2 Księga Mojżeszowa 36

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 36 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (38 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 36 — Biblia Gdańska

1 Tedy robił Besaleel, i Acholijab, i każdy mąż dowcipny, którym dał Bóg mądrość i rozum, aby umieli urobić każdą robotę ku usłudze świątnicy, wszystko, co rozkazał Pan.

2 I wezwał Mojżesz Besaleela, i Acholijaba, i każdego męża dowcipnego, któremu dał Pan mądrość w serce jego; każdego też, którego pobudziło serce jego, aby przystąpił do czynienia tej roboty.

3 I wzięli od Mojżesza wszystkie podarki, które byli przynieśli synowie Izraelscy na robotę ku usłudze świątnicy, aby ją wykonali; ale oni przynaszali do niego jeszcze dobrowolne dary na każdy poranek.

4 Tedy się zeszli wszyscy dowcipni, którzy robili wszelaką robotę świątnicy, każdy opuściwszy robotę swoję, którą czynili.

5 I rzekli do Mojżesza, mówiąc: Daleko więcej lud przynosi, niż potrzeba do wyrobienia tej usługi, którą rozkazał Pan uczynić.

6 Rozkazał tedy Mojżesz, aby obwołano w obozie mówiąc: Ani mąż, ani niewiasta niech więcej ni przynoszą ofiar na robienie świątnicy. I zabroniono ludowi, aby nie nosili.

7 Bo mieli potrzeb dostatek do wszystkiej roboty, aby ją wyrobili, i zbywało.

8 I urobili każdy dowcipny z rzemieślników tę robotę: przybytek z dziesięciu opon z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i szarłatu i z karmazynu dwa kroć farbowanego; z Cherubiny, robotą misterną robili je.

9 Długość opony jednej dwadzieścia i osiem łokci, a szerokość opony jednej na cztery łokcie; pod jedną miarą były wszystkie opony.

10 I spoił pięć opon jednę z drugą, także drugie pięć opon spoił jednę z drugą.

11 Naczynił też pętlic hijacyntowych po kraju opony jednej, na końcu, gdzie się spinać mają; także uczynił po kraju opony drugiej, na końcu, gdzie się spinać mają.

12 Pięćdziesiąt pętlic uczynił na oponie jednej, a pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony, któremi spojona była do drugiej; pętlica jedna przeciw drugiej była.

13 Uczynił też pięćdziesiąt haczyków złotych, a spiął opony jednę ku drugiej haczykami; i tak uczyniony jest przybytek jeden.

14 Urobił też opony z sierści koziej na namiot ku zakrywaniu przybytku z wierzchu, jedenaście opon urobił.

15 Długość opony jednej trzydzieści łokci, a cztery łokcie szerokość opony jednej; jednaż miara była tych jedenaście opon.

16 I spoił pięć opon osobno, a sześć opon osobno.

17 Uczynił też pętlic pięćdziesiąt po kraju jednej opony na końcu, gdzie się ma spinać; i pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony drugiej ku spinaniu.

18 Uczynił też haczyków miedzianych pięćdziesiąt, do spięcia namiotu, aby był jeden.

19 Nad to uczynił przykrycie na namiot z skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych na wierzch.

20 Naczynił też desek do przybytku z drzewa sytym stojących.

21 Dziesięć łokci długość deski, a półtora łokcia szerokość deski jednej.

22 Dwa czopy miała deska jedna, sporządzone jeden przeciwko drugiemu; tak uczynił u wszystkich desek przybytku.

23 Zgotował też i deski do przybytku, dwadzieścia desek ku stronie południowej, ku wiatrowi południowemu.

24 I czterdzieści podstawków urobił ze srebra pod dwadzieścia desek: dwa podstawki pod deskę jednę do dwóch czopów jej, także dwa podstawki pod deskę drugą do dwu czopów jej.

25 Także na drugiej stronie przybytku ku stronie północnej, uczynił dwadzieścia desek.

26 I czterdzieści podstawków ich srebrnych: dwa podstawki pod deskę jednę, i dwa podstawki pod deskę drugą.

27 Lecz na stronie przybytku ku zachodowi, uczynił sześć desek.

28 Dwie deski uczynił na węgłach po obu stronach przybytku;

29 A były spojone od spodku, także spojone były od wierzchu do jednegoż kolca; tak uczynił po obu stronach na dwu węgłach.

30 A tak było osiem desek, i podstawków ich srebrnych szesnaście podstawków, po dwu podstawkach pod każdą deską.

31 Naczynił i drągów z drzewa sytym; pięć do desek przybytku na jednę stronę;

32 Pięć także drągów do desek przybytku na drugą stronę, pięć też drągów do desek przybytku do obu węgłów, na zachód.

33 A uczynił też drąg pośredni, aby przechodził przez pośrodek desek od końca do końca.

34 A deski one powlókł złotem, i kolce do nich porobił ze złota, aby w nich drągi były, i powlókł drągi złotem.

35 Uczynił zaś zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego; robotą misterną uczynił to z Cherubiny.

36 A do niej nagotował cztery słupy z drzewa sytym, i powlókł je złotem, haki też ich były złote, i ulał do nich cztery podstawki srebrne.

37 Uczynił też zasłonę do drzwi namiotu z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, robotą haftarską.

38 A słupów do niej pięć z haczykami ich; i powlókł wierzchy ich i przepasania ich złotem, a podstawków ich było pięć miedzianych.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 36

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 36:5

Epifania i Bazylea:

„Daleko więcej lud przynosi, niż potrzeba do wyrobienia tej usługi” — Przy końcu Parousii miała się wypełnić Prawda na czasie i jej zarządzenia, w tych zarysach, które były na czasie, np.: zamknięcie drzwi wejścia do stanu spłodzenia z Ducha, zakończenie się Żniwa w jego żęciu i pokłosiu, pieczętowanie świętych na czołach itd. wszystko to dochodziło do swego ostatecznego miejsca przebywania; nie było więc potrzeba aby tę Prawdę dalej popierać przez zapraszanie nowych osób poświęcających się by się ubiegali o obietnice wysokiego powołania. Ponieważ w tym czasie było więcej poświęceń niż było potrzeba do celów Przybytku W.Ew. (TP 1957, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 36:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I hiacynt” — (niebieski), Symbol wierności.

„i szarłat” — (fioletowy), Symbol królewskości.

„I karmazyn” — (czerwony), Symbol okupu i krwi.

„I biały jedwab” — (płótno), Symbol sprawiedliwości.

2 Księga Mojżeszowa 36:13

Paruzja (C.T. Russell):

„haczyki złote” — w namiocie Zgromadzenia wszystko było ze złota, co wyobraża stan duchowy, i że wszyscy powołani, są powołani do uczestnictwa Boskiej natury.

2 Księga Mojżeszowa 36:14

Epifania i Bazylea:

„opony z sierści koziej” — symbolizuje Tymczasowe i Ożywione Usprawiedliwienie. (TP 1928, s. 84) (ta opona mogła być uprzędziona z wełny baranka [hebr. seh -- odnosi się do młodej owcy lub koźlęcia]); opona z sierści koziej, reprezentuje nas jako usprawiedliwionych, a jedna ta część złożona we dwoje na przodzie przybytku -- nasze usprawiedliwienie. (TP 1938, s. 37)

„jedenaście opon urobił” — 1/ dziesięć opon pokrytych baranimi skórami farbowanymi na czerwono wyobraża Usprawiedliwione człowieczeństwo Kościoła, jako pokryte zasługą Chrystusową. (TP 1928, s. 84) 2/ Jedenasta nieokryta opona -- to jest ta, która była podwojona w przedsionku Przybytku -- wyobraża usprawiedliwione człowieczeństwo, lecz nie Kościoła., lecz Usprawiedliwienie przez wiarę. (TP 1928, s. 84)

2 Księga Mojżeszowa 36:18

Paruzja (C.T. Russell):

„haczyki miedziane” — symbol doskonałej ludzkiej natury.

2 Księga Mojżeszowa 36:19

Paruzja (C.T. Russell):

„skóry borsukowe” — Symbol ludzkiego ciała.

Epifania i Bazylea:

„z skór baranich czerwono farbowanych” — opona ze skór baranich reprezentuje okup Chrystusa. (TP 1938, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 36:20

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:21

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15

2 Księga Mojżeszowa 36:22

Epifania i Bazylea:

„Dwa czopy” — (złote), symbolizują fakt, że są dwie Boskie doktryny, które mocno utwierdzają każdą księgę Biblii w Prawdzie Bożej. Tymi dwoma doktrynami są: (TP 1928, s. 76) 1/ Restytucja (Pieśń Mojżesza), (TP 1928, s. 76) 2/ Wysokie Powołanie (Pieśń Baranka). (TP 1928, s. 76)

„jeden przeciwko drugiemu” — równa odległość czopów jeden od drugiego, symbolizuje fakt, że te dwie części Biblii są Bosko zgodne jedna z drugą. (TP 1928, s. 76)

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:23

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:24

Paruzja (C.T. Russell):

„podstawki srebrne” — symbol duchowej natury (prawdy).

Epifania i Bazylea:

„podstawków urobił ze srebra” — podstawki srebrne -- przedstawiają fakt, że PRAWDA jest podstawą ksiąg biblijnych i że księgi te są Boskiego pochodzenia. (TP 1928, s. 76)

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

„do dwu czopów jej” — Dwa czopy (złote), symbolizują fakt, że są dwie Boskie doktryny, które mocno utwierdzają każdą księgę Biblii w Prawdzie Bożej. Tymi dwoma doktrynami są: (TP 1928, s. 76) 1/ Restytucja (Pieśń Mojżesza), (TP 1928, s. 76) 2/ Wysokie Powołanie (Pieśń Baranka). (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:25

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:26

Epifania i Bazylea:

„podstawków ich srebrnych” — podstawki srebrne -- przedstawiają fakt, że PRAWDA jest podstawą ksiąg biblijnych i że księgi te są Boskiego pochodzenia. (TP 1928, s. 76)

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:27

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:28

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:30

Epifania i Bazylea:

„Deski” — zobacz 2Moj.26:15 (TP 1928, s. 76)

„podstawków ich srebrnych” — podstawki srebrne -- przedstawiają fakt, że PRAWDA jest podstawą ksiąg biblijnych i że księgi te są Boskiego pochodzenia. (TP 1928, s. 76)

2 Księga Mojżeszowa 36:31

Epifania i Bazylea:

„Naczynił i drągów z drzewa sytym” — było 9 szeregów drągów -- licząc za szereg każdy z trzech rzędów po każdej z trzech stron Przybytku. (Licząc drągi pojedynczo było ich 15 sztuk). Symbolizują one te czysto historyczne księgi St.T., które historycznie utrzymują i wiążą razem księgi Pisma w jedną logiczną całość. Złote kolce symbolizują, że mają one nadaną od Boga władzę do wykonania tej pracy. Górny i dolny rząd, przez to że składały się z dwóch drągów, wyobrażały myśl, że każdy z nich wyobraża dającą oparcie księgę i fakt, że ma księgę towarzyszącą. (TP 1928, s. 74) Te księgi to: (TP 1928, s. 74) 1/ 1Mojżeszowa, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74) 2/ Jozuego, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74) 3/ Sędziów, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74) 4/ 1Samuelowa, - górny rząd; (TP 1928, s. 74) 5/ 2Samuelowa, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74) 6/ 1Królewska, - górny rząd ; (TP 1928, s. 74) 7/ 2Królewska, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74) 8/ 1Kroniki, - górny rząd; (TP 1928, s. 74) 9/ 2Kroniki, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74)

2 Księga Mojżeszowa 36:32

Epifania i Bazylea:

„drągów” — zobacz 2Moj.36:31. (TP 1928, s. 74)

2 Księga Mojżeszowa 36:33

Epifania i Bazylea:

„drąg” — zobacz 2Moj.36:31. (TP 1928, s. 74)

2 Księga Mojżeszowa 36:35

Paruzja (C.T. Russell):

„zasłonę” — symbol śmierci ludzkiego ciała.

Epifania i Bazylea:

„zasłonę” — (druga zasłona); symbolizuje śmierć ludzkiego ciała. (TP 1928, s. 75) W.G. nie przejdzie poza drugą zasłonę; albowiem wyrażenie "przejść poza wtórą zasłonę" daje do zrozumienia, że jednostka jest częścią Najwyższego Kapłana Świata, i przez śmierć opuszcza stan pozafiguralnego Miejsca Świętego, tj. stanu spłodzenia z Ducha, a wchodzi do stanu na poziomie Boskim. (TP 1952, s. 9)

2 Księga Mojżeszowa 36:36

Epifania i Bazylea:

„A do niej” — (pierwszej Zasłony) - przedstawia śmierć ludzkiego ciała. (TP 1928, s. 75,76)

„cztery słupy” — Słupy symbolizują dwa zbiory rzeczy: (TP 1928, s. 75,76) 1/ nowe stworzenia (TP 1928, s. 75,76) 2/ pewne księgi biblijne. Te księgi to: (TP 1928, s. 75,76) Odnoszące się do śmierci ludzkiego ciała - drugiej zasłony: (TP 1928, s. 75,76) 1/ Objawienie; (TP 1928, s. 75,76) 2/ Do Żydów; (TP 1928, s. 75,76) 3/ 1Piotra; (TP 1928, s. 75,76) 4/ 1Jana; (TP 1928, s. 75,76)

„haki też ich były złote” — złote haki podtrzymujące drugą Zasłonę symbolizują w jaki sposób nauki czterech odnoszących się do tego ksiąg w Boski sposób podają zgromadzonym w Świątnicy myśl o wierności aż do śmierci. (TP 1928, s. 75,76)

„podstawki srebrne” — podstawki srebrne -- przedstawiają fakt, że PRAWDA jest podstawą ksiąg biblijnych i że księgi te są Boskiego pochodzenia. (TP 1928, s. 75,76)

2 Księga Mojżeszowa 36:37

Paruzja (C.T. Russell):

„drzwi namiotu” — śmierć ludzkiej woli.

Epifania i Bazylea:

„zasłonę” — (pierwsza zasłona); symbolizuje śmierć ludzkiej woli. (TP 1928, s. 75) Pierwsza Zasłona przy wejściu do Świątnicy reprezentowała na W.Ew., aż do roku 1881, zasłonę cielesnego umysłu niedozwalającą osobie niepoświęconej pojmować głębokie rzeczy Boże. (TP 1960, s. 7)

2 Księga Mojżeszowa 36:38

Paruzja (C.T. Russell):

„a słupów do niej pięć” — reprezentuje Nowe Stworzenie w Chrystusie.

Epifania i Bazylea:

„do niej” — (pierwsza zasłona); symbolizuje śmierć ludzkiej woli. (TP 1928, s. 75,76)

„słupów ... pięć” — Słupy symbolizują dwa zbiory rzeczy: (TP 1928, s. 75,76) 1/ nowe stworzenia - które znajdują się w usprawiedliwionych ludzkich ciałach (podstawki miedziane). (TP 1928, s. 75,76) 2/ pewne księgi biblijne. Te księgi to: (TP 1928, s. 75,76) odnoszące się do śmierci ludzkiej woli - pierwszej zasłony: (TP 1928, s. 75,76) 1/ Ewangelia wg św. Mateusza; (TP 1928, s. 75,76) 2/ Ewangelia wg św. Marka; (TP 1928, s. 75,76) 3/ Ewangelia wg św. Łukasza; (TP 1928, s. 75,76) 4/ List Jakuba; (TP 1928, s. 75,76) 5/ List Judy; (TP 1928, s. 75,76)

„z haczykami ich” — złote haki podtrzymujące drugą Zasłonę symbolizują w jaki sposób nauki pięciu odnoszących się do tego ksiąg w Boski sposób podają zgromadzonym w pozafiguralnym Dziedzińcu myśl o poświęceniu. (TP 1928, s. 75,76)

„wierzchy ich” — Kapitele służyły jako korony dla filarów czyli słupów, a złote korony symbolizują Boskie upoważnienie, czy to jako nauczyciela, kapłana lub króla (Obj.4:4). Kapitele na szczytach słupów mówią symbolicznie, że odnoszące się do nich księgi, a zatem i ich pisarze, są od Boga upoważnionymi nauczycielami. (TP 1928, s. 75,76)

„przepasania ich” — Złote listewki (żerdzie łączące słupy jeden z drugim) zdają się symbolizować myśl, że odnoszące się do nich księgi, a zatem i ich pisarze, są przez Boga podtrzymani w swojej misji. (TP 1928, s. 75,76)

„podstawków ich było pięć miedzianych” — 1/ usprawiedliwione ludzkie ciała. (TP 1928, s. 75,76) 2/ przedstawiają myśl, że pięć ksiąg symbolizowanych przez słupy oparte na tych podstawkach, są pożyteczne dla tych co dopiero wystąpili, albo mają zamiar wstąpić ze stanu usprawiedliwionego w stan spłodzenia z Ducha Św. (TP 1928, s. 75,76)

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.