2 Księga Mojżeszowa 11

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (10 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 11 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza: Jeszcze jednę plagę przywiodę na Faraona, i na Egipt, potem wypuści was stąd; wypuści cale, owszem wypędzi was stąd.

2 Mówże teraz do uszu ludu, aby wypożyczył każdy od bliźniego swego, i każda u sąsiadki swej naczynia srebrnego, i naczynia złotego.

3 A dał Pan łaskę ludowi w oczach Egipczan, i był Mojżesz mąż bardzo wielki w ziemi Egipskiej, w oczach sług Faraonowych, i w oczach ludu.

4 Tedy rzekł Mojżesz: Tak mówi Pan: O północy Ja pójdę przez pośrodek Egiptu.

5 A umrze każde pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego Faraonowego, który miał siedzieć na stolicy jego, aż do pierworodnego niewolnicy, która jest przy żarnach, i każde pierworodne z bydląt.

6 A będzie krzyk wielki po wszystkiej ziemi Egipskiej, jaki przedtem nie był, i jaki potem nie będzie.

7 Ale u wszystkich synów Izraelskich nie ruszy językiem swym, ani pies, ani człowiek, ani bydlę, abyście wiedzieli, że Pan uczynił rozdział między Egipczany i między Izraelem.

8 I przyjdą ci wszyscy słudzy twoi do mnie, a kłaniać mi się będą, mówiąc: Wynijdź ty, i wszystek lud, który jest pod sprawą twoją; a potem wynijdę. I wyszedł od Faraona z wielkim gniewem.

9 I rzekł Pan do Mojżesza: Nie usłucha was Farao, abym rozmnożył cuda moje w ziemi Egipskiej.

10 Tedy Mojżesz i Aaron czynili te wszystkie cuda przed Faraonem; ale Pan zatwardził serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich z ziemi swojej.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeszcze jedną plagę” — typ na siódmą ostateczną plagę.

Epifania i Bazylea:

„plagę” — jest to dziesiąta plaga (śmierć pierworodnych). Ta pozafiguralna plaga zostanie wykonana podczas ucisku. (TP 1946, s. 31,46) jest tym samym co trzecia biada. (Obj.11:14). (TP 1946, s. 31,46) siódma plaga z Objawienia i dziesiąta plaga egipska, to są dwie ostatnie plagi jakie były wylane w pozafigurze. (TP 1934, s. 90)

„przywiodę na Faraona i na Egipt” — [hebrajskie słowo Mitzraim oznacza albo Egipt, albo Egipcjan]; Śmierć pozafiguralnych pierworodnych będzie bolesną dla szatana (faraona), którego pierworodni to rzymska hierarchia, która przynajmniej do listopada 1916 r. składała się z nowych stworzeń, i jego sług (Egipcjan), których pierworodni to inni zwyrodniali z nowych stworzeń, umrą wieczną śmiercią. (TP 1946, s. 31,46)

„potem wypuści was stąd” — pozafiguralna dziesiąta plaga zmusi szatana do wypuszczenia pozafiguralnego Izraela na wolność. (TP 1946, s. 31,46)

„owszem wypędzi was stąd” — wskazuje to na prześladowania, bojkoty, symboliczne ścięcia itp. jakie przypadną na lud Boży, gdy będzie wyrzucony z królestwa szatana. Odnosi się to do niesprawiedliwości jakich doznał lud Boży od pozafiguralnych Egipcjan podczas ucisku rozpoczynającego się w 1914 r. (TP 1946, s. 31,46)

2 Księga Mojżeszowa 11:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Pożyczyć” — Shaal, prosić, błagać.

Epifania i Bazylea:

„Mówże teraz” — (powinno być mówże proszę). (TP 1946, s. 47) Drugie słowo w wierszu 2 przetłumaczone na "teraz" powinno być podane "proszę", ponieważ taki błąd przeczy łączności i faktowi, że przemówienie nie było uczynione aż w 2Moj.12:35. (TP 1946, s. 47)

„do uszu ludu” — odnosi się nie tylko do niewiast, ale do mężczyzn. Z punktu wyrozumienia, że matki Izraelskie przedstawiają Prawdę i jej sług (Przymierze), a dzieci Izraelskie przedstawiają domowników wiary, to mężowie Izraelscy, jako głowy rodzin, przedstawiają Boga, zwłaszcza jak On działa przez naszego Pana i jego mówcze narzędzia w wydobywaniu Boskiej Prawdy (klejnotów ze złota i srebra) z nauk rozmaitych fałszywych chrystusów i systemów fałszywego proroka, przy końcu wieku. (TP 1946, s. 47)

„od bliźniego swego” — są figurą na fałszywe elementy ludzkie. (TP 1946, s. 47)

„u sąsiadki” — Nominalny Kościół (TP 1939, s. 39)

„naczynia srebrnego, i naczynia złotego” — (klejnotów), Boskie Prawdy. (TP 1939, s. 39)

„i szat” — łaski charakteru. (TP 1939, s. 39) zobacz 2Moj.3:21,22.

Źródła: 39'39; 46'47

2 Księga Mojżeszowa 11:3

Epifania i Bazylea:

„A Pan dał łaskę ludowi w oczach Egipczan” — (powinno być: "Ja dam (osobliwą) łaskę ludowi w oczach Egipczan"); cierpienia i prześladowania wyrządzone ludowi Bożemu (ponieważ Pan przez nie wyrabia w nas zalety charakteru) są nazwane łaską ludu Bożego, nie dlatego, że pozafiguralni Egipcjanie chcieli aby one takimi były, ale są łaską z powodu Boskiego kierownictwa.(1Piotr.2:19,20). (TP 1946, s. 47)

„i był Mojżesz mąż bardzo wielki w ziemi Egipskiej” — (powinno być: "i będzie"). Tak jak Mojżesz stał się bardzo wielkim w oczach Egipcjan i Izraelitów, tak nasz Pan stanie się bardzo wielkim przed światem i ludem Bożym z powodu trzeciej biady (TP 1946, s. 47)

2 Księga Mojżeszowa 11:4

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Mojżesz: Tak mówi Pan:” — przedstawia iż nasz Pan bierze pozafiguralne poselstwo z Biblii i głosi je publicznie przez Swoje mówcze narzędzia, Kościół, jako pochodzące z Biblii Słowo Boże. (TP 1946, s. 47,48) Pan pozafiguralnie przepowiedział przez Kościół, że ucisk przyjdzie w 1914 r. (TP 1946, s. 47,48)

„O północy” — (tutaj występuje wyrażenie około północy, "o północy" -podaje 2 Moj. 12:29); różnica wskazuje na dwa odmienne stopnie wojny światowej, która będąc początkiem ucisku, jest zarazem początkiem tego co zadaje dziesiątą plagę lub trzecią biadę. Wojna światowa rozpoczęła się 1 sierpnia 1914 r., a 21 września, w czasie zakończenia się " czasów pogan", weszła w okres wojny okopowej i od tego czasu zaczęła osłabiać narody. Rozumiemy, że wyrażenie "około północy" wyobraża początek Boskiego wyjścia by rozpocząć zadawanie pozafiguralnej dziesiątej plagi przez rozpoczęcie wojny światowej 1 sierpnia 1914 r. (TP 1946, s. 47,48) Okres Parousii i Epifanii, razem 80 lat stanowi tę pozafiguralną noc. Część nocy przed północą była Parousią, a po północy Epifanią. (TP 1946, s. 47,48)

„Ja pójdę przez pośrodek Egiptu” — przedstawia, że przez zarys wojny światowej od 1 sierpnia do 21 września 1914 r, On przystąpił do pracy zadawania dziesiątej plagi w samym środku chrześcijaństwa - po całej Europie, która jest środowiskiem chrześcijaństwa. (TP 1946, s. 47,48)

2 Księga Mojżeszowa 11:5

Epifania i Bazylea:

„A umrze” — wielki ucisk nie jest dziesiątą plagą - ale środkiem przez, który nastąpi zniszczenie. Zniszczenie klasy wtórej śmierci jest dziesiątą plagą. (TP 1946, s. 48)

„każde pierworodne w ziemi Egipskiej” — oryginalnie wszyscy z nowych stworzeń są pozafiguralnymi pierworodnymi Izraelitami i dlatego są nazwani Kościołem pierworodnych. (Żyd. 12:23). Ci z nowych stworzeń, którzy popełnili grzech na śmierć, umierają jako pozafiguralni pierworodni Izraelscy, zobrazowani przez takich Izraelitów, którzy wyszli z pod dachu domów zabezpieczonych dla wszystkich będących wewnątrz, przez pokropione odrzwia i nadproża. Gdy tacy umarli jako pozafiguralni Izraelici, tj. gdy wyrok wtórej śmierci był wydany na nich, a nie jego wykonanie, to od tej chwili zostali zamienieni na pozafiguralnych Egipcjan. (TP 1946, s. 48)

„pierworodnego Faraonowego” — przedstawia papiestwo. Każdy członek hierarchii rzymskiej był nowym stworzeniem. (TP 1946, s. 48)

„od ... aż do” — żaden z tych pierworodnych nie będzie ocalony; lecz wszyscy będą wytraceni w czasie ucisku. Ani jeden z nich nie przeżyje do królestwa 1000-lecia. (TP 1946, s. 48)

„pierworodnego niewolnicy” — przedstawia członków wtórej śmierci, którzy należą do najbiedniejszej sekty w Chrześcijaństwie. (TP 1946, s. 48)

„i każde pierworodne z bydląt” — przedstawiają człowieczeństwo klasy wtórej śmierci. Wytracenie pierworodnych z bydląt pokazuje, że klasa wtórej śmierci będzie zupełnie wytracona. (TP 1946, s. 48)

2 Księga Mojżeszowa 11:6

Epifania i Bazylea:

„A będzie wielki krzyk” — przedstawia groźbę jaką nasz Pan uczynił przez Kościół od czasu krótko przed rokiem 1914 do listopada 1916, o gorzkim żalu, jakiego doświadczą pozafiguralni Egipcjanie, gdy się dowiedzą, że ich główni wodzowie religijni - z kleru i świeccy pasterze i przedniejsi z trzody - poszli na wtórą śmierć. (TP 1946, s. 49)

2 Księga Mojżeszowa 11:7

Epifania i Bazylea:

„nie ruszy” — zwolennicy sekciarstwa, bestii i fałszywego proroka, gdy dowiedzą się o losie pasterzy, będą ... zamieszani do tego stopnia w swoich poglądach, że nie będą mogli użyć swych teorii w sposób wojowniczy, przeciwko prawdziwemu ludowi Bożemu. (TP 1946, s. 49)

„językiem swym” — przedstawia ich teorie. (TP 1946, s. 49)

„ani pies” — przedstawia warczących i kąsających sekciarzy. (TP 1946, s. 49)

2 Księga Mojżeszowa 11:8

Epifania i Bazylea:

„Przyjdą ... a kłaniać mi się będą” — nasz Pan przepowiedział, że upokorzenie specjalnych przedstawicieli szatana w kościele. państwie, kapitale i społeczeństwie, z powodu straty ich towarzyszy z nowych stworzeń i przez kłopoty, które były powod3m ich straty oni poddadzą się Panu, do czego zostaną zmuszeni przez te same powody. (TP 1946, s. 49)

„Wynijdź ty i wszystek lud, który jest pod sprawą twoją” — to przedstawia, że z powodu wielkiego żalu i strat, które uznają jako karę za ciemiężenie ludu Bożego, przedniejsi z królestwa szatańskiego domagać się będą, przez czyny prześladowcze, aby nasz Pan przyśpieszył wyzwolenie z opresji. Taka przepowiednia była podawana w poselstwach Prawdy, że z powodu prześladowań, ci wielcy wypędzą lud Boży z pośród siebie. (TP 1946, s. 49)

„a potem wynijdę” — to przedstawia oznajmienie naszego Pana, które wypowiedział przez swój lud, że przez zło wielkiego ucisku On na wieki uwolni lud swój z królestwa szatańskiego. (TP 1946, s. 49)

„I wyszedł od Faraona z wielkim gniewem” — przedstawia zaprzestanie z wielką nieprzyjemnością, przez naszego Pana publicznej pracy około nowych kierunków, z Jego ostatecznym ogłoszeniem wielkiego ucisku, od krótkiego czasu przed 1914 do listopada 1916, kiedy przeważnie tą przepowiednie czyniono. (TP 1946, s. 49)

2 Księga Mojżeszowa 11:9

Epifania i Bazylea:

„Nie usłucha was Farao” — Jehowa powiedział naszemu Panu, że szatan nie będzie zważał na te poselstwa. (TP 1946, s. 49)

„abym rozmnożył” — przez dodanie do plag dziesiątej plagi. (TP 1946, s. 49)

„cuda moje” — dziesięć plag i wiele cudów. (TP 1946, s. 49)

2 Księga Mojżeszowa 11:10

Epifania i Bazylea:

„Tedy Mojżesz i Aaron” — nasz Pan i Kościół. (TP 1946, s. 50)

„te wszystkie cuda” — poprzednie dziewięć plag. (TP 1946, s. 50)

„przed Faraonem” — w publicznej pracy przeciw szatanowi. (TP 1946, s. 50)

„ale Pan zatwardził serce Faraonowe” — przedstawia, że On Swoją dobrocią, nadużytą przez niewdzięczne i samolubne serce, zatwardzi serce szatana. (TP 1939, s. 52)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.