2 Księga Mojżeszowa 4

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 4 — Biblia Gdańska

1 Potem odpowiadając Mojżesz, rzekł: Ale oto, nie uwierzą mi, i nie usłuchają głosu mego, bo rzeką: Nie ukazał się tobie Pan.

2 I rzekł mu Pan: Cóż jest w ręce twojej? i odpowiedział: Laska.

3 I rzekł: Porzuć ją na ziemię; i porzucił ją na ziemię, a obróciła się w węża, i uciekał Mojżesz przed nim.

4 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twoję, a ujmij go za ogon; i wyciągnął rękę swoję, i ujął go, i obrócił się w laskę w ręce jego.

5 Abyć uwierzyli, iż ci się ukazał Pan, Bóg ojców ich, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów.

6 I rzekł mu Pan jeszcze: Włóż teraz rękę twoję w zanadrza twoje; i włożył rękę swoję w zanadrza swoje; i wyjął ją, a oto, ręka jego była trędowata jako śnieg.

7 I rzekł: Włóż znowu rękę twoję w zanadrza twe; i włożył znowu rękę swoję w zanadrza swe; a gdy ją wyjął z zanadrza swego, a oto, stała się znowu jako inne ciało jego.

8 I stanie się, jeźlić nie uwierzą i nie usłuchają głosu znaku pierwszego, tedy uwierzą głosowi znaku pośledniego.

9 I stanie się, jeźli nie uwierzą ani tym dwom znakom, i nie usłuchają głosu twego, weźmiesz wody rzecznej, i wylejesz ją na ziemię; tedy się przemieni woda ona, którą weźmiesz z rzeki, a obróci się w krew na ziemi.

10 I rzekł Mojżesz do Pana. Proszę Panie, nie jestem ja mężem wymownym ani przedtem ani odtąd, jakoś mówił do sługi twego: bom ciężkich ust i ciężkiego języka.

11 A Pan mu rzekł: Któż uczynił usta człowiekowi? albo kto uczynił niemego, albo głuchego, albo widzącego, albo ślepego, izaż nie Ja Pan?

12 Idźże teraz, a Ja będę z usty twojemi, i nauczę cię, co byś miał mówić.

13 I rzekł Mojżesz: Słuchaj Panie, poślij proszę tego, kogo posłać masz.

14 I zapalił się gniew Pański na Mojżesza, i rzekł: Azaż nie wiem, iż Aaron, brat twój Lewita wymownym jest? a oto i ten wynijdzie przeciwko tobie, i ujrzawszy cię, uraduje się w sercu swojem.

15 I będziesz mówił do niego, i włożysz słowa w usta jego, a Ja będę z usty twemi, i z usty jego, i nauczę was, co byście mieli czynić.

16 On będzie mówił za cię do ludu, i stanie się, że on będzie tobie za usta, a ty mu będziesz za Boga;

17 Laskę też tę weźmij w rękę twoję, którą będziesz czynił znaki.

18 Odszedł tedy Mojżesz, i wrócił się do Jetra, świekra swego, i mówił do niego: Pójdę teraz, a wrócę się do braci mojej, którzy są w Egipcie, a obaczę, sąli jeszcze żywi. A Jetro rzekł do Mojżesza: Idź w pokoju.

19 I rzekł Pan do Mojżesza w ziemi Madyjańskiej: Idź, wróć się do Egiptu; pomarli bowiem wszyscy mężowie, którzy szukali duszy twojej.

20 Wziąwszy tedy Mojżesz żonę swą, i syny swe, wsadził je na osła, i wrócił się do ziemi Egipskiej; wziął też Mojżesz laskę Bożą w rękę swą.

21 I rzekł Pan do Mojżesza: Gdy pójdziesz i wrócisz się do Egiptu, patrzajże, abyś wszystkie cuda, którem Ja podał w rękę twoję, czynił przed Faraonem, a Ja zatwardzę serce jego, aby nie wypuścił lud.

22 I rzeczesz do Faraona: Tak mówi Pan: Syn mój, pierworodny mój jest Izrael.

23 I rzekłem do ciebie: Wypuść syna mego, aby mi służył; a żeś go nie chciał wypuścić, oto, Ja zabiję syna twojego, pierworodnego twego.

24 I stało się w drodze, w gospodzie, że zabieżał Pan Mojżeszowi, i chciał go zabić.

25 Tedy wziąwszy Zefora krzemień ostry, obrzezała nieobrzezkę syna swego, i porzuciła przed nogi jego, i rzekła: Zaprawdę oblubieńcem krwi jesteś mi.

26 I odszedł od niego Pan. Tedy go nazwała oblubieńcem krwi, dla obrzezania.

27 I rzekł Pan do Aarona: Idź przeciwko Mojżeszowi na puszczą. I szedł i zaszedł mu na górze Bożej, i pocałował go.

28 Tedy powiedział Mojżesz Aaronowi wszystkie słowa Pana, który go posłał, i wszystkie znaki, które mu rozkazał.

29 Szedłszy tedy Mojżesz z Aaronem, zgromadzili wszystkie starsze synów Izraelskich.

30 I powiedział Aaron wszystkie słowa, które mówił Pan do Mojżesza, a Mojżesz czynił znaki przed oczyma ludu.

31 I uwierzył lud, i zrozumieli, że nawiedził Pan syny Izraelskie, a iż wejżał na utrapienie ich; i schyliwszy się, pokłon uczynili.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Laska” — wyobraża władzę Bożą lub koronę.

Źródła: MANNA - 26 LISTOPADA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 26 LISTOPADA

2 Księga Mojżeszowa 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„obróciła się w węża” — to pokazuje, że wszystko złe jakie się dzieje na świecie jest wynikiem tego, że Pan Bóg tymczasowo pozwala na złe, nie używa władzy opanowania lub ukrócenia obecnego zła.

Epifania i Bazylea:

„a obróciła się w węża” — (laska w węża), nauka - dlaczego Bóg dopuścił zło. (TP 1939, s. 53,54) [hebr. nachash -- znaczy wąż]. (TP 1946, s. 17) Pierwszy znak - będący upuszczeniem laski przez Mojżesza i zamienieniem się jej w węża - jest związany z dozwoleniem przez Boga na zło. Bóg złagodził swą władzę (laska), działając za pośrednictwem naszego Pana, i pojawiło się zło (wąż). (TP 1986, s. 154,155)

2 Księga Mojżeszowa 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

„I wyciągnął rękę” — figuruje Boski zamiar ukrócenia obecnego zła.

„obrócił się w laskę” — przedstawia ustanowienie Boskiej władzy. Wyobraża iż moc Boża obróci wszystkie złe rzeczy na dobre, przez działanie wiary.

Epifania i Bazylea:

„i wyciągnął rękę swoję, i ujął go, i obrócił się w laskę w ręce jego” — Lecz zło nie będzie trwać wiecznie. Gdy dozwolenie zła całkowicie wykona Boskie cele, nie dozwoli mu się dłużej na aktywność. Moc Boża udzielona Chrystusowi nabierze w najwyższym stopniu swego pierwotnego charakteru. Gdy tysiącletnie rządy Chrystusa i "mały okres" osiągną przeznaczony im cel wypróbowania i nagrodzenia sprawiedliwych i całkowitego zniszczenia spośród rodzaju ludzkiego niereformowalnych złych ludzi oraz szatana i jego aniołów, wtedy "wszelka nieprawość zatka usta swe". (TP 1986, s. 155)

2 Księga Mojżeszowa 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Włóż rękę twoją” — oznacza iż moc Boża najpierw okazała się w Chrystusie bez zmazy przy pierwszym Jego przyjściu.

„a oto się stała” — oznacza Boską moc okazującą się w członkach Ciała Chrystusowego w W.Ew.

„trędowata jako śnieg” — oznacza iż członki Ciała Chrystusowego mimo iż są uznani czystymi, jednak aktualnie są grzesznymi.

Epifania i Bazylea:

„a oto ręka jego była trędowata jak śnieg” — (trędowata ręka), jak Chrystus w jego ofierze, sprawującej usprawiedliwienie był ręką Bożą, okazaną w doskonałości, jak Kościół w Jego poświęceniu i ofiarowaniu jest ręką (trędowatą) Bożą, okazaną w niedoskonałości i jak Chrystus uwielbiony będzie ręką Bożą, objawiona w doskonałości; (TP 1939, s. 53,54) Boża moc udzielona Chrystusowi (ręka - 1Piotra 5:6) została ukazana za pośrednictwem Kościoła, który podczas wieku Ewangelii (Kościoła) znajdował się w ciele, w niedoskonałym stanie symbolicznie był dotknięty trądem; trąd jest typem lub obrazem przedstawiającym grzech, niedoskonałość. (TP 1986, s. 154)

2 Księga Mojżeszowa 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„A oto” — moc Boża jaka objawi się w uwielbionym Kościele.

„stała się znowu” — "Będziemy przemienieni". 1Kor.15:51.

„jako inne ciało jego” — "Będziemy mu podobni", "Bez skazy i bez zmarszczki". 1Jan.3:2; Ef.5:27.

Epifania i Bazylea:

„a oto stała się znowu jako inne ciało jego” — (trędowata ręka), jak Chrystus w jego ofierze, sprawującej usprawiedliwienie był ręką Bożą, okazaną w doskonałości, jak Kościół w Jego poświęceniu i ofiarowaniu jest ręką (trędowatą) Bożą, okazaną w niedoskonałości i jak Chrystus uwielbiony będzie ręką Bożą, objawiona w doskonałości. (TP 1939, s. 53,54) Jednak moc Boża udzielona Chrystusowi (ręka) ujawnia się raz jeszcze w doskonałości przez bezgrzeszny narodzony z Ducha Kościół w czasie zmartwychwstania (Rzym. 8:19 - 21). (TP 1986, s. 154)

2 Księga Mojżeszowa 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Znaku pierwszego” — literatura wydana przez Watch Tower na temat "Dozwolenie złego", która była rozpowszechnioną po świecie w milionach egzemplarzy, począwszy od 1879 r.

„pośledniego znaku” — serie Wykładów Pisma Św., książki. W książkach tych po raz pierwszy była przedstawiona łączność między usprawiedliwieniem, poświęceniem a wyzwoleniem.

2 Księga Mojżeszowa 4:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Weźmiesz wody rzecznej” — wyobraża Słowo Boże -- Prawdę -- zawierającą się w milionach gazet użytych przez Watch Tower B. i T. S.

„na ziemię” — ziemia figuruje społeczeństwo ludzi.

„obróci się w krew” — to pokazuje, że Prawda ogłoszona podczas czasu żniwa stanie się wstrętna jak krew, odtrącająca jak śmierć, zamiast być uważaną za błogosławieństwo. "Księżyc obróci się w krew".

Epifania i Bazylea:

„a obróci się w krew na ziemi” — znak ten stosował się do Prawdy rozpowszechnianej w gazetkach przez ochotników, która stała się krwawa i wstrętna Egipcjanom. (TP 1946, s. 16) (woda w krew), jak Prawda, szczególnie gdy rozpowszechniana przez gazetki, będzie wstrętną pozafiguralnym Egipcjanom. (TP 1939, s. 53,54) Trzeci znak - nabranie wody z rzeki i wylanie jej na suchą ziemię oraz zamienienie się jej w krew - pokazuje, jak się wydaje, sposób, w jaki wielkie Boskie poselstwo Prawdy (woda), koncentrujące się na Chrystusie ukrzyżowanym i Jego nadchodzącym na ziemię Królestwie, było i nadal jest wylewane na ziemię (ludzkie społeczeństwo), oraz sposób jego przyjęcia. Pewna stale rosnąca liczba, włączając w to wielu nominalnych chrześcijan, uznała ofiarę okupu Jezusa oraz ofiary w Izraelu, które zapowiadały figuralnie Jego ofiarę itd. za barbarzyńskie, krwawe i odpychające. (TP 1986, s. 155)

2 Księga Mojżeszowa 4:10

Epifania i Bazylea:

„nie jestem ja mężem wymownym” — pokora Pana dostarczyła Mu powodu, by uważał siebie za niestosownego do podjęcia się tej misji; uważał , że jako istocie duchowej nie może być łatwo zostać oratorem do ludzi. (TP 1939, s. 39,40)

„ani przedtem” — (ani przedwczoraj -Biblia 1000-lecia), był prawdopodobnie okres jego ucieczki od Faraona do ziemi Madiańskiej; przedstawia czas zmartwychwstania Naszego Pana. (TP 1939, s. 39,40)

„ani odtąd” — (ani wczoraj -Biblia 1000-lecia), był prawdopodobnie okres jego przebywania w ziemi Madiańskiej zanim ukazał mu się Pan; przedstawia okres przebywania Naszego Pana w niebie od Zesłania Ducha św. do 1799 r. (TP 1939, s. 39,40)

„odtąd jakoś mówił do sługi swego” — początkowa część dnia przygotowania, możliwe do 1844 r. (TP 1939, s. 39,40)

„bom ciężkich ust” — Pan nie mógł mówić sam, (przez Samego Siebie) rzeczy Boskich do ludzi. (TP 1939, s. 39,40)

„i ciężkiego języka” — (język w znaczeniu nauczania, myślenia), miałby trudności w myśleniu i mówieniu do ludzi. (TP 1939, s. 39,40)

2 Księga Mojżeszowa 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Izaż nie ja” — pokazuje, że Bóg jest Stwórcą wszystkich ludzi.

Epifania i Bazylea:

„A Pan mu rzekł” — Boska odpowiedź przedstawia odpowiedź Jehowy do Jezusa, że On ma wszelką potrzebną władzę, aby Go uzdolnić, lub uczynić niestosownym do niej. (TP 1939, s. 40)

2 Księga Mojżeszowa 4:12

Epifania i Bazylea:

„i nauczę cię” — To zdanie dowodzi , że nawet w Jego uwielbionym stanie Jezus nie może rozumieć rzeczy, które jeszcze nie były mu objawione, aż Bóg wypuści je ze swej tajemnej zachowawczej mocy. (TP 1939, s. 40)

2 Księga Mojżeszowa 4:13

Epifania i Bazylea:

„poślij proszę tego kogo posłać masz” — zdaje się przedstawiać wzbranianie się Naszego Pana przed trudnościami tej pracy. Tutaj znowu Nasz Pan okazuje pokorę i cichość. (TP 1939, s. 40)

2 Księga Mojżeszowa 4:14

Epifania i Bazylea:

„Zapalił się gniew Pański na Mojżesza” — Bogu mniej się podobało wahanie Jezusa, niż gdyby On natychmiast podjął misję Wtórego Przyjścia. (TP 1939, s. 40,42,44)

„azaż nie wiem iż brat twój Aaron Lewita” — wskazuje fakt, że wierny lud Pański w pozafiguralnym Lewi jest bratem Jezusa. (TP 1939, s. 40,42,44)

„wymownym jest” — Kościół w ciele w czasie Wtórej Obecności będzie mógł dobrze mówić to, co będzie potrzeba. (TP 1939, s. 40,42,44)

„ten wynijdzie przeciwko tobie” — reprezentuje Boskie zwrócenie uwagi Jezusowi na ruch Millera (1829-1844), jako będący wtedy w toku i jako będący w drodze na spotkanie Naszego Pana w Jego Wtórej Obecności. (TP 1939, s. 40,42,44)

„uraduje się” — pokazuje szczerą radość Kościoła gdy zauważy Jego Wtórą Obecność. (TP 1939, s. 40,42,44)

2 Księga Mojżeszowa 4:15

Epifania i Bazylea:

„włożysz słowa w usta jego” — reprezentuje Boskie mówienie Jezusowi, żeby nauczył Kościół poselstwa Parousii i Epifanii i żeby nauczył poselstwa na czasie, które Kościół, jako usta Jezusa, ma dawać pozafiguralnemu Izraelowi i Faraonowi. (TP 1939, s. 52)

„a ja będę z usty twymi i z usty jego” — przedstawia Boskie przyrzeczenie Jezusowi, że będzie Go popierał, jako Boskie mówcze narzędzie i Kościół, jako Jezusowe mówcze narzędzie. (TP 1939, s. 52)

„i nauczę was, co byście mieli czynić” — przedstawia Jego przyrzeczenie, że pokieruje pracą Jezusa i Kościoła w Parousii i Epifanii. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„On będzie” — Aaron wyobraża Królewskie Kapłaństwo w ciele.

„mówił za cię” — pokazuje, że przy wtórym przyjściu Chrystus przemawia tylko przez Królewskie Kapłaństwo.

„do ludu” — do prawdziwych Izraelitów.

Epifania i Bazylea:

„On będzie mówił za cię do ludu” — Kościół będzie mówił za Chrystusa do ludu jako Jego mówcze narzędzie w pozafigurze. (TP 1939, s. 52)

„a ty mu będziesz za Boga” — (potężnym zwierzchnikiem), znaczy, że Jezus miał kierować wyrażeniami i pracą Kościoła. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:17

Epifania i Bazylea:

„Laskę też weźmij w rękę twoję” — przedstawia zlecenie, dane Jezusowi, żeby wziął w swoją moc zupełne upoważnienie Jehowy, konieczne do wykonania pozafiguralnych znaków i cudów. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:18

Epifania i Bazylea:

„I wrócił się do Jetra” — przedstawia wrócenie się Naszego Pana do Boga, jako działającego szczególnie w Jego mądrości i sprawiedliwości, po zezwolenie powrotu na Ziemię. (TP 1939, s. 52)

„Idź w pokoju” — przedstawia Boskie zgadzanie się na to w Jego mądrości i sprawiedliwości i życzenie Chrystusowi powodzenia. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:19

Epifania i Bazylea:

„wróć się do Egiptu” — we Wtórym Przyjściu. (TP 1939, s. 52)

„pomarli bowiem wszyscy mężowie, którzy szukali duszy twojej” — szatan i jego słudzy nie są więcej w stanie szkodzić Mu w jego pracy, z powodu zmienionych warunków. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:20

Epifania i Bazylea:

„Wziąwszy tedy Mojżesz żonę swą i syny swe” — przedstawia Naszego Pana w późniejszych zarysach ruchu Millera tj 1844 - 1846 r. oddzielającego w duchu Kościół i obie usprawiedliwione klasy - wierniejszą i mniej wierną - od nominalnego ludu Bożego, ale jeszcze nie biorąc ich "z pośrodku" niego. (TP 1939, s. 52,53)

„wsadził je na osła” — na naukę o bliskości Wtórego Przyjścia, jako nauka która poniesie ich do obecnego złego świata na czas Wtórego Przyjścia, dla jego warunków i dzieł. (TP 1939, s. 52,53)

„i wrócił się do ziemi Egipskiej” — przedstawia lud Boży w latach 1844 - 1874 czyniący znaczny postęp ku warunkom Wtórego Przyjścia w symbolicznym Egipcie i coraz to większe odłączanie swego serca od naśmiewców z powrotu Pańskiego. (TP 1939, s. 52,53)

„wziął...laskę Bożą” — moc i upoważnienie Boże, aby wykonać program Jehowy we Wtórej Obecności. (TP 1939, s. 52,53)

2 Księga Mojżeszowa 4:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatwardzę serce jego” — ponieważ za każdym razem, gdy został uwolniony od plagi, będąc upartym, na nowo postanowił uczynić po swojemu.

Epifania i Bazylea:

„patrzajże ... abyś wszystkie cuda czynił przed Faraonem” — powtórzenie Swego zlecenia Naszemu Panu, żeby wykonał przed szatanem wszystkie cuda Boże, dane Mu pod moc. (TP 1939, s. 52) Milczenie Pisma Św. (2Moj.7:10-13 podaje, że Mojżesz przed Faraonem dokonał tylko jednego cudu), względem dokonanych cudów przed Faraonem, nie może być przyjmowane jako dowód, że te rzeczy nie były dokonane i za dowód, że Mojżesz i Jezus nie byli posłuszni pozytywnemu rozkazowi Bożemu. (TP 1933, s. 76)

„a ja zatwardzę serce jego” — przedstawia Boskie mówienie Jezusowi, że On Swoją dobrocią, nadużytą przez niewdzięczne i samolubne serce, zatwardzi serce szatana. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn mój pierworodny” — "Z Egiptu pozwałem Syna mego". Mat.2:15.

Epifania i Bazylea:

„Syn mój, pierworodny mój jest Izrael” — Bóg ceni Swój lud, jako Swego najstarszego i głównego na ziemi, nawet jako Swego Pierworodnego. (TP 1939, s. 52)

2 Księga Mojżeszowa 4:23

Epifania i Bazylea:

„Wypuść syna mego” — żądanie od szatana przez Jezusa uwolnienia Jego ludu z królestwa i niewoli szatana, żeby mógł Jemu służyć. (TP 1939, s. 53)

„Ja zabiję syna twojego, pierworodnego twego” — On zabije rzymską hierarchię, która, jako antychryst, jest pierworodnym szatana. Ten fakt nasuwa myśl, że rzymska hierarchia od dawna składa się prawie, jeśli nie wyłącznie, z odpadłych nowych stworzeń, potępionych na Wtórą Śmierć. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:24

Epifania i Bazylea:

„w gospodzie” — w stanie odczuwania bezpieczeństwa, zagwarantowanego ludowi Bożemu (w latach 1846 - 1874). (TP 1939, s. 53)

„zabieżał Pan” — przez opatrznościowe doświadczenia. (TP 1939, s. 53)

„i chciał go zabić” — (Gersona najstarszego syna Mojżesza), przez dopuszczenie silnych błędów przesiewań pozafiguralnemu Gersonowi. Wierna klasa usprawiedliwionych w latach 1846 - 1874, była świadkiem wielu przesiewań (wśród Adwentystów). Te przesiewania były bardzo przykre dla oczyszczonej świątnicy i stały się powodem mniejszej lub większej choroby serca i umysłu (duchowej) wiernej klasy usprawiedliwionych. To groziło odcięciem pozafiguralnego Gersona od klasy świątnicy. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:25

Epifania i Bazylea:

„Zefora” — Kościół. (TP 1939, s. 53)

„krzemień ostry” — ostre Prawdy o poświęceniu. (TP 1939, s. 53)

„obrzezała nieobrzezkę syna” — Kościół wpłynął na tą klasę, że się poświęciła. (TP 1939, s. 53) dwaj synowie Mojżesza, Gerson i Eliezer, stanowią tutaj typ odpowiednio klasy wierniejszych i mniej wiernych próbnie usprawiedliwionych w czasach ruchu Millera. Z powodu przesiewań, w konsekwencji jednak dotknięci plagą błędu, członkowie klasy Gersona byli zachęcani do poświęcenia, którego typem było ich obrzezanie. W ten sposób stali się prospektywnymi członkami Ciała. (TP 1979, s. 24) Eliezer stanowi typ próbnie usprawiedliwionych, włączając tych, którzy będą quasi—wybranymi, mniej wiernych, którzy się nie poświęcili, ale pozostali w Babilonie. (TP 1979, s. 24)

„i porzuciła przed nogi jego” — przedstawia Kościół, ogłaszający Panu ofiarowanie się klasy Gersona. (TP 1939, s. 53)

„oblubieńcem krwi jesteś mi” — tylko przez ofiarowanie się na śmierć (krwawy) pozyskuje i zachowuje się Chrystusa, jako oblubieńca. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla obrzezania” — figuruje odłączenie od pożądliwości ciała.

Epifania i Bazylea:

„I odszedł od niego Pan” — Odcięcie pozafiguralnego Gersona od klasy świątnicy zostało zażegnane przez ofiarowanie się ich. (TP 1939, s. 53)

„oblubieńcem krwi” — tylko przez ofiarowanie się na śmierć (krwawy) pozyskuje i zachowuje się Chrystusa, jako oblubieńca. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł Pan do Aarona” — reprezentuje dzieło ofiary Chrystusowej, zaś synowie Aarona wyobrażają kapłanów.

„na puszczę” — figuruje rozpoczęcie dzieła Chrystusowego na początku W.Ew.

„spotkać Mojżesza” — który reprezentuje przyszłe dzieło Chrystusa, jako wodza ludu, członków ciała Mojżesza, reprezentujących Kościół.

„na górze Bożej” — górze Horeb, jednym z wierzchołków góry Synaj.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Aarona” — reprezentuje rozkaz Boży od 1829 do 1844 r. dany Kościołowi przez Ruch Millera. (TP 1939, s. 53)

„Idź przeciwko Mojżeszowi” — żeby wyszedł na spotkanie Chrystusa we Wtórym Przyjściu. (TP 1939, s. 53)

„na puszczą” — reprezentuje poselstwo dane przez br. Millera częściowo od 1844 do 1846, a przeważnie po 1846 r., żeby odłączyli się od tego symbolicznego miasta Babilonu, a udali się w stan odosobniony oczyszczonej świątnicy i w tym stanie czynili postęp do coraz to więcej zbliżającego się Wtórego Przyjścia. (TP 1939, s. 53)

„I szedł” — reprezentuje dwie fazy wspomnianego Ruchu Wtórego Przyjścia, jako akty posłuszeństwa ze strony Kościoła, pierwsza 1829 - 1844; a druga 1844 - 1846 i 1846 - 1874 r. (TP 1939, s. 53)

„i zaszedł mu na górze Bożej” — reprezentuje spotkanie się Jezusa z Kościołem na początku Królestwa 10. 1874 r. i nadal aż do Wielkanocy 1916 r., kiedy ostatni z klasy Aarona spotkał Naszego Pana w Jego Wtórym Przyjściu. (TP 1939, s. 53)

„i pocałował go” — Chrystus i Kościół zamienili ze sobą biblijne myśli. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:28

Epifania i Bazylea:

„powiedział Mojżesz Aaronowi wszystkie słowa Pana” — reprezentuje Naszego Pana, jako Posłańca Bożego, nauczającego Kościół wszystkich Prawd Parousyjnych i Epifanicznych i ich towarzyszących dzieł, o ile one były z pozafiguralnych znaków na czas Wtórego Przyjścia. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:29

Epifania i Bazylea:

„zgromadzili wszystkie starsze” — reprezentuje Jezusowe objawienie Prawdy Parousyjnej i Epifanicznej najpierw wodzom, zgromadzonym w Prawdzie. (TP 1939, s. 53)

2 Księga Mojżeszowa 4:30

Epifania i Bazylea:

„I powiedział Aaron wszystkie słowa” — jako część pozafiguralnego Aarona oni przekazywali Prawdę jedni drugim. (TP 1939, s. 53,54)

„A Mojżesz czynił znaki” — (w tekście hebrajskim jest Aaron,: reprezentuje jak M.St. w swojej czynności jako usta i ręka Pańska, tłumaczyło: (TP 1939, s. 53,54) 1/ (laska w węża), dlaczego Bóg dopuścił zło; (TP 1939, s. 53,54) 2/ (trędowata ręka), jak Chrystus w jego ofierze, sprawującej usprawiedliwienie był ręką Bożą, okazaną w doskonałości, jak Kościół w Jego poświęceniu i ofiarowaniu jest ręką (trędowatą) Bożą, okazaną w niedoskonałości i jak Chrystus uwielbiony będzie ręką Bożą, objawiona w doskonałości; (TP 1939, s. 53,54) 3/ (woda w krew), jak Prawda, szczególnie gdy rozpowszechniana przez gazetki, będzie wstrętną pozafiguralnym Egipcjanom. (TP 1939, s. 53,54)

„przed oczyma ludu” — przed oczyma wyrozumienia ludu Bożego. Praca w Parousii i Epifanii była najpierw prywatną pracą względem braci, a potem publiczna pracą do publiczności i szatana. (TP 1939, s. 53,54)

2 Księga Mojżeszowa 4:31

Epifania i Bazylea:

„I uwierzył lud” — parousyjne i epifaniczne poselstwo jest przyjmowane przez lud Boży. (TP 1939, s. 54)

„i zrozumieli...i schyliwszy się pokłon uczynili” — oddał się Panu w Prawdzie i był zgodny z nią. (TP 1939, s. 54)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.