2 Księga Mojżeszowa 1

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 1 — Biblia Gdańska

1 Teć są imiona synów Izraelskich, którzy weszli do Egiptu z Jakóbem; każdy z domem swym weszli:

2 Ruben, Symeon, Lewi, i Judas.

3 Isaszar, Zabulon, i Benjamin.

4 Dan, i Neftali, Gad, i Aser.

5 A było wszystkich dusz, które wyszły z biódr Jakóbowych, siedmdziesiąt dusz; a Józef był przedtem w Egipcie.

6 I umarł Józef, i wszyscy bracia jego, i wszystek on rodzaj.

7 A synowie Izraelscy rozrodzili się, i rozpłodzili się, i rozmnożyli się, i zmocnili się bardzo wielce, a napełniona jest ziemia nimi.

8 Między tem powstał król nowy nad Egiptem, który nie znał Józefa;

9 I rzekł do ludu swego: Oto lud synów Izraelskich wielki, i możniejszy nad nas.

10 Przetoż mądrze sobie pocznijmy z nimi, by się snać nie rozmnożył, a jeźliby przypadła wojna, aby się nie przyłączył i on do nieprzyjaciół naszych, i nie walczył przeciwko nam, i nie uszedł z ziemi.

11 A tak ustawili nad nimi poborcę, aby go dręczyli ciężarami swemi; i zbudował lud Izraelski miasta składu Faraonowi: Pytom i Rameses.

12 Ale im więcej go trapili, tem więcej się rozmnażał, i tem więcej rósł, tak, iż ściśnieni byli dla synów Izraelskich.

13 I podbili Egipczanie syny Izraelskie w niewolą ciężką.

14 I przykrzyli im żywot ich robotą ciężką około gliny, i około cegieł, i około każdej roboty na polu, mimo wszelaką robotę swą, do której ich używali bez litości.

15 I rozkazał król Egipski babom Hebrejskim, z których imię jednej Zefora, a imię drugiej Fua;

16 A rzekł: Gdy będziecie babić niewiastom Hebrejskim, a ujrzycie że rodzą, byłliby syn, zabijcież go, a jeźli córka, niech żywa zostanie.

17 Ale baby one bały się Boga, i nie czyniły, jako im rozkazał król Egipski, ale żywo zachowywały chłopiątka.

18 Zaczem wezwawszy król Egipski onych bab, mówił do nich: Czemuście to uczyniły, żeście żywo zachowały chłopiątka?

19 I odpowiedziały baby Faraonowi: Iż nie są jako niewiasty Egipskie, niewiasty Hebrejskie; bo są duże, pierwej niż przyjdzie do nich baba, rodzą.

20 I czynił dobrze Bóg onym babom; i krzewił się lud, i zmocnili się bardzo.

21 I stało się, przeto że się bały one baby Boga, pobudował im domy.

22 Tedy rozkazał Farao wszystkiemu ludowi swemu, mówiąc: Każdego syna, który się urodzi, w rzekę go wrzućcie, a każdą córkę żywo zachowajcie.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkich dusz” — Nephesh, dusze, istoty.

2 Księga Mojżeszowa 1:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Synowie Izraelscy rozrodzili” — Nauka dowodzi, że klimat w Egipcie szczególnie sprzyja szybkiemu rozmnażaniu się. Jeżeli by się zdwajało rozradzanie każde 15 lat, jak to miało miejsce pewnego czasu w płn Ameryce, to 70 mężczyzn ze swymi żonami rozrodziło by się w liczbie 2293760 ludzi w ciągu 200 lat.

Epifania i Bazylea:

„synowie Izraelscy rozrodzili się” — reprezentuje wielkie rozmnożenie się ludu Bożego w liczbie, znajomości, łasce i służbie. (TP 1939, s. 23)

„ziemia” — chrześcijaństwo. (TP 1939, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„powstał król nowy” — Nowa dynastia Faraonów.

Epifania i Bazylea:

„powstał” — rozpoczął większe ciemiężenie ludu Bożego, niż poprzednio. W pozafigurze zaczęło się to od ciemiężenia cielesnego Izraela w Egipcie, a skończyło się zaraz przed wypuszczeniem "wody" jako rzeki z jego gęby. (Obj.12,15) (TP 1939, s. 23)

„król nowy” — faraon, reprezentuje szatana. (TP 1939, s. 23)

„który nie znał Józefa” — nie okazywał przyjaźni i dobroci sługom Bożym. (TP 1939, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 1:9

Epifania i Bazylea:

„Oto lud synów Izraelskich wielki” — staje się wielki; wzbudzenie obaw przez szatana w narodach pogańskich - przeciw pierwszym chrześcijanom, w sekciarskich katolikach, papistach w Ciemnych wiekach - przeciw reformatorom i ruchom reformacyjnym; w sekciarskich protestantach - przeciw sługom Bożym. (TP 1939, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 1:10

Epifania i Bazylea:

„Przetoż mądrze sobie pocznijmy z nimi” — przedstawia szatanowe radzenie jego sługom, aby używali metod, którymi liczba i wpływ ludu Bożego mógłby być ograniczony. (TP 1939, s. 23)

2 Księga Mojżeszowa 1:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbudował lud Faraonowi” — Ramzesowi II, którego mumię znaleziono w roku 1881. Jego zakrzywiony nos i niskie czoło, pokazuje silne postanowienie i brak dobroci.

„Pytom” — To miasto zostało odkryte w 1883 r. Jest ono położone na zachód 12 mil od Ismaili, ogrodzone murem 22 stopy wysokim, wytworzonym z ogniotrwałej cegły. Niższe pokłady tego muru budowane są z cegły, która zawiera w sobie siekaną słomę, a wyższe pokłady maja mniej słomy. Najwyższe wcale nie maja słomy lecz sitowie.

Epifania i Bazylea:

„poborce” — ciemiężcy, władza grzechu, błędu i śmierci, jako proces umierania, w jej ciemiężącym skutku na lud Boży. (TP 1939, s. 24)

„Pytom” — [miasto, czyli dom zachodu słońca], reprezentuje Nominalny Kościół Żydowski, który miał spowodować upadek Baala, boga słońca. (TP 1939, s. 24)

„I zbudował” — zbudował (TP 1939, s. 24)

„lud Izraelski” — lud Boży Wieku Żydowskiego i W.Ew. (TP 1939, s. 24)

„miasta składu” — czyli skarbu wyznaniowych nauk. (TP 1939, s. 24)

„Rameses” — [zrodzone z słońca], reprezentuje Nominalny Kościół Chrześcijański, który w rzeczywistości pochodzi od szatana, boga słońca. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:12

Epifania i Bazylea:

„im więcej go trapili, tym więcej się rozmnażał” — wysiłki szatana sprawiły rozmnożenie się ludu Bożego w liczbie, wiedzy, łasce i służbie. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:13

Epifania i Bazylea:

„I podbili egipczanie” — coraz bardziej wzmagali prześladowania. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:14

Paruzja (C.T. Russell):

„I sprzykrzyli im żywot” — W centralnej Afryce wielu mieszkańców zmuszonych jest do ciężkiej pracy w podobny sposób. Wielu wolało raczej popełnić samobójstwo, niż żyć i tak ciężko pracować.

„robotą ciężką” — Obowiązani byli pracować przez pewien czas, podobnie jak obowiązani byli Żydzi przy świątyni Salomona, kiedy ją budowano.

„Bez litości” — To powodowało Izraelitów do większej solidarności i pięknego wypełnienia się obietnicy.

Epifania i Bazylea:

„glina” — grzech (TP 1939, s. 24)

„cegły” — błąd. (TP 1939, s. 24)

„robota na polu” — śmierć. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:15

Epifania i Bazylea:

„Zefora” — [piękność], reprezentuje Nominalny Kościół Żydowski. (TP 1939, s. 24)

„Fua” — [wspaniałość], reprezentuje Nominalny Kościół Chrześcijański. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:16

Epifania i Bazylea:

„Gdy będziecie babić” — pomagać w rozwinięciu się (TP 1939, s. 24)

„niewiastom Hebrejskim” — Prawdzie Starego Testamentu i jej sługom w W. Żydowskim; Prawdzie N.T. i jej sługom w W.Ew. (tj pozafiguralnej matce w śród ludu Bożego). (TP 1939, s. 24)

„syn” — przedstawia wodzów. (TP 1939, s. 24)

„zabjcież go” — odłączcie go od społeczności braterskiej. (TP 1939, s. 24)

„córka” — przedstawia tych, którzy nie byli wodzami. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:17

Epifania i Bazylea:

„nie czyniły” — Kościoły nominalne nie były posłuszne woli szatana. (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:18

Epifania i Bazylea:

„Czemuście to uczyniły” — gniew np.. papiestwa i odwet na królach chrześcijańskich za "dawania schronienia heretykom" (TP 1939, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 1:19

Epifania i Bazylea:

„pierwej niż przyjdzie do nich baba rodzą” — przedstawia jak szybko Prawda i słudzy Prawdy Starego i Nowego Testamentu, przyprowadzali wodzów do wybitności. (TP 1939, s. 25)

2 Księga Mojżeszowa 1:20

Epifania i Bazylea:

„czynił dobrze Bóg onym babom” — Bóg błogosławił i szczęścił nominalnemu cielesnemu i duchowemu Izraelowi, jako Kościołom. (TP 1939, s. 25)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.