele szemrania wśród ludu Pańskiego, w którym on przez swoją postawę i czyny obciążał naszego Pana odpowiedzialnością za te błędy i za te gorzkie doświadczenia i narzekał, że nie mógł zaspokoić swego pragnienia i w sposób naganny zapytywał się, jakie nauki i doświadczenia powinien przyjąć. (TP 1975, s. 30)

2 Księga Mojżeszowa 15:25

Paruzja (C.T. Russell):

„I wołał Mojżesz” — typ na Chrystusa.

„Ukazał mu Pan drzewo” — wyobraża krzyż Chrystusowy. "Przeklęty każdy, który wisi na drzewie".

„Stały się słodkie” — wyobraża warunki 1000-lecia. Chrystus jest zdolny nasze przykre doświadczenia zamienić w błogosławieństwa.

Epifania i Bazylea:

„wołał (Mojżesz) do Pana” — Nasz Pan Jezus wiedząc, że Bóg był jedynym Źródłem i Dawcą potrzebnej Prawdy i stosownych doświadczeń, przedstawił tę sprawę Bogu. (TP 1975, s. 30,31)

„A ukazał mu Pan drzewo” — który wskazał naszemu Panu Jezusowi na ofiarę okupu (Gal. 3:13). (TP 1975, s. 30,31)

„które gdy wrzucił do wód stały się słodkie wody” — doświadczenia życiowe z Chrystusem stają się słodkie; (TP 1975, s. 30,31) Nauki uzdrowione z goryczy błędu przy pomocy naszego Pana są podawane wiernym. (TP 1975, s. 30,31) którą Pan Jezus za pośrednictwem ludu Pańskiego, szczególnie przez br. Russella, czyniąc z niej probierz Prawdy i stosując ją jako taką w sposób zbijający (wrzucił do wody), usunął wszystką gorzkość w wymienionych błędach i doświadczeniach i w ten sposób osłodził nauki i doświadczenia w błogosławione prawdy i dzieła Parusii. (TP 1975, s. 30,31)

„Tam mu ustawił prawa” — (dosłownie dekret); W tym związku Jezus nauczał paruzyjny lud Pański o przykazaniu ofiary, o poświęconym życiu. (TP 1975, s. 30,31)

„i sądy” — i o doktrynie okupu. (TP 1975, s. 30,31)

„i tam go kusił” — (tam go doświadczał, heb. słowo nasah w tym tekście znaczy próbować, doświadczać, wypróbować; to samo słowo nasah zostało przetłumaczone jako doświadczać w 16:4 i 20:20); tak samo w związku z nauką o okupie, o poświęconym życiu i o dwóch ofiarach za grzech Jezus doświadczał lud Pański, tak jak tego dowodzą stosowne doświadczenia paruzyjne. (TP 1975, s. 30,31)

Źródła: 35'72; 75'30,31;

2 Księga Mojżeszowa 15:26

Epifania i Bazylea:

„I rzekł” — Było to niewątpliwie podczas stosownych warunków paruzyjnych, iż Jezus obiecał przez Swoje mówcze narzędzia, szczególnie przez onego Sługę, (TP 1975)

„będzieszli pilnie słuchał głosu ... Boga” — że jeżeli lud Pański będzie wiernie przestrzegał Słowa Bożego. (TP 1975)

„a co dobrego... cynić będziesz” — i postępował zgodnie z Boską sprawiedliwością. (TP 1975)

„nakłonisz uszy ku przykazaniom jego” — zwracał uwagę na Jego szczegółowe zlecenia sprawiedliwości. (TP 1975)

„strzegąc wszystkich ustaw jego” — i przestrzegał wszystkich Boskich podsuniętych myśli o ofierze. (TP 1975)

„żadnej ... nie dopuszczę na cię, którąm dopuścił na Egipt” — to Bóg dopilnuje, aby żadna z win ludzi światowych przychodząca na sąd ze strony Pana jako duchowa choroba nie dotknęła duchowego Izraela. (TP 1975)

„Ja ... który cię leczę” — ponieważ Bóg zamierzył uzdrowić duchowe choroby Swego ludu. (TP 1975, s. 31)

2 Księga Mojżeszowa 15:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyszli do Elim” — Pan Bóg daje chwile odpoczynku i spokoju podczas podróży na chrześcijańskiej drodze.

„dwanaście źródeł” — typ na 12 Apostołów.

„siedemdziesiąt palm” — figuruje 70 uczniów, których Pan Jezus wysłał głosić Ewangelię Królestwa. Również wskazuje na wszystkich, którzy sprawowali tę usługę podczas całego W.Ew. aż do końca żniwa.

Epifania i Bazylea:

„i przyszli do Elim” — (dęby, mocarze). (TP 1935, s. 72) [Elim - drzewa, symbolicznie wielcy, Izaj. 61:3, natomiast trawa przedstawia zazwyczaj tych, którzy są prowadzeni]; Następne doświadczenie Kościoła przedstawione podczas podróży Izraela do góry Synaj i Przymierza Zakonu jest doświadczeniem z jego wodzami. Oni są wielkimi nie w oczach ludzi, ale w oczach Boga i Kościoła. (TP 1975, s. 31)

„dwanaście źródeł wód” — przedstawia dwunastu Apostołów. (TP 1929, s. 83) Apostołowie występują w dwóch zastosowaniach figury (TP 1958, s. 133) (mój dopisek: 1/ w Żniwie W. Żydowskiego i 2/ w okresie między Żniwami). (TP 1958, s. 133) Główni z tych wodzów to dwunastu Apostołów, jako zachowawcy Prawdy (Mat. 18:18), od których lud Pański w Wieku Ewangelii czerpał odświeżającą Prawdę (wodę). (TP 1975, s. 31)

„siedemdziesiąt palm” — przedstawia 70 podrzędnych proroków obu żniw. (TP 1929, s. 83) przedstawia 70 jednostek w trzech zastosowaniach figury. (TP 1958, s. 133) 70 generalnych starszych Żniwa Żydowskiego, Okresu Przejściowego i Żniwa Ewangelicznego, przez których lud Boży był chroniony, gdy znajdował się w stanie odosobnienia od świata. (TP 1975, s. 31) 70 uczniów upoważnionych przez naszego Pana do działania, których posługiwania są typem publicznych służb Wieku Ewangelii, aż do jego żniwa lub zakończenia. (TP 1978, s. 83)

„i położyli się tam obozem nad wodami” — doświadczenie w Elim przedstawia jak od mocarzów Pańskich świętych Apostołów i proroków W.Ew. nadeszło orzeźwienie i schronienie dla Duchowego Izraela w czasie jego podróżowania po puszczy. (TP 1935, s. 72) Te symboliczne źródła odświeżały lud Pański podczas jego podróży po puszczy (Psalm 23:2), a symboliczne palmy chroniły go przed ognistymi promieniami słońca pokuszenia świecącymi w jego stanie odosobnienia od świata (Mat. 13:6,21). U nich więc lud Boży znalazł odświeżenie i ochronę podczas wygnania na puszczy, uciekając się do nich po nie. Lud Boży doznawał tego doświadczenia przez cały Wiek, ale szczególnie to miało miejsce podczas Żniw, w których takie doświadczenia były najobfitsze. (TP 1975, s. 31)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.