2 Księga Mojżeszowa 16

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (36 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 16 — Biblia Gdańska

1 Ruszyli się potem z Elimu, i przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Zyn, która leży między Elim i między Synaj, piętnastego dnia miesiąca wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej.

2 I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi na puszczy.

3 A mówili do nich synowie Izraelscy: Obyśmy byli pomarli od ręki Pańskiej w ziemi Egipskiej, gdyśmy siadali nad garncy mięsa, gdyśmy się najadali chleba do sytości; bo teraz wywiedliście nas na tę puszczą, abyście pomorzyli to wszystko mnóstwo głodem.

4 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Oto, Ja, spuszczę wam, jako deszcz chleb z nieba, i będzie wychodził lud, a będzie zbierał, coby dość było na każdy dzień, abym go doświadczył, będzieli chodził w zakonie moim, czyli nie.

5 Ale dnia szóstego nagotują to, co przyniosą, a będzie tyle dwoje niż co zbierać zwykli na każdy dzień.

6 I mówił Mojżesz i Aaron do wszystkich synów Izraelskich: W wieczór poznacie, iż Pan wywiódł was z ziemi Egipskiej;

7 A rano oglądacie chwałę Pańską; bo usłyszał szemrania wasze przeciw Panu. A my co jesteśmy, iż szemrzecie przeciwko nam?

8 I rzekł Mojżesz: Da wam Pan, w wieczór mięso do jedzenia, a chleb rano do nasycenia; bo usłyszał Pan szemrania wasze, któremi szemrzecie przeciw jemu. A my co jesteśmy? Nie przeciwko nam są szemrania wasze, ale przeciwko Panu.

9 I rzekł Mojżesz do Aarona: Mów do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich: Przystąpcie przed obliczność Pańską; bo usłyszał szemranie wasze.

10 I stało się, gdy mówił Aaron do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, że spojrzeli ku puszczy, a oto, chwała Pańska ukazała się w obłoku.

11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

12 Usłyszałem szemranie synów Izraelskich; rzeczże do nich, mówiąc: Między dwoma wieczorami będziecie jeść mięso, a rano nasyceni będziecie chlebem, i poznacie, żem Ja Pan, Bóg wasz.

13 Stało się tedy wieczór, że się zleciały przepiórki, a okryły obóz, a rano rosa leżała około obozu;

14 A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi.

15 Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili jeden do drugiego: Man hu? bo nie wiedzieli, co było. I rzekł Mojżesz do nich: Tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu.

16 Toć jest, co rozkazał Pan: Zbierajcie z niego każdy, ile trzeba ku jedzeniu, po mierze Gomer na osobę, według liczby dusz waszych; każdy na tych, którzy są w namiocie jego, zbierajcie.

17 I uczynili tak synowie Izraelscy, i zbierali jedni więcej, drudzy mniej.

18 I mierzyli w Gomer, i nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani nie dostawało temu, co mniej; każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał.

19 Mówił też Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego aż do zarania.

20 Jednak nie usłuchali Mojżesza; ale zostawili z niego niektórzy aż do poranku, i obróciło się w robaki, i zśmierdło się; i rozgniewał się na nie Mojżesz.

21 A zbierali to na każdy dzień rano, każdy według tego, co mógł zjeść; a gdy się zagrzało słońce, tedy ono topniało.

22 A gdy było dnia szóstego, zbierali chleb w dwójnasób, po dwu Gomer na każdego. I zeszły się wszystkie książęta zgromadzenia, oznajmując to Mojżeszowi.

23 Który im rzekł: Toć jest, co mówił Pan: Odpocznienie sabbatu świętego Panu jutro będzie; co macie piec, pieczcie, a co macie warzyć, warzcie, a cokolwiek zbędzie, zostawcie sobie, a zachowajcie do jutra.

24 Zostawiali tedy ono na jutro, jako był rozkazał Mojżesz; a nie zśmierdło się, i robak nie był w niem.

25 I mówił Mojżesz: Jedzcież to dziś, bo dziś sabbat Panu; dziś nie znajdziecie tego na polu.

26 Przez sześć dni zbierać to będziecie, a dnia siódmego sabbat; nie będzie weń manny.

27 I stało się dnia siódmego, wyszli niektórzy z ludu, aby zbierali; ale nie znaleźli.

28 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: I pókiż nie będziecie chcieli przestrzegać przykazań moich i zakonu mego?

29 Patrzcie, iż wam Pan dał sabbat, dlatego w dzień szósty daje wam chleb na dwa dni; zostawajcie każdy na miejscu swem, niech nie wychodzi żaden z miejsca swego w dzień siódmy.

30 I odpoczywał lud dnia siódmego.

31 I nazwał dom Izraelski imię onego pokarmu Man, który był jako nasienie koryjandrowe, biały, a smak jego jako placki z miodem.

32 Mówił też Mojżesz: Tak rozkazał Pan: Napełnij Gomer z niego na chowanie w narodziech waszych, aby widzieli chleb ten, którymem was karmił na puszczy, gdym was wywiódł z ziemi Egipskiej.

33 Rzekł zatem Mojżesz do Aarona: Weźmij wiadro jedno, a nasyp w nie pełen Gomer manny, a postaw je przed Panem na chowanie do narodów waszych.

34 Jako przykazał Pan Mojżeszowi, tak postawił je Aaron przed świadectwem na chowanie.

35 A synowie Izraelscy jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przyszli do ziemi mieszkania; mannę jedli, aż przyszli do granic ziemi Chananejskiej.

36 A Gomer jest dziesiąta część miary Efa.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 16:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Na puszczę Zyn” — figuruje podróż chrześcijanina przez pustynię grzechu, zmierzającego do ziemi obiecanej , duchowego Chanaanu.

Epifania i Bazylea:

„Ruszyli się potem z Elimu, i przyszło wszystko mnóstwo... na puszczę Zyn” — [Zyn - ciernisty]; Następna seria doświadczeń, która zaznaczyła podróż Kościoła do pozafiguralnej góry Synaj, do Królestwa i Nowego Przymierza jest ta, która była związana z jego otrzymywaniem Słowa Bożego jako symbolicznego pokarmu. Doświadczenia te są przedstawione w 2 Moj. 16. Przejście z pierwszej serii doświadczeń do drugiej jest przedstawione przez podróż z Elim do puszczy Zyn, która przedstawia walczące zarysy Prawdy, ponieważ Prawda zazwyczaj rozwijała się wśród kontrowersji. (TP 1975, s. 31)

„między Elim i między Synaj” — [Synaj - szczytowy, spiczasty, w aluzji do wysokiej i szczytowej pozycji Królestwa]; Niewątpliwie były takie kontrowersje pomiędzy odświeżającymi i chroniącymi doświadczeniami a przyjściem do Królestwa i Nowego Przymierza. (TP 1975, s. 31)

„piętnastego dnia miesiąca wtórego” — (dokładnie jeden miesiąc po opuszczeniu Egiptu); Ponieważ Prawda była potrzebna, ale nie była jeszcze na czasie. (TP 1975, s. 31)

„po wyjściu ich z ziemi Egipskiej” — podczas kontrowersji, następujących po wyjściu ludu Pańskiego z obecnego złego świata. (TP 1975, s. 31)

2 Księga Mojżeszowa 16:2

Epifania i Bazylea:

„szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi na puszczy” — lud Pański swoją postawą i czynami krótko po Zielonych Świątkach obwiniał Jezusa, i w dodatku słowami obwiniał mówcze narzędzia Jezusa (Aarona) w swoim stanie odosobnienia (na puszczy).-75, 31,32.

2 Księga Mojżeszowa 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Chleba do sytości” — jak łatwo zapomina się trudów grzesznego stanu, a pamięta jego przyjemności.

Epifania i Bazylea:

„obyśmy byli pomarli... w ziemi Egipskiej” — pokazując swoje pragnienie, że nigdy nie opuścił przez pokutę, wiarę i poświęcenie symbolicznego świata, ale że pozostał pod przekleństwem aż do śmierci. (TP 1975, s. 32)

„gdyśmy siadali nad garncy mięsa, gdyśmy się najadali chleba do sytości” — dając do zrozumienia, że miał on pod dostatkiem twardego, średniego i lekkiego pokarmu dla serca i umysłu. (TP 1975, s. 32)

„wywiedliście nas na tę puszczę, abyście pomorzyli... głodem” — oskarżając w ten sposób Jezusa i Jego mówcze narzędzia, że chcieli go wygłodzić brakiem pokarmu duchowego i jego stanem odosobnienia. (TP 1975, s. 32)

2 Księga Mojżeszowa 16:4

Epifania i Bazylea:

„rzekł Pan do Mojżesza... jako deszcz chleb z nieba” — Bóg zapewnił Jezusa, że On sprawi, iż przyjdzie od Niego pokarm duchowy. (TP 1975)

„będzie zbierał, coby dość było na każdy dzień” — W celu otrzymania tego lud miał wytężyć swoją energię umysłową, aby zdobyć tyle pokarmu duchowego ile każdy będzie potrzebował na czasie w okresie Kościoła, w którym on żył. (TP 1975) Siedem dni tygodnia zdaje się tutaj przedstawiać siedem okresów Kościoła, siódmy okres obejmuje również Tysiąclecie. W każdym z pierwszych sześciu okresów przy pomocy nauczycieli, szczególnie członków gwiezdnych, lud Pański miał badać Biblię bezpośrednio i wyciągać z niej to, co mógł znaleźć dla swojej potrzeby. (TP 1975)

„abym go doświadczył... chodził w zakonie moim, czyli nie” — Takie postępowanie ze strony ludu Bożego dostarczyłoby Bogu sposobności do wypróbowania jego poświęcenia się Słowu Bożemu, czy będzie ono w nim czynne lub nie. (TP 1975) 75, 32 (TP 1975)

2 Księga Mojżeszowa 16:5

Epifania i Bazylea:

„Ale dnia szóstego nagotują to, co przyniosą, a będzie tyle dwoje niż co zbierać zwykli na każdy dzień” — w okresie Filadelfii (dnia szóstego) nazbiera on dosyć, aby starczyło na okres Filadelfii i na okres Laodycei. Prawdy bowiem filadelfijskie będą również obejmowały wszystkie prawdy dane przedtem w Okresie Przejściowym, a jako podstawa postępującej Prawdy w okresie Laodycei będą one przeniesione do tej ostatniej prawdy, ponieważ dziełem Laodycei będzie częściowo ale nie wyłącznie polerowanie naczyń danych w okresie Filadelfii i ułożenie ich we właściwym porządku (C 124, par. 2 i 3). Jakakolwiek jednak nowa prawda przyjdzie w okresie Laodycei, przyjdzie ona bez zbierania jej przez lud Pański i wydobywania jej przez bezpośrednie badanie Biblii, ale przez gromadzenie jej przez posłannika Paruzji i posłannika Epifanii. Niektórzy inni zdobywają niektóre nowe jej zarysy nie przez zbieranie, ale raczej niejako przez napotkanie się z nią, ponieważ w tym związku zbieranie przedstawia szukanie mniej lub więcej przez nich samych. (TP 1975, s. 32) Należy zauważyć, że szczególnie w okresie Laodycei wszelkie bezpośrednie badanie Biblii jest zabronione poświęconemu i nie poświęconemu ludowi Pańskiemu; Jezus i ci dwaj posłannicy tego okresu są w tym wyjątkiem (2 Moj. 19: 21—25). Chociaż żaden taki ogólny zakaz nie był poprzednio dany, to jednak były nałożone pewne ograniczenia na bezpośrednie badanie Biblii przedtem (4 Moj. 12: 2—8), tzn. że ono miało być czynione w związku ze służbą członków gwiezdnych i ich specjalnych pomocników. Ponieważ lud Pański był nasiąknięty stosowną praktyką mającą przewagę w Babilonie przed okresem Laodycei, więc niemało z ludu Pańskiego potknęło się o te stosowne zarządzenie laodycyjskie jako rzekome naruszenie ich wolności i jako rzekome wywyższanie się dwóch członków posłannika Laodycei. (TP 1975, s. 32)

2 Księga Mojżeszowa 16:6

Epifania i Bazylea:

„mówił Mojżesz i Aaron... w wieczór” — Jezus i Jego mówcze narzędzia w Wieku Ewangelii powiedzieli ludowi Pańskiemu podczas jego szemrania, że Bóg zarządzi sprawami, iż błąd w czasie duchowej ciemności będzie obfitował wśród niego jako jedna z części każdego ze sześciu okresów. (TP 1975, s. 32)

„poznacie... Pan wywiódł... z ziemi Egipskiej” — a co będzie dla niego strofującym przypomnieniem, że chociaż Bóg już raz wyzwolił go ze świata, to jednak znowu uwikłał się błędem światowym. (TP 1975, s. 32)

2 Księga Mojżeszowa 16:7

Epifania i Bazylea:

„A rano” — Niemniej jednak w każdym okresie łaski, pomimo szemrania ludu Bożego, Bóg dostarczy mu dosyć prawdziwego pokarmu duchowego podczas duchowego światła dziennego (rano). (TP 1975, s. 32)

„oglądajcie chwałę Pańską” — przez co będzie w stanie rozpoznać Boską mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. (TP 1975, s. 32)

„bo usłyszał szemrania wasze przeciw Panu” — te dwie rzeczy będą uczynione, ponieważ Bóg zauważył szemranie ludu przeciwko Niemu, pierwsza jako odpłata i jako naturalny wynik dla źle usposobionych, a druga z tych rzeczy jako łaska dla właściwie usposobionych. (TP 1975, s. 32)

„A my co jesteśmy, iż szemrzecie przeciwko nam?” — Nie było żadnego ważnego powodu z ich strony do szemrania przeciwko Jezusowi i Jego mówczym narzędziom. (TP 1975, s. 32)

2 Księga Mojżeszowa 16:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł Mojżesz: Da wam Pan w wieczór mięso do jedzenia, a chleb rano do nasycenia” — (to stanie się ... da ... mięso; w pol. tekście jest brak słów: "to stanie się"); Nasz Pan wykazał, że stanie się jasne, kiedy będzie On znosił błąd następujący w każdym okresie i kiedy On również da pokarm duchowy tym, którzy szemrali przeciwko Bogu.-75

„A my co jesteśmy? Nie przeciwko nam, są szemrania wasze, ale przeciwko Panu” — Ponieważ Jezus i Jego mówcze narzędzia byli tylko Boskimi przedstawicielami w tej sprawie, więc ich szemranie nie było rzeczywiście przeciwko nim, ale przeciwko Bogu.-75

Epifania i Bazylea:

Źródła: 75'32,33;

2 Księga Mojżeszowa 16:9

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz do Aarona” — Wówczas Jezus polecił w każdym okresie szemrania Swoim mówczyni narzędziom. (TP 1975, s. 33)

„Mów... przystąpcie przed obliczność Pańską” — aby przez ich nauki zgromadzili lud razem w sprawach odnoszących się do Pana. (TP 1975, s. 33)

„usłyszał Pan szemranie wasze” — ponieważ przeciwko Bogu oni zgrzeszyli, a to On zauważył. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:10

Epifania i Bazylea:

„mówił Aaron ... do synów Izraelskich ... ku puszczy ... chwała ... w obłoku” — Gdy tak nauczały mówcze narzędzia, a lud zwracał uwagę na prawdę o jego odosobnieniu od świata, to Boska mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc stały się dla niego widoczne w Prawdzie. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:11

Epifania i Bazylea:

„Zatem rzekł Pan” — W w. 11 i 12 Jehowa powtarza Jezusowi myśli wyrażone w w. 6—8 o błędzie i Prawdzie następujących w sześciu okresach. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:12

Epifania i Bazylea:

„Usłyszałem...” — W w. 11 i 12 Jehowa powtarza Jezusowi myśli wyrażone w w. 6—8 o błędzie i Prawdzie następujących w sześciu okresach. (TP 1975)

2 Księga Mojżeszowa 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Zleciały się przepiórki” — Na każdą wiosnę przylatują wielkimi stadami, a będąc znużone podróżą lecą tak nisko, że z łatwością można je łapać.

Epifania i Bazylea:

„wieczór ... przepiórki” — w każdym okresie nastąpił błąd. (TP 1975, s. 33)

„okryły obóz” — Te błędy następowały stopniowo i w sposób wzrastający w każdym następującym okresie aż osiągnęły swój szczyt w okresie Filadelfii zarówno w katolickim jak i protestanckim sekciarstwie w sprawach doktryny, praktyki i organizacji. (TP 1975, s. 33)

„rano rosa leżała” — Pozostając wiernym Swojej obietnicy danej przez Prawdę Jego Słowa Pan również dał w każdym z pierwszych sześciu okresów Swojemu ludowi stopniowo i w sposób wzrastający duchową Prawdę na czasie, znalezioną w stanie odosobnienia. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Coś drobnego, okrągłego” — Zdziałane mocą Bożą, zgodnie z naturalnym prawem, którego nauka dotąd jeszcze zrozumieć nie może.

Epifania i Bazylea:

„coś drobnego, okrągłego” — [ drobnego - dosłownie cienkiego; okrągłego - dosłownie płatkowatego]; Prawda ta przychodziła w bardzo małej ilości i jasności w każdym okresie. (TP 1975, s. 33)

„drobnego jako szron na ziemi” — a gromadząc się pod koniec każdego okresu dochodziła ona do dużej ilości i zgody. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Man-hu?” — Manna, figuruje ciało Chrystusa, chleb z nieba.

Epifania i Bazylea:

„co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili ... Manhu” — [man hu dosłownie znaczy co to jest?]; Gdy każdy nowy zarys Prawdy przychodził na czasie, to lud Pański nie znając go przedtem wzajemnie się pytał, co to jest w odniesieniu do jego natury i znaczenia. (TP 1975, s. 33)

„bo nie wiedzieli co było. I rzekł Mojżesz” — Oczywiście, że zaraz nie nazwali ją Manną, ponieważ nie wiedzieli co to było, a dopiero dowiedzieli się, czym ona była, gdy Mojżesz im to wyjaśnił. (TP 1975, s. 33)

„tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu” — Nasz Pan wyjaśnił przez Swoje mówcze narzędzia Swojemu ludowi, że był to pokarm duchowy dostarczony przez Boga. (TP 1975, s. 33) Popularne hebrajskie słowo oznaczające co, man, stało się odtąd hebrajską nazwą dla tego pokarmu z nieba. Ponieważ manna przedstawia Prawdę jako pokarm duchowy, więc ona też przedstawia naszego Pana jako nasze oświecenie, usprawiedliwienie, uświęcenie i wyzwolenie, albowiem Prawda i Biblia koncentrują się na Chrystusie, są Chrystocentryczne (Jan 6:27, 32—58); w miarę jak ją spożywamy, korzystamy z Niego jako z naszego Nauczyciela, Usprawiedliwiciela, Uświęciciela i Wyzwoliciela (1 Kor. 1:30). (TP 1975, s. 33) Manna jest użyta w Biblii jako typ pokarmu dla umysłu i serca, tzn. jako typ Prawdy (1 Kor. 10:3,4), a ponieważ Chrystus jest Prawdą (Jan 14:6), więc przedstawia Go szczególnie jednak jako Okup (Jan 6:31-58). (TP 1963, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 16:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbierajcie z niego” — aby pozyskać Chrystusa, chleb z nieba, wymagany jest pewien wysiłek ze strony tego, kto chce spożywać.

Epifania i Bazylea:

„rozkazał Pan” — Nasz Pan na Boską sugestię w miarę jak Prawda stawała się na czasie w szóstym okresie polecił Swojemu ludowi przez Swoje mówcze narzędzia. (TP 1975, s. 33)

„zbierajcie... ku jedzeniu... po mierze Gomer na osobę” — by zawsze badał (zbierajcie) Prawdę stosownie do jego zdolności (gomer) i potrzeby (ku jedzeniu). (TP 1975, s. 33)

„według liczby dusz waszych... którzy są w namiocie” — według określenia (liczby) ich zgromadzeń (namiotów) wymagających tego jako zgromadzenia i jako jednostki w zgromadzeniach (liczby dusz). (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:17

Epifania i Bazylea:

„uczynili tak synowie Izraelscy” — W zgodzie z tym poleceniem lud Boży uczynił tak jako zgromadzenia i jako jednostki. (TP 1975, s. 33)

„jedni więcej, drudzy mniej” — według swojej potrzeby i zdolności; niektórzy zdobyli więcej Prawdy, inni zaś mniej. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:18

Epifania i Bazylea:

„mierzyli w gomer” — Mierzyli ją swoją zdolnością. (TP 1975, s. 33)

„I nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani dostawało temu, co mniej” — każdy miał dosyć bez nadwyżki; bo niektórzy mieli zdolność i potrzebę na więcej, inni zaś na mniej. (TP 1975, s. 33)

„co mógł zjeść” — Mierzyli ją swoją potrzebą. (TP 1975, s. 33)

2 Księga Mojżeszowa 16:19

Epifania i Bazylea:

„Nasz Pan dał polecenie, aby żadne zgromadzenie lub jednostka nie pozostawiło żadnej mówił też Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego aż do zarania” — Prawdy na czasie nie użytej w danym okresie do następnego okresu, ale żeby wszelka Prawda na czasie w jakimkolwiek okresie była przyswojona jako pokarm duchowy w ciągu jej stosownego okresu; ponieważ jako pokarm na czas słuszny była ona potrzebna do zwycięskich celów w jej własnym okresie. (TP 1975, s. 33) Mojżesz był typem Jezusa jako Boskiego wykonawcy. Jezus polecił, by żadne zgromadzenie, ani jednostka, w siedmiu okresach historii Kościoła nie zostawiło nie użytej Prawdy na czasie (Obj. 2 i 3), aż do następnego okresu. Ale, aby wszystka Prawda na czasie, w jakimkolwiek okresie, była przyswojona i użyta przez lud Boży jako duchowy pokarm w odnośnym okresie, ponieważ tak jak posiłek o odpowiedniej porze, ta ona była potrzebna do przezwyciężenia celów swego własnego okresu. (TP 1981, s. 48)

2 Księga Mojżeszowa 16:20

Epifania i Bazylea:

„Jednak nie usłuchali Mojżesza; ale zostawili z niego niektorzy aż do poranku” — Niektórzy nie chcieli zastosować się do tego napomnienia. (TP 1975, s. 33,34) Pewne jednostki nie usłuchały polecenia Jezusa lub je odrzuciły. (TP 1981, s. 48)

„i obróciło się w robaki” — a wynikiem tego było, że Prawda zepsuła się w ich umysłach na błąd. (TP 1975, s. 33,34)

„ześmierdło się” — a w ich sercach na grzech. (TP 1975, s. 33,34)

„rozgniewał się na nie Mojżesz” — a co oczywiście nie podobało się naszemu Panu, aż do odrzucenia ich od Swojej specjalnej łaski. Miało to miejsce w przesiewaniu każdego okresu. (TP 1975, s. 33,34)

2 Księga Mojżeszowa 16:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Na każdy dzień rano” — reprezentuje, że w ciągu wieku 1000-lecia będzie niezbędne dla świata starać się o żywot i łaskę, jeżeli zechcą żyć wiecznie. Nasze zapatrywanie się w łaskę Chrystusową musi być czynione codziennie, ustawicznie i nie zachowa się do następnego dnia.

Epifania i Bazylea:

„zbierali to na każdy dzień rano” — [dosłownie co rano]; We wszystkich sześciu okresach lud Pański badał i przyswajał sobie Słowo Boże. (TP 1975, s. 34)

„według tego, co mógł zjeść” — stosownie do potrzeby każdego. (TP 1975, s. 34)

„a gdy się zagrzało słońce, tedy ono topniało” — Słowo Boże przeważało tak długo jak było na czasie, ale w czasach doświadczenia i pokusy żadna nowa prawda nie przyszła na czas, aby mogli się ostać, ponieważ Bóg chce, by siła wypływająca z poprzednio będącej Prawdy na czasie była wypróbowana, dlatego żadna prawda na czasie nie nastąpiła, by udzielić im siły do stawienia czoła w tej próbie i pokusie (Mat. 13:6, 21). (TP 1975, s. 34)

2 Księga Mojżeszowa 16:22

Epifania i Bazylea:

„dnia szóstego zbierali chleb w dwójnasób, po dwa gomer” — Podczas szóstego okresu Filadelfii niezwykle duża ilość Prawdy stała się na czasie, tak jak można to widzieć między innymi rzeczami z faktu, że dziesięć z dwunastu szafarskich prawd oraz wiele prawdy zbijającej stało się wówczas na czasie. Co więcej, wszystka poprzednia Prawda na czasie z czterech poprzednich okresów była zrozumiana w szóstym okresie, jak również wiele prawd z pierwszego okresu. Wiele więc Prawdy przeważało w tym okresie, a lud Pański w jego wodzach i członkach badał (zbierali) ją z Biblii. (TP 1975, s. 34)

„I zeszły się wszystkie książęta zgromadzenia, oznajmując to Mojżeszowi” — Wodzowie w członkach gwiezdnych, w ich specjalnych pomocnikach i w wodzach utratnikach koron donieśli o tym fakcie naszemu Panu przez ich wykłady i pisma. (TP 1975, s. 34)

2 Księga Mojżeszowa 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Święto Panu jutro będzie” — typ na 1000-lecie. Prawo zakonu właściwie rozpoczęło swoje działanie od czasu wyjścia z Egiptu. Rozkaz tu zanotowany wskazuje, iż tu był początek obchodzenia -- święcenia Sabatu.

Epifania i Bazylea:

„Który im rzekł” — Nasz Pan oświadczył tym wodzom. (TP 1975, s. 34)

„Toć jest co mówił Pan” — że według Słowa Pańskiego, które się wówczas stało jasne. (TP 1975, s. 34)

„odpoczniecie sabatu świętego Panu jutro będzie” — Tysiącletni Sabat, którego pierwszym okresem był okres Laodycei, już nadszedł i że miał to być okres odpoczynku od pracy, która się poprzednio podobała Panu, ale że w okresie następującym po okresie Filadelfii bezpośrednie badanie Biblii będzie uważane dla wszystkich za spekulację z wyjątkiem naszego Pana i Jego specjalnych mówczych narzędzi. (TP 1975, s. 34)

„co macie piec, pieczcie” — Stąd wodzowie mieli przygotować na piśmie sprawy doktrynalne. (TP 1975, s. 34)

„a co macie warzyć, warzcie” — i praktyki, które miałyby odpowiednią wartość nie tylko na okres Filadelfii, ale również na okresy Laodycei i Restytucji. (TP 1975, s. 34)

„cokolwiek zbędzie ... zachowajcie do jutra” — Szczególnie przez umieszczenie tych spraw na piśmie, miały one być zachowane na późniejsze czasy. W zgodzie z tą myślą nasz Pastor użył różnych pism z okresu Filadelfii dla celów paruzyjnych, np. historycznych dzieł kościoła Mosheima, hebrajskiego, chaldejskiego i greckiego konkordansu Englishmana, Diaglotta, męczenników, Foxa itd., tak jak i my również używamy ich i innych dzieł filadelfijskich dla celów Epifanii, jak również zbieramy główne dzieła kapłańskie i lewickie z Wieku Ewangelii dla obecnego i tysiącletniego użytku, (co miało być czynione według nauki w. 23 i 32). (TP 1975, s. 34)

2 Księga Mojżeszowa 16:24

Epifania i Bazylea:

„zostawiali tedy ono na jutro” — Wodzowie więc i członkowie Kościoła przez nich prowadzeni z okresu Filadelfii zachowali stosowne dzieła literackie na późniejszy użytek, a które w Boskiej opatrzności okazały się, że należą do okresów Laodycei i Tysiąclecia. (TP 1975, s. 34)

„jako był rozkazał Mojżesz” — tak jak na to wskazał Jezus przez Boskiego Ducha i opatrzność. (TP 1975, s. 34)

„nie ześmierdło się” — Stosowne pisma o postępowaniu nie zepsuły serc ludu Bożego siódmego okresu ani ich nie zepsują. (TP 1975, s. 34)

„robak nie był w nim” — one też nie skażą jego umysłów. (TP 1975, s. 34)

2 Księga Mojżeszowa 16:25

Epifania i Bazylea:

„mówił Mojżesz: Jedzcież to dziś” — W ciągu okresu Laodycei Jezus nakazał i w ciągu okresu Tysiąclecia również nakaże ludowi Pańskiemu, by przyswajał sobie prawdy z czasów Filadelfii. (TP 1975, s. 34)

„dziś sabat Panu” — bo nie ma on w ciągu żadnego z tych dwóch okresów badać bezpośrednio Biblię, albowiem od wszystkich było wymagane oprócz wyżej wymienionych wyjątków, by przez wzgląd na Pana, odpoczywali od takiego badania podczas pozafiguralnego Sabatu. (TP 1975, s. 34)

„dziś nie znajdziecie tego na polu” — Jezus oświadczył i nadal będzie oświadczał przez cały ten Sabat, że żadna Prawda nie będzie znaleziona w ten sposób podczas tego siódmego dnia. (TP 1975, s. 34)

2 Księga Mojżeszowa 16:26

Epifania i Bazylea:

„przez sześć dni zbierać to będziecie” — W ciągu poprzednich sześciu okresów Kościoła przez bezpośrednie badanie Biblii lud Boży doszedł do Prawdy przy pomocy mówczych narzędzi Pańskich, to nawet było prawdą w okresie efeskim, w czasie obecności i działalności Apostołów (Jan 5:39; 1Kor. 14:26), a szczególnie w okresie filadelfijskim. (TP 1975, s. 34,35)

„dnia siódmego sabat ... nie będzie weń manny” — Pan jednak zapewnił nas (2 Moj. 19: 21—25), że w okresie Laodycei i Tysiąclecia takiego badania nie powinno się czynić, ponieważ żadna Prawda nie będzie wówczas znaleziona w ten sposób. Możemy być pewni, że zamiar Pański w tej sprawie jest mądry, sprawiedliwy i miłujący; np. wiedział On, że przez spekulację bracia dostarczą okazji diabłu, by wnieść do ludu Pańskiego wszelkie rodzaje błędów. Okres bowiem Laodycei był specjalnym czasem na jego podniecanie do szalonych złudzeń (2 Tes. 2:9—12). Przestrzegając ten nakaz Pański Jego lud jest ochroniony od błędu i pokuszenia tej pychy, którą Szatan wzbudza przez spekulację w rzekomych „odkryciach nowej prawdy". (TP 1975, s. 34,35)

2 Księga Mojżeszowa 16:27

Epifania i Bazylea:

„dnia siódmego, wyszli niektórzy z ludu, aby zbierali” — Pomimo jednak stosownych ostrzeżeń Pańskich odnoszących się do bezpośredniego badania Biblii po „szóstym dniu", niektórzy pozwalali sobie na takie badanie, tak jak tego dowodzi doświadczenie w Paruzji, a szczególnie w Epifanii i być może, że niektórzy będą usiłowali to czynić w klasie restytucji w następnym Wieku. Szczególnie sześć klas przesiewania ponosiło winę za to zło. (TP 1975, s. 35)

„ale nie znaleźli” — Pomimo ich oświadczeń, że odkryli „cudowne światło", ci spekulanci nie zdobyli wcale żadnej nowej prawdy przez takie badanie, ponieważ Pan siódmego pozafiguralnego dnia nie da żadnej prawdy przez tę metodę. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:28

Epifania i Bazylea:

„rzekł Pan do Mojżesza: I pókiż nie będziecie chcieli przestrzegać przykazań moich i zakonu mego?” — Takie zabronione postępowanie doprowadziło Boga do powiedzenia Jezusowi, by uczynił wymówki tym, którzy w taki sposób odmówili przestrzegać Boskie nakazy (przykazania) i zarządzenia (zakon). Jezus uczynił ten zarzut ustnie i na piśmie podczas Paruzji szczególnie przez onego Sługę, a podczas Epifanii szczególnie przez posłannika Epifanii. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:29

Epifania i Bazylea:

„iż wam ... dał sabat” — Zarzut ten był uczyniony, ponieważ Bóg wymagał wypoczynku od pracy bezpośredniego badania Biblii w siódmym pozafiguralnym dniu. (TP 1975, s. 35)

„w dzień szósty ... chleb na dwa dni” — z tego powodu Bóg dał dosyć pokarmu z takiej pracy podczas okresu Filadelfii, aby starczyło to na ten i na następny okres. (TP 1975, s. 35)

„Zostawajcie każdy na miejscu swem, niech nie wychodzi żaden z miejsca swego w dzień siódmy” — Bóg daje nam ostrzeżenie (podobne do ostrzeżenia zawartego w 2 Moj. 19:12—25), które specjalnie stosuje się w naszym dniu, siódmym dniu, czyli w okresie Laodycei. (TP 1967, s. 61) Bóg żąda od każdego, aby pozostał w swoich stosownych urzędowych funkcjach podczas pozafiguralnego siódmego dnia i nie opuszczał tych urzędowych funkcji celem przywłaszczenia sobie funkcji, które są ograniczone do Jezusa i Jego specjalnych mówczych narzędzi. (TP 1967, s. 61)

2 Księga Mojżeszowa 16:30

Epifania i Bazylea:

„i odpoczywał lud dnia siódmego” — To biblijne zlecenie jest obecnie wypełniane przez lud Boży. Figura nie odnosi się tutaj do tych, którzy spekulowali, bo przez to samo nie należą już więcej do ludu Bożego. (TP 1967, s. 61)

2 Księga Mojżeszowa 16:31

Epifania i Bazylea:

„Man” — Manna jest użyta w Biblii jako typ pokarmu dla umysłu i serca, tzn. jako typ Prawdy (1 Kor. 10:3,4), a ponieważ Chrystus jest Prawdą (Jan 14:6), więc przedstawia Go szczególnie jednak jako Okup (Jan 6:31-58). (TP 1963, s. 78)

„jako nasienie koryjandrowe” — nasienie koryjandrowe jest: (TP 1958, s. 115,116,121) 1/ aromatyczne w swym zapachu -- przez co pokazana jest wartość Prawdy. (TP 1958, s. 115,116,121) Prawda przede wszystkim jest w swej naturze i skutkach pełna wartości, a to dlatego, bo pochodzi z natchnienia Bożego. Jest czysta, doskonała i można na niej polegać, skuteczna, zaspokajająca duszę, wiecznie trwająca. (TP 1958, s. 115,116,121) 2/ chroni przed zepsuciem -- przez co pokazana jest zbawienność Słowa Bożego. (TP 1958, s. 115,116,121) Prawda w swej naturze i skutkach jest zbawienna. Dlatego, bo czyni człowieka "mądrym ku zbawieniu", wyrabia łaski i zbawia. (TP 1958, s. 115,116,121)

„biały” — Ona jest również mądra, sprawiedliwa, miłująca i potężna. (TP 1975, s. 35)

„jako placki z miodem” — [dosłownie jako placek]; A czułym na nią daje nadzieję, a więc duchowo jest słodka; ponieważ napełnia ona czułego usposobieniem miłości, nadziei, wiary, radości, pokoju i pociechy, wszystkie te łaski stanowią duchową słodycz. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:32

Epifania i Bazylea:

„mówił Mojżesz ... rozkazał Pan” — Jezus po raz drugi polecił na Boski rozkaz. (TP 1975, s. 35)

„Napełnij gomer z niego na chowanie w narodziech waszych” — żeby Prawda stosownie do zdolności ludu Bożego (gomer) była zachowana na piśmie i to już od pierwszego okresu dla przyszłego użytku ludu Bożego. (TP 1975, s. 35)

„aby widzieli chleb ten ... was karmił na puszczy... z ziemi Egipskiej” — To zlecenie doprowadziło do wytworzenia Nowego Testamentu i głównych pism większości członków gwiezdnych i ich specjalnych pomocników i do zachowania ich do końca, aby później przychodzący do ludu Bożego mogli widzieć Prawdę otrzymaną w pierwszych „dniach" Wieku Ewangelii. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:33

Paruzja (C.T. Russell):

„na chowanie” — Przedstawia ciało Chrystusowe, iż nie miało oglądać skażenia i możliwe, iż zostało zachowane na świadectwo nieskończonej miłości i doskonałego posłuszeństwa. Figuruje nieskazitelność, nieśmiertelność Chrystusa. "Temu co zwycięży dam jeść z onej manny skrytej".

Epifania i Bazylea:

„rzekł zatem Mojżesz do Aarona” — Jezus w dodatku polecił Swoim mówczym narzędziom. (TP 1975, s. 35)

„weźmij wiadro jedno” — aby wzięli doktrynę o przyszłym życiu klasy Chrystusowej. (TP 1975, s. 35)

„a nasyp w nie pełen gomer manny” — i napełnili ją do jej najwyższej pojemności, którą jest nieśmiertelność jako ich rodzaj wiecznego życia. (TP 1975, s. 35)

„a postaw je przed Panem” — i aby zachowali tę naukę jako sprawę odnoszącą się do Pana w stanie narodzenia z Ducha. (TP 1975, s. 35)

„na chowanie do narodów waszych” — by wiecznie była trzymana przed wszystkimi pokoleniami ludu Bożego. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Na chowanie” — w arce Przymierza.

Epifania i Bazylea:

„tak postawił je Aaron przed świadectwem na chowanie” — Było to odpowiednio wykonane przez mówcze narzędzia Pańskie i jest to ustalone jako stosowna nauka odnosząca się do stanu narodzenia z Ducha. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedli mannę 40 lat” — figuruje cały W.Ew.

„ziemi Chaldejskiej” — figura na duchowy odpoczynek.

Epifania i Bazylea:

„jsynowie Izraelscy ... mannę przez czterdzieści lat, aż ... do ziemi mieszkania granic ziemi Chananejskiej” — doświadczenie w łączności z manną przedstawia jak Pan Bóg dawał Swemu głodnemu Duchowemu Izraelowi Chrystusa, jako Chleb Żywota, Prawdę -- która jest opisem o Nim jako takim. (TP 1935, s. 72) Prawda w jej stosownym czasie była i nadal będzie przez cały ten Wiek pokarmem dla ludu Bożego aż dojdzie on do Królestwa. (TP 1975, s. 35)

2 Księga Mojżeszowa 16:36

Epifania i Bazylea:

„A gomer jest dziesiąta część miary Efa” — Zdolność ludu Bożego (gomer) do Prawdy istnieje w ograniczonym stanie z powodu niedoskonałości jego władz umysłowych, moralnych i religijnych (dziesiąta część). (TP 1975, s. 35,36)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.