2 Księga Mojżeszowa 32

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 32 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 32 — Biblia Gdańska

1 A widząc lud, iż omieszkiwał Mojżesz zejść z góry, tedy zebrał się lud przeciw Aaronowi, i mówili do niego: Wstań, uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami; bo Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy co się stało .

2 Tedy im rzekł Aaron: Odejmijcie nausznice złote, które są na uszach żon waszych, synów waszych, i córek waszych, a przynieście do mnie.

3 I poodrywał wszystek lud nausznice złote, które były na uszach ich, a przynieśli do Aarona.

4 Które gdy odebrał z ręku ich, wykształtował je rylcem i uczynił z nich cielca odlewanego. I rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej.

5 Co ujrzawszy Aaron, zbudował ołtarz przed nim; a wołając Aaron mówił: Święto Pańskie jutro będzie.

6 A wstawszy bardzo rano nazajutrz, ofiarowali całopalenia, i przywiedli ofiary spokojne; i siadł lud, aby jadł i pił, i wstali grać.

7 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Idź zstąp; bo się popsował lud twój, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej.

8 Ustąpili prędko z drogi, którąm im przykazał; uczynili sobie cielca odlewanego, i kłaniali się mu, i ofiarowali mu mówiąc: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej.

9 Rzekł zasię Pan do Mojżesza: Widziałem lud ten, a oto, jest lud twardego karku.

10 Przetoż teraz puść mię, że się rozpali popędliwość moja na nie i wygładzę je; a ciebie uczynię w naród wielki.

11 I modlił się Mojżesz Panu Bogu swemu, a rzekł: Przeczże o Panie, rozpala się popędliwość twoja przeciwko ludowi twemu, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej mocą wielką i ręką możną?

12 A przeczżeby Egipczanie rzec mieli, mówiąc: Na ich złe wywiódł je, aby je pobił na górach, i aby je wygładził z wierzchu ziemi? Odwróć się od gniewu zapalczywości twojej, a ulituj się nad złem ludu twego.

13 Wspomnij na Abrahama, Izaaka, i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się i mówiłeś do nich: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie, i wszystkę tę ziemię, o którejm mówił. Dam ją nasieniu waszemu, i odziedziczą ją na wieki.

14 I użalił się Pan nad złem, które mówił, że uczynić miał ludowi swemu.

15 A obróciwszy się Mojżesz zstąpił z góry, dwie tablice świadectwa mając w ręku swych, tablice pisane po obu stronach; i na tej, i na owej stronie były pisane.

16 A one tablice robotą Bożą były; pismo także pismo Boże było, wyryte na tablicach.

17 A usłyszawszy Jozue głos ludu wołającego, rzekł do Mojżesza: Głos bitwy w obozie.

18 Który odpowiedział: Nie jest to głos zwyciężających, ani głos porażonych: głos śpiewających ja słyszę.

19 I stało się, gdy się przybliżył do obozu, że ujrzał cielca i tańce; a rozgniewawszy się bardzo Mojżesz, porzucił z ręku swoich tablice, i stłukł je pod górą.

20 Wziął też cielca, którego byli uczynili, i spalił go w ogniu, i skruszył go aż na proch, a wysypawszy na wodę, dał pić synom Izraelskim.

21 I rzekł Mojżesz do Aarona: Cóż ci ten lud uczynił, żeś wprowadził nań grzech wielki?

22 Odpowiedział Aaron: Niech się nie rozpala gniew pana mego; ty znasz ten lud, jako do złego skłonny jest.

23 Bo mi mówili: Uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami, gdyż Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy, co się stało.

24 I odpowiedziałem im: Kto ma złoto, odrywajcie je z siebie. I dali mi, i wrzuciłem je w ogień, i ulał się ten cielec.

25 Widząc tedy Mojżesz lud obnażony, (bo go był złupił Aaron na zelżenie przed nieprzyjaciołmi ich).

26 Stanął Mojżesz w bramie obozu, i rzekł: Kto Pański, przystąp do mnie. I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewiego.

27 I rzekł do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Przypasz każdy miecz swój do biodry swojej; przychodźcie a wracajcie się od bramy do bramy w obozie, a zabijajcie każdy brata swego, i każdy przyjaciela swego, i każdy bliźniego swego.

28 I uczynili synowie Lewiego według słowa Mojżeszowego; i poległo z ludu dnia onego około trzech tysięcy mężów.

29 Bo był rzekł Mojżesz: Poświęćcie ręce swoje dziś Panu, każdy na synu swym, i na bratu swym, aby wam dane było dziś błogosławieństwo.

30 A gdy było nazajutrz, mówił Mojżesz do ludu: Wyście zgrzeszyli grzechem wielkim; przetoż teraz wstąpię do Pana, aza go ubłagam za grzech wasz.

31 Wróciwszy się tedy Mojżesz do Pana, mówił: Proszę, zgrzeszył ten lud grzechem wielkim; bo sobie uczynili bogi złote.

32 Teraz tedy, albo odpuść grzech ich, albo jeźli nie, wymaż mię proszę z ksiąg twoich, któreś napisał.

33 I rzekł Pan do Mojżesza: Kto mi zgrzeszył, tego wymażę z ksiąg moich.

34 A teraz idź, prowadź ten lud, gdziem ci rozkazał. Oto, Anioł mój pójdzie przed tobą; ale w dzień nawiedzenia mego nawiedzę też i na nich ten grzech ich.

35 Skarał tedy Pan lud, przeto, że uczynili byli cielca, którego był uczynił Aaron.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 32

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 32:1

Paruzja (C.T. Russell):

„widząc lud” — będąc niewierzącym i mającym serce złe. To figuruje na nominalnego Izraela przy pierwszym przyjściu Chrystusa, jak również na nominalnegp duchowego Izraela przy wtórym Jego przyjściu.

„omieszkiwał Mojżesz” — wyobraża długi czas zanim oczekiwany Mesjasz przyszedł, tak do domu sług jak i do domu synów.

„bo mojżeszowi” — podczas gdy lud z lekceważeniem wyrażał się o Mojżeszu, on przyczyniał się za nimi do Boga.

Epifania i Bazylea:

„A widząc lud, iż omieszkiwał Mojżesz zejść z góry, tedy zebrał się lud przeciw Aaronowi, i mówili do niego: Wstań, uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami; bo Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy co się stało” — Aaron wyobraża (w sprawie złotego cielca) niewiernych przesiewaczy. (TP 1950, s. 73) Nadzieją czasów apostolskich był powrót naszego Pana i zabranie do domu Jego Oblubienicy, a następnie ustanowienie Królestwa Tysiąclecia i błogosławienie przez nie wszystkich rodzin, rodzajów i narodów ziemi (1 Moj. 12:3; 22:18; Dzieje 3:25). Kościół gorliwie wyglądał i wyczekiwał Jego powrotu, ponieważ otrzymał nakaz oczekiwania na Niego przez okres dzielący Jego obydwa adwenty, choć nie powiedziano mu, jak długi będzie to czas. Nie wyobrażał on sobie oczywiście, że będzie to trwało tak długo. Minął czas Żydowskiego Żniwa, a On nie wrócił; minęło niemal 250 lat okresu Smyrny, a On wciąż nie wracał. Jego pobyt w niebie bardzo się przedłużał i ci mieniący się być ludem Bożym doszli do wniosku, że zwleka On ze Swym drugim przyjściem przez pozostawanie w niebie (gdy lud widział, że Mojżesz opóźniał zejście z góry). (TP 1950, s. 73) Na samym początku okresu pergameńskiego na całym obszarze chrześcijaństwa zgodnie (zgromadził się) (TP 1950, s. 73) zaapelowali do hierarchii i kapłanów (Aarona – oświecenie), (TP 1950, s. 73) by ożywili się i dali im coś wspaniałego w zamian za oczekiwane Królestwo (wstań, uczyń nam bogów), (TP 1950, s. 73) by przygotowali dla nich drogę (pójdą przed nami). (TP 1950, s. 73) Mówili, że chociaż Jezus wyprowadził ich z niewoli grzechu i błędu w królestwie szatana (wyprowadził z ziemi egipskiej), (TP 1950, s. 73) nie wiedzą, co sądzić o Jego miejscu pobytu, stanie i o tym, że nie wraca (nie wiemy co się stało z owym Mojżeszem).-E11'419 (TP 1950, s. 73)

2 Księga Mojżeszowa 32:2

Paruzja (C.T. Russell):

„tedy im rzekł Aaron” — Aaron nie był tak silnego charakteru jak Mojżesz.

„nausznice złote” — może tym sposobem chciał powstrzymać lud zanim nie powróci Mojżesz. Lub spodziewał się, że lud nie zechce uczynić takiej ofiary i nie wykona powziętego zamiaru wykonania im cielca.

Epifania i Bazylea:

„Tedy im rzekł Aaron: Odejmijcie nausznice złote, które są na uszach żon waszych, synów waszych, i córek waszych, a przynieście do mnie” — Aaron wyobraża (w sprawie złotego cielca) niewiernych przesiewaczy. (TP 1950, s. 73) Hierarchia i kapłani (Aaron) (TP 1950, s. 73) polecili im uczynić to, co było pogwałceniem Boskiego rozumienia Słowa Pana, ponieważ oznaczało rezygnację z prawdy i skażenie błędem (zdejmijcie [w angielskim: połamcie – przypis tł.] złote kolczyki) (TP 1950, s. 73) nauk wyznawanych przez ich kościoły (żony) (TP 1950, s. 73) i ruchy (synów) (TP 1950, s. 73) oraz ich władze i zalety (córki); (TP 1950, s. 73) kazano też im poddać ich zrozumienie tych spraw pod kontrolę hierarchii i kapłanów (przynieście).-E11'419 (TP 1950, s. 73)

2 Księga Mojżeszowa 32:3

Paruzja (C.T. Russell):

„przynieśli do Aarona” — wielu w obecnych czasach pozbywa się znacznych posiadłości by podtrzymać wielbione przez nich kościoły, sekty, instytucje itp..

Epifania i Bazylea:

„I poodrywał wszystek lud nausznice złote, które były na uszach ich, a przynieśli do Aarona” — Aaron wyobraża (w sprawie złotego cielca) niewiernych przesiewaczy. (TP 1950, s. 73) Zrobili tak, jak im kazano.-E11'419 (TP 1950, s. 73)

2 Księga Mojżeszowa 32:4

Paruzja (C.T. Russell):

„cielca odlewanego” — symbol na mamonę. Kościelnictwo.

Epifania i Bazylea:

„Które gdy odebrał z ręku ich, wykształtował je rylcem i uczynił z nich cielca odlewanego. I rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej” — Hierarchowie i księża odebrali spod ich kontroli (z ich rąk) właściwe zrozumienie nauk (przyjął je) i poddali pod swą kontrolę, zamieniając je w błąd (cielca odlanego), ponieważ hierarchia, roszcząca pretensje do sukcesji apostolskiej, arogancko przywłaszczyła sobie nadzór nad doktrynami i praktyką, w swej arogancji wypaczyła jedno i drugie, a następnie bardzo szczegółowo i misternie rozwinęła (ukształtował, ulał) je w swych bystrych umysłach (rylcem). Oto główne błędy w doktrynie i praktyce, składające się na antytypicznego cielca: (1) kościół, składający się ze wszystkich wyznaniowych chrześcijan, widzialnie zorganizowany pod zarządem hierarchii, musi nawrócić świat i rządzić nim przez tysiąc lat przed powrotem Chrystusa (postmilenaryzm); (2) trójca; (3) Chrystus jako bóg-człowiek; (4) Duch jako osoba; (5) kult Marii i świętych jako pośredników oraz ich relikwii i obrazów; (6) czyściec; (7) msza za grzechy żyjących i zmarłych oraz o uwolnienie z czyśćca; (8) celibat księży; (9) życie zakonne; (10) wystawne ceremonie; (11) asceza; (12) przesadne pokuty; (13) zeświecczenie kościoła i wyznaniowych chrześcijan; (14) prześladowanie innowierców; (15) przesądy; (16) przekształcenie Kościoła we władzę cywilną; (17) papiestwo; (18) nawracanie siłą; (19) unia kościoła z państwem itp. Po wprowadzeniu każdego ze swych błędów hierarchia i księża ogłaszali go jako element credo wyznaniowego prawdziwych chrześcijan, jako różny od rzekomych błędów, które w rzeczywistości były odrzucanymi przez nich prawdami (i rzekli: To są bogowie twoi), utrzymując, że błędy te wyzwalają ich od grzechu i błędu królestwa szatana (z ziemi egipskiej). W ten sposób, podobnie jak ich odpowiedniki w Żniwie, stali się niewierni wobec Boskiego planu i stworzyli na jego miejsce inny plan z innymi doktrynami i praktykami – niewiarę, drugi przesiewawczy błąd.-E11'420

2 Księga Mojżeszowa 32:5

Paruzja (C.T. Russell):

„ołtarz przed nim” — jest rzeczą zupełnie naturalną, by składać ofiary bóstwu, które zajmuje nasze serce. Jeżeli widzimy, ze ktoś poświęca swój czas, pieniądze, uczynki, wpływ itp.., wtedy z łatwością możemy powiedzieć, co lub kto jest dla niego bóstwem.

„Święto Pańskie” — Jehowy. To pokazuje, że cielec zajmował takie samo miejsce w umyśle Żydów, którzy wyszli z Egiptu, jak dziś dla wielu chrześcijan stawia obrazy, ołtarze, krzyże, ceremonie itd..

Epifania i Bazylea:

„Co ujrzawszy Aaron, zbudował ołtarz przed nim; a wołając Aaron mówił: Święto Pańskie jutro będzie” — Aaron wyobraża (w sprawie złotego cielca) niewiernych przesiewaczy. (TP 1950, s. 73) Gdy hierarchia i księża rozmyślali nad swym wyznaniowym bożkiem (zobaczywszy to), (TP 1950, s. 73) rozwinęli tzw. kościół katolicki (zbudował ołtarz), (TP 1950, s. 73) w sprawach związanych z tym wyznaniowym bożkiem (przed nim). (TP 1950, s. 73) Następnie zaczęli agitować (wołając Aaron, mówił) (TP 1950, s. 73) za szczególnym sposobem działań religijnych (jutro będzie święto), (TP 1950, s. 73) twierdząc, że będzie to służyło Jehowie (Pana).-E11'420 (TP 1950, s. 73)

2 Księga Mojżeszowa 32:6

Paruzja (C.T. Russell):

„i wstali grać” — prawdopodobnie zaczęli tańczyć według zwyczaju pogan.

Epifania i Bazylea:

„A wstawszy bardzo rano nazajutrz, ofiarowali całopalenia, i przywiedli ofiary spokojne; i siadł lud, aby jadł i pił, i wstali grać” — Nominalny lud Boży natychmiast gorliwie przystąpił do tego nowego modelu działań religijnych (wstawszy wcześnie rano), nowego religijnego creda i praktyk, spodziewając się Boskiej akceptacji (ofiary całopalne). Zgodnie ze swym nowym religijnym credo i praktykami podejmowali i dotrzymywali ślubów (ofiary spokojne). Pilnie studiowali i przyjmowali nowe doktryny i praktyki w ich głębokich (jedli) i płytkich (pili) zarysach. Później przystąpili do pełnej unii państwa z kościołem, symbolicznego cudzołóstwa (grali; 1 Kor. 10:7; Obj. 17:1,2,4; 18:3,9; 19:2), co swój początek miało wkrótce po publicznym przyjęciu przez Konstantyna chrześcijaństwa i rozpoczęciu niszczenia wojnami pogaństwa w 313 r. n.e. To zło w doktrynie i praktyce było stopniowo rozwijane podczas okresu pergameńskiego, a następnie pogłębiane w kolejnych okresach.-E11'421

2 Księga Mojżeszowa 32:7

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Idź zstąp; bo się popsował lud twój, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej” — Bóg nie był jedynie obojętnym obserwatorem tej apostazji, ponieważ ona Go zasmucała. Rozkazał naszemu Panu podjęcie na ziemi (zejdź) energicznych środków (na dół) przeciwdziałających temu, ponieważ lud, wyzwolony przez naszego Pana z królestwa szatana (lud, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej), z powodu fałszywych nauk i praktyk okresu pergameńskiego doprowadził do wielkiego wypaczenia prawdy, sprawiedliwości i świętości (zepsuł się lud; dosłownie: postąpił bardzo nikczemnie).-E11'421

2 Księga Mojżeszowa 32:8

Epifania i Bazylea:

„uczynili sobie cielca odlewanego” — Złoty cielec był bałwanem. Pozafiguralnym bałwanem jest wszystko, oprócz Boga, czemu się ktoś poświęca w najwyższej służbie. Różne są rodzaje pozafiguralnych bałwanów, lecz tutaj jest mowa o bałwanie wiary. Bałwan wiary jest tworem jednego lub więcej umysłów i zawsze stanowi fałszywe wierzenie religijne. (TP 1963, s. 79,80) W trzeciej godzinie wezwania (Mat.20:3) tj. od czerwca 1881 r. do października 1884 r., przyszło bardzo dużo ludzi do Prawdy z czego wnioskujemy, że wielu musiało być takich, którzy utracili korony i sposobności służby, które z kolei zostały rozdane między nowo wezwanych. Dlatego też musimy spodziewać się przesiania w owym czasie. Istotnie dostrzegamy je, manifestowane przez różne jednostki wymyślające fałszywe wierzenia religijne i poświęcające swe siły w propagowaniu ich. Te złe wierzenia miały charakter niewiary i częściowo odpowiadały złołemu cielcowi, ich twórcy - Aaronowi a zwiedzeni przez nich - bałwochwalcom. (TP 1963, s. 79,80) Wśród ludu Prawdy panowie: Paton, Adams, Jones i inni podczas trzeciej godziny Przypowieści (Mat.20) uczynili tego bałwana a ich naśladowcy spośród ludu Prawdy w wielkiej liczbie czcili go. Ich niedowiarcze poglądy stanowiły odrzucenie Planu Bożego i zastąpienie go teorią o samozadośćuczynieniu bez Odkupiciela. Nie było prawie doktryny w planie, której by nie przekręcili sprowadzając wielu z ludu Bożego na służbę ich złotego cielca. (TP 1963, s. 79,80) W kościele nominalnym, gdzie przede wszystkim znajdowali się tymczasowo usprawiedliwieni, powstali niewierni mężowie odrzucający natchnienie Biblii, jak również inne jej doktryny (bezgrzeszne narodzenie Jezusa, Jego zmartwychwstanie, cuda itd.) dając w zamian produkty ich własnych umysłów tj. teorię i wnioski wyższego krytycyzmu. Głównymi wodzami byli: Wellhausen z Niemiec i Kuenen z Holandii, którzy ze swymi współpracownikami od 1882 r. rozpowszechniali szeroko swoje niedowiarcze poglądy a wielu było dotkniętych pozafiguralną plagą, doprowadzonych duchowo do niezdrowego stanu umysłu przez czczenie tej formy złotego cielca. (TP 1963, s. 79,80) Nieusprawiedliwieni w całym chrześcijaństwie nakłonieni byli do czczenia złotego cielca, zupełnej niewiary, występującego pod postacią racjonalizmu, deizmu, panteizmu, materializmu, agnostycyzmu i ateizmu szerzonego w ciągu trzeciej godziny przez: Ingersolla, Huxleya, Helmholtza, Bradlaugha i innych. (TP 1963, s. 79,80)

2 Księga Mojżeszowa 32:9

Paruzja (C.T. Russell):

„i rzekł Pan do Mojżesza” — który był narzędziem w nadaniu Prawa Zakonu, tak jak Chrystus w uwolnieniu zeń.

Epifania i Bazylea:

„Rzekł zasię Pan do Mojżesza: Widziałem lud ten, a oto, jest lud twardego karku” — Pan powiedział także, że przyjrzał się Swemu nominalnemu ludowi (widziałem lud ten) i stwierdził, że jest on uparty w samowoli (twardego karku, co jest aluzją do byków, które na znak uporu usztywniają kark).-E11'421

2 Księga Mojżeszowa 32:10

Epifania i Bazylea:

„Przetoż teraz puść mię, że się rozpali popędliwość moja na nie i wygładzę je; a ciebie uczynię w naród wielki” — Boska sprawiedliwość nie chciała zwlekać z przygotowaniem kary za ten grzech (zostaw mnie, żeby zapłonął mój gniew), co całkowicie zniszczyłoby ich (wytracę ich), gdyby było kontynuowane do końca. Gniew ten częściowo przejawił się w cierpieniach nominalnego ludu Bożego spowodowanych najazdem plemion germańskich, plądrowaniem imperium rzymskiego i śmierci licznych rzesz nominalnego ludu Bożego. Najazdy te zaczęły się wkrótce po rozpoczęciu okresu pergameńskiego i trwały niemal do jego końca, a ostatnimi z tych grabieżców byli Lombardowie. Częściowo przejawił się on także w potężnych przesiewaniach tego okresu. Gdyby Boska sprawiedliwość dopełniła Swój gniew, uczyniłby On Jezusa wielkim narodem (w naród wielki).-E11'422

2 Księga Mojżeszowa 32:11

Paruzja (C.T. Russell):

„i modlił się Mojżesz Panu” — to pokazuje iż był godnym obrazem na Wielkiego Pośrednika.

Epifania i Bazylea:

„I modlił się Mojżesz Panu Bogu swemu, a rzekł: Przeczże o Panie, rozpala się popędliwość twoja przeciwko ludowi twemu, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej mocą wielką i ręką możną?” — Lecz nasz miłujący Pan na podstawie Swej zasługi, której użył dla przebłagania Boskiego gniewu przeciwko nim (łagodził gniew Pana), przez Swe wstawiennictwo odwrócił ten gniew, zanim całkowicie zostali zniszczeni (i mówił). Jego przypisana zasługa przemawiała na korzyść ludu, by Boski gniew nie osiągnął kulminacji (dlaczego płonie gniew twój przeciwko ludowi twemu). Jezus oświadczył, że na podstawie Jego zasługi (ręki potężnej) i innych zarysów Jego służby (mocy wielkiej) Bóg wyzwolił Swój lud z królestwa szatana – ze sfery grzechu i przekleństwa (wyprowadziłeś z ziemi egipskiej).-E11'422

2 Księga Mojżeszowa 32:12

Epifania i Bazylea:

„A przeczżeby Egipczanie rzec mieli, mówiąc: Na ich złe wywiódł je, aby je pobił na górach, i aby je wygładził z wierzchu ziemi? Odwróć się od gniewu zapalczywości twojej, a ulituj się nad złem ludu twego” — Argumentował dalej, że jeśli Boska sprawiedliwość ich zniszczy, ludzie tego świata nie będą się zbytnio mylić, oskarżając Boga o to, że wyzwalając ich z niewoli grzechu i przekleństwa (wyprowadził), nie miał wobec nich dobrych intencji (w złym zamiarze), tzn. chciał ich zabić w królestwach, w których mieli się znaleźć (pozabijać w górach), i usunąć z powierzchni społeczeństwa (wytracić z powierzchni ziemi). Usilnie prosił więc, by Bóg uciszył Swój gniew (odwróć się od gniewu) i by zmienił Swój sposób postępowania: zamiast kary udzielił błogosławieństwa (ulituj się).-E11'422

2 Księga Mojżeszowa 32:13

Epifania i Bazylea:

„Wspomnij na Abrahama, Izaaka, i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się i mówiłeś do nich: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie, i wszystkę tę ziemię, o którejm mówił. Dam ją nasieniu waszemu, i odziedziczą ją na wieki” — Oprócz tego powołał się na obietnice przymierza, jakie Bóg w Swej sprawiedliwości uczynił wobec Boga w Swej miłości (Abrahamowi) oraz wobec Chrystusa (Izaakowi) i Kościoła (Jakubowi), którzy służą Bogu w sprawiedliwości (słudzy), wobec których Bóg w Swej sprawiedliwości przez Przymierze Potwierdzone Przysięgą (przysiągłeś) zobowiązał siebie do rozwinięcia nasienia duchowego (gwiazd niebieskich) oraz nasienia ziemskiego (tę ziemię dam nasieniu waszemu i odziedziczą ją na wieki). Tak więc wstawiennictwo Jezusa obejmowało trzy powody, aby Bóg zachował Swój lud: (1) Jego zasługę i służbę wyzwalającą lud Boży; (2) Boski charakter jako niezasługujący na zarzuty ze strony złych; (3) Boskie Przymierze Potwierdzone Przysięgą.-E11'422

2 Księga Mojżeszowa 32:14

Epifania i Bazylea:

„I użalił się Pan nad złem, które mówił, że uczynić miał ludowi swemu” — Jego wstawiennictwo było rzeczywiście potężne i skuteczne.-E11'423

2 Księga Mojżeszowa 32:15

Epifania i Bazylea:

„A obróciwszy się Mojżesz zstąpił z góry, dwie tablice świadectwa mając w ręku swych, tablice pisane po obu stronach; i na tej, i na owej stronie były pisane” — Zejście Mojżesza z góry przy końcu 40 dni przedstawia rozpoczęcie przez Chrystusa wojny okopowej jako początku gniewu, aby osłabić Chrześcijaństwo w celu jego zupełnego zniszczenia. (TP 1972, s. 74) napisane [hebrajskie słowo kathab], tzn. wycięte lub wyrzeźbione na tablicach kamiennych. (TP 1968, s. 78) Jezus przestał wstawiać się w niebie za Swój błądzący lud (Mojżesz odwrócił się) i z prawdą na temat pozostających w Jego mocy dwóch zbawień (dwie tablice świadectwa) zwrócił uwagę na służbę na ziemi, dotyczącą aktualnej sytuacji (zszedł z góry). Gdy objawiał tę prawdę w Żydowskim Żniwie, została ona wyraźnie przedstawiona jako obejmująca dwa zbawienia: wysokie powołanie i restytucję; ta ostatnia w sposób poczytany działa obecnie w usprawiedliwieniu z wiary (zapisane z obu stron). Prawdy te zostały wtedy podane z naciskiem i wyraźnie (z jednej i drugiej strony).-E11'423

Źródła: TP 68' 78; 72'74;

2 Księga Mojżeszowa 32:16

Paruzja (C.T. Russell):

„a one tablice” — wyobrażają pierwotną doskonałość rodu ludzkiego.

Epifania i Bazylea:

„A one tablice robotą Bożą były; pismo także pismo Boże było, wyryte na tablicach” — Sam Bóg zaplanował tę dwojaką prawdę (dzieło Boże) i sam opisał te dwa zbawienia (pismo Boga).-E11'423

2 Księga Mojżeszowa 32:17

Epifania i Bazylea:

„A usłyszawszy Jozue głos ludu wołającego, rzekł do Mojżesza: Głos bitwy w obozie” — Członkowie gwiezdni okresu pergameńskiego jako polemiści (Jozue – Jehowa jest zbawieniem), po przeanalizowaniu tej agitacji (usłyszał hałas), w ruchu niewiary Wieku Ewangelii dostrzegli jedynie spory. Byli oni bowiem zaangażowani w liczne polemiki: np. tacy bracia jak Ariusz z Aleksandrii, który sprzeciwiał się błędom o Chrystusie jako współwiecznym, współistotnym i równym z Ojcem, jak Macedoniusz z Konstantynopola, który walczył przeciwko osobowości Ducha Świętego oraz jego współistotności i równości z Ojcem i Synem, jak Jowinian z Rzymu, który zmagał się z formalizmem, życiem w zakonach, ascezą, poleganiem na dobrych uczynkach i kultem świętych, zwłaszcza Marii, jak Tychoniusz z Afryki północnej, który ścierał się z poglądami o Kościele obejmującym wszystkich wyznaniowych chrześcijan, zorganizowanych pod kontrolą hierarchii, oraz o unii państwa z kościołem, jak Kasjusz z Massilii (obecnie Marsylia), który zwalczał pogląd Augustyna o predestynacji i powszechną nieprawość, czy jak Adelbert, Frank, który odrzucał tradycję jako źródło wiary i praktyki, absolutyzm papieski, brak przyszłej próby dla pogan i celibat księży (wrzawa wojenna w obozie).-E11'423

2 Księga Mojżeszowa 32:18

Epifania i Bazylea:

„Który odpowiedział: Nie jest to głos zwyciężających, ani głos porażonych: głos śpiewających ja słyszę” — Lecz nasz Pan, który wyraźniej dostrzegał istotę tego zła, rozpoznał że to, co ponad wszystko inne dochodziło do jego uszu, nie było okrzykami sporów zwycięzców (nie jest to odgłos okrzyków po zwycięstwie) ani okrzykami pokonanych (nie jest to odgłos okrzyków po klęsce); rozumiał, że było to raczej niebudzące polemik ogłaszanie błędnych nauk i praktyk (słyszę odgłos śpiewu).-E11'424

2 Księga Mojżeszowa 32:19

Paruzja (C.T. Russell):

„porzucił tablice” — typ na Prawo Zakonu.

„z rąk swoich” — wyobraża, że dla słabości ciała nikt nie mógł zachować Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy się przybliżył do obozu, że ujrzał cielca i tańce; a rozgniewawszy się bardzo Mojżesz, porzucił z ręku swoich tablice, i stłukł je pod górą” — Przyglądając się uważniej doświadczeniom i działalności w tych doktrynach i praktykach nominalnego ludu Bożego (zbliżył się do obozu), dostrzegł wszystkie szczegóły ich błędnych doktryn i praktyk (ujrzał cielca) oraz ludzi zgodnie z nimi postępujących (tańce); między innymi postępujących zwłaszcza zgodnie z błędem i praktyką połączenia kościoła i świata oraz kościoła i państwa, co jest głównym i źródłowym błędem i praktyką, z którego wypłynęły wszystkie pozostałe błędy doktryny i praktyki (podane przez nas powyżej; Obj. 17:1-5; 18:3,9; 19:2). Z tego powodu coraz bardziej odczuwał On wielkie niezadowolenie (Mojżesz zapłonął gniewem). Jego powoli rosnące niezadowolenie było tak wielkie, że stopniowo coraz bardziej usuwał On poselstwo Wieku Ewangelii odnośnie dwóch rodzajów zbawienia spod kontroli członków gwiezdnych okresu pergameńskiego (porzucił tablice z rąk swoich), co doprowadziło do coraz większego rozbijania tych prawd na kawałki przez błędy mnożące się poza embrionalnym Królestwem (pod górą). Postępowanie takie, którego poszczególne akty następowały w pewnym odstępie czasu, było stopniowe i od początku do końca objęło niemal pięć stuleci – od 313 do 799 r.-E11'424

2 Księga Mojżeszowa 32:20

Paruzja (C.T. Russell):

„spalił go w ogniu” — figuruje czas wielkiego ucisku., w którym nagromadzone skarby bogaczy zostaną zniszczone.

Epifania i Bazylea:

„Wziął też cielca, którego byli uczynili, i spalił go w ogniu, i skruszył go aż na proch, a wysypawszy na wodę, dał pić synom Izraelskim” — Nasz Pan przez świadectwa członków gwiezdnych, ich szczególnych i innych pomocników w polemice podejmował każdy element tej niewiary, w miarę jak powstawał, i całkowicie pokonywał go prawdą (palił go w ogniu), i to nie ogólnikowo, lecz w najdrobniejszych szczegółach (kruszył go aż na proch), i całkowicie zatapiał w prawdzie (wsypał do wody), pozwalając ludziom poznać słabość ich błędów (dał wypić).-E11'425

2 Księga Mojżeszowa 32:21

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz do Aarona: Cóż ci ten lud uczynił, żeś wprowadził nań grzech wielki?” — Następnie nasz Pan zajął się hierarchią i księżmi, domagając się od nich wyjaśnienia, w jaki sposób lud skłonił ich do doprowadzenia go w tak wielkie zło.-E11'425

2 Księga Mojżeszowa 32:22

Epifania i Bazylea:

„Odpowiedział Aaron: Niech się nie rozpala gniew pana mego; ty znasz ten lud, jako do złego skłonny jest” — Zażądał tego za pośrednictwem Swych rzeczników – członków gwiezdnych, ich szczególnych i innych pomocników – przez kazania i pisma przeciwko postępowaniu wodzów prowadzących do błędu. Po pierwsze, próbowali oni uciszyć gniew naszego Pana wobec nich (niech się nie rozpala gniew Pana mego); po drugie, oskarżyli ludzi, że to ich złe charaktery odpowiedzialne są za to, co oni im uczynili (lud ten jest skłonny do złego).-E11'425

2 Księga Mojżeszowa 32:23

Epifania i Bazylea:

„Bo mi mówili: Uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami, gdyż Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy, co się stało” — Prawdą było, że zdegradowani ludzie prowokowali to zło (w.1), lecz ich przywódcy powinni odmówić spełnienia tej prośby, i gdyby byli wierni, uczyniliby to. Po trzecie, opowiedzieli dalej jak do tego doszło. Pokazaliśmy to w wyjaśnieniu wersetu 1, który w wersecie 23 zacytowany jest jako słowa ludu. Skrócili i nieco zmienili to, co w związku z tym odpowiedzieli ludziom w wersecie 2, chociaż w rezultacie sens jest ten sam, jednak z mniejszymi szczegółami.-E11'425

2 Księga Mojżeszowa 32:24

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedziałem im: Kto ma złoto, odrywajcie je z siebie. I dali mi, i wrzuciłem je w ogień, i ulał się ten cielec” — Następnie przyznali, że posłużyli się pogańskimi poglądami wyznawanymi przez ludzi; trzeba bowiem pamiętać, że aby zdobyć większą liczbę nawróconych, przyjmowali pogańskie poglądy i nadawali im chrześcijańskie nazwy, stworzyli na przykład fałszywy obraz Boga w oparciu o trójcę bogów pogańskich, czczenie Marii w miejsce różnych głównych pogańskich bogiń, kult świętych w miejsce drugorzędnych pogańskich bożków itd. (dali mi). Ponadto, w mniejszym lub większym stopniu niewłaściwie przedstawili swój własny udział – częściowo przedstawiając go niezgodnie z prawdą, a częściowo pomniejszając swoją rolę – jakoby był on mało znaczący, utrzymując, że gdy te złe nauki i praktyki zostały poddane ogniowi ich logiki (wrzuciłem je do ognia), powstały same z siebie (ulał się ten cielec).-E11'425

2 Księga Mojżeszowa 32:25

Epifania i Bazylea:

„Widząc tedy Mojżesz lud obnażony, (bo go był złupił Aaron na zelżenie przed nieprzyjaciołmi ich)” — Jezus widział, że lud był pozbawiony Jego oraz swej własnej sprawiedliwości (lud obnażony). W ten sposób błędy i fałszywe praktyki, jakich hierarchia i księża nauczali ludzi, pozbawiły ich szaty sprawiedliwości Chrystusa oraz wszelkiej sprawiedliwości, jaką rozwinęli przez swe wysiłki, ponieważ błąd zawsze deprawuje, gdyż często odbiera owoce poświęcenia i usprawiedliwienia (złupił [obnażył] go Aaron). Doprowadziło to ich do zawstydzenia (wstydu) przed nieprzyjaciółmi, np. przed pogańskimi filozofami, takimi jak Julian Apostata itp., który zawstydzając ich obalaniem ich poglądów przypuszczał, że atakują chrześcijaństwo. Członkowie gwiezdni oraz ich szczególni i inni pomocnicy atakujący ich błędy wiedzieli, że atakują tych, którzy są pozbawieni prawdziwego chrześcijaństwa i jego błogosławieństw usprawiedliwienia i uświęcenia (wśród ich nieprzyjaciół).-E11'426

2 Księga Mojżeszowa 32:26

Paruzja (C.T. Russell):

„stamtąd Mojżesz” — tu Mojżesz reprezentuje Chrystusa, jako głównego Żniwiarza w czasie żniwa.

„synowie Lewiego” — figuruje tych co byli prawdziwymi Izraelitami, tak przy pierwszym jak i przy wtórym przyjściu Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Stanął Mojżesz w bramie obozu, i rzekł: Kto Pański, przystąp do mnie. I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewiego” — Synowie Lewiego pospieszający na wezwanie Mojżesza zabijać bałwochwalców przedstawiają lud Boży w Prawdzie i na zewnątrz (w typie nie istniał jeszcze wówczas Przybytek i kapłaństwo) zabijający mieczem Prawdy sług niewiary wśród ludu Prawdy, w systemach kościelnych, i ludzi światowych znajdujących się poza tymi systemami. (TP 1963, s. 80) Stojąc po stronie sług prawdy, którzy przy powstawaniu każdego nowego błędu przyjmują ludzi do grona ludu Bożego (stanął w bramie obozu), (TP 1963, s. 80) wzywał On wszystkich wiernych Bogu (kto jest za Panem) (TP 1963, s. 80) do gromadzenia się przy Nim (do mnie). (TP 1963, s. 80) Wezwanie to ogłaszał przez stosowną prawdę, jaką wciąż posiadał lud Boży, przeciwną każdemu nowo pojawiającemu się błędowi. Gdy powstawał każdy z tych błędów, wokół Niego zbierali się: właściwy członek gwiezdny, jego szczególny pomocnik i inni wielcy i mali pomocnicy (wszyscy synowie Lewiego).-E11'426 (TP 1963, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 32:27

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Przypasz każdy miecz swój do biodry swojej; przychodźcie a wracajcie się od bramy do bramy w obozie, a zabijajcie każdy brata swego, i każdy przyjaciela swego, i każdy bliźniego swego” — Przemawiając jako rzecznik Boga (tak mówi Pan), nasz Pan nakazał im przygotować odpowiednie polemiczne prawdy w celu obalenia stosownego błędu (przypaszcie każdy swój miecz do boku), wyruszyć przeciwko wszelkim nauczycielom błędu (od bramy do bramy) oraz wszystkim ich zwolennikom (w obozie), a następnie obalić (zabijajcie) ich najbardziej bliskich błądzicieli (brata), mniej bliskich błądzicieli (przyjaciela) oraz pozostałych znanych im błądzicieli (bliźniego).-E11'426

2 Księga Mojżeszowa 32:28

Paruzja (C.T. Russell):

„około trzech tysięcy” — przeważnie przywódców ludu.

Epifania i Bazylea:

„I uczynili synowie Lewiego według słowa Mojżeszowego; i poległo z ludu dnia onego około trzech tysięcy mężów” — Synowie Lewiego pospieszający na wezwanie Mojżesza zabijać bałwochwalców przedstawiają lud Boży w Prawdzie i na zewnątrz (w typie nie istniał jeszcze wówczas Przybytek i kapłaństwo) zabijający mieczem Prawdy sług niewiary wśród ludu Prawdy, w systemach kościelnych, i ludzi światowych znajdujących się poza tymi systemami. (TP 1963, s. 80) Wykonywali to zgodnie z nakazem przy każdym nowo powstającym błędzie (uczynili synowie Lewiego), (TP 1963, s. 80) obalając twórców błędów i ich głównych współpracowników, którzy byli utracjuszami koron i usprawiedliwionymi z wiary (poległo około trzech tysięcy mężów). (TP 1963, s. 80) Wnioskujemy, że chodzi o utracjuszy koron i usprawiedliwionych na podstawie tysięcy zawartych w liczbie 3000. Jako utracjusze koron byli oni przyszłymi Lewitami Epifanii, natomiast pozostali – rzeczywistymi Lewitami Wieku Ewangelii, a wszyscy oni składają się z trzech grup, na co wskazuje liczba trzy w 3000, natomiast tysiące są wielokrotnością liczby 10 i oznaczają natury niższe od Boskiej, tzn. duchowe i ludzkie. (TP 1963, s. 80) To, że byli oni wybitnymi twórcami błędu i ich głównymi zwolennikami wynika z faktu nazwania ich mężami (mężów).-E11'427 (TP 1963, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 32:29

Epifania i Bazylea:

„Bo był rzekł Mojżesz: Poświęćcie ręce swoje dziś Panu, każdy na synu swym, i na bratu swym, aby wam dane było dziś błogosławieństwo” — Nasz Pan napominał bowiem członków gwiezdnych, ich szczególnych i innych pomocników do całkowitego zajęcia się w tym czasie sprawami Pana (poświęćcie ręce swoje dziś Panu – w.29), nawet gdyby miało to być skierowane przeciwko tym, których oni rozwinęli (synowi), czy też bliskim przyjaciołom, którzy opowiedzieli się po stronie błędu (bratu). Takie postępowanie miało im przynieść w tym czasie szczególne Pańskie błogosławieństwo (aby wam dane było dziś błogosławieństwo).-E11'427

2 Księga Mojżeszowa 32:30

Paruzja (C.T. Russell):

„wstąpię do Pana” — figuruje wniebowstąpienie Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„A gdy było nazajutrz, mówił Mojżesz do ludu: Wyście zgrzeszyli grzechem wielkim; przetoż teraz wstąpię do Pana, aza go ubłagam za grzech wasz” — Chociaż rozkazał bez litości obalać błądzicieli, w innym zakresie (nazajutrz) Swego dzieła Jezus przez Swych rzeczników głosił ludziom pokutę (wyście zgrzeszyli grzechem wielkim), a jako zachętę do pokuty zapewniał ich, że użyje Swego urzędu Orędownika (wstąpię do Pana), by zadośćuczynić za ich grzech (przebłagam go za grzech wasz).-E11'427

2 Księga Mojżeszowa 32:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Mojżesz” — typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Wróciwszy się tedy Mojżesz do Pana, mówił: Proszę, zgrzeszył ten lud grzechem wielkim; bo sobie uczynili bogi złote” — Tak więc Jezus przystąpił do tej części Swej służby (wrócił do Pana) i wyznał grzech ludu, nie ukrywając jego prawdziwej istoty (zgrzeszył, bo sobie uczynili bogów ze złota),-E11'427

2 Księga Mojżeszowa 32:32

Paruzja (C.T. Russell):

„z ksiąg twoich” — to pokazuje, że życie Mojżesza było oddane na zagładę na korzyść ludu, tak życie Jezusa Chrystusa było dane na odkupienie rodzaju ludzkiego.

Epifania i Bazylea:

„Teraz tedy, albo odpuść grzech ich, albo jeśli nie, wymaż mię proszę z ksiąg twoich, któreś napisał” — Tak jak Mojżesz ryzykuje tu swą wieczną egzystencją dla korzyści ludu, tak podobnie Chrystus poniósł ryzyko życia dla ludzkości, za którą umarł w celu odkupienia. (TP 1985, s. 121) lecz prosił o przebaczenie dla nich (odpuść grzech ich). (TP 1985, s. 121) Przez członków gwiezdnych posunął się nawet do poproszenia, że jeśli Bóg nie może przebaczyć (jeśli nie), (TP 1985, s. 121) niech przyjmie Jego rezygnację z przewidzianego w Boskim planie Jego urzędu w członkach gwiezdnych i niech będą wymazane (wymaż mię z księgi swojej) przewidziane tam Jego czynności urzędowe w nich.-E11'428 (TP 1985, s. 121)

2 Księga Mojżeszowa 32:33

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza: Kto mi zgrzeszył, tego wymażę z ksiąg moich” — Jehowa odpowiedział, że ci, którzy tak bardzo zgrzeszyli, zostaną usunięci ze swych miejsc w tym planie, tzn. stosowni członkowie Maluczkiego Stadka stracą swe oficjalne stanowisko w Maluczkim Stadku i zostaną przeniesieni do stanowisk utracjuszy koron; niektórzy utracjusze koron stracą swe stanowisko i staną się członkami wtórej śmierci; niektórzy usprawiedliwieni utracą swe oficjalne stanowisko i przejdą do obozu, a niektórzy obozowcy zostaną usunięci z obozu do pogaństwa.-E11'428

2 Księga Mojżeszowa 32:34

Paruzja (C.T. Russell):

„prowadź ten lud” — ktokolwiek chce być prowadzony.

„gdziem ci rozkazał” — figuruje naprawienie Raju podczas 1000-lecia.

„nawiedzę ten grzech ich” — kary jakie będą wymierzone w 1000-leciu.

Epifania i Bazylea:

„A teraz idź, prowadź ten lud, gdziem ci rozkazał. Oto, Anioł mój pójdzie przed tobą; ale w dzień nawiedzenia mego nawiedzę też i na nich ten grzech ich” — Jehowa jednak polecił naszemu Panu nadal prowadzić lud Boży do niebiańskiego Kanaanu (idź, prowadź ten lud, dokąd ci kazałem), zapewniając Go, że Jego Duch, Słowo i opatrzność będą z Nim przez całą drogę, przygotowując każdy następny krok (Anioł mój pójdzie przed tobą). W Swej sprawiedliwości Bóg oświadczył jednak, że w słusznym czasie ukarze samowolę tego ludu (w dzień nawiedzenia nawiedzę ten grzech ich).-E11'428

2 Księga Mojżeszowa 32:35

Epifania i Bazylea:

„Skarał tedy Pan lud, przeto, że uczynili byli cielca, którego był uczynił Aaron” — Złoty cielec był bałwanem. Pozafiguralnym bałwanem jest wszystko, oprócz Boga, czemu się ktoś poświęca w najwyższej służbie. Różne są rodzaje pozafiguralnych bałwanów, lecz tutaj jest mowa o bałwanie wiary. Bałwan wiary jest tworem jednego lub więcej umysłów i zawsze stanowi fałszywe wierzenie religijne. (TP 1963, s. 79,80) W trzeciej godzinie wezwania (Mat.20:3) tj. od czerwca 1881 r. do października 1884 r., przyszło bardzo dużo ludzi do Prawdy z czego wnioskujemy, że wielu musiało być takich, którzy utracili korony i sposobności służby, które z kolei zostały rozdane między nowo wezwanych. Dlatego też musimy spodziewać się przesiania w owym czasie. Istotnie dostrzegamy je, manifestowane przez różne jednostki wymyślające fałszywe wierzenia religijne i poświęcające swe siły w propagowaniu ich. Te złe wierzenia miały charakter niewiary i częściowo odpowiadały złołemu cielcowi, ich twórcy - Aaronowi a zwiedzeni przez nich - bałwochwalcom. (TP 1963, s. 79,80) Wśród ludu Prawdy panowie: Paton, Adams, Jones i inni podczas trzeciej godziny Przypowieści (Mat.20) uczynili tego bałwana a ich naśladowcy spośród ludu Prawdy w wielkiej liczbie czcili go. Ich niedowiarcze poglądy stanowiły odrzucenie Planu Bożego i zastąpienie go teorią o samozadośćuczynieniu bez Odkupiciela. Nie było prawie doktryny w planie, której by nie przekręcili sprowadzając wielu z ludu Bożego na służbę ich złotego cielca. (TP 1963, s. 79,80) W kościele nominalnym, gdzie przede wszystkim znajdowali się tymczasowo usprawiedliwieni, powstali niewierni mężowie odrzucający natchnienie Biblii, jak również inne jej doktryny (bezgrzeszne narodzenie Jezusa, Jego zmartwychwstanie, cuda itd.) dając w zamian produkty ich własnych umysłów tj. teorię i wnioski wyższego krytycyzmu. Głównymi wodzami byli: Wellhausen z Niemiec i Kuenen z Holandii, którzy ze swymi współpracownikami od 1882 r. rozpowszechniali szeroko swoje niedowiarcze poglądy a wielu było dotkniętych pozafiguralną plagą, doprowadzonych duchowo do niezdrowego stanu umysłu przez czczenie tej formy złotego cielca. (TP 1963, s. 79,80) Nieusprawiedliwieni w całym chrześcijaństwie nakłonieni byli do czczenia złotego cielca, zupełnej niewiary, występującego pod postacią racjonalizmu, deizmu, panteizmu, materializmu, agnostycyzmu i ateizmu szerzonego w ciągu trzeciej godziny przez: Ingersolla, Huxleya, Helmholtza, Bradlaugha i innych. (TP 1963, s. 79,80) Częścią tej kary było nawiedzenie przez Boga czynicieli zła przesiewaniami, które zaślepiły i pozbawiły ich umysły trzeźwego myślenia, odłączając wielu od społeczności (pokarał lud). (TP 1963, s. 79,80) Stało się tak z powodu wielkiej nikczemności hierarchii, księży i współpracujących z nimi ludzi tworzących wyznaniowy obraz fałszywych doktryn i praktyk (cielca). (TP 1963, s. 79,80) Historia czasów od 313 do 799 r. oczywiście potwierdza wielość trapiących błędów w doktrynie i praktyce oraz wynikające z nich powszechne spory i przesiewania wśród wyznaniowych chrześcijan. Wtedy to bowiem kościół grecki został podzielony na główne sekty i właśnie wtedy zostało zasiane nasienie, które następnie wzeszło i rozwinęło się w niewielki pęd, po czym rozrosło się w pełni dojrzałą i zgubną roślinę podziału między kościołem greckim a rzymskim. Pomimo licznych rozerwań w społeczności okresu pergameńskiego pełny rozdział nastąpił jednak dopiero mniej więcej w połowie okresu tiatyrskiego, a w kościele rzymskim wiele sporów i sekt powstało w okresie pergameńskim. W ten sposób między innymi przy pomocy symbolicznych plag Pan ukarał ich za grzech.-E11'428 (TP 1963, s. 79,80)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 32

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.