2 Księga Mojżeszowa 14

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 14 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 14 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:

2 Mów do synów Izraelskich, niech się wrócą i położą obozem przed Fihahirot między Migdoł, i między morzem, przeciw Baalsefon, przeciw jemu położycie obóz nad morzem.

3 Będzie bowiem Farao mówił o synach Izraelskich: Strwożeni są w ziemi, zawarła je puszcza.

4 I zatwardzę serce Faraonowe, że je gonić będzie; i uwielbiony będę w Faraonie i we wszystkiem wojsku jego; a poznają Egipczanie, żem Ja Pan; i uczynili tak.

5 Tedy dano znać królowi Egipskiemu, że lud ucieka; i odmieniło się serce Faraonowe i sług jego przeciw ludowi, i rzekli: Cóżeśmy to uczynili, żeśmy wypuścili Izraela, aby nam nie służył?

6 Zaprzągł tedy wóz swój, i lud swój wziął z sobą.

7 Wziął też sześć set wozów wybornych, i wszystkie wozy Egipskie, i przełożone nad tem wszystkiem.

8 I zatwardził Pan serce Faraona, króla Egipskiego, i gonił syny Izraelskie; lecz synowie Izraelscy wyszli w ręce możnej.

9 I gonili je Egipczanie, a dogonili je w obozie nad morzem, wszystkie konie, wozy Faraonowe, i jezdne jego, i wojska jego, nie daleko Fihahirot, przeciw Baalsefon.

10 A gdy Farao następował, tedy podnieśli synowie Izraelscy oczy swe, a oto, Egipczanie ciągną za nimi; i bali się bardzo, i wołali synowie Izraelscy do Pana.

11 I mówili do Mojżesza: Azaż nie było grobów w Egipcie? wywiodłeś nas, abyśmy pomarli na puszczy; cóżeś nam to uczynił, żeś nas wywiódł z Egiptu?

12 Azaż nie to jest, cośmy do ciebie mówili w Egipcie, mówiąc: Zaniechaj nas, abyśmy służyli Egipczanom? bo lepiej było nam służyć Egipczanom, niżeli pomrzeć na puszczy.

13 I rzekł Mojżesz do ludu: Nie bójcie się, stójcie, a patrzajcie na wybawienie Pańskie, które wam dziś uczyni; bo Egipczanów, których teraz widzicie, więcej nie oglądacie na wieki

14 Pan będzie walczył za was, a wy milczeć będziecie.

15 I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów Izraelskich, aby ciągnęli;

16 A ty podnieś laskę twą, i wyciągnij rękę twoję na morze, i przedziel je; a niech idą synowie Izraelscy środkiem morza po suszy.

17 A oto, Ja, Ja zatwardzę serce Egipczanów, że wnijdą za nimi; a będę uwielbiony w Faraonie, i we wszystkiem wojsku jego, w woziech jego, i w jezdnych jego.

18 I dowiedzą się Egipczanie, żem Ja Pan, gdy uwielbiony będę w Faraonie, w woziech jego, i w jezdnych jego.

19 A ruszywszy się Anioł Boży, który chodził przed obozem Izraelskim, szedł pozad ich; ruszył się też słup obłokowy, który szedł przed nimi, i stanął pozad im.

20 A przyszedłszy między obóz Egipski, i między obóz Izraelski, był on obłok Egipczanom ciemny a Izraelczykom oświecający noc, tak, iż przystąpić nie mogli jedni do drugich przez całą noc.

21 I wyciągnął Mojżesz rękę swoję na morze, a Pan rozpędził morze wiatrem wschodnim gwałtownie wiejącym przez całą noc, i osuszył morze; a rozstąpiły się wody.

22 I szli synowie Izraelscy środkiem morza po suszy; a wody im były jako mur. po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich.

23 A goniąc Egipczanie, weszli za nimi; wszystkie konie Faraonowe, wozy jego, i jezdni jego, w pośrodek morza.

24 Stało się tedy około straży zarannej, że wejrzał Pan na obóz Egipski z słupa ognia i obłoku, i pomieszał wojsko Egipskie.

25 I porzucał koła wozów ich, że je wlekli z ciężkością; zaczem rzekli Egipczanie: Uciekajmy przed Izraelem, bo Pan walczy za nimi przeciwko Egipczanom.

26 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twoję na morze, że się wrócą wody na Egipczany, na wozy ich, i na jezdne ich.

27 I wyciągnął Mojżesz rękę swoję na morze, i wróciło się morze zaraz z rana do mocy swojej; a Egipczanie uciekali przeciw jemu; lecz Pan wraził Egipczany w pośród morza.

28 Wróciwszy się tedy wody, okryły wozy i jezdne, ze wszystkiem wojskiem Faraonowem, które weszło za nimi w morze, tak iż nie zostało z nich i jednego.

29 Synowie zaś Izraelscy szli po suszy środkiem morza, a wody im były jako mur, po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich.

30 I wybawił Pan w on dzień Izraela z ręki Egipczanów; i widzieli Izraelczycy Egipczany pomarłe na brzegu morskim.

31 Widział też Izrael onę moc wielką, którą uczynił Pan nad Egipczany; a bał się lud Pana, i uwierzyli Panu, i Mojżeszowi, słudze jego.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 14

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 14:1

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza” — Bóg rozkazuje Chrystusowi (Głowie i Ciału) ażeby przygotowali klasę restytucyjną do ostatecznej próby. (TP 1948, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 14:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech się wrócą” — ten zwrot może być potrzebny z powodu muru Egipskiego na podobieństwo muru Chińskiego.

„Nad morzem” — Jeziora gorzkich wód przedłużyły tym sposobem Morze Czerwone od północy.

Epifania i Bazylea:

„położą obozem” — obozowanie Izraela w takich otaczających warunkach przedstawia wierną klasę restytucyjną , która będzie wystawiona na próbę wtórej śmierci. (TP 1948, s. 22)

„Fihahirot” — [miejsce sitowia]; przedstawia tych ludzi po 1000-leciu, którzy nie wyrobią sobie doskonałych charakterów. (TP 1948, s. 22)

„Migdoł” — [wieża]; przedstawia Chrystusa. (TP 1948, s. 22)

„Baalsefon” — [na północy]; przedstawia szatana i jego upadłych aniołów, jako zwodzicieli ludzi odstępczych w ostatecznej próbie. (TP 1948, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 14:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Zawarła je puszcza” — zabłądzą.

Epifania i Bazylea:

„Będzie bowiem Farao mówił o synach Izraelskich” — przedstawia wierzenie szatana o zwiedzeniu całej klasy restytucyjnej. (TP 1948, s. 22)

„strwożeni są w ziemi, zawarła je puszcza” — wszyscy z klasy restytucyjnej wstrzymani zasadami dobrego królestwa i tym sposobem zgubieni dla grzesznej wolności, z chęcią będą chcieli stać się niewolnikami grzechu, błędu i śmierci, gdyby ich uwolniono od wykonywania sprawiedliwości. (TP 1948, s. 22)

2 Księga Mojżeszowa 14:4

Epifania i Bazylea:

„I zatwardzę serce Faraonowe” — z powodu dobroci Bożej. (TP 1948, s. 22,23)

„że je gonić będzie” — rodzaj ludzki będzie wtedy w stanie próby - fakt uznany nawet przez szatana. (TP 1948, s. 22,23)

„i uwielbiony będę w Faraonie” — próba skończy się na chwałę Bogu na wysokości, przez co będzie pokój na ziemi ludziom dobrej woli. (TP 1948, s. 22,23)

„a poznają Egipczanie, żem Ja Pan” — szatan, upadli aniołowie i odszczepieńcy doświadczą w procesie ich zniszczenia, że Bogiem jest Jehowa. (TP 1948, s. 22,23)

„i uczynili tak” — przedstawia przygotowanie świata do ostatecznej próby. (TP 1948, s. 22,23)

2 Księga Mojżeszowa 14:5

Epifania i Bazylea:

„Tedy dano znać królowi Egipskiemu, że lud ucieka” — szatan będzie powiadomiony na początku Małego Okresu, że rodzaj ludzki został uwolniony z niewoli grzechu, błędu i śmierci na wolność dziatek Bożych. (TP 1948, s. 23)

„i odmieniło się serce” — podczas obecnego ucisku odrzucili lud Boży i nie trzymali go w silnych karbach, a na początku Małego Okresu obrócą się przeciw pozafiguralnemu Izraelpwi. (TP 1948, s. 23)

„i sług jego” — przedstawia tylko upadłych aniołów. (TP 1948, s. 23)

„Cóżeśmy to uczynili” — zauważyli, że niemądrze uczynili w tym względzie. (TP 1948, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 14:6

Epifania i Bazylea:

„Zaprzągł tedy wóz swój” — przedstawia przygotowanie organizacji przez szatana w Małym Okresie w celu ponownego podbicia rodzaju ludzkiego. To obejmuje w sobie dwie rzeczy: (TP 1948, s. 23) 1/ że on zaplanuje budowę każdej organizacji' (TP 1948, s. 23) 2/ że on będzie powodem iż budowa każdej z tych organizacji przyjdzie do skutku. (TP 1948, s. 23)

„i lud swój wziął z sobą” — złożoną reprezentację najgorszego zła (wodzów i zwolenników), pozyskanych w pięciu przesiewaniach Małego Okresu. (TP 1948, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 14:7

Epifania i Bazylea:

„Wziął też sześć set” — (6*10*10); ( sześć) 6 - jest tutaj symbolem złego, ( dziesięć) 10 - jest symbolem doskonałej natury niższej od natury Boskiej; dwie liczby 10 nasuwają myśl, że więcej niż jedna doskonała natura występuje tutaj - rozmaite natury duchowe i ludzka. Doskonałość nie występuje w charakterze lecz w uzdolnieniach umysłowych. (TP 1948, s. 24)

„wozów wybornych” — (cenniejszych); organizacje. (TP 1948, s. 24)

„i przełożone nad tem wszystkiem” — przedstawiają upadłych aniołów. (TP 1948, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 14:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Faraon” — typ na szatana.

„Egipt” — typ na królestwo ciemności.

„Dzieci Izraela” — typ na tych, którzy staną się w końcu ludem Bożym.

Epifania i Bazylea:

„I zatwardził Pan serce Faraona” — (szatana), z powodu dobroci Bożej; nie przeszkadzając mu w jego przygotowaniach do odzyskania kontroli nad rodzajem ludzkim. (TP 1948, s. 12,13,24)

„i gonił syny Izraelskie” — wyobraża jak szatan operujący środkami i sposobami, będzie dokonywał kuszenia wiernej klasy restytucyjnej, ażeby przyłączyli się do jego ruchów. (TP 1948, s. 12,13,24)

„w ręce możnej” — przez Chrystusa, który jest Jego Ręką. (TP 1948, s. 12,13,24)

2 Księga Mojżeszowa 14:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Gonili je Egipcjanie” — typ na przeciwników ludu Bożego.

„wszystkie konie” — fałszywe nauki.

„wozy faraonowe” — światowe organizacje.

„jezdni jego” — typ na upadłych aniołów i upadłych ludzi.

„nad morzem” — figura wtórej śmierci.

Epifania i Bazylea:

„I gonili je Egipczanie” — tj kusili do złego. (TP 1948, s. 22,24,26)

„a dogonili je” — przedstawia ten rodzaj pokuszenia, który silnie pochłania uwagę tych, którzy będą kuszeni. (TP 1948, s. 22,24,26)

„konie” — nauki. (TP 1948, s. 22,24,26)

„wozy” — organizacje. (TP 1948, s. 22,24,26)

„jezdne” — doktrynalni wodzowie. (TP 1948, s. 22,24,26)

„wojska” — zwykli odszczepieńcy z pośród ludzi w Małym Okresie. (TP 1948, s. 22,24,26)

„Fihahirot” — [miejsce sitowia]; przedstawia tych ludzi po 1000-leciu, którzy nie wyrobią sobie doskonałych charakterów. (TP 1948, s. 22,24,26)

„Baalsefon” — [na północy]; przedstawia szatana i jego upadłych aniołów, jako zwodzicieli ludzi odstępczych w ostatecznej próbie. (TP 1948, s. 22,24,26)

2 Księga Mojżeszowa 14:10

Epifania i Bazylea:

„A gdy Farao następował” — wyobraża jak szatańskie formy doktrynalne, jego agitacje organizacyjne, oraz propaganda jego przesiewających wodzów i przesiewek, oznajmi wiernej klasie restytucyjnej o szatańskich wysiłkach kuszenia ich. (TP 1948, s. 26)

„tedy podnieśli synowie Izraelscy oczy swe” — przedstawia skierowanie swej uwagi przez wierną klasę restytucyjną w każdym z tych pięciu przesiewań na agitacje. (TP 1948, s. 26)

„a oto Egipczanie” — przedstawia wierną klasę restytucyjną rozpoznającą poselstwa przesiewające podczas pięciu przesiewań, goniące za nimi, jako ostatnie wysiłki szatana by ich skusić do złego. (TP 1948, s. 26)

„i bali się bardzo” — przedstawia bojaźni roztargnienie serca, jakie wierni będą odczuwali pod srogimi pokuszeniami, jakie będą podczas pięciu przesiewań. (TP 1948, s. 26)

„i wołali synowie Izraelscy do Pana” — przedstawia wołania wiernej klasy restytucyjnej do Pana o pomoc. (TP 1948, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 14:11

Epifania i Bazylea:

„I mówili do Mojżesza” — narzekania ludu Izraelskiego, przedstawiają chwilowe dręczące obawy wiernej klasy restytucyjnej, wypowiadane (nie słownie lecz w pantomimie) do Chrystusa (Głowy i Ciała) od czasu wejścia Izraela na puszczę po opuszczeniu Etam (2Moj.13:18-20) aż do końca odśpiewania pieśni wybawienia (2Moj.15:1-21). (TP 1948, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 14:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Stójcie a patrzajcie” — stanowisko, jakie powinien zająć lud Boży wobec trudnych zagadnień w obecnym czasie.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz do ludu” — Chrystus i Kościół dadzą zachętę wiernej klasie restytucyjnej. (TP 1948, s. 26)

„Nie bójcie się” — ażeby nie obawiała się ale była bardzo odważną wśród niebezpiecznych prób. (TP 1948, s. 26)

„stójcie” — nic nie czyńcie, zachowajcie spokój i nie poddajcie się pokuszeniom. Mieli być spokojni w tym do czego dobiegli (tak jak Pan na krzyżu). (TP 1948, s. 26)

„a patrzajcie na wybawienie Pańskie” — mieli zwrócić uwagę na Pańskie dzieło wybawienia. (TP 1948, s. 26)

„które wam dziś uczynię” — pozafiguralne wybawienie będzie wykonane dla wiernych w Małym okresie. (TP 1948, s. 26)

„bo Egipczanów których teraz widzicie, więcej nie oglądacie na wieki” — po zakończeniu Małego Okresu; ponieważ wytraceni zostaną na wieki we wtórej śmierci. (TP 1948, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 14:14

Epifania i Bazylea:

„a wy milczeć będziecie” — będziecie spokojni. W tym będzie ich siła, gdy w cichości będą ignorowali wszystko co szatan i jego słudzy będą czynili, mówili lub nasuwali na myśl, i w tym właśnie okaże się ich bezpieczeństwo. (TP 1948, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby ciągnęli” — jest czas do modlitwy i czas do pracy.

Epifania i Bazylea:

„cóż wołasz do mnie” — (O co chciałbyś wołać do mnie); co byś chciał abym ja uczynił? Tzn., że Jehowa zażąda od Klasy Chrystusowej, by wyraziła swoje serdecznie odczute pragnienie odnośnie wyswobodzenia wiernej klasy restytucyjnej. (TP 1948, s. 27)

„Mów do synów Izraelskich aby ciągnęli” — Jehowa da rozporządzenie, by wydali rozkaz ludowi do ruszenia w dalszą podróż przez niebezpieczeństwa wtórej śmierci. (TP 1948, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Po suszy” — po piasku.

„środkiem morza” — swego czasu w tej okolicy, gdy odpływ był znaczny, przechodziła tędy kawaleria Napoleona.

Epifania i Bazylea:

„A ty podnieś laskę twą” — przedstawia rozkaz dany klasie Chrystusowej, ażeby użyła swej władzy na korzyść klasy restytucyjnej. (TP 1948, s. 27)

„i wyciągnij rękę twoję” — przedstawia rozkaz dany klasie Chrystusowej, ażeby użyła swej mocy na korzyść klasy restytucyjnej. (TP 1948, s. 27)

„na morze” — wtórą śmierć. (TP 1948, s. 27)

„i przedziel je” — przedstawia, że klasa Chrystusowa postawi wtórą śmierć w pewne warunki, w których nie będzie szkodziła, ale zabezpieczała pozafiguralnego Izraela podczas jego zetknięcia się z jej niebezpieczeństwami. (TP 1948, s. 27)

„a niech idą synowie Izraelscy środkiem po suszy” — przedstawia oznajmienie Boże, jakie Bóg da klasie Chrystusowej względem wiernej klasy restytucyjnej, że znajdzie się w pośród pozaobrazowego morza i przejdzie bezpiecznie przez niebezpieczeństwa wtórej śmierci. (TP 1948, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:17

Epifania i Bazylea:

„zatwardzę serce Egipczanów, że wnijdą za nimi” — bezpieczne zachowanie wiernej klasy restytucyjnej wśród niebezpieczeństw wtórej śmierci będzie powodem, iż niewierni będą myśleć, że oni mogą ujść i oprzeć się przed niebezpieczeństwami wtórej śmierci. (TP 1948, s. 27)

„a będę uwielbiony” — poznają sprawiedliwość i moc Jehowy, która ich pochwyci ażeby ich uśmiercić. (TP 1948, s. 27)

„w Faraonie” — szatanie. (TP 1948, s. 27)

„wojsku jego” — przesiewkach. (TP 1948, s. 27)

„w woziech” — organizacjach. (TP 1948, s. 27)

„w jezdnych” — jego reprezentantów - fałszywych nauczycieli. (TP 1948, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:18

Epifania i Bazylea:

„uwielbiony będę” — poznają sprawiedliwość i moc Jehowy, która ich pochwyci ażeby ich uśmiercić. (TP 1948, s. 27)

„w Faraonie” — szatanie. (TP 1948, s. 27)

„w woziech” — organizacjach. (TP 1948, s. 27)

„w jezdnych” — jego reprezentantów - fałszywych nauczycieli. (TP 1948, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:19

Epifania i Bazylea:

„Anioł Boży” — przedstawia Chrystusa (Głowę i Ciało). (TP 1949, s. 27)

„słup obłokowy” — przedstawia Prawdę na czasie, szczególnie Prawdę opartą na St.T. (TP 1949, s. 27) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 14:20

Epifania i Bazylea:

„A przyszedłszy między” — umieszczenie słupa pomiędzy dwoma obozami przedstawia, że tak wierna klasa restytucyjna, jak i upadli aniołowie i odstępcy będą przez zręczne kierownictwo Chrystusowe przypatrywać się Prawdzie w Małym Okresie, która będzie czynnikiem rozdzielającym, podobnie jak to było podczas przesiewań w Parousii i Epifanii. (TP 1949, s. 27)

„obóz Egipski” — upadli aniołowie i odstępcy. (TP 1949, s. 27)

„obóz Izraelski” — wierna klasa restytucyjna. (TP 1949, s. 27)

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„ciemny” — zdawało im się, że to błąd. (TP 1949, s. 27)

„oświecający noc” — prawdy, sprzeciwiające się błędom, dawały światło wiernym. Chrystus da im stosowną Prawdę, która rozjaśni całą sytuację. (TP 1949, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 14:21

Epifania i Bazylea:

„I wyciągnął Mojżesz rękę swoją” — przedstawia, że Chrystus (Głowa i Ciało) użyją władzy w Małym Okresie w celu kontrolowania sposobów, procesów i warunku, jakie będą groziły wtórą śmiercią. (TP 1949, s. 27,28)

„na morze” — Morze Czerwone przedstawia wtórą śmierć w tym znaczeniu, iż jest obrazem na sposoby i procesy jakie powodują wtórą śmierć, jak również na warunek wtórej śmierci jaki wytworzyły te sposoby i procesy. (TP 1949, s. 27,28)

„wiatrem wschodnim” — przedstawia moc Bożą. (TP 1949, s. 27,28)

„gwałtownie wiejącym” — przedstawia, że moc Boża wprawia w czyn sposoby, procesy i warunek wtórej śmierci. (TP 1949, s. 27,28)

„przez całą noc” — moc Boża będzie czynna przez cały Mały Okres na korzyść Jego wiernych i zabezpieczenie przed sposobami, procesami i warunkiem wtórej śmierci. (TP 1949, s. 27,28)

„i osuszył morze” — przedstawia moc Bożą, otwierającą dla wiernych drogę do ucieczki od sposobów, procesów i warunku wtórej śmierci. (TP 1949, s. 27,28)

„a rozstąpiły się wody” — moc Boża spowodowała, że sposoby, procesy i warunek wtórej śmierci są nieszkodliwe dla wiernych z klasy restytucyjnej. (TP 1949, s. 27,28)

2 Księga Mojżeszowa 14:22

Epifania i Bazylea:

„I szli Izraelici środkiem morza po suszy” — Izraelici wyobrażają wiernych z restytucji idących drogą posłuszeństwa bez najmniejszego zbaczania. (TP 1949, s. 28)

„a wody im były jako mur po prawej stronie ich i po lewej stronie ich” — mury w Piśmie Św. przedstawiają protekcję i środek oddzielający od niebezpieczeństw. Tak jak groźby zniszczenia utrzymywały Izraelitów zdala od wód, znajdujących się po obu stronach, tak groźby sposobów, procesów i warunku wtórej śmierci prtzyczyniają się do utrzymywania wiernych w 1000-leciu zdala od tych grożących rzeczy. (TP 1949, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 14:23

Epifania i Bazylea:

„A goniąc Egipcznie” — Ich starania aby odebrać władzę jaką Bóg dał książętom 1000-lecia by ją wykonywali aż do końca Małego Okresu, jest pozafigurą pościgu. (TP 1949, s. 28)

„konie” — błędne nauki. (TP 1949, s. 28)

„Faraonowe” — Szatana. (TP 1949, s. 28)

„Wozy” — organizacje. (TP 1949, s. 28)

„jezdni” — wodzowie. (TP 1949, s. 28)

„w pośrodek morza” — wystawieni na próbę wśród niebezpieczeństw wtórej śmierci, jaką sprowadzą narzędzia, procesy i warunek. (TP 1949, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 14:24

Epifania i Bazylea:

„około straży zarannej” — zdaje się przedstawiać , jako ostatnia część nocy - Małego Okresu, okres następujący po piątym przesiewaniu, czyli: 06.2911r. - 10.2914r. (TP 1949, s. 28,29)

„wejrzał Pan na obóz Egipski z słupa ognia i obłoku” — Bóg przez Chrystusa podczas dawania wiernym Prawdy na czasie, będzie z punktu Prawdy zwracał Swoją uwagę na pozafiguralne wojsko egipskie. (TP 1949, s. 28,29) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„i pomieszał wojsko egipskie” — prawdopodobnie przedstawia Boskie podzielenie bezbożnych w ich radach po ich ataku na książąt. (TP 1949, s. 28,29)

2 Księga Mojżeszowa 14:25

Epifania i Bazylea:

„I pozrucał koła wozów ich” — koła wozów zdają się reprezentować takie zasady organizacyjne, które czynią postęp do celu zakreślonego danej organizacji. Pozrzucanie kół zdaje się przedstawiać Boskie udaremnienie zasad klasy bezbożnej i przyprowadzenie ich do bezużytku i klęski przy końcu Małego Okresu. (TP 1949, s. 29)

„że je wlekli z ciężkością” — to przedstawia: (TP 1949, s. 29) 1/ trudność jaką szatańskie organizacje będą napotykały, gdy klasa bezbożna będzie się starała wprowadzić je w czyn. (TP 1949, s. 29) 2/ szalone wysiłki wodzów, którzy starać się będą o robienie organizacyjnego postępu. (TP 1949, s. 29) 3/ bardzo mały postęp jakie te organizacje uczynią, by zamierzone cele wytknięte przez wodzów mogły być przyprowadzone do skutku. (TP 1949, s. 29)

„Uciekajmy...” — Oni widocznie uchwycą niektóre promienie światła z pozafiguralnego słupa ognia i obłoku - które przekonają ich, że zgrzeszyli przeciwko wiernym i Bogu Samemu. Przerażenie i trwoga z takiej wiadomości odbierze im odwagę zupełnie. Znajdą się wtedy w położeniu bez wyjścia. (TP 1949, s. 29)

2 Księga Mojżeszowa 14:26

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza” — przedstawia rozkaz Boży dany Chrystusowi (Głowie i Ciału), jako wykonawcy wyroku Jehowy nad złymi w Małym Okresie. (TP 1949, s. 29)

„Wyciągnij rękę twoję na morze” — Boski rozkaz by użyli swej władzy nad wtórą śmiercią. (TP 1949, s. 29)

„że się wrócą wody na Egipczany” — by Chrystus wykonał wyrok wtórej śmierci. (TP 1949, s. 29)

„na wozy ich” — by zniszczył wszelką organizację jaką szatan będzie używał w Małym Okresie do wykonywania swoich samolubnych zamiarów. (TP 1949, s. 29)

„i na jezdne ich” — by zniszczył wodzów duchowych i ludzkich, szatańskiej konspiracji, uknutej przeciwko Bogu, Prawdzie, Sprawiedliwości i tym którzy byli zgodni z dobrymi zasadami. (TP 1949, s. 29)

2 Księga Mojżeszowa 14:27

Epifania i Bazylea:

„I wyciągnął Mojżesz rękę swoję na morze” — przedstawia Chrystusowe wykonanie władzy wtórej śmierci nad nieoprawnymi grzesznikami. (TP 1949, s. 29,30)

„i wróciło się morze” — wyobraża wielkie i niszczące wykonanie mocy Bożej nad bezbożnymi. (TP 1949, s. 29,30)

„zaraz z rana” — ustanawia czas tego wypadku na godz. 6:00 rano i jest figurą na fakt, że zatracenie zacznie się około 10.2914r., przy zakończeniu Małego Okresu. (TP 1949, s. 29,30)

„a Egipczanie uciekali przeciw jemu” — wyobraża wysiłki niepoprawnych by uniknąć wtórej śmierci. (TP 1949, s. 29,30)

„lecz Pan Wraził Egipczany w pośród morza” — jest figurą na Boskie wytracenie we wtórej śmierci wszystkich niepoprawnych osób z całym ich zarządzeniem. (TP 1949, s. 29,30)

2 Księga Mojżeszowa 14:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Wróciły się wody” — w tym miejscu morze wznosi się podczas przypływu na osiem do dziesięć stóp. Fale po odpływie morza wracają z nadzwyczajną siłą i szybkością.

Epifania i Bazylea:

„Wróciwszy się tedy wody” — przedstawia, że przy końcu Małego Okresu Pan puści w czyn narzędzia, procesy i warunek wtórej śmierci, ażeby one mogły działać na bezbożnych i na wszystko co do nich należy. (TP 1949, s. 30)

„okryły wozy” — przedstawiają kompletne zginienie w zatraceniu każdej organizacji, jaką szatan ustanowi, ażeby zgromadzić do siebie bezbożnych. (TP 1949, s. 30)

„i jezdne” — wyobraża zniknięcie w zatraceniu ludzkich i duchowych wodzów w bezbożności, włączając i szatana. (TP 1949, s. 30)

„ze wszystkiem wojskiem” — jest figurą na kompletne i wieczna zatracenie we wtórej śmierci grzeszników grzeszących po 1000-leciu, którzy dozwolą wodzom przesiewaczy prowadzić się do grzechu. (TP 1949, s. 30)

„tak iż nie zostało z nich i jednego” — jest figurą na wieczne zatracenie. (TP 1949, s. 30)

2 Księga Mojżeszowa 14:29

Paruzja (C.T. Russell):

„środkiem morza” — morze w tym miejscu ma około 2 mile szerokości.

„wody były im jako mur” — to nie znaczy iż stały do góry jak mur -- ściana -- ale wody po ich bokach służyły im za ochronę od Egipcjan.

Epifania i Bazylea:

„Synowie Izraelscy szli po suszy” — reprezentuje wierną klasę restytucyjną, idącą drogami posłuszeństwa. (po ścieżce świątobliwości). (TP 1949, s. 30)

„środkiem morza” — wśród niebezpieczeństw grożących wtórą śmiercią. (TP 1949, s. 30)

„a wody im były jako mur” — wyobrażają: (TP 1949, s. 30) 1/ że niebezpieczeństwa jakie mogły by się wydarzyć przez narzędzia, procesy i warunki wtórej śmierci dadzą wiernej klasie restytucyjnej bojaźń Bożą o złej naturze i skutkach złego i tym sposobem dopomogą do powstrzymania się od grzechu, (TP 1949, s. 30) 2/ te narzędzia procesy i warunki wtórej śmierci powstrzymają swoimi groźbami niepoprawnych grzeszników w Małym Okresie od atakowania wiernych, gdyż jasne będzie dla nich, że takie drogi ataku na wiernych są błędne i prowadzące na wtórą śmierć. (TP 1949, s. 30)

2 Księga Mojżeszowa 14:30

Epifania i Bazylea:

„z ręki Egipczanów” — z mocy. (TP 1949, s. 31)

„i widzieli Izraelczycy Egipczany pomarłe” — wyobraża, że sprawiedliwi będą zupełnie uświadomieni o zupełnym wytraceniu złych we wtórej śmierci. (TP 1949, s. 31)

„na brzegu morskim” — wierna klasa pozna iż źli zostali zatrzymani na progu Wieków jakie mają przyjść po 1000-leciu. Żaden ze złych nie wejdzie do przyszłych Wieków radości. (TP 1949, s. 31)

2 Księga Mojżeszowa 14:31

Epifania i Bazylea:

„Widział też Izrael onę moc wielką” — wierna klasa restytucyjna rozpozna, że moc, jaka zniszczyła bezbożnych, unicestwiając ich wszystkie plany i zarządzenia, jest mocą Bożą. (TP 1949, s. 31)

„a bał się lud Pana” — przedstawia wielką cześć jaka wierna klasa będzie oddawała Bogu jako źródłu ich wybawienia i wiecznego życia. (TP 1949, s. 31)

„i uwierzyli Panu” — przedstawia wiarę w Boga odnośnie Jego osoby, charakteru, słowa i dzieła, jaką wierni będą okazywali po wszystkie wieki. (TP 1949, s. 31)

„i Mojżeszowi, słudze Jego” — wyobraża, że wierni będą wierzyli po wszystkie Wieki w Chrystusa (Głowę i Ciało) odnośnie ich osób, charakterów, słów i dzieł jakie podejmowali jako jeden wielki Sługa i Wykonawca Boży na korzyść wiernych zwycięzców klasy restytucyjnej. (TP 1949, s. 31)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 14

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.