2 Księga Mojżeszowa 33

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 33 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 33 — Biblia Gdańska

1 Potem mówił Pan do Mojżesza: Idź, rusz się stąd, ty i lud, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej, do ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją.

2 I poślę przed tobą Anioła, i wyrzucę Chananejczyka, Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka.

3 Do ziemi opływającej mlekiem i miodem; lecz sam nie pójdę z tobą, gdyżeś jest lud karku twardego, bym cię snać nie wytracił w drodze.

4 A usłyszawszy lud tę rzecz złą, zasmucił się, i nie włożył żaden ochędóstwa swego na się.

5 Albowiem rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz synom Izraelskim: Wyście ludem twardego karku; przyjdę kiedy z nagła w pośród ciebie, i wygładzę cię. Przetoż teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, a będę wiedział, coć bym uczynić miał.

6 I złożyli synowie Izraelscy ochędóstwo swoje przy górze Horeb.

7 A Mojżesz wziąwszy namiot, rozbił go sobie za obozem, opodal od obozu, i nazwał go namiotem zgromadzenia. Tedy każdy, który chciał o co pytać Pana, wychodził do namiotu zgromadzenia, który był za obozem.

8 A gdy wychodził Mojżesz do namiotu, powstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego; i patrzali za Mojżeszem, aż wszedł do namiotu.

9 I bywało to, że gdy wchadzał Mojżesz do namiotu, zstępował słup obłokowy, a stawał u drzwi namiotu, i mawiał Bóg z Mojżeszem.

10 A widząc wszystek lud słup obłokowy, stojący u drzwi namiotu, powstawał wszystek lud i kłaniał się każdy u drzwi namiotu swego.

11 I mawiał Pan do Mojżesza twarzą w twarz, jako mawia człowiek do przyjaciela swego; potem wracał się do obozu, a sługa jego Jozue, syn Nunów, młodzieniec, nie odchodził z pośrodku namiotu.

12 Tedy mówił Mojżesz do Pana: Wej, ty mi mówisz: Prowadź lud ten, a tyś mi nie oznajmił, kogo poślesz ze mną? Nad to powiedziałeś: Znam cię z imienia, znalazłeś też łaskę w oczach moich.

13 Teraz tedy, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, ukaż mi proszę drogę twoję, żebym cię poznał, i żebym znalazł łaskę w oczach twoich, a obacz, że ludem twoim jest naród ten.

14 I odpowiedział Pan: Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie.

15 I rzekł Mojżesz do niego: Nie pójdzieli oblicze twoje z nami, nie wywódź nas stąd.

16 Albowiem po czemże tu znać będzie, żem znalazł łaskę w oczach twoich, ja i lud twój? izali nie po tem, gdy pójdziesz z nami? bo tak oddzieleni będziemy, ja i lud twój, od każdego ludu, który jest na ziemi.

17 I rzekł Pan do Mojżesza: I tę rzecz, o którąś mówił, uczynię; boś znalazł łaskę w oczach moich, i znam cię z imienia.

18 Nad to rzekł Mojżesz: Ukaż mi proszę, chwałę twoję.

19 A on odpowiedział: Ja sprawię, że przejdzie wszystko dobre moje przed twarzą twoją, i zawołam z imienia: Pan przed twarzą twoją; zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję.

20 I rzekł: Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego; bo nie ujrzy mię człowiek, aby żyw został.

21 I rzekł Pan: Oto, miejsce u mnie, a staniesz na opoce.

22 A gdy przechodzić będzie chwała moja, tedy cię postawię w rozpadlinie opoki, i zakryję cię dłonią moją, póki nie przejdę.

23 Potem odejmę dłoń moję, i ujrzysz tył mój; ale twarz moja nie będzie widziana.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 33

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 33:1

Epifania i Bazylea:

„Potem mówił Pan do Mojżesza: Idź, rusz się stąd, ty i lud, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej, do ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją” — Jehowa rozkazał następnie naszemu Panu (rzekł do Mojżesza) opuścić warunki okresu pergameńskiego (stąd) i poprowadzić lud wyzwolony przez Niego z królestwa szatana, jako sfery grzechu i błędu (z ziemi egipskiej), do sfery prawdy i jej ducha (do ziemi), którą Bóg, w Swej sprawiedliwości w Przymierzu Potwierdzonym Przysięgą (przysiągł), obiecał sobie w Swym przymiocie miłości (Abrahamie), Chrystusowi (Izaakowi) i Kościołowi (Jakubowi) dać nasieniu Boga (nasieniu twemu dam ją).-E11'429

2 Księga Mojżeszowa 33:2

Epifania i Bazylea:

„I poślę przed tobą Anioła, i wyrzucę Chananejczyka, Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka” — Ta sfera prawdy i jej ducha przez Boskiego Ducha, Słowo i opatrzność miała być oczyszczona z tego, co tak obficie obecnie ją zamieszkuje: światowości (Kananejczyka), grzechu (Amorejczyka), tchórzostwa (Hetejczyka), przesiewania (Ferezejczyka), sekciarstwa (Hewejczyka) oraz gnębiących pokus (Jebuzejczyka) [różne antytypiczne znaczenia Ferezejczyków i Jebuzejczyków, por.str.401, nie są sprzeczne, ponieważ błądziciele przejawiają te niełaski w różnym okresie, w swej bezbożnej ambicji wynoszenia się – przypis wyd.].-E11'429

2 Księga Mojżeszowa 33:3

Epifania i Bazylea:

„Do ziemi opływającej mlekiem i miodem; lecz sam nie pójdę z tobą, gdyżeś jest lud karku twardego, bym cię snać nie wytracił w drodze” — Lud Boży ma wejść i zdobyć tę sferę prawdy i jej ducha (ziemię), która obfituje w prawdę (mleko) oraz radosne nadzieje (miód). Obietnica ta wydaje się być typem Paruzji i Epifanii, kiedy to prawda i jej radosne nadzieje ponownie zostały przywrócone ludowi Bożemu. Bóg oznajmia, że w Swym przymiocie sprawiedliwości nie pójdzie i nie będzie łączył się ze Swym ludem Wieku Ewangelii (sam nie pójdę pośród ciebie), ponieważ zwłaszcza przez przesiewanie niewiary w Wieku Ewangelii okazali oni swój upór i samowolę (lud karku twardego). Lecz w tym Bóg okazał miłosierdzie, ponieważ gdyby postępował z nimi według sprawiedliwości, zniszczyłby ich (bym cię nie wytracił).-E11'429

2 Księga Mojżeszowa 33:4

Epifania i Bazylea:

„A usłyszawszy lud tę rzecz złą, zasmucił się, i nie włożył żaden ochędóstwa swego na się” — Przez kazania za pośrednictwem członków gwiezdnych, ich szczególnych i innych pomocników Bóg ogłosił Swą decyzję Swemu nominalnemu ludowi, co bardzo go zaniepokoiło (usłyszawszy lud, zasmucił się). Ponieważ duch smutku przeszkadza i szkodzi rozwijaniu łask (Iz.61:3), ich żal nie pozwolił im przyozdobić się tymi łaskami w widoczny sposób (nikt nie włożył na siebie ozdób),-E11'430

2 Księga Mojżeszowa 33:5

Epifania i Bazylea:

„Albowiem rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz synom Izraelskim: Wyście ludem twardego karku; przyjdę kiedy z nagła w pośród ciebie, i wygładzę cię. Przetoż teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, a będę wiedział, coć bym uczynić miał” — ponieważ Bóg – który pragnie pobudzić grzeszników do pokuty przez poznanie grzechu – rozkazał Jezusowi (rzekł), by ogłosił Jego błądzącemu ludowi (powiedz synom Izraelskim) ich grzech zatwardziałości (twardego karku). Zagroził ponadto nagłym potraktowaniem ich według sprawiedliwości i w ten sposób zniszczeniem ich jako Swego ludu (przyjdę kiedyś nagle i wygładzę cię). By uświadomić im ich niegodziwość i wzbudzić żal, Bóg Swym postępowaniem rozkazał im nie przywdziewać łask widocznych na zewnątrz (zdejmij z siebie swoje ozdoby), nie dlatego, że zamierzał utrzymać ten stan na zawsze, lecz aby zasmucić ich i przez tymczasowe powstrzymanie doprowadzić do stanu, w którym z korzyścią dla siebie mogliby rozwijać łaski, ponieważ bez takiego smutku, tłumiącego rozwijanie łask, nie mogliby uzyskać przebaczenia i wzrastać w łasce (Rzym. 2:4; 2 Kor. 2:6-8; 7:10). Poddanie lub niepoddanie się takiemu smutkowi miało określić przyszłe Boskie postępowanie wobec nich (zobaczę, co z tobą zrobić).-E11'430

2 Księga Mojżeszowa 33:6

Epifania i Bazylea:

„I złożyli synowie Izraelscy ochędóstwo swoje przy górze Horeb” — U tych, którzy posiadali dobre usposobienie, nauki te odniosły zamierzony skutek wzbudzenia w nich sprawiedliwego żalu, co w rezultacie doprowadziło do chwilowego zaprzestania praktykowania łask (zdjęli swoje ozdoby) przed nominalnym królestwem (górą).-E11'430

2 Księga Mojżeszowa 33:7

Epifania i Bazylea:

„A Mojżesz wziąwszy namiot, rozbił go sobie za obozem, opodal od obozu, i nazwał go namiotem zgromadzenia. Tedy każdy, który chciał o co pytać Pana, wychodził do namiotu zgromadzenia, który był za obozem” — Bóg pragnął, by nasz Pan uczynił jeszcze jedną rzecz, wskazującą na Jego niezadowolenie z nominalnego ludu: usunął wiernych sług prawdy i jej ducha z wybitnych i wpływowych stanowisk w kościele nominalnym – sprawił, aby symboliczna kobieta (obietnice Przymierza i słudzy stosujący je wobec braci) przeszła do stanu pustyni (Obj. 12:6; wziąwszy namiot [nie ten później zbudowany, lecz urzędowe miejsce pobytu Mojżesza] rozbił go za obozem), nie tylko o krok od błędnych doktryn, praktyk, organizacji i karności kościoła nominalnego, lecz bardzo daleko od nich (z dala od obozu). Prawdę oraz sług stosujących ją wobec braci, jak i samych braci, miał uczynić miejscem, gdzie Bóg zamieszkiwał, spotykał się ze Swym ludem i błogosławił mu (namiotem zgromadzenia; dosłownie: namiotem spotkań). Od tej pory każdy, kto w wierności serca pragnął społeczności z Panem w duchu, prawdzie, sprawiedliwości i świętości, wychodził z kościoła nominalnego do tej prawdy, do stosujących ją sług i innych z Jego prawdziwego ludu (przychodził do namiotu zgromadzenia), którzy znajdowali się poza kościołem nominalnym (za obozem).-E11'430

2 Księga Mojżeszowa 33:8

Epifania i Bazylea:

„A gdy wychodził Mojżesz do namiotu, powstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego; i patrzali za Mojżeszem, aż wszedł do namiotu” — Gdy nasz Pan pozostawiał sprawy kościoła nominalnego i zwracał uwagę na sprawy prawdy, jej sług i pozostałych z Jego prawdziwego ludu (szedł do namiotu), uwaga nominalnego ludu przez stosowne dyskusje publicznie zwracała się ku Niemu, jako działającemu w członkach gwiezdnych (każdy stawał przy wejściu do swojego namiotu), w Jego stosownych czynach, które były przez nich analizowane (patrzyli za Mojżeszem) tak długo, jak długo w członkach gwiezdnych zajmował się On sprawami prawdy, stosującymi ją sługami oraz innymi ze Swego prawdziwego ludu (dopóki nie wszedł do namiotu).-E11'431

2 Księga Mojżeszowa 33:9

Epifania i Bazylea:

„I bywało to, że gdy wchadzał Mojżesz do namiotu, zstępował słup obłokowy, a stawał u drzwi namiotu, i mawiał Bóg z Mojżeszem” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) Wyrażenie "u drzwi namiotu" .... użyte jest w odniesieniu do pierwszej zasłony. (TP 2001, s. 80) Gdy nasz Pan zajmował się sprawami prawdy, stosującymi ją sługami itp. (ilekroć Mojżesz wchodził do namiotu), prawda na czasie i jej duch pojawiała się (zstępował słup obłoku) i pozostawała nad wejściem – poświęceniem (drzwiami) – gdzie Bóg objawiał prawdy Jezusowi w członkach gwiezdnych (rozmawiał z Mojżeszem).-E11'431

Źródła: TP 74'12; 01'80;

2 Księga Mojżeszowa 33:10

Epifania i Bazylea:

„A widząc wszystek lud słup obłokowy, stojący u drzwi namiotu, powstawał wszystek lud i kłaniał się każdy u drzwi namiotu swego” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12) Wyrażenie "u drzwi namiotu" .... użyte jest w odniesieniu do pierwszej zasłony. (TP 2001, s. 80) Prawda w swej istocie była przedstawiana przez stosujących ją sług umysłowemu wzrokowi nominalnego ludu w związku z obietnicami, stosującymi te obietnice sługami, itp., (słup stojący u drzwi), a lud oddawał za nią cześć Bogu w takim stopniu, w jakim był w stanie ją zrozumieć (powstawał wszystek lud i kłaniał się u drzwi).-E11'431

Źródła: TP 74'12; 01'80;

2 Księga Mojżeszowa 33:11

Epifania i Bazylea:

„I mawiał Pan do Mojżesza twarzą w twarz, jako mawia człowiek do przyjaciela swego; potem wracał się do obozu, a sługa jego Jozue, syn Nunów, młodzieniec, nie odchodził z pośrodku namiotu” — Bóg przekazał Swe objawienie Jezusowi w bezpośredniej i otwartej rozmowie, w pełni jednoznaczny sposób (twarzą w twarz), w całkowicie swobodnym i pełnym zaufania duchu (jak ze swoim przyjacielem). Kiedykolwiek było to właściwe, nasz Pan zwracał uwagę na rzeczy dotyczące kościoła nominalnego, łącznie z kwestiami doktryny, praktyki, organizacji i karności, co zawsze obejmowało obalanie i korygowanie (wracał do obozu). Lecz członkowie gwiezdni jako łowiący ludzi (sługa jego Jozue, syn Nuna, ryba), którzy z punktu widzenia doskonałości prawdy i jej ducha nie byli jeszcze w pełni rozwinięci – ponieważ miejscem akcji jest tutaj Interim, tzn. okres pergameński, tiatyrski i sardyjski (młodzieniec) – pozostali wierni w prawdzie, w gronie stosujących ją sług (nie oddalał się z namiotu).-E11'432 twarzą w twarz" - Mojżesz nie widział Go twarzą w twarz - 2 Moj. 33:20 - "twarzą w twarz" znaczy tutaj wyraźnie; ponieważ Bóg przemawiał do Mojżesza w sposób zupełnie zrozumiały, nie jak z innymi prorokami przez wizje i sny: "Usty do ust ... nie w widzeniu, ani w zagadaniu, ani w podobieństwach" (ainigmaton - Septuaginta)... - Ulotka Dar języków str. 8

2 Księga Mojżeszowa 33:12

Epifania i Bazylea:

„Tedy mówił Mojżesz do Pana: Wej, ty mi mówisz: Prowadź lud ten, a tyś mi nie oznajmił, kogo poślesz ze mną? Nad to powiedziałeś: Znam cię z imienia, znalazłeś też łaskę w oczach moich” — W trosce o lud Boży Jezus w członkach gwiezdnych przywołuje fakt, że Bóg upoważnił Go w nich do doprowadzenia Jego ludu do antytypicznego Kanaanu (rzekł Mojżesz: ty mówisz do mnie: prowadź lud ten). Pomimo tego, aż do tego czasu Bóg nie powiedział Mu w członkach gwiezdnych, kto będzie Jego pomocnikiem wśród nich (a nie oznajmiłeś mi, kogo poślesz ze mną), i to pomimo Boskiego zapewnienia o uznaniu w nich Jego charakteru i urzędu oraz uzyskaniu w nich bardzo szczególnej łaski (znam cię z imienia, znalazłeś łaskę w oczach moich).-E11'432

2 Księga Mojżeszowa 33:13

Epifania i Bazylea:

„Teraz tedy, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, ukaż mi proszę drogę twoję, żebym cię poznał, i żebym znalazł łaskę w oczach twoich, a obacz, że ludem twoim jest naród ten” — Prosząc, argumentował zatem (tedy proszę), że jeśli w członkach gwiezdnych znalazł On łaskę w oczach Boga, Bóg może sprawić, by zrozumiał On w nich doktryny i praktyki Jego Słowa (pokaż drogę), by poznał w nich Boga w umyśle, sercu, woli i postępowaniu (abym cię poznał), by otrzymał w nich szczególną Boską łaskę (znalazł łaskę) oraz by Bóg uznał Izrael duchowy jako Swój lud (zważ, że twoim ludem jest ten naród).-E11'432

2 Księga Mojżeszowa 33:14

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 18 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział Pan: Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie” — Apostoł Paweł (Żyd. 4:3, 9) pokazuje, że odpoczynek w Chanaanie stanowi typ odpocznienia ludu Bożego w obecnym Wieku Ewangelii. Przez wiarę my odpoczywamy w Bogu — odpoczywamy w Jego obietnicach. W obecnym czasie nie są w stanie poruszyć nas żadne przeciwne warunki. Nasz odpoczynek jest rzeczywistością; odpoczynek Izraela był typem. (MANNA - 18 WRZEŚNIA) Antytypiczne odpocznienie, do jakiego wchodzi lud Pański ma dwie fazy. My, którzy wierzymy, wchodzimy do odpocznienia już teraz. Mamy pokój Boży, który panuje w naszych sercach i kieruje naszym życiem. Mamy pokój wypływający z wiary, odpoczynek wypływający z wiary, ufność, że Bóg będzie kierował biegiem naszego życia. Dlatego jesteśmy zadowoleni, chociaż jeszcze nie zupełnie. I nie będziemy zupełnie zadowoleni dopóki nie wejdziemy do naszego rzeczywistego odpoczynku. Naszym rzeczywistym odpoczynkiem będzie stan doskonałości w Jego Królestwie. (TP 1990) Bóg udzielił zatem Chrystusowi w członkach gwiezdnych zapewnienia, że Jego szczególna łaska (oblicze) (MANNA - 18 WRZEŚNIA) będzie z Nim w członkach gwiezdnych i że udzieli Mu w nich odpocznienia: najpierw pokoju Bożego w tym życiu, a niebawem odpocznienia, jakie pozostaje dla ludu Bożego (dam ci odpocznienie).-E11'432 (MANNA - 18 WRZEŚNIA)

Źródła: MANNA - 18 WRZEŚNIA

2 Księga Mojżeszowa 33:15

Epifania i Bazylea:

I rzekł Mojżesz do niego: Nie pójdzieli oblicze twoje z nami, nie wywódź nas stąd = Czując w nich całkowitą bezcelowość podążania bez szczególnej Boskiej łaski, prosił Boga, by nie wymagał od Niego kontynuowania pracy w nich (nie każ nam stąd wyruszać),

jeśli wysiłkom prowadzenia ludu do antytypicznego Kanaanu nie będzie towarzyszyć Jego szczególna łaska dla Niego w nich (jeżeli oblicze twoje nie pójdzie z nami).-E11'432

2 Księga Mojżeszowa 33:16

Epifania i Bazylea:

„Albowiem po czemże tu znać będzie, żem znalazł łaskę w oczach twoich, ja i lud twój? izali nie po tem, gdy pójdziesz z nami? bo tak oddzieleni będziemy, ja i lud twój, od każdego ludu, który jest na ziemi” — Nasz Pan w członkach gwiezdnych nadal ujmował się za ludem przed Bogiem, by szczególna Boska łaska, spoczywająca na Nim, mogła być rozpoznana jako łaska dla Niego działającego w nich i w ludzie jedynie wtedy, gdy Bóg będzie towarzyszył im Swym Duchem, Słowem i opatrznością (po tym, że pójdziesz z nami) i gdy On w członkach gwiezdnych i ludzie Bożym zostanie uznany za odrębnego i różnego od wszystkich innych ludzi (oddzieleni ja i lud twój od każdego ludu na ziemi). Powinniśmy zauważyć, że aby uzyskać łaskę dla błądzącego ludu Bożego Jezus bardzo taktownie utożsamia ich z Sobą i Swymi członkami gwiezdnymi pomimo ich odstępstw, a to wszystko po to, by zdobyć dla nich szczególną Boską łaskę. Jakiego mądrego, kochającego i skutecznego Orędownika mamy u Ojca (1 Jana 2:2)!-E11'433

2 Księga Mojżeszowa 33:17

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza: I tę rzecz, o którąś mówił, uczynię; boś znalazł łaskę w oczach moich, i znam cię z imienia” — Orędowanie to podane w typie w wersetach 12-16 było skuteczne, ponieważ Bóg oprócz pożądanego przebaczenia z 2 Moj. 32:30-34 (także) osobiście obiecał błogosławieństwa (tę rzecz uczynię). Powodem, jaki podaje Bóg, jest przede wszystkim sam Jezus, który uzyskał bardzo szczególną Boską łaskę nie tylko dzięki Swej ludzkiej zasłudze, lecz także dzięki nowemu stworzeniu, charakterowi i urzędowi; po drugie, są nim także Jego członkowie gwiezdni, którzy dzięki Jego zasłudze i swej wiernej służbie uzyskali Jego szczególną łaskę (gdyż znalazłeś łaskę i znam cię z imienia).-E11'433

2 Księga Mojżeszowa 33:18

Epifania i Bazylea:

„Nad to rzekł Mojżesz: Ukaż mi proszę, chwałę twoję” — (Mojżesz) Nasz Pan przedstawiony w osobach posłanników Parousii i Epifanii, jako specjalne oko i usta. Ci dwaj bracia jako specjalne oko i usta Jezusa, w swoich badaniach o Bogu, starali się przeniknąć głębiej w znajomości samego Boga, aniżeli było im dozwolone, a to oznacza spekulowanie w tym przedmiocie. (TP 1950, s. 20) Mojżesz pragnął widzieć Boga i odmówiono mu tego, podobnie stało się w antytypie z filadelfijskimi członkami gwiezdnymi. Prosili, aby mogli ujrzeć chwałę Bożą, tj. doskonały charakter Boga, składający się z mądrości, sprawiedliwości i miłości, doskonałych w sobie pojedynczo i doskonałych we wzajemnej równowadze i w tej równowadze doskonale kontrolujących inne Boskie przymioty w usposobieniu. Owi członkowie gwiezdni we wszystkim co studiowali wnikali w swoje doktryny i praktyczne doświadczenia starając się gorliwie zrozumieć i doświadczyć Boga jako mającego taki charakter. Poszukiwania te i pragnienia były antytypem gorliwej prośby Mojżesza. (TP 1987, s. 12) Na koniec, Jezus w członkach gwiezdnych okresu Filadelfii poprosił o zobaczenie Boskiej chwały: doskonałego charakteru Boga składającego się z mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości, którego każdy element jest doskonały sam w sobie, doskonały we wzajemnej równowadze i w tej równowadze doskonale kontrolujący wszystkie inne Boskie cechy usposobienia. We wszystkich swych studiach doktryn i praktyk ci członkowie gwiezdni usilnie pragnęli pojąć i dowieść, że Bóg posiada właśnie taki charakter. Te poszukiwania i pragnienia były antytypem gorącej prośby Mojżesza.-E11'435

Źródła: TP 50'20; 87'12;

2 Księga Mojżeszowa 33:19

Epifania i Bazylea:

„A on odpowiedział: Ja sprawię, że przejdzie wszystko dobre moje przed twarzą twoją, i zawołam z imienia: Pan przed twarzą twoją; zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję” — Bóg obiecał dać Jezusowi w niektórych członkach gwiezdnych zupełne zrozumienie wszystkich swoich przymiotów. Jednak okazało się, że byli nimi członkowie gwiezdni w paruzji i epifanii, ponieważ tego zrozumienia nie otrzymali filadelfijscy członkowie gwiezdni, lecz laodycejscy. (TP 1987, s. 12) Otrzymali je, aby zamanifestować zupełny Boski plan i zamiar wobec wszystkich klas związanych z Jego planem, który tutaj jest określony jako Jego imię. Praca ta wymagała całego okresu laodycei, to znaczy paruzji i epifanii. (TP 1987, s. 12) Plan ten jest zsumowany w dwóch częściach: (TP 1987, s. 12) 1/ w wyborze: zmiłuję się, nad kim się zmiłuję - to znaczy, Bóg udostępni wybór komu zechce, komu będzie Mu się podobało; (TP 1987, s. 12) 2/ i w wolnej łasce: zlituję się, nad kim się zlituję - to znaczy, iż Bóg udzieli wolnej łaski komu będzie Mu się podobało; a Jego upodobanie w obu przypadkach było wynikiem doskonałego zespolenia Jego mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości działających różnorodnie w zależności od różnorodnej postawy serca każdej klasy. (TP 1987, s. 12) Bóg obiecał udzielić Jezusowi w niektórych członkach gwiezdnych pełnego zrozumienia wszystkich Swych przymiotów (sprawię, że wszystko dobre moje przejdzie przed tobą). (TP 1987, s. 12) Okazali się nimi członkowie gwiezdni Paruzji i Epifanii, ponieważ zrozumienie to nie zostało udzielone nawet członkom gwiazdy filadelfijskiej. Zostało jednak udzielone członkom gwiezdnym Laodycei, ponieważ to zrozumienie jest manifestacją Jego pełnego planu i zamiarów wobec wszystkich klas związanych z tym planem przez wyjaśnienie wszystkiego w Słowie Bożym, które kryje się tutaj pod Jego imieniem. Wymaga to całego okresu Laodycei – Paruzji i Epifanii (ogłoszę imię Pana). (TP 1987, s. 12) Plan ten streszczony jest w dwóch zarysach: wyboru (zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; tzn. Bóg udzieli wyboru tym, którym chce go udzielić) (TP 1987, s. 12) i wolnej łaski (zlituję się, nad kim się zlituję; tzn. Bóg udzieli wolnej łaski tym, którym chce jej udzielić; w obydwu przypadkach upodobało Mu się to, co jest wynikiem doskonałej harmonii Jego mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości, działającymi w różny sposób w zależności od zmiennych postaw serca każdej z klas). (TP 1987, s. 12) Większość członków gwiezdnych okresu Filadelfii bardzo niejasno wierzyła w wybór i zaprzeczała wolnej łasce; mniejszość z nich niejasno wierzyła w wolną łaskę i zaprzeczała wyborowi. Żaden z nich nie mógł ich zharmonizować ze sobą, z innymi naukami, ze wszystkimi tekstami Biblii, z Boskim charakterem, z okupem, z faktami i celami Biblii jako siedmioma pewnikami doświadczania prawdy. Tak więc chociaż w każdym przypadku wierzyli, że Bóg jest mądry, mocny, sprawiedliwy i kochający, wielokrotnie nie mogli dostrzec prawdziwości tego. Dlatego nie została im udzielona wizja Boskiej chwały. Została ona zarezerwowana dla członków gwiezdnych okresu Laodycei. Przede wszystkim została ukazana Posłannikowi Paruzji, a to, co nie zostało wyjaśnione jemu, jest i nadal będzie wyjaśniane Posłannikowi Epifanii, aż w końcu wszystko w Biblii stanie się jasne. Wówczas manifestacja Boskiego charakteru i chwały będzie zupełna.-E11'435 (TP 1987, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 33:20

Paruzja (C.T. Russell):

„nie ujrzy mię człowiek” — "Którego nie widział żaden z ludzi ani widzieć może". 1Tym.6:16.

Epifania i Bazylea:

„Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego; bo nie ujrzy mię człowiek, aby żyw został” — jako oko i usta Jezusa, bracia R. i J., zostali ostrzeżeni, że nie mogą tego czynić (spekulować) i pozostać żywymi. (TP 1950, s. 20) Lecz Jezusowi we wszystkich członkach gwiezdnych w ciele, od pierwszego do ostatniego z nich, odmówiono zrozumienia Boga w Jego osobie ponad to, co zostało objawione w Biblii (nie możesz oglądać oblicza mego). (TP 1950, s. 20) Uparte próby spekulowania w celu zrozumienia tego prowadziły nie tylko do błędów i niemożności dostrzeżenia, co było w tym prawdą, lecz także do niedostrzegania, co było objawione o Jego osobie. Prowadziło to do utraty stanowiska i odpadnięcia do niższej klasy: członków Maluczkiego Stadka do Wielkiej Kompanii, członków Wielkiej Kompanii do klasy wtórej śmierci, Młodocianych Godnych do klasy usprawiedliwionych, usprawiedliwionych do nieusprawiedliwionego nominalnego ludu, a nominalnego ludu do pogan (nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu).-E11'436 (TP 1950, s. 20)

2 Księga Mojżeszowa 33:21

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan: Oto, miejsce u mnie, a staniesz na opoce” — Następnie Bóg informuje Jezusa w członkach gwiezdnych Laodycei, w jaki sposób udzieli zupełnego objawienia i zrozumienia Swego charakteru pokazanego w Biblii: przez urząd bliski Bogu – urząd Posłannika Laodycei (miejsce przy mnie) – który od sprawujących go będzie wymagał postawy całkowitej wierności Chrystusowi w Jego Głowie jako okupowi oraz w Głowie i Ciele jako ofierze za grzech (stań na skale; 4 Moj. 20:7,8; Ps. 91:12).-E11'436

2 Księga Mojżeszowa 33:22

Epifania i Bazylea:

„A gdy przechodzić będzie chwała moja, tedy cię postawię w rozpadlinie opoki, i zakryję cię dłonią moją, póki nie przejdę” — Bóg stwierdził ponadto, że gdy będzie objawiał Swój chwalebny charakter (przechodzić) Jezusowi w członkach gwiezdnych Laodycei, bezpiecznie skryje ich w zasłudze okupu oraz ofierze Jezusa za grzech, w miarę jak będą wierni swej części udziału Ciała w ofierze za grzech (postawię cię w rozpadlinie skalnej) i przez Jezusa udzieli im szczególnej opatrznościowej ochrony przed spekulacją (osłonię cię dłonią moją), by powstrzymać ich od błędów odnośnie rzeczy związanych z chwalebną osobą Boga, a nieobjawionych w Biblii (aż przejdę).-E11'436

2 Księga Mojżeszowa 33:23

Paruzja (C.T. Russell):

„i ujrzysz tył mój” — pozór chwały przedstawiający Jehowę, ponieważ więcej ponad to nie było możliwe. "Boga nikt nigdy nie widział. Jan.1:18.

Epifania i Bazylea:

„Potem odejmę dłoń moję, i ujrzysz tył mój; ale twarz moja nie będzie widziana” — Ponieważ nieobjawione rzeczy dotyczące Boga zostały przed nimi ukryte, a Jezus w członkach gwiezdnych Laodycei nie spekulował na ten temat, Bóg miał usunąć przed nimi dwoma wszelkie przeszkody (usunę dłoń moją) i wyjawić każdy szczegół tego, co jest na czasie w postępującym objawianiu Swojego chwalebnego charakteru, pokazanego w Biblii, oraz w Boskich dziełach realizujących jej szczegóły (ujrzysz tył mój [sprawy, które pozostały po wykonaniu Jego dzieł, tzn. skutki Jego dzieł]). Jednak Chrystus w tych dwóch braciach nie miał dostrzec tych kwestii o Boskiej osobie, które nie zostały objawione. Konsekwentnie odrzucali oni myśl o zastanawianiu się nad takimi kwestiami (twarz moja nie będzie widziana). Z jaką łaską spotkali się ci dwaj słudzy Boga! Ten drugi będzie otrzymywał taką łaskę tak długo, aż manifestacja całej Biblii jako objawienia Boskiego charakteru stanie się zupełna! Niech wszyscy przyłączą się wraz z nimi w chwaleniu Boga, ponieważ ich stosowne przywileje były, są i będą w celu błogosławienia ludu Bożego!-E11'436

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 33

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.