2 Księga Mojżeszowa 22

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 22 — Biblia Gdańska

1 Jeźliby kto ukradł wołu albo owcę, i zabiłby je, albo je sprzedał, pięć wołów wróci za jednego wołu, a cztery owce za jedną owcę,

2 Jeźliby przy podkopywaniu zastany był złodziej, a ubity będąc umarłby, kto zabił, nie będzie winien krwi;

3 Jeźliby to po wejściu słońca uczynił, krwi winien będzie, koniecznie wróci; a jeźli nie ma, sprzedany będzie za złodziejstwo swoje.

4 Jeźli znaleziona będzie w ręku jego rzecz kradziona, bądź wół, bądź osieł, bądź owca, jeszcze żywe, we dwójnasób wróci.

5 Gdyby wypasł kto pole, albo winnicę, i puściłby bydlę swoje, aby się pasło na polu cudzem: z najlepszego urodzaju pola swego, i z najlepszego urodzaju winnicy swej nagrodzi.

6 Jeźliby wyszedł ogień, a trafiłby na ciernie, i spaliłby stóg, albo stojące zboże, albo pole samo, koniecznie nagrodzi ten, co zapalił, co zgorzało.

7 Gdyby kto dał bliźniemu swemu srebro, albo naczynie do schowania, a to by ukradziono było z domu onego człowieka: jeźliby znaleziony był złodziej, wróci dwojako.

8 Jeźliby nie był znaleziony złodziej, stawi się pan domu onego przed sędziów, i przysięże, że nie ściągnął ręki swojej na rzecz bliźniego swego.

9 O każdą rzecz, o którą by był spór, o wołu, o osła, o owcę, o szatę, o każdą, rzecz zgubioną, gdyby kto rzekł, że to jest moje, przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu; kogo winnym znajdą sędziowie, nagrodzi w dwójnasób bliźniemu swemu.

10 Jeźliby kto dał bliźniemu swemu osła, albo wołu, albo owcę, albo inne bydlę na chowanie, a zdechłoby albo okaleczało, albo gwałtem zajęte było, gdzie by nikt nie widział:

11 Przysięga Pańska będzie między obiema, że nie ściągnął ręki swej na rzecz bliźniego swego: i przyjmie pan onej rzeczy przysięgę, a on nie będzie nagradzał.

12 A jeźliby mu to kradzieżą wzięto, nagrodzi panu rzeczy onej.

13 Jeźliby od zwierza rozszarpane było, postawi rozszarpane za świadka, a rozszarpanego nie nagrodzi.

14 Gdyby też kto pożyczył bydlęcia od bliźniego swego, a okaleczałoby, albo zdechło w niebytności pana jego, koniecznie nagrodzi.

15 Jeźliby pan jego był przy nim, nie będzie nagradzał; a jeźliby najęte było, najem tylko zapłaci.

16 Jeźliby kto zwiódł pannę, która nie jest poślubiona, i spałby z nią, da jej koniecznie wiano, i weźmie ją sobie za żonę.

17 Jeźliby żadną miarą ojciec jej nie chciał mu jej dać, odważy srebra według zwyczaju wiana panieńskiego.

18 Czarownicy żyć nie dopuścisz.

19 Każdy, kto by się złączał z bydlęciem, śmiercią umrze.

20 Kto by ofiarował bogom, oprócz samego Pana, wytracony będzie.

21 Przychodniowi nie uczynisz krzywdy, ani go uciśniesz: boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej.

22 Żadnej wdowy ani sieroty trapić nie będziecie.

23 Jeźlibyś je bez litości trapił, a one by wołały do mnie, słysząc wysłucham wołanie ich.

24 I rozgniewa się zapalczywość moja, a pobiję was mieczem, i będą żony wasze wdowami, a synowie wasi sierotami.

25 Jeźlibyś pieniędzy pożyczył ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą, nie bądziesz mu jako lichwiarz, nie obciążycie go lichwą.

26 Jeźli w zastawie weźmiesz szatę bliźniego twego, przed zachodem słońca wrócisz mu ją;

27 Bo to odzienie jego tylko to jest nakrycie ciała jego, na którem sypia; będzieli do mnie wołał, wysłucham go, bom Ja miłosierny.

28 Sędziom nie będziesz złorzeczył, a przełożonego ludu twego nie będziesz przeklinał.

29 Z obfitości zboża, i ciekących rzeczy twych nie omieszkasz pierwiastek ofiarować; pierworodnego z synów twoich oddasz mi.

30 Toż uczynisz z wołów twych i z owiec twoich; siedem dni będzie z matką swoją, a ósmego dnia oddasz mi je.

31 Ludem świętym będziecie mi, a mięsa na polu rozszarpanego jeść nie będziecie; psom je wyrzucicie.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 22:1

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby kto ukradł wołu albo owcę, i zabiłby je, albo je sprzedał, pięć wołów wróci za jednego wołu, a cztery owce za jedną owcę” — Ten, który ukradł wołu (jeśli ktoś kradnie wołu) jest typem na nowe stworzenie, które dopuszcza się aktu uzurpacji wobec Pana, w odniesieniu do Jego ofiary okupu. Tak więc każdy nauczyciel błędu będący nowym stworzeniem, który w jakimkolwiek znaczeniu uderza w okup, popełnia antytypiczną kradzież, ponieważ nauka taka jest uzurpacją ze strony takiego nauczyciela wobec Jezusa jako Odkupiciela, będąc niewłaściwym używaniem urzędu nauczania i związanych z nim władz. Ten, który ukradł owcę (kradnie owcę) jest typem nowego stworzenia, które dopuszcza się aktu uzurpacji wobec Kościoła w odniesieniu do jego udziału w ofierze za grzech, ponieważ nauka taka jest uzurpacją ze strony takiego nauczyciela wobec Kościoła jako części ofiary za grzech, gdyż jest to niewłaściwym używaniem jego urzędu i związanych z nim władz. Każde nowe stworzenie jako nauczyciel błędu, który w jakimkolwiek znaczeniu uderza w doktrynę udziału Kościoła w ofierze za grzech, popełnia zatem antytypiczną kradzież. Jeśli oprócz tego taki nauczyciel całkowicie zaprzecza okupowi (zabija je) lub zdradza Chrystusa dla zysku, jak uczynił to Judasz i inni (sprzedaje je), musi umrzeć wtórą śmiercią (pięć wołów zwróci za jednego wołu). Wskazuje na to następujący fakt: Tak jak 7 jest liczbą Boskiej natury, a 10 – natur niższych od Boskiej, doskonałych rzeczywiście lub w sposób poczytany, tak 5 jest liczbą niedoskonałej natury niższej od Boskiej, co oznacza, że dany błądziciel stracił swe nowe stworzenie i usprawiedliwienie. Takie grzechy są popełniane dopiero wtedy, gdy wcześniej Święty Duch zostaje wyrzucony z serca. Kara taka nie jest konieczna w przypadku nauczyciela będącego nowym stworzeniem, który zaprzecza udziałowi Kościoła w ofierze za grzech lub zdradza go, czego typem jest fakt, że literalny złodziej musiał wyrównać szkodę czterema owcami oraz zachowanie dzieci Korego jako Lewitów. Musiał on jednak stracić miejsce w Maluczkim Stadku, być przeniesionym do Wielkiej Kompanii i wyrównać szkody przez zreformowanie złych cech, z których powstał jego grzech, czego typem jest to, że cztery owce są proporcjonalnie czymś mniejszym niż pięć wołów, co wskazuje na to, że jego kara (cztery owce za jedną owcę) nie jest tak sroga, jak kara większego błądziciela.-E11'381

2 Księga Mojżeszowa 22:2

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby przy podkopywaniu zastany był złodziej, a ubity będąc umarłby, kto zabił, nie będzie winien krwi” — Jeśli zaprzeczający okupowi i ofierze za grzech zostaje przyłapany na akcie uzurpacji (przy włamaniu) i natychmiast całkowicie obalony w swych błędach (uderzony będąc, umarł), obalający ma być ogłoszony jako niewinny (nie będzie winien krwi).-E11'382

2 Księga Mojżeszowa 22:3

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby to po wejściu słońca uczynił, krwi winien będzie, koniecznie wróci; a jeźli nie ma, sprzedany będzie za złodziejstwo swoje” — Jeśli uzurpator w mniejszym lub większym stopniu występuje przeciwko posiadanemu światłu (po wschodzie słońca), musi być on uznany odpowiedzialnym za to na miarę swych zdolności, co oznacza utratę wysokiego powołania, śmierć kapłana (krwi winien będzie); jeśli wynagrodzenie tego i jednoczesne zachowanie życia przekracza jego możliwości (jeśli nic nie ma), musi być poddany wtórej śmierci (sprzedany będzie za kradzież swoją).-E11'382

2 Księga Mojżeszowa 22:4

Epifania i Bazylea:

„Jeźli znaleziona będzie w ręku jego rzecz kradziona, bądź wół, bądź osieł, bądź owca, jeszcze żywe, we dwójnasób wróci” — Lecz jeśli takie zaprzeczanie oficjalnie atakuje (przez logiczną dedukcję) Jezusa i Kościół, jeśli jest skierowane przeciwko jakiejkolwiek doktrynie lub jest wynikiem wypaczania prawdy, nieprzyjmowanego do wiadomości i zwalczanego – jak na przykład antytypiczne dzieci Korego zaprzeczały udziałowi Kościoła w ofierze za grzech, ponieważ antytypiczny Kore oszukał ich, że według jego poglądu Jezus nie dostarczył pełnego okupu i dlatego Kościół ma uzupełnić rzekomo brakującą pozostałą część (jeśli znaleziona będzie w ręku jego rzecz kradziona) – to bez względu na to, czy jest to uzurpacja przeciwko Jezusowi (wołu), urzędowi Kościoła (owcy) czy jakiejkolwiek doktrynie (osła) uzurpator ma wynagrodzić to podwójnie, tzn. (1) musi odpaść z Maluczkiego Stadka do Wielkiej Kompanii i (2) usunąć ze swego charakteru wady pobudzające go do tej uzurpacji (zapłaci podwójnie).-E11'383

2 Księga Mojżeszowa 22:5

Epifania i Bazylea:

„Gdyby wypasł kto pole, albo winnicę, i puściłby bydlę swoje, aby się pasło na polu cudzem: z najlepszego urodzaju pola swego, i z najlepszego urodzaju winnicy swej nagrodzi” — Jeśli ktoś posiadający zły stan serca, w wyniku czego stracił członkostwo w Maluczkim Stadku wraz z prawdą na temat doktryny i praktyki, w ten sposób pozbawił prawdy swych naśladowców (wypasł pole albo winnicę) i jako nauczyciel dla korzyści swych zwolenników wchodzi w zakres nauczania Maluczkiego Stadka, co uczyniło sześć grup przywódców przesiewań (puszcza bydło swoje, aby się pasło), i czyni tam spustoszenie w ich naukach odnośnie doktryny (na polu) i praktyki (w winnicy) – w formie rekompensaty będzie musiał oddać (wynagrodzi) najlepsze ze swych nauk na temat doktryny (pola) i praktyk (winnicy). Bóg stworzy bowiem dla niego tak niekorzystne warunki sporów, że aby obronić swe błędy, stale będzie musiał oddawać poprzednio wyznawane prawdy przeczące jego nowym błędom, co stało się ze wszystkimi sześcioma grupami przesiewaczy w okresie Żniwa. W ten sposób Bóg karze takie ataki na prawdę, które są uzurpacją.-E11'383

2 Księga Mojżeszowa 22:6

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby wyszedł ogień, a trafiłby na ciernie, i spaliłby stóg, albo stojące zboże, albo pole samo, koniecznie nagrodzi ten, co zapalił, co zgorzało” — Jeśli dochodzi do niszczącego przesiewania (wybucha ogień) i spustoszenia wśród tych, którzy mają złe skłonności (trafia na ciernie) oraz zwiedzenia (spali) niektórych wcześniej zdobytych dla prawdy (stóg), tych których można pozyskać do prawdy (stojące zboże) lub samej prawdy (pole) – przesiewacz dokonujący tego zniszczenia nieuchronnie będzie musiał ponieść karę za plugawienie ludu Bożego i prawdy – karę wtórej śmierci – jak uczy św. Paweł: „Jeśli kto plugawi kościół Boży [Ezech. 9:7], tego Bóg zniszczy” (1 Kor. 3:17).-E11'383

2 Księga Mojżeszowa 22:7

Epifania i Bazylea:

„Gdyby kto dał bliźniemu swemu srebro, albo naczynie do schowania, a to by ukradziono było z domu onego człowieka: jeźliby znaleziony był złodziej, wróci dwojako” — Jeśli Jezus któremuś ze Swych sług powierza (jeśli ktoś daje bliźniemu) w opiekę (do przechowania; Tyt. 1:3; 1 Tym. 1:14) prawdę jako całość (srebro) lub pojedyncze nauki (naczynia), a fałszywy nauczyciel będący nowym stworzeniem uzurpuje je sobie (gdyby ukradziono to), podczas gdy urzędowym obowiązkiem tego sługi jest powiernictwo nad nimi (z domu onego człowieka) – to jeśli uzurpator ten zostanie przyłapany i obalony, by zachować życie, musi wyrównać szkody podwójnie: (1) musi stracić miejsce w Maluczkim Stadku i odpaść do Wielkiej Kompanii oraz (2) usunąć ze swego charakteru wadę, która doprowadziła go do tego aktu uzurpacji (zapłaci podwójnie).-E11'384

2 Księga Mojżeszowa 22:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Do sędziów” — [Elohim], Mocarz, imię zastosowane do Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby nie był znaleziony złodziej, stawi się pan domu onego przed sędziów, i przysięże, że nie ściągnął ręki swojej na rzecz bliźniego swego” — Jeśli fałszywy nauczyciel nie jest nowym stworzeniem, lecz nominalnym chrześcijaninem lub poganinem, a więc jako schwytany niewolnik nie podlega Kościołowi (gdyby nie znaleziono złodzieja), należy jeszcze rozstrzygnąć, czy powiernik winny jest tolerowania uzurpacji przez brak wierności w sprawowaniu opieki nad tym, co mu powierzono, czy przez przymykanie oczu na uzurpację i dozwalanie na uzurpowanie tego, co zostało mu powierzone. Jeśli powiernik jest starszym zboru lokalnego, musi być postawiony przed zborem jako sędzią, a jeśli jest starszym generalnym, musi być postawiony przed generalnymi starszymi, a szczególnie przed starszym będącym szczególnym rzecznikiem (stawi się pan domu onego przed sędziami), w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy jest winny jako rzeczywisty uzurpator, czy też przez niedbałość lub niewierność jest winny tolerowania uzurpacji (wyciągania ręki po rzeczy bliźniego swego).-E11'384

2 Księga Mojżeszowa 22:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Sędziowie” — [Elohim], wyraz tłumaczy się Bóg.

Epifania i Bazylea:

„O każdą rzecz, o którą by był spór, o wołu, o osła, o owcę, o szatę, o każdą, rzecz zgubioną, gdyby kto rzekł, że to jest moje, przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu; kogo winnym znajdą sędziowie, nagrodzi w dwójnasób bliźniemu swemu” — Taki sposób postępowania musi być przestrzegany w każdym przypadku uzurpowania tego, co zostało powierzone (o każdą rzecz, o którą byłby spór), bez względu na to, czy dotyczy to osobiście naszego Pana (wołu), doktryny (osła), zboru lub Kościoła (owcy), urzędowego autorytetu (szaty) czy też wiąże się z utratą prawdy lub osoby (o każdą rzecz zgubioną) i pociąga za sobą poważne pytanie o odpowiedzialność (gdyby kto rzekł, że to jest moje; dosłownie: gdyby ktoś powiedział: To może być ten, tzn. to może być ten winny). Przypadek taki musi stanąć przed zborem lub Kościołem powszechnym, reprezentowanym przez generalnych starszych, a szczególnie przez szczególnego rzecznika (przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu). Jeśli Bóg potępi któregokolwiek z oskarżonych (kogo winnym znajdą sędziowie; dosłownie: kogo potępi Bóg; w dwóch poprzednich przypadkach słowa oddanego sędziowie przed słowem elohim występuje przedimek określony, który jednoznacznie potwierdza, że sędziowie jest poprawnym tłumaczeniem, lecz w trzecim przypadku użycia słowa elohim przedimek nie występuje, tak więc powinno być ono przetłumaczone Bóg, na co wskazaliśmy w proponowanym antytypie), musi on zrekompensować swoje grzechy podwójnie: (1) stracić miejsce w Maluczkim Stadku i (2) pokonać niedostrzeganą wadę (w dwójnasób nagrodzi bliźniemu swemu).-E11'385

2 Księga Mojżeszowa 22:10

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby kto dał bliźniemu swemu osła, albo wołu, albo owcę, albo inne bydlę na chowanie, a zdechłoby albo okaleczało, albo gwałtem zajęte było, gdzie by nikt nie widział” — Jeśli Jezus powierza trosce generalnego lub lokalnego starszego, a szczególnie trosce szczególnego rzecznika, jakąś doktrynę (jeśli ktoś da bliźniemu swemu osła) dotyczącą Jezusa (wołu), Kościoła (owcy) lub jakiejkolwiek innej klasy, np. Wielkiej Kompani, Młodocianych Godnych czy usprawiedliwionych z wiary (inne bydlę na chowanie), a doktryna taka – np. natura Jezusa jako Logosa, karnacja i przemiana w zmartwychwstaniu, restytucja, wysokie powołanie, śmiertelność człowieka, kara za grzech, usprawiedliwienie z wiary, koniec żęcia w 1914 r., istnienie Młodocianych Godnych i Wielkiej Kompanii jako klas – przestaje być nauczana (umiera) lub jest niszczona wprowadzaniem do niej obcych elementów lub usuwaniem jej własnych – np. pojednanie polegające jedynie na zadośćuczynieniu sprawiedliwości lub wyłącznie czyniące człowieka zadowolonym z Boga, zaprzeczanie tymczasowemu usprawiedliwieniu, usprawiedliwienie ożywione bez poświęcenia (jest kaleczona) – albo taka prawdziwa doktryna jest zaprzęgnięta do służenia błędnemu systemowi – np. doktryna o wyborze służąca kalwinizmowi lub doktryna wolnej łaski służąca arminianizmowi, doktryna o chrzcie Jana służąca campbelizmowi (uprowadzone; dosłownie: wzięte w niewolę), a jest to czynione w takiej tajemnicy, że żadna kompetentna osoba nie była w owym czasie tego świadoma – np. żaden z członków gwiezdnych nie miał nic wspólnego z wyżej wymienionym tłumieniem, szkodzeniem i zniewalaniem (nikt nie widział).-E11'385

2 Księga Mojżeszowa 22:11

Epifania i Bazylea:

„Przysięga Pańska będzie między obiema, że nie ściągnął ręki swej na rzecz bliźniego swego: i przyjmie pan onej rzeczy przysięgę, a on nie będzie nagradzał” — – wówczas powiernik powinien udzielić Jezusowi uroczystego zapewnienia (przysięga Pańska będzie między obydwoma), że to nie on przyczynił się do zaprzestania nauczania danej doktryny, nie szkodził jej ani nie poddał służbie fałszywym systemom nauk (nie wyciągnął ręki swojej po rzecz bliźniego swego). Gdy więc członkowie gwiezdni zdecydowanie protestowali przeciwko takiemu tłumieniu, szkodzeniu i zniewalaniu, dawali Panu uroczyste zapewnienie, że nikt z ich klasy nie jest za to odpowiedzialny, a Pan Jezus przyjmował ich uroczyste zapewnienie za nich samych i za wcześniejszych członków ich klasy (i przyjmie pan tej rzeczy przysięgę), a odnośni powiernicy nie poniosą żadnej odpowiedzialności i nie będą dawać za to żadnego odszkodowania (nie będzie dawał odszkodowania).-E11'386

2 Księga Mojżeszowa 22:12

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby mu to kradzieżą wzięto, nagrodzi panu rzeczy onej” — Lecz jeśli jakiekolwiek z tych powierzonych nauk rzeczywiście były uzurpowane, a on to tolerował (jeśli mu to skradziono), wtedy musiał wynagrodzić to utratą stanowiska w wysokim powołaniu i usunięciem ze swego charakteru wady ułatwiającej powodzenie tej uzurpacji (da odszkodowanie).-E11'386

2 Księga Mojżeszowa 22:13

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby od zwierza rozszarpane było, postawi rozszarpane za świadka, a rozszarpanego nie nagrodzi” — Lecz jeśli jakaś doktryna jest wypaczana i rozdzierana przez demony i ich zwierzęce systemy błędu – np. sposób, cel i czas drugiego adwentu Jezusa, tysiącletnie panowanie, dzień sądu, wypaczony i rozdarty przez sekciarskie denominacje (rozszarpane) – po wykazaniu takich wypaczeń i rozdarcia przez odpowiednie i godne zaufania dowody (niech przyniesie rozszarpane za świadka) będzie zwolniony od odpowiedzialności za te wypaczenia i rozdarcie (nie da odszkodowania).-E11'386

2 Księga Mojżeszowa 22:14

Epifania i Bazylea:

„Gdyby też kto pożyczył bydlęcia od bliźniego swego, a okaleczałoby, albo zdechło w niebytności pana jego, koniecznie nagrodzi” — Jeśli starszy, którego urząd nauczyciela należy do urzędów kościoła powierzonych mu przez Jezusa i przez wybranie go na to stanowisko jest mu wypożyczany do używania w imieniu Jezusa, lub jeśli generalny starszy, który otrzymuje swój oficjalny urząd od Pana jedynie jako pożyczkę (jeśli ktoś pożyczy zwierzę od bliźniego swego), źle używa odnośnych władz urzędowych i szkodzi nauce (kaleczy) lub przyczynia się do zaprzestania jej nauczania (umiera), i to bez zgody Pana (właściciela przy tym nie było), będzie musiał to wynagrodzić na dwa sposoby, już kilkakrotnie wyżej wspominane (da pełne odszkodowanie). Należą tutaj między innymi następujące nauki: wysokie powołanie trwa po 1914 r., praca żęcia musi być obecnie wykonywana, lokalni starsi są zbędni, Kościół nadal ma ogłaszać dzień pomsty jako należący do przyszłości itp.-E11'386

2 Księga Mojżeszowa 22:15

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby pan jego był przy nim, nie będzie nagradzał; a jeźliby najęte było, najem tylko zapłaci” — Lecz jeśli nasz Pan zaakceptuje stosowne szkodzenie nauce, np. obalanie poglądu, że wezwanie do wysokiego powołania jest nadal aktualne, że żęcie ciągle jeszcze trwa, że nie należy wybierać starszych, że Kościół ma nadal ogłaszać dzień pomsty jako należący do przyszłości (jeśli właściciel był przy tym), dany starszy nie ma czynić żadnego odszkodowania (nie da odszkodowania). Przypominamy sobie, że robotnikom w Boskiej winnicy Pan za ofiarniczą służbę obiecał stokrotną nagrodę (gdyby był on najemnikiem; Mat.19:29). Nawet jeśli czyjaś służba związana jest z zaprzestaniem nauczania doktryny lub jej zepsuciem (gdyby okaleczone było albo zdechło), Pan i tak udzieli mu stokrotnej nagrody (przyjdzie z zapłatą za najem). Ostatnie zdanie z w.15 w bardzo wielu przekładach zostało nieodpowiednio przetłumaczone. Powinno być oddane następująco: Gdyby był najemnikiem, On [Pan] przyjdzie z zapłatą za najem. Takiego właśnie tłumaczenia użyliśmy w naszych cytatach w nawiasach. Słowo sachir, w pierwszym użyciu w wersecie 15 oddane najęte, może oznaczać zapłata za najem lub najemnik. W wersecie 15 występuje ono w obydwu znaczeniach.-E11'387

2 Księga Mojżeszowa 22:16

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby kto zwiódł pannę, która nie jest poślubiona, i spałby z nią, da jej koniecznie wiano, i weźmie ją sobie za żonę” — Jeśli grupa braci w prawdzie wprowadza w błąd grupę niepoślubioną naszemu Panu, np. Młodocianych Godnych, usprawiedliwionych lub ludzi dobrej woli (z których nikt nie jest poślubiony Panu), a ich wszystkich wprowadziło w błąd Towarzystwo (jeśli ktoś uwiedzie dziewicę), i splami ich wprowadzeniem w złe nauki i praktyki, jak uczyniło to wobec nich Towarzystwo (a śpi z nią), ta grupa w zwyczajny sposób przyjmie ich jako poślubionych sobie i połączy się z nimi (weźmie ją sobie za żonę).-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:17

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby żadną miarą ojciec jej nie chciał mu jej dać, odważy srebra według zwyczaju wiana panieńskiego” — Lecz jeśli Pan Jezus przez zasady Słowa jednoznacznie odmówi udzielenia zgody na ich połączenie się, jak uczynił to w przypadku pewnych jednostek w obydwu przed chwilą wymienionych klasach (ojciec jej zdecydowanie odmawia oddania jej mu), ta grupa prawdy musi porzucić daną prawdę, co Towarzystwo uczyniło odnośnie istnienia klasy Młodocianych Godnych i tymczasowo usprawiedliwionych.-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Czarownicy nie dopuścisz żyć” — Medium, narzędzie mówcze upadłych aniołów.

Epifania i Bazylea:

„Czarownicy żyć nie dopuścisz” — Lud Boży nie może pozostawić fałszywie nauczających kościołów, które przez błędne nauczanie, jako rzecznicy szatana, praktykują symboliczne czary (2 Król. 9:22; Obj. 2:20-23), bez obalenia ich błędów, lecz przy pomocy odpowiednich prawd powinien gorliwie demaskować ich symboliczne czary (czarownicy nie zostawisz przy życiu).-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:19

Epifania i Bazylea:

„Każdy, kto by się złączał z bydlęciem, śmiercią umrze” — Lud Boży jako taki nie powinien łączyć się z kościołem ani z państwem; nie powinien też jednoczyć się z takim kościołem, który połączył się z państwem (obcuje ze zwierzęciem). Jeśli to uczyni, zostanie całkowicie odcięty od wysokiego powołania, co stało się z niektórymi w prawdzie, którzy odpadli od niej i przyłączyli się do rzymskiego, greckiego, luterańskiego, zreformowanego lub anglikańskiego kościoła (poniesie śmierć).-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:20

Epifania i Bazylea:

„Kto by ofiarował bogom, oprócz samego Pana, wytracony będzie” — Jego ofiarnicza służba nie może być oddawana jakiemukolwiek religijnemu systemowi szatana (bogom), co jest ofiarą demonom, lecz jedynie Bogu (tylko samemu Panu). Ktokolwiek czyni inaczej, jest odłączany od wysokiego powołania (wytracony będzie).-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:21

Epifania i Bazylea:

„Przychodniowi nie uczynisz krzywdy, ani go uciśniesz: boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej” — Lud Boży będący nowymi stworzeniami powinien bardzo uważać, by nie szkodzić i nie uciskać Młodocianych Godnych, którzy są obcą klasą dla nowych stworzeń (przychodnia nie będziesz gnębił ani uciskał). Można im szkodzić na przykład przez niebraterskie traktowanie, niepotrzebne dyskryminowanie i nieudzielanie należnej im usługi. Uciska się ich wtedy, gdy na przykład wkłada się na nich wielkie obciążenia co do wiary i praktyki, stosuje wymuszenia – co czynią różne Lewickie grupy, a szczególnie Towarzystwo – i wymaga pracy, która nie przynosi korzyści. Jako napomnienie przed takim krzywdzeniem i uciskaniem Izrael Boga powinien pamiętać, że jako obcy symbolicznym Egipcjanom był krzywdzony i uciskany dręczącymi doktrynami, praktykami i prześladowaniami (bo sami byliście przychodniami w ziemi egipskiej).-E11'388

2 Księga Mojżeszowa 22:22

Epifania i Bazylea:

„Żadnej wdowy ani sieroty trapić nie będziecie” — Lud Boży nie powinien też trapić po pierwsze takiego zboru, który stracił swego symbolicznego małżonka – starszych jako przedstawicieli Jezusa; po drugie, poszczególnych członków takiego zboru, którzy przez utratę swych starszych zostali pozbawieni symbolicznego ojca. Ci, którzy przywłaszczają sobie władzę i rządzą zborem i jego członkami, są przyczyną ich nieszczęścia. Także gdy Kościół traci szczególnego rzecznika Pana, co stało się z chwilą śmierci br. Russella, staje się symboliczną wdową, a jego członkowie – sierotami bez ojca. Przywłaszczający sobie władzę Lewici, którzy stali się panami nad dziedzictwem Boga, uciskali symboliczną wdowę i jej symboliczne osierocone dzieci.-E11'389

2 Księga Mojżeszowa 22:23

Epifania i Bazylea:

„Jeźlibyś je bez litości trapił, a one by wołały do mnie, słysząc wysłucham wołanie ich” — Jeśli lokalni lub generalni starsi we właściwym dla nich zakresie działania w jakikolwiek sposób stają się winnymi takiego uciskania (gdybyś je w jakikolwiek sposób uciskał), a uciskani narzekają i płaczą w tym ucisku, co ma miejsce w różnych lewickich grupach, a te narzekania oraz towarzyszący im płacz i modlitwy choćby w niewielkim stopniu wznoszą się do Boga przeciwko uciskającym (one wołać będą do mnie) – sam Bóg wysłucha ich wołania (na pewno wysłucham ich wołania).-E11'389

2 Księga Mojżeszowa 22:24

Epifania i Bazylea:

„I rozgniewa się zapalczywość moja, a pobiję was mieczem, i będą żony wasze wdowami, a synowie wasi sierotami” — Postępowanie sięgających po władzę i jego skutki w pierwszym rzędzie bardzo rozgniewa Pana (i wybuchnę gniewem); wzbudzi On obrońców Swego uciskanego ludu, którzy mieczem ducha jako narzędzia Boga całkowicie obalą tych przywłaszczających sobie władzę, co zostało uczynione przez Boga na przykład w stosunku do Towarzystwa i PBI, a następnie objawi On ich jako utracjuszy koron, martwych jako członków Maluczkiego Stadka (zabiję was mieczem), co sprawi, że takie zbory i grupy (jako symboliczne żony sięgających po władzę) oraz poszczególni członkowie (jako symboliczne dzieci sięgających po władzę) staną się symbolicznymi wdowami i symbolicznymi sierotami, na ile dotyczy to symbolicznych mężów i ojców Maluczkiego Stadka (żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami).-E11'389

2 Księga Mojżeszowa 22:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Ubogiemu” — Prawo Mojżesza wyprzedziło swój czas o wieki.

Epifania i Bazylea:

„Jeźlibyś pieniędzy pożyczył ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą, nie będziesz mu jako lichwiarz, nie obciążycie go lichwą” — Lud Boży powinien udzielać instrukcji, pomocy do wzrostu w łasce i w odpowiednich możliwościach służby tym, którzy jej potrzebują (pożyczać pieniądze ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą), lecz tacy pomocnicy przede wszystkim nie powinni w żaden sposób wykorzystywać symbolicznie biednych (nie będziesz mu jak lichwiarz) ani uzależniać pomocy od osiągnięcia pewnych korzyści ze szkodą dla tych, którym ją udzielają (nie obciążycie go lichwą). H.J. Shearn i W. Crawford, na przykład, wymagali stronniczego poparcia od tych, którym udzielali sposobności służby jako kolporterom, starszym, pracownikom pośrednim [extension workers – byli to bracia, którzy po zebraniach publicznych zdobywali nazwiska i adresy oraz oferowali literaturę – przypis tł.], przy fotodramie itp. Jeśli odmawiali, byli gnębieni np. w ten sposób, że kolporterzy niekiedy otrzymywali tak skromny teren działania, że ich sprzedaż nie mogła pokryć ponoszonych wydatków, a pracownicy pośredni byli wysyłani z fotodramą na jałowe tereny, jeśli w ogóle im jakieś przyznawano. To czyniło ich antytypicznymi lichwiarzami. Ktokolwiek wykorzystuje braci dla swych osobistych interesów i nieprzychylnie traktuje tych, którzy nie chcą udzielać mu stronniczego poparcia, jest antytypicznym lichwiarzem.-E11'390

2 Księga Mojżeszowa 22:26

Epifania i Bazylea:

„Jeźli w zastawie weźmiesz szatę bliźniego twego, przed zachodem słońca wrócisz mu ją” — Ci, którzy przyjmują pewne urzędy związane z przywilejami służby udzielonymi z upoważnienia zboru – jak lokalny starszy albo diakon, który przyjmuje urząd odpowiedniego reprezentanta zboru, używając części jego władzy, lub jak czyni to generalny starszy, który przyjmuje urząd reprezentanta szczególnego rzecznika, używając część jego władzy – są tymi, którym zostały oddane i powierzone władze urzędowe zboru lub szczególnego rzecznika, dla pewnych korzyści, jakie zbór lub szczególny rzecznik mają z tego odnieść (w zastaw weźmiesz szatę bliźniego twego). Taki lokalny lub generalny starszy nie powinien używać tych władz dłużej niż zakłada to czas trwania tego urzędu, podany wprost lub dorozumiany (przed zachodem słońca zwrócisz mu ją).-E11'390

2 Księga Mojżeszowa 22:27

Epifania i Bazylea:

„Bo to odzienie jego tylko to jest nakrycie ciała jego, na którem sypia; będzieli do mnie wołał, wysłucham go, bom Ja miłosierny” — Jest to bowiem wyłączny urząd zboru lub szczególnego przedstawiciela (jego jedyne okrycie), ich prawo zaspokajania ludzkich potrzeb (okrycie ciała jego), do ochrony w odpoczynku umysłu i serca (w którym sypia). Ci, którzy utrzymują swój urząd dłużej niż wynika to z ograniczenia czasowego, podanego wprost lub dorozumianego, np. dłużej niż czas trwania kadencji starszego lub dłużej niż czas przynoszenia owoców w pracy przez generalnego starszego – co czynili niektórzy z tych, którzy choć zwolnieni przez br. Russella z pracy pielgrzyma, nadal uparcie służyli różnym zborom wykładami lub listownie – są przywłaszczającymi sobie władzę, na których zbór lub szczególny rzecznik skarżą się przed Panem (będzie do mnie wołał). Pan wysłucha takich skarg przeciwko odpowiednim jednostkom sięgającym po władzę i spowoduje usunięcie ich z odnośnych władz urzędowych (wysłucham), ponieważ Bóg jest miłosierny dla uciskanych i wyzwala ich od takich metod panowania (bom Ja miłosierny).-E11'391

2 Księga Mojżeszowa 22:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Sędziów” — [Elohim], Mocarz, imię zastosowane do Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Sędziom nie będziesz złorzeczył, a przełożonego ludu twego nie będziesz przeklinał” — Lud Pana nie powinien wyszydzać ani ośmieszać pielgrzymów i starszych czy też władców świeckich lub duchownych (sędziom nie będziesz złorzeczył; Dz. 23:1-5); powinien odnosić się do nich z takim szacunkiem, jakiego wymagają odpowiednie zasady.Przede wszystkim nie powinien obmawiać ani zniesławiać głównych z generalnych starszych, którzy są szczególnymi rzecznikami i wykonawcami Pana (przełożonego [dosłownie: księcia] ludu twego nie będziesz przeklinał) zawsze pamiętając o tym, że szyderstwo, ubliżanie, oszczerstwo i obmowa są cechami szatana i jego ducha (Zach. 3:1,2; Judy 8; Obj. 12:10), podczas gdy duch Pana nie złorzeczy nawet szatanowi (Judy 9).-E11'391

2 Księga Mojżeszowa 22:29

Epifania i Bazylea:

„Z obfitości zboża, i ciekących rzeczy twych nie omieszkasz pierwiastek ofiarować; pierworodnego z synów twoich oddasz mi” — Werset 29 jest nieodpowiednio oddany przez A.V., a o wiele lepiej przez A.R.V.: Nie będziesz zwlekał [z ofiarowaniem] z pełni [żniwa] i strumienia twoich pras [wina i oliwy z oliwek]. Chodzi tutaj o ofiary z pokarmów [w B.G. znane jako ofiary śniedne – przypis tł.], ofiary z napojów oraz dary z oliwy czynione na rzecz Przybytku i Świątyni. W antytypie ofiary śniedne, z pokarmów, reprezentują głębsze nauki prawdy, które lud Pana ma przedstawiać w służbie Panu, prawdzie i braciom; ofiarami z napojów są w antytypie płytsze nauki prawdy, które lud Pana ma przedstawiać w służbie Panu, prawdzie, braciom i światu, podczas gdy ofiary z oliwy reprezentują Ducha Pańskiego, w którym służba ta ma być wykonywana. Odnośnie naszego nauczania i świadczenia w Duchu Pańskim o głębszych i płytszych doktrynach, przykazaniach, obietnicach, napomnieniach, proroctwach, historiach i typach Biblii mówi się więc tutaj jako o rzeczach, które mają być niezwłocznie przez nas wykonane (nie zwlekaj z ofiarowaniem z obfitości zboża i płynów [wina i pras oliwy]). Polecenie to zakazuje zwlekania w służbie dla Pana, ponieważ nie tylko kradnie to czas, lecz także marnuje sposobności i owoce służby. Usprawiedliwieni, jako próbni pierworodni Wieku Ewangelii, zachęcani są do poświęcenia, a Maluczkie Stadko i Wielka Kompania, jako ożywieni pierworodni – do wypełnienia swego poświęcenia. Nominalny lud Boży nie powinien powstrzymywać ich przed poświęceniem się i wypełnianiem go (pierworodnego z synów twoich oddasz mi).-E11'391

2 Księga Mojżeszowa 22:30

Epifania i Bazylea:

„Toż uczynisz z wołów twych i z owiec twoich; siedem dni będzie z matką swoją, a ósmego dnia oddasz mi je” — Następnie Pan podaje instrukcje dla poświęcających się. Powinni oni być usprawiedliwieni: rzeczywiście lub w sposób poczytany, na co wskazuje pozostawienie wołu lub owcy z matką przez siedem pełnych dni i następnie ofiarowanie ich dnia ósmego. Następujące uwagi wyjaśniają tę sprawę: Siedem pełnych dni to pełne Tysiąclecie, kiedy to rodzaj ludzki rzeczywiście osiągnie ludzką doskonałość. Jezus tuż przed trzydziestym rokiem życia, tzn. tuż przed poświęceniem, był dokładnie taki sam, jak udoskonalona i bezgrzeszna ludzkość przy końcu Tysiąclecia, siedmiu antytypicznych dni. W chwili poświęcenia był On taki, jaką będzie doskonała i bezgrzeszna ludzkość w Małym Okresie. Pozostawał w judaizmie, Swej antytypicznej wychowującej Go matce – czego typem jest córka faraona (z matką swoją) – przez siedem pełnych poczytanych antytypicznych dni, zupełny okres przed poświęceniem; antytypicznego poczytanego ósmego dnia poświęcił Siebie jako rzeczywiście usprawiedliwiona jednostka. Jeśli chodzi o antytypiczne owce, przebywały one z rodziną ludzką jako antytypiczną wychowującą matką (z matką swoją) przez pełny poczytany antytypiczny okres dochodzenia do usprawiedliwienia (siedem dni). W poczytanym ósmym dniu, do którego w poczytany sposób przenosiło ich poczytane usprawiedliwienie (z wiary), zostali poświęceni Panu. Powinniśmy pamiętać bowiem, że w chwili poświęcenia Jezus posiadał wszystkie ludzkie prawa, jakie ludzkość rzeczywiście zdobędzie i w pełni posiądzie przy końcu Tysiąclecia. Podobnie i usprawiedliwionym z wiary przypisywane są wszystkie prawa, jakie świat będzie rzeczywiście posiadał w Małym Okresie, przy końcu Tysiąclecia, i dlatego żyją oni w poczytanym ósmym dniu, dzięki usprawiedliwieniu z wiary, które uczyniło ich kandydatami do poświęcenia, tzn. antytypicznego obrzezania, co ma miejsce ósmego antytypicznego dnia.-E11'392

2 Księga Mojżeszowa 22:31

Epifania i Bazylea:

„Ludem świętym będziecie mi, a mięsa na polu rozszarpanego jeść nie będziecie; psom je wyrzucicie” — Dlatego Bóg napomina Swój lud do podejmowania i pozostawania w stanie poświęcenia dla Niego (ludem świętym będziecie mi). Doktryny wypaczone przez demony (1 Moj. 37:31-33) są antytypicznym mięsem rozszarpanym przez bestie (mięsem rozszarpanym). Doktryny takie rozrzucone są po całym świecie (na polu; Mat. 13:38). Lud Boży powinien powyrzucać te doktryny (wyrzućcie je) i pozostawić do zjedzenia przez stronniczych sekciarzy (psom; Mat. 7:6; Filip. 3:2; Obj. 22:15).-E11'393

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.