2 Księga Mojżeszowa 39

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 39 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (43 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 39 — Biblia Gdańska

1 Także z hijacyntu i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego poczynili szaty do usługi, ku usługiwaniu w świątnicy. Urobili też szaty święte Aaronowi, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

2 I uczynił naramiennik ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego.

3 Naklepali też blaszek złotych, i nastrzygli z nich nici do przetykania hijacyntu, i do przetykania szarłatu, i do przetykania karmazynu dwa kroć farbowanego, i do przetykania białego jedwabiu, robotą haftarską.

4 Naramienniki przytem porobili tak, aby się jeden z drugim spoić mógł; na dwu krajach ich spajały się.

5 Pas też naramiennika, który był na nim, z tegoż był, i tąż robotą ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi.

6 Do tego wygotowali kamienie onychiny, oprawione złotem osadzeniem, rzezane, jako ryte bywają pieczęci, z imiony synów Izraelskich.

7 I wprawił je na wierzchne kraje naramiennika, aby były kamieńmi na pamiątkę synom Izraelskim, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

8 Uczynił też napierśnik robotą haftarską, według roboty naramiennika, ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego.

9 Czworograniasty był dwoisty uczynili napierśnik, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego, dwoisty był.

10 I nasadzili weń cztery rzędy kamienia tym porządkiem: sardyjusz, topazyjusz i szmaragd w rzędzie pierwszym.

11 A w drugim rzędzie: karbunkuł, szafir i jaspis.

12 A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates i ametyst.

13 A w czwartym rzędzie: chrysolit, onychin i berył, wszystkie osadzone w złoto w rzędziech swych.

14 A tych kamieni z imionami synów Izraelskich dwanaście według imion ich było, tak, jako rzezą pieczęci; każdy według imienia swego podług dwunastu pokoleń.

15 Poczynili też do napierśnika łańcuszki jednostajne robotą plecioną ze złota szczerego.

16 Sprawili też dwa haczyki złote, i dwa kolce złote, i przyprawili one dwa kolce do obu krajów napierśnika.

17 A przewlekli one dwa łańcuszki złote przez oba kolce u krajów napierśnika.

18 Drugie zaś dwa kolce obu łańcuszków zawlekli do onych dwu haczyków, i przyprawili do zwierzchnich krajów naramiennika na przodku.

19 Uczynili także dwa kolce złote, które przyprawili do dwu końców napierśnika na kraju jego, który był po stronie naramiennika ze spodku.

20 Uczynili jeszcze dwa kolce złote, które przyprawili na dwu stronach naramiennika ze spodku, na przodku przeciwko spojeniu jego, które jest nad przepasaniem naramiennika.

21 I przywiązali napierśnik do kolców jego, do kolców naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika; jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

22 Urobił także płaszcz pod naramiennik robotą tkaną, wszystek hijacyntowy;

23 A rozpór płaszcza w pośród jego, jako rozpór u pancerza, i brama około kraju jego, aby się nie rozdzierał.

24 Także u podołka płaszcza onego uczynili jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego.

25 Poczynili też dzwonki ze złota szczerego, i pozawieszali one dzwonki między one jabłka granatowe u podołka płaszcza w około, w pośród jabłek granatowych;

26 Dzwonek a jabłko granatowe, i zaś dzwonek i jabłko granatowe, u podołka płaszcza w około ku posługiwaniu, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.

27 Porobili też szaty z białego jedwabiu robotą tkacką Aaronowi, i synom jego.

28 Czapeczkę też z białego jedwabiu, i czapki ozdobne z białego jedwabiu, i ubiory cienkie z białego jedwabiu kręconego.

29 Pas także z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego robotą haftarską, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.

30 Do tego uczynili blachę korony świętobliwości ze złota szczerego, i wyrysowali na niej robotą rytą, jako pieczęci rzezaną Świętość Panu.

31 A przyprawili do niej sznur hijacyntowy, aby przywiązana była do czapki na wierzchu, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

32 A tak skończyła się wszystka robota około przybytku i namiotu zgromadzenia. I uczynili synowie Izraelscy wszystko, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili.

33 I przynieśli ten przybytek do Mojżesza, namiot, i wszystkie naczynia jego, haki jego, deski jego, drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego.

34 Przykrycie też ze skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych, i oponę zasłony;

35 Skrzynię świadectwa, i drążki jej, i ubłagalnią.

36 Stół, wszystkie naczynia jego, i chleb pokładny.

37 Świecznik ochędożny, lampy jego, lampy sporządzone, i wszystkie naczynia jego, i oliwę ku świeceniu.

38 Ołtarz także złoty i olejek pomazywania, i kadzidło wonne, i zasłonę do drzwi namiotu,

39 Ołtarz miedziany, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę i stolec jej.

40 Opony do sieni, i słupy ich, i zasłonę do bramy siennej, i sznury jej, i kołki jej, i wszelakie naczynia ku służbie przybytku i namiotu zgromadzenia.

41 Szaty służebne do usługowania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synów jego do odprawowania urzędu kapłańskiego.

42 Według wszystkiego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy wszystką tę robotę.

43 I obejrzał Mojżesz tę wszystką robotę, a oto, uczynili ją, jako był rozkazał Pan, tak uczynili; i błogosławił im Mojżesz.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 39

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 39:1

Epifania i Bazylea:

„Także z hijacyntu i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego poczynili szaty do usługi, ku usługiwaniu w świątnicy. Urobili też szaty święte Aaronowi, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Z wyjątkiem zasłon i okryć większość tkanin używanych w Przybytku służyła do przykrywania świętych mebli i naczyń noszonych przez Lewitów i reprezentuje te cechy w Boskiej klasie, które zakrywają odpowiednie osoby w ich różnych funkcjach i naukach przed obcymi (1 Kor. 2:6-16; 2 Kor. 3:14,15; 4:3,4; 1 Jana 3:1). Pozostałe tkaniny używane w Przybytku służyły jako szaty dla kapłanów, będąc typem pewnych przymiotów, służby, władz, przywilejów itp. kapłaństwa. Nad antytypami tych tkanin mają przywilej pracować nie tylko Jezus i członkowie gwiezdni, lecz także inni słudzy prawdy (zrobili szaty do służby).W antytypy te wplatali oni wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura) oraz ofiarniczość (karmazyn), związane z Boskim planem. Pracowali nad charakterami, władzami, przywilejami, przymiotami, służbą itp. Najwyższego Kapłana Świata (szaty dla Aarona). Jedynie Jezus wypracował te szaty, które reprezentują Jego charakter, np. Swe antytypiczne białe szaty lniane. On, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy pracowali nad nimi w znaczeniu nauczania, ponieważ wszyscy z nich pracowali nad białymi lnianymi szatami Ciała w znaczeniu budowania i pouczania. Pracujący nad typicznymi szatami chwały i piękności, tzn. tworzący je, reprezentują Boga; podobnie jest w antytypie, gdyż to On dostarcza i udziela uwielbionemu kapłaństwu władz, przymiotów, służby, przywilejów i prerogatyw, reprezentowanych przez te szaty.-E11'578

2 Księga Mojżeszowa 39:2

Paruzja (C.T. Russell):

„uczynisz naramiennik” — (efod), część przednia reprezentuje Przymierze Abrahama, zaś tylna Nowe Przymierze.

„ze złota” — symbol Boskiej natury.

„hiacynt” — (niebieski), Symbol wierności.

„szarłat” — (fioletowy), Symbol królewskości.

„karmazyn” — (czerwony), Symbol okupu i krwi.

„biały jedwab” — (płótno), Symbol sprawiedliwości.

Epifania i Bazylea:

Tylko Jezus, jako szczególny Przedstawiciel Boga, zrobił efod (zrobił [on, nie oni] efod). Oznacza to, że Bóg użył Go do ujawnienia zawartości tych przymierzy w ich obietnicach i zarządzeniach, nie w znaczeniu stworzenia ich, co uczynił Bóg, chociaż Jezus jako Narzędzie Boga pracował nad stosującymi te obietnice i zarządzenia jako częściami tych przymierzy.

Jednak nad wszystkim tym, co reprezentuje w nich ich charakter i prawdę, pracował Jezus, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy jako antytypy odnośnych typicznych pracowników.

Wszystko to odbywało się z polecenia Boga danego Chrystusowi (rozkazał Pan Mojżeszowi).

Efod w swej przedniej części jest typem Przymierza Abrahama, a w części tylnej – Nowego Przymierza. Przymierza te obejmowały sług, stosujących te obietnice itp., którzy jako tacy są częścią przymierzy, ponieważ przymierza składają się z

(1) obietnic,

(2) zarządzeń i

(3) sług je stosujących.

Dlatego w przymierza te została wpleciona wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura), ofiarniczość (karmazyn) oraz czystość (kręcony bisior).-E11'579

2 Księga Mojżeszowa 39:3

Epifania i Bazylea:

„Naklepali też blaszek złotych, i nastrzygli z nich nici do przetykania hijacyntu, i do przetykania szarłatu, i do przetykania karmazynu dwa kroć farbowanego, i do przetykania białego jedwabiu, robotą haftarską” — Jezus, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy pracowali natomiast nad Boskimi sprawami w naturze, prawdzie, charakterze i służbie (naklepali blaszek złotych i pocięli je na nitki) związanymi z wynikającą z przymierza wiernością Chrystusa (niebieska purpura), królewskością (czerwona purpura) i ofiarniczością (karmazyn); wszystkie one od sług pracujących nad odnośnymi rzeczami wymagały zręczności (artystycznie [inne przekłady podają sposobem tkackim, robotą haftarską – przypis tł.]). E11'580

2 Księga Mojżeszowa 39:4

Paruzja (C.T. Russell):

„naramiennik” — przednia część naramiennika wyobraża Przymierze Abrahama, zaś tylna Nowe Przymierze.

Epifania i Bazylea:

„Naramienniki przytem porobili tak, aby się jeden z drugim spoić mógł; na dwu krajach ich spajały się” — Pracowali także nad biblijnymi rozważaniami doktryny i praktyki, które w służbie łączyły obydwa przymierza we wzajemnej harmonii (dwa naramienniki przylegające do siebie). Były one wzajemnie zharmonizowane (połączone) doktrynami i praktykami łączącymi się w ich wzajemnych związkach, np. Przymierze Abrahama dostarcza kapłaństwa i umożliwia mu ofiarowanie się; ofiara Jezusa zapewnia zasługę, a ofiara Kościoła udostępnia tę zasługę, dzięki czemu Nowe Przymierze może i będzie działać. Z obrazu Pośrednika kapłaństwo to zapieczętuje i umożliwi też działanie Nowego Przymierza wobec Boga i człowieka. Przymierze Abrahama gwarantuje błogosławienie świata przez Nowe Przymierze. Te i inne miejsca stykania się tych dwóch przymierzy są pokazane w typie przez naramienniki. Ich harmonia jest natomiast pokazana w krawędziach obydwu części efodu, stykających się na ramionach, a ich połączenie i harmonijny związek jest pokazany przez ich połączenie ze sobą (na obu jego końcach).-E11'580

2 Księga Mojżeszowa 39:5

Paruzja (C.T. Russell):

„odświętne szaty” — reprezentuje sługę "Posłannika".

„pas naramiennika” — Przymierza, a tak pas naramiennika świadczy o "Posłańcu Przymierza".

Epifania i Bazylea:

„Pas też naramiennika, który był na nim, z tegoż był, i tąż robotą ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi” — Służenie tym dwom przymierzom jest oczywiście przywilejem chwili obecnej, a ich działanie będzie władzą, przymiotem, przywilejem, służbą i prerogatywą królewskiego Kapłaństwa w Tysiącleciu. Takie przyszłe służebne używanie tych dwóch przymierzy przez Chrystusa jest ponadto symbolizowane przez pas przypinający obydwie części efodu do najwyższego kapłana, ponieważ pasy są typem służby (Iz. 11:5; Mat. 3:4; Łuk. 12:35,37; 17:8; Jana 13:4,5; 1 Piotra 1:13; Obj. 1:13; 15:6). Pas ten symbolicznie oznajmia więc, że Jezus i Kościół jako Narzędzia Boga będą służyć obydwu przymierzom przez wypełnianie ich zarysów Tysiąclecia, aż do pełnej realizacji Boskiego planu związanego z tymi dwoma przymierzami (pas na nim). W służbę tę i przez nią zostaną wypracowane Boskie władze (złoto), wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura), ofiarniczość (karmazyn) oraz sprawiedliwe zalety (kręcony bisior), i to w harmonii z instrukcjami, jakie Bóg poda Jezusowi, udzielając w ten sposób ludzkości Boskiej mocy, wierności królewskiego Kapłaństwa, ofiarniczej zasługi i sprawiedliwości. Część pracy, jako przygotowanie do takiej służby, jest wykonywana przez klasę Chrystusa w obecnym życiu przez studiowanie, praktykowanie i głoszenie prawdy dotyczącej tych przymierzy.-E11'581

2 Księga Mojżeszowa 39:6

Epifania i Bazylea:

„Do tego wygotowali kamienie onychiny, oprawione złotem osadzeniem, rzezane, jako ryte bywają pieczęci, z imiony synów Izraelskich” — W tym życiu Jezus, członkowie gwiezdni oraz ich pomocnicy pracują nad prawdami tych przymierzy i będą to czynić aż do końca Tysiąclecia (obrobili kamienie onyksowe). Prawdy te są przytwierdzone do przymierzy Boską mocą realizowaną poprzez Słowo, Ducha i opatrzność Boga (oprawy ze złota), a w prawdach tych mieszczą się te, które zawierają dwanaście głównych łask (pieczęci), jako głównych cech ludu Bożego (imiona synów Izraelskich).-E11`'581

2 Księga Mojżeszowa 39:7

Epifania i Bazylea:

„I wprawił je na wierzchne kraje naramiennika, aby były kamieńmi na pamiątkę synom Izraelskim, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Sferą działania prawdy tych przymierzy są te dwa przymierza we wzajemnych związkach, którym służy Chrystus (na naramiennikach efodu), tak by dla Bożego Izraela w Tysiącleciu były wiecznym przypomnieniem używania przez nich tych dwunastu łask (kamienie na pamiątkę synom Izraelskim). Było to czynione w wyniku Boskiego polecenia danego naszemu Panu (rozkazał Pan Mojżeszowi).-E11'581

2 Księga Mojżeszowa 39:8

Paruzja (C.T. Russell):

„napierśnik” — typ na Prawo Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„Uczynił też napierśnik robotą haftarską, według roboty naramiennika, ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego” — Jezus, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy umiejętnie (artystycznie) przedstawiali Boskie prawo, zarówno miłości obowiązkowej jak i bezinteresownej (napierśnik), z tymi samymi zaletami, jakie tkwiły w obydwu wielkich przymierzach (jak efod), jako kwestie związane z Boską mocą (złoto), wiernością (niebieska purpura), królewskością (czerwona purpura), ofiarniczością (karmazyn) i sprawiedliwością (kręcony bisior).-E11'581

2 Księga Mojżeszowa 39:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwoisty” — oznacza literę i ducha Zakonu. Część przednia na której znajdowały się drogie kamienie, wyobraża ducha Zakonu. "Aby sprawiedliwość Zakonu była wypełniona w nas, którzy nie chodzimy według ciała, ale według ducha". (Rz.8:4), zaś tylna część wyobraża literę Zakonu, danego Żydom.

„piędź” — pełna miara doskonałego człowieka.

Epifania i Bazylea:

„Czworogranisty był” — Cztery kąty proste napierśnika przedstawiają cztery wielkie przymioty Boga. (TP 1977, s. 64) Wszędzie tam, gdzie materiały te są użyte w świętych tkaninach, są one typem następujących rzeczy: (TP 1977, s. 64) złoto jest typem Boskiej mocy używanej odpowiednio przez kapłaństwo w imieniu Pana; (TP 1977, s. 64) niebieska purpura – wierności kapłaństwa pobudzającego wierność w tych, na których oddziałują; (TP 1977, s. 64) czerwona purpura – królewskości kapłaństwa błogosławiącego jako Królowie tysiącletni Izrael; (TP 1977, s. 64) kręcony bisior – sprawiedliwości kapłaństwa prowadzącej do sprawiedliwości tych, na których oddziałują. (TP 1977, s. 64) Te cztery rzeczy mamy na myśli w naszych wszystkich krótkich komentarzach na temat tych czterech materiałów. Cztery wielkie przymioty Boga w ich indywidualnej doskonałości i wzajemnej harmonii są pokazane w czworokątności napierśnika i wyrażone w Boskim prawie (czworokątny).-E11'582 (TP 1977, s. 64)

„dwoisty uczynili napierśnik, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego, dwoisty był” — Fakt, że składa się z dwóch części jest typem na to, że: (TP 1977, s. 64) (1) Boskie prawo składa się z dwóch części: ukrytej – jego ducha, i widocznej – jego litery; (TP 1977, s. 64) (2) te dwie części miały tę samą właściwość i wielkość; oraz że (TP 1977, s. 64) (3) elementem składowym każdej z nich jest miłość obowiązkowa i bezinteresowna. (TP 1977, s. 64) To, że był kwadratem wielkości piędzi – piędź jest pełną miarą dłoni – jest typem faktu, że Boskie prawo jest miarą pełnej zdolności wypełnienia go przez doskonałego człowieka. Fakt ten pokazuje, że prawo potępia wszystkie niedoskonałe istoty i że Jezus w Swej doskonałości człowieka i nowego stworzenia był w stanie wypełnić i rzeczywiście doskonale wypełnił jego literę i ducha w miłości obowiązkowej i bezinteresownej. Dzięki temu uzyskał sprawiedliwość wystarczającą do wykupienia całego upadłego rodzaju Adama. Jako podkapłani, choć niezdolni do wypełnienia litery prawa, przykryci sprawiedliwością Chrystusa możemy i rzeczywiście wypełniamy jego ducha, ponieważ w wierności nasze wierne intencje są doskonałe przez Jego zasługę (Mat. 5:48; Rzym. 8:1-4).-E11'582 (TP 1977, s. 64)

2 Księga Mojżeszowa 39:10

Paruzja (C.T. Russell):

„cztery rzędy kamieni” — wyobrażają klejnoty Boże. "Ci mi będą, mówi Pan Zastępów, w dzień, który ja uczynię, własnością" (klejnotami).

Epifania i Bazylea:

„cztery rzędy kamienia” — Cztery wielkie przymioty Boga, są przedstawione przez cztery rzędy łożysk, w których umieszczone były typowe kamienie. (TP 1977, s. 64) Chrystus, wierni członkowie gwiezdni i ich pomocnicy przez nauki przedstawiali dwanaście głównych łask i przez praktykowanie rozwijali je, a w stanie chwały – używając antytypicznego napierśnika – będą służyć nimi światu, by także on mógł je rozwinąć (kamienie). (TP 1977, s. 64) Kamienie te przedstawiają dwanaście łask dwóch ludów Boga o dwunastu pokoleniach, zarówno w dwunastu pokoleniach Izraela duchowego (Obj. 7:4-8), jak i dwunastu pokoleniach Izraela Tysiąclecia. (TP 1977, s. 64) Każde pokolenie z obydwu grup tych dwunastu pokoleń posiądzie wszystkie z tych dwunastu łask. Oprócz tego każde pokolenie z tych dwóch grup dwunastu pokoleń będzie posiadać jedną indywidualną łaskę jako swą szczególną i wybitną cechę. (TP 1977, s. 64) Ta szczególna, wybitna łaska jest pokazana przez jeden kamień stosowny dla danego antytypicznego pokolenia w obydwu Izraelach.-E11'582 (TP 1977, s. 64)

2 Księga Mojżeszowa 39:11

Epifania i Bazylea:

„A w drugim rzędzie: karbunkuł, szafir i jaspis” — Chrystus, wierni członkowie gwiezdni i ich pomocnicy przez nauki przedstawiali dwanaście głównych łask i przez praktykowanie rozwijali je, a w stanie chwały – używając antytypicznego napierśnika – będą służyć nimi światu, by także on mógł je rozwinąć (kamienie). Kamienie te przedstawiają dwanaście łask dwóch ludów Boga o dwunastu pokoleniach, zarówno w dwunastu pokoleniach Izraela duchowego (Obj. 7:4-8), jak i dwunastu pokoleniach Izraela Tysiąclecia. Każde pokolenie z obydwu grup tych dwunastu pokoleń posiądzie wszystkie z tych dwunastu łask. Oprócz tego każde pokolenie z tych dwóch grup dwunastu pokoleń będzie posiadać jedną indywidualną łaskę jako swą szczególną i wybitną cechę. Ta szczególna, wybitna łaska jest pokazana przez jeden kamień stosowny dla danego antytypicznego pokolenia w obydwu Izraelach.-E11'582

2 Księga Mojżeszowa 39:12

Epifania i Bazylea:

„A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates i ametyst” — Chrystus, wierni członkowie gwiezdni i ich pomocnicy przez nauki przedstawiali dwanaście głównych łask i przez praktykowanie rozwijali je, a w stanie chwały – używając antytypicznego napierśnika – będą służyć nimi światu, by także on mógł je rozwinąć (kamienie). Kamienie te przedstawiają dwanaście łask dwóch ludów Boga o dwunastu pokoleniach, zarówno w dwunastu pokoleniach Izraela duchowego (Obj. 7:4-8), jak i dwunastu pokoleniach Izraela Tysiąclecia. Każde pokolenie z obydwu grup tych dwunastu pokoleń posiądzie wszystkie z tych dwunastu łask. Oprócz tego każde pokolenie z tych dwóch grup dwunastu pokoleń będzie posiadać jedną indywidualną łaskę jako swą szczególną i wybitną cechę. Ta szczególna, wybitna łaska jest pokazana przez jeden kamień stosowny dla danego antytypicznego pokolenia w obydwu Izraelach.-E11'582

2 Księga Mojżeszowa 39:13

Epifania i Bazylea:

„A w czwartym rzędzie: chrysolit, onychin i berył, wszystkie osadzone w złoto w rzędziech swych” — Chrystus, wierni członkowie gwiezdni i ich pomocnicy przez nauki przedstawiali dwanaście głównych łask i przez praktykowanie rozwijali je, a w stanie chwały – używając antytypicznego napierśnika – będą służyć nimi światu, by także on mógł je rozwinąć (kamienie). Kamienie te przedstawiają dwanaście łask dwóch ludów Boga o dwunastu pokoleniach, zarówno w dwunastu pokoleniach Izraela duchowego (Obj. 7:4-8), jak i dwunastu pokoleniach Izraela Tysiąclecia. Każde pokolenie z obydwu grup tych dwunastu pokoleń posiądzie wszystkie z tych dwunastu łask. Oprócz tego każde pokolenie z tych dwóch grup dwunastu pokoleń będzie posiadać jedną indywidualną łaskę jako swą szczególną i wybitną cechę. Ta szczególna, wybitna łaska jest pokazana przez jeden kamień stosowny dla danego antytypicznego pokolenia w obydwu Izraelach.-E11'582

2 Księga Mojżeszowa 39:14

Epifania i Bazylea:

„A tych kamieni z imionami synów Izraelskich dwanaście według imion ich było, tak, jako rzezą pieczęci; każdy według imienia swego podług dwunastu pokoleń” — jest figurą na 12 głównych łask. (TP 1955, s. 75) Chrystus, wierni członkowie gwiezdni i ich pomocnicy przez nauki przedstawiali dwanaście głównych łask i przez praktykowanie rozwijali je, a w stanie chwały – używając antytypicznego napierśnika – będą służyć nimi światu, by także on mógł je rozwinąć (kamienie). (TP 1977, s. 63) Kamienie te przedstawiają dwanaście łask dwóch ludów Boga o dwunastu pokoleniach, zarówno w dwunastu pokoleniach Izraela duchowego (Obj. 7:4-8), jak i dwunastu pokoleniach Izraela Tysiąclecia (kamienie z imionami synów Izraelskich – Mat. 19:28). Każde pokolenie z obydwu grup tych dwunastu pokoleń posiądzie wszystkie z tych dwunastu łask. Oprócz tego każde pokolenie z tych dwóch grup dwunastu pokoleń będzie posiadać jedną indywidualną łaskę jako swą szczególną i wybitną cechę. (TP 1977, s. 63) Ta szczególna, wybitna łaska jest pokazana przez jeden kamień stosowny dla danego antytypicznego pokolenia w obydwu Izraelach (według imion ich ... każdy według ... pokoleń). (TP 1977, s. 63) W dawnych czasach pieczęci w sygnetach były używane jako symbol rzeczywistego lub urojonego charakteru, urzędu, dzieła itp. ich właściciela. Stąd kamienie te odpowiednio obrazują charakter przejawiający się w urzędzie, dziele itp. obydwu grup dwunastu pokoleń Izraela (ryte na wzór pieczęci). (TP 1977, s. 63) Jeśli cechy te wypływają ze sprawiedliwości, są dwunastoma głównymi zaletami, a jeśli wypływają z miłości, są dwunastoma głównymi łaskami Boskiego prawa (Ps. 40:9). (TP 1977, s. 63) Zawieszenie napierśnika przy sercu Aarona jest typem radości Chrystusa z prawa Boga, a bliskość Jego sercu jest typem Jego miłości do całej ludzkości, szczególnie tych, którzy będą posłuszni Słowu Pana (2 Moj. 28:29).-E11'583 (TP 1977, s. 63) Jak sugeruje nasze badanie ofiar książąt W.Ew., 12 szafarskich doktryn było powiązanych z ich etycznymi naukami, które odpowiadają dwunastu kamieniom, na których były wyryte imiona, będące typem nauk i cech charakterystycznych 12 pokoleniom. (TP 1977, s. 63)

2 Księga Mojżeszowa 39:15

Paruzja (C.T. Russell):

„z czystego złota” — w namiocie Zgromadzenia wszystko było ze złota, co wyobraża stan duchowy, i że wszyscy powołani, są powołani do uczestnictwa Boskiej natury.

Epifania i Bazylea:

„zrobili łańcuszki ze złota” — W czasie obecnego Wieku Jezus i członkowie gwiezdni przedstawiali nauki dotyczące Boskiej mocy, łącząc służbę tych dwóch przymierzy z Boskim prawem.-E11'583

„plecioną ze złota szczerego” — Było to wykonane bardzo pięknie.-E11'583

2 Księga Mojżeszowa 39:16

Epifania i Bazylea:

„Sprawili też dwa haczyki złote(oprawy, sprzączki), i dwa kolce złote (pierścienie), i przyprawili one dwa kolce do obu krajów napierśnika” — Prawo to przez usługę nauczania Chrystusa jest obecnie trwale przytwierdzone (dwie oprawy) do obydwu przymierzy, ponieważ antytypiczne oprawy [sprzączki] towarzyszyły służbie Chrystusa wobec tych przymierzy (naramienniki efodu). Pierścienie w Przybytku i jego sprzętach we wszystkich przypadkach są typem dwóch prawd – wysokiego powołania i restytucji. Te dwie prawdy Starego i Nowego Testamentu (dwa pierścienie) są obecnie związane z prawem (napierśnik), tak jak klasa Chrystusa łączy swe nauki z prawem w jego elementach związanych z tymi dwoma prawdami obydwu Testamentów (dwa końce napierśnika). Mają one na celu łączenie tej służby w jej najbliższym miejscu kontaktu z tym prawem, a więc z każdą jego częścią. Ponadto, już w tym Wieku ze szczególnym naciskiem uczą o związku tych dwóch pochodzących od Boga prawd obydwu Testamentów (dwa złote pierścienie) z Boskim prawem, w jego właściwych miejscach kontaktu (dwa końce napierśnika), i to w tych jego elementach, które są związane z Przymierzem Abrahama (na jego brzegu wewnętrznym od strony efodu). Jako Narzędzia Boga dokonają tego w przyszłym Wieku.-E11'583.

2 Księga Mojżeszowa 39:17

Epifania i Bazylea:

„A przewlekli one dwa łańcuszki złote przez oba kolce (pierścienie) u krajów napierśnika” — W czasie obecnego Wieku Jezus i członkowie gwiezdni przedstawiali nauki dotyczące Boskiej mocy (łańcuszki ze złota), łącząc służbę tych dwóch przymierzy z Boskim prawem. Mają one na celu łączenie tej służby w jej najbliższym miejscu kontaktu z tym prawem, a więc z każdą jego częścią (dwóch końców). Prawo to przez usługę nauczania Chrystusa jest obecnie trwale przytwierdzone (dwie oprawy) do obydwu przymierzy, ponieważ antytypiczne oprawy [sprzączki] towarzyszyły służbie Chrystusa wobec tych przymierzy (naramienniki efodu). Pierścienie w Przybytku i jego sprzętach we wszystkich przypadkach są typem dwóch prawd – wysokiego powołania i restytucji. Te dwie prawdy Starego i Nowego Testamentu (dwa pierścienie) są obecnie związane z prawem (napierśnik), tak jak klasa Chrystusa łączy swe nauki z prawem w jego elementach związanych z tymi dwoma prawdami obydwu Testamentów (dwa końce napierśnika). Jako Narzędzie Boga, przez prawdy dwóch Testamentów w następnym Wieku dokonają oni rzeczywistego połączenia Boskiej mocy i Boskiego prawa (włożyli łańcuszki do pierścieni napierśnika). W następnym Wieku, jako Narzędzia Boga, przy użyciu Boskiej mocy (dwa łańcuszki) połączoną służbą (naramienniki) mocno (przymocowali do opraw) zwiążą to prawo z dwoma przymierzami (efod). Ponadto, już w tym Wieku ze szczególnym naciskiem uczą o związku tych dwóch pochodzących od Boga prawd obydwu Testamentów (dwa złote pierścienie) z Boskim prawem, w jego właściwych miejscach kontaktu (dwa końce napierśnika), i to w tych jego elementach, które są związane z Przymierzem Abrahama (na jego brzegu wewnętrznym od strony efodu). Jako Narzędzia Boga dokonają tego w przyszłym Wieku.-E11'583,584

2 Księga Mojżeszowa 39:18

Epifania i Bazylea:

„Drugie zaś dwa kolce (pierścienie) obu łańcuszków zawlekli do onych dwu haczyków (sprzączki, oprawy), i przyprawili do zwierzchnich krajów naramiennika na przodku” — W czasie obecnego Wieku Jezus i członkowie gwiezdni przedstawiali nauki dotyczące Boskiej mocy (łańcuszki ze złota), łącząc służbę tych dwóch przymierzy z Boskim prawem. Mają one na celu łączenie tej służby w jej najbliższym miejscu kontaktu z tym prawem, a więc z każdą jego częścią (dwóch końców). Prawo to przez usługę nauczania Chrystusa jest obecnie trwale przytwierdzone (dwie oprawy) do obydwu przymierzy, ponieważ antytypiczne oprawy [sprzączki] towarzyszyły służbie Chrystusa wobec tych przymierzy (naramienniki efodu). Pierścienie w Przybytku i jego sprzętach we wszystkich przypadkach są typem dwóch prawd – wysokiego powołania i restytucji. Te dwie prawdy Starego i Nowego Testamentu (dwa pierścienie) są obecnie związane z prawem (napierśnik), tak jak klasa Chrystusa łączy swe nauki z prawem w jego elementach związanych z tymi dwoma prawdami obydwu Testamentów (dwa końce napierśnika). Jako Narzędzie Boga, przez prawdy dwóch Testamentów w następnym Wieku dokonają oni rzeczywistego połączenia Boskiej mocy i Boskiego prawa (włożyli łańcuszki do pierścieni napierśnika). W następnym Wieku, jako Narzędzia Boga, przy użyciu Boskiej mocy (dwa łańcuszki) połączoną służbą (naramienniki) mocno (przymocowali do opraw) zwiążą to prawo z dwoma przymierzami (efod). Ponadto, już w tym Wieku ze szczególnym naciskiem uczą o związku tych dwóch pochodzących od Boga prawd obydwu Testamentów (dwa złote pierścienie) z Boskim prawem, w jego właściwych miejscach kontaktu (dwa końce napierśnika), i to w tych jego elementach, które są związane z Przymierzem Abrahama (na jego brzegu wewnętrznym od strony efodu). Jako Narzędzia Boga dokonają tego w przyszłym Wieku.-E11'583,584

2 Księga Mojżeszowa 39:19

Epifania i Bazylea:

„Uczynili także dwa kolce złote (pierścienie), które przyprawili do dwu końców napierśnika na kraju jego, który był po stronie naramiennika ze spodku” — Pierścienie w Przybytku i jego sprzętach we wszystkich przypadkach są typem dwóch prawd – wysokiego powołania i restytucji. Te dwie prawdy Starego i Nowego Testamentu (dwa pierścienie) są obecnie związane z prawem (napierśnik), tak jak klasa Chrystusa łączy swe nauki z prawem w jego elementach związanych z tymi dwoma prawdami obydwu Testamentów (dwa końce napierśnika). Jako Narzędzie Boga, przez prawdy dwóch Testamentów w następnym Wieku dokonają oni rzeczywistego połączenia Boskiej mocy i Boskiego prawa (włożyli łańcuszki do pierścieni napierśnika). W następnym Wieku, jako Narzędzia Boga, przy użyciu Boskiej mocy (dwa łańcuszki) połączoną służbą (naramienniki) mocno (przymocowali do opraw) zwiążą to prawo z dwoma przymierzami (efod). Ponadto, już w tym Wieku ze szczególnym naciskiem uczą o związku tych dwóch pochodzących od Boga prawd obydwu Testamentów (dwa złote pierścienie) z Boskim prawem, w jego właściwych miejscach kontaktu (dwa końce napierśnika), i to w tych jego elementach, które są związane z Przymierzem Abrahama (na jego brzegu wewnętrznym od strony efodu). Jako Narzędzia Boga dokonają tego w przyszłym Wieku.-E11'583,584

2 Księga Mojżeszowa 39:20

Paruzja (C.T. Russell):

„ze spodku” — to wyobraża, że Zakon przedstawiał się Żydom, tak jak on był, lecz nie widzieli ukrytej łączności, która jest częścią Przymierza Abrahamowego.

Epifania i Bazylea:

„Uczynili jeszcze dwa kolce złote (pierścienie), które przyprawili na dwu stronach naramiennika ze spodku, na przodku przeciwko spojeniu jego, które jest nad przepasaniem naramiennika” — Ponadto, w obecnym Wieku przez nauczanie powiązali oni dwie wielkie prawdy Starego i Nowego Testamentu z Przymierzem Abrahama (dwa inne złote pierścienie … do dwóch naramienników efodu od spodu, z przedniej strony), w związku z Boskim prawem (przy spojeniu jego). Dokonali między nimi bezpośredniego połączenia, jak również sprawili, że dominowało ono nad służbą, jaką klasa Chrystusa czyni wobec Przymierza Abrahama (nad przepaską efodu).-E11'584

2 Księga Mojżeszowa 39:21

Epifania i Bazylea:

„I przywiązali napierśnik do kolców (pierścieni) jego, do kolców naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika; jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — W następnym Wieku jako Boskie Narzędzie rzeczywiście wprowadzą oni te rzeczy w życie. W obecnym Wieku wiernie nauczają o związku Przymierza Abrahama z Boskim prawem, przedstawionym w dwóch prawdach obydwu Testamentów w ich odnośnych naukach (przywiązali napierśnik pierścieniami do pierścieni efodu sznurem z niebieskiej purpury), w sposób pokazujący bezpośredni i dominujący związek tego przymierza z Boskim prawem oraz służbą, jaką klasa Chrystusa wykonuje pod tym przymierzem (nad przepaską efodu). Ten bezpośredni i dominujący związek Przymierza Abrahamowego ze służbą klasy Chrystusa wobec niego oraz Boskim prawem czyni to prawo nieodłącznym od tego przymierza. Gdyby bowiem przymierze to było zdominowane przez to prawo oraz służbę klasy Chrystusa, przestałoby być przymierzem bezwarunkowym. Jego dominacja nad obydwoma czyni to Boskie prawo wiecznym i niezniszczalnym oraz czymś nieodłącznym od tego przymierza (żeby nie odstawał od efodu). Rzeczy te zostaną urzeczywistnione w następnym Wieku. Są one tak wykonane, jak Bóg nakazał wykonać je naszemu Panu (rozkazał Pan Mojżeszowi).-E11'585

2 Księga Mojżeszowa 39:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Płaszcz” — figuruje wierność Chrystusową.

Epifania i Bazylea:

„Urobił także płaszcz pod naramiennik robotą tkaną, wszystek hijacyntowy” — Oprócz tego, że szaty w symbolach Biblii reprezentują autorytet lub upoważnienie, są także używane do przedstawienia prawdy i sprawiedliwości, bez względu na to, czy ta druga jest rzeczywista czy przypisana (1 Kron. 15:27; Ijoba 29:14; Iz. 22:20,21, Chrystus; 61:10; Łuk. 15:22; Obj. 6:11; 7:9,13,14). Płaszcz z niebieskiej purpury reprezentuje sprawiedliwy charakter (płaszcz) Chrystusa, w wierności (niebieska purpura) wypełniającego całą wolę Boga wyrażoną w Jego Słowie, planie. Praca klasy Chrystusa Wieku Ewangelii nad tym antytypicznym płaszczem polegała na nauczaniu i rozwijaniu charakteru – przygotowywaniu się do urzędowania w nim w Tysiącleciu (robota tkana)-E11'586,587

2 Księga Mojżeszowa 39:23

Epifania i Bazylea:

„A rozpór płaszcza w pośród jego (wycięcie, otwór), jako rozpór u pancerza, i brama około kraju jego, aby się nie rozdzierał” — Głowa i Ciało Najwyższego Kapłana Świata są właściwie połączone we współpracy w zakresie rzeczy symbolizowanych przez płaszcz z niebieskiej purpury (otwór w środku). Otwór ten odsłaniał szyję oraz głowę najwyższego kapłana (jak otwór pancerza [zbroi, która odsłaniała głowę i szyję]). Tak jak głowa najwyższego kapłana reprezentuje Jezusa – Głowę Najwyższego Kapłana Świata, tak szyja najwyższego kapłana, składająca się z siedmiu kręgów szyjnych, reprezentuje siedem grup członków gwiezdnych siedmiu okresów Kościoła, którzy jako Eleazarowie i Itamarowie Tysiąclecia będą elementami łączącymi między Głową a Ciałem, tak jak byli nimi w Wieku Ewangelii. Związek ten będzie nierozerwalny (obwódka, aby się nie podarł).-E11'587

2 Księga Mojżeszowa 39:24

Paruzja (C.T. Russell):

„granatowe” — wyobraża, że Chrystus wiernie wykonał dzieło odkupienia rodu ludzkiego, które przyniosło wiele owocu.

Epifania i Bazylea:

„Także u podołka płaszcza onego uczynili jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego” — Owoce Chrystusowego dzieła odkupienia: (jabłka granatowe) usprawiedliwienie, poświęcenie, wyzwolenie dla czterech wybranych klas, restytucja dla upadłej ludzkości i powrót do doskonałości dla pokutujących upadłych aniołów, wieczne zniszczenie wszelkiego zła i wieczne ustanowienie sprawiedliwości i miłości po całym świecie. (TP 1949, s. 56) Owoce Jego wiernego i sprawiedliwego charakteru, wyrażającego się w Jego okupowym dziele, są pokazane przez jabłka granatu (jabłka granatu z niebieskiej purpury) i są błogosławieństwami restytucji, zasługą ofiary Jezusa, udostępnianą światu przez ofiarę Kościoła. Błogosławieństwa te tworzą obraz i podobieństwo Boga przywrócone człowiekowi, co obejmuje doskonałe ludzkie ciało i życie, z prawem do ludzkiego życia i stosownymi prawami życiowymi, które Jezus przez Swą ofiarę mógł oddać jako Swoją osobistą własność, by przez ofiarę Kościoła udostępnić je dla upadłego rodzaju Adama pod warunkiem posłuszeństwa wymaganiom Nowego Przymierza w Tysiącleciu.-E11'586,587 (TP 1949, s. 56)

2 Księga Mojżeszowa 39:25

Paruzja (C.T. Russell):

„dzwonki złote” — wyobrażają, że gdy Król przyjdzie w chwale, dzieło odkupienia będzie wszystkim obwieszczone.

Epifania i Bazylea:

„Poczynili też dzwonki ze złota szczerego, i pozawieszali one dzwonki między one jabłka granatowe u podołka płaszcza w około, w pośród jabłek granatowych” — Owoce Chrystusowego dzieła odkupienia: (jabłka granatowe) usprawiedliwienie, poświęcenie, wyzwolenie dla czterech wybranych klas, restytucja dla upadłej ludzkości i powrót do doskonałości dla pokutujących upadłych aniołów, wieczne zniszczenie wszelkiego zła i wieczne ustanowienie sprawiedliwości i miłości po całym świecie. (TP 1949, s. 56) Dzieło symbolizowane w płaszczu, jakie przez ogłaszanie ma wykonać klasa Chrystusa, jest reprezentowane w dzwonkach (dzwonki ze szczerego złota). W typie dźwięk dzwonków – słyszany przez lud po tym, jak najwyższy kapłan przebrał się z białych lnianych szat ofiarniczych w szaty chwały i piękności – ogłaszał jego wyjście w celu błogosławienia ludu. Dźwięk tych dzwonków reprezentuje ogłaszanie przez Chrystusa Jego drugiego adwentu oraz jego nauk – nauk Tysiąclecia – przez które On zaoferuje błogosławieństwa ludziom, ponieważ Chrystus będzie błogosławił ludzi głównie poprzez prawdę. Rozmieszczenie dzwonków i jabłek granatu na przemian i blisko siebie reprezentuje fakt, że tysiącletnie proklamacje Chrystusa stale będą zwracały uwagę na owoce Jego okupowego dzieła dla ludzkości (dzwonki pomiędzy jabłkami granatu dookoła na dolnych brzegach płaszcza). (TP 1949, s. 56) Jabłka granatu i dzwonki zostały rozmieszczone na krawędziach płaszcza jako typ tego, że antytypiczny płaszcz będzie pracował nad sprawami zewnętrznymi, lecz bliskimi mu – nad samą ludzkością – i bliski będzie sprawiedliwości i wierności Najwyższego Kapłana w wydawaniu i ogłaszaniu owoców okupowego dzieła Chrystusa (na dolnych brzegach płaszcza do służby).-E11'586,587 (TP 1949, s. 56)

2 Księga Mojżeszowa 39:26

Epifania i Bazylea:

„Dzwonek a jabłko granatowe, i zaś dzwonek i jabłko granatowe, u podołka płaszcza w około ku posługiwaniu, jako rozkazał Pan Mojżeszowi” — Jabłka granatu i dzwonki zostały rozmieszczone na krawędziach płaszcza jako typ tego, że antytypiczny płaszcz będzie pracował nad sprawami zewnętrznymi, lecz bliskimi mu – nad samą ludzkością – i bliski będzie sprawiedliwości i wierności Najwyższego Kapłana w wydawaniu i ogłaszaniu owoców okupowego dzieła Chrystusa (na dolnych brzegach płaszcza do służby).-E11'587

2 Księga Mojżeszowa 39:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Szaty” — (haftowaną), reprezentuje wspaniałość czystego charakteru Chrystusa w uczynku i łasce.

„z białego jedwabiu” — (płótna), wyobraża Chrystusową sprawiedliwość.

„Aaron” — typ na Chrystusa.

„synowie jego” — typ na członków ciała Chrystusowego.

Epifania i Bazylea:

„Porobili też szaty z białego jedwabiu robotą tkacką Aaronowi, i synom jego” — Wykonanie świętych szat, które w dniu pojednania były ofiarniczymi szatami Aarona i zwykłymi szatami jego synów, jest wspomniane w 2 Moj. 39:27. W przypadku Aarona reprezentują one rzeczywistą sprawiedliwość Jezusa, jaką On posiadał przed uzyskaniem szat chwały i piękności, a w przypadku synów Aarona – sprawiedliwość przypisaną im w ciele, a rzeczywiście do nich należącą w stanie chwały (Rzym. 3:21-25; 10:4; 1 Kor. 1:30; Filip. 3:9; Obj. 19:8). Ich przygotowanie było dziełem Jezusa. Klasa Chrystusa przez nauczanie przedstawiała je jako związane z przygotowaniem ich przez Niego (tuniki tkane z bisioru dla … synów ).-E11'588

2 Księga Mojżeszowa 39:28

Paruzja (C.T. Russell):

„uczynisz czapkę” — wstęgę z cienkiego płótna, którą było opasane czoło, a do którego była przymocowana korona złota.

„z białego jedwabiu” — (płótna), wyobraża Chrystusową sprawiedliwość.

„i czapki” — to wyobraża iż Chrystus jest Głową ciała. "Każda niewiasta, gdy się modli, albo prorokuje, nie nakrywszy głowy swojej, szpeci głowę swoją". 1Kor.11:5.

Epifania i Bazylea:

„Czapeczkę też z białego jedwabiu, i czapki ozdobne z białego jedwabiu, i ubiory cienkie z białego jedwabiu kręconego” — Lniane nakrycie (nakrycie głowy z bisioru) było noszone przez Aarona w trakcie czynności z cielcem oraz dwoma kozłami w dniu pojednania i oznacza jego upoważnienie w sprawiedliwości jako najwyższego kapłana, a także jest typem upoważnienia Najwyższego Kapłana Świata w trakcie ofiarowania antytypicznego cielca i kozła Pańskiego, jak również w trakcie czynności z kozłem Azazela (Żyd. 5:4,5). Nakrycia głowy synów Aarona przedstawiają ich upoważnienie w sprawiedliwości jako podkapłanów oraz ich poddanie Jezusowi – Najwyższemu Kapłanowi Kościoła. Lniane spodnie z kręconego bisioru okrywały nogi, które wraz ze stopami są typem postępowania (Ps. 56:14; 119:105; Łuk. 1:79; Efez. 6:15; Żyd. 12:13; Obj. 1:15; 2 Moj. 29:17; 1 Kor. 9:24,26; Gal. 5:7; Filip. 2:16; Żyd. 12:1; Rzym. 6:4; 8:1; 13:13; Gal. 5:16,25), i dlatego wydają się reprezentować sprawiedliwe postępowanie Najwyższego Kapłana Świata. Postępowanie takie wyraża się w miłości obowiązkowej i bezinteresownej wobec Boga i bliźniego – prawa noga reprezentuje taką miłość do Boga, a lewa do bliźniego.-E11'588

2 Księga Mojżeszowa 39:29

Paruzja (C.T. Russell):

„pas” — wyobraża Chrystusa, jako wiernego sługę.

Epifania i Bazylea:

„Pas także z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego robotą haftarską, jako rozkazał Pan Mojżeszowi” — Pas reprezentuje służbę królewskiego Kapłaństwa. Sprawiedliwość tej służby jest pokazana w lnie; natomiast niebieska i czerwona purpura oraz karmazyn mają te same typiczne znaczenia, jak w innych przypadkach, co często wyżej pokazywaliśmy. O tym wszystkim nauczała obecnie klasa Chrystusa, a realizacja tego nastąpi w przyszłym Wieku (jak Pan rozkazał Mojżeszowi).-E11'589

2 Księga Mojżeszowa 39:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Świętość Panu” — tym sposobem będzie oznajmione zupełne wykonanie przez Chrystusa wszystkich postanowień Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Do tego uczynili blachę korony świętobliwości ze złota szczerego, i wyrysowali na niej robotą rytą, jako pieczęci rzezaną Świętość Panu” — Ozdoby mitry wraz z mitrą tworzyły koronę najwyższego kapłana. W symbolice biblijnej korona reprezentuje Boskie upoważnienie do sprawowania danego urzędu (Obj. 4:4; 14:14; 19:12; Est. 6:8; 8:15). W złotej koronie (blacha korony ze szczerego złota; Zach. 6:13; Ps. 110:4; Żyd. 5:6,10; 7:17) jest pokazane upoważnienie do królowania jako Król i Kapłan, udzielone przez Boga klasie Chrystusa. Upoważnienie to jest sprawiedliwe i sprawiedliwie używane, co pokazano w lnie mitry. Umożliwia ono i polega na całkowitym oddzieleniu się i oddaniu Bogu w prawdzie, charakterze i służbie Najwyższego Kapłana Świata (świętość Panu); taki też jest charakter tego Króla i Kapłana (na wzór pieczęci).-E11'589

2 Księga Mojżeszowa 39:31

Paruzja (C.T. Russell):

„lniany pas” — wyobraża Chrystusa, jako wiernego sługę.

Epifania i Bazylea:

„A przyprawili do niej sznur hijacyntowy, aby przywiązana była do czapki na wierzchu, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — Będzie ono sprawiedliwie i wiernie używane (przymocowali do niego sznur z niebieskiej purpury), a przez to nierozerwalnie związane ze sprawiedliwością (przywiązany do mitry), i to w harmonii z Boskim poleceniem danym Jezusowi (jak rozkazał Pan Mojżeszowi). Klasa Chrystusa uczyła w tym Wieku o tych rzeczach, a jako Boskie Narzędzie urzeczywistni je w Wieku przyszłym.-E11'589

2 Księga Mojżeszowa 39:32

Epifania i Bazylea:

„A tak skończyła się wszystka robota około przybytku i namiotu zgromadzenia. I uczynili synowie Izraelscy wszystko, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili” — tworzenie różnych zarysów Przybytku, aż do ich skompletowania (skończyła się robota), ponieważ w czasie Wieku Ewangelii lud Boży czyni te wszystkie przygotowania dla antytypicznego Przybytku pod kierunkiem Jezusa (synowie Izraelscy zrobili, jak rozkazał Pan Mojżeszowi).-E11'593

2 Księga Mojżeszowa 39:33

Epifania i Bazylea:

„I przynieśli ten przybytek do Mojżesza, namiot, i wszystkie naczynia jego, haki jego, deski jego, drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego” — Gdy każdy z nich wykonał swoje zadanie i gdy w ten sposób wszyscy wykonali swoje zadanie w tym dziele, przynieśli swoją pracę w formie raportu i efektu do Jezusa w celu kontroli (przynieśli do Mojżesza). Dotyczyło to Kościoła jako całości (namiot), wszystkich jego funkcji i narzędzi (sprzęty), jego łączników mocy (klamry), ksiąg Biblii (deski, drągi, słupy), ich prawd podstawowych i pomocniczych (podstawy).-E11'593

2 Księga Mojżeszowa 39:34

Epifania i Bazylea:

„Przykrycie też ze skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych, i oponę zasłony” — opona ze skór baranich reprezentuje okup Chrystusa. (TP 1938, s. 37) Gdy każdy z nich wykonał swoje zadanie i gdy w ten sposób wszyscy wykonali swoje zadanie w tym dziele, przynieśli swoją pracę w formie raportu i efektu do Jezusa. Dotyczyło to: (TP 1938, s. 37) okupu (skóry baranie czerwono farbowane), (TP 1938, s. 37) ich cech nieprzyjemnych dla świata (skóry borsucze) (TP 1938, s. 37) oraz śmierci ludzkich ciał członków klasy Chrystusa (zasłona zakrywająca);-E11'593 (TP 1938, s. 37)

2 Księga Mojżeszowa 39:35

Epifania i Bazylea:

„Skrzynię świadectwa, i drążki jej, i ubłagalnią” — dotyczyło klasy Chrystusa poza zasłoną jako skarbnicy wszystkich Boskich zarządzeń (skrzynia); obydwu Testamentów w zastosowaniu do klasy Chrystusa poza zasłoną (drążki), Boga w Jego charakterze jako antytypicznej ubłagalni (ubłagalnia);-E11'593

2 Księga Mojżeszowa 39:36

Epifania i Bazylea:

„Stół, wszystkie naczynia jego, i chleb pokładny” — jedzenie chlebów pokładnych nie znaczy rozumienie głębokich rzeczy; lecz znaczy przyswajanie sobie, czynienie swoją własnością, obietnic Przymierza Sary. (TP 1937, s. 64) Kościoła karmiącego braci Słowem wzmacniającym łaski (stół), (TP 1937, s. 64) jego nauk doktrynalnych, zbijających, naprawiających i etycznych (naczynia), (TP 1937, s. 64) Słowa jako chleba żywota (chleby pokładne);-E11'593 (TP 1937, s. 64)

2 Księga Mojżeszowa 39:37

Epifania i Bazylea:

„Świecznik ochędożny, lampy jego, lampy sporządzone, i wszystkie naczynia jego, i oliwę ku świeceniu” — Kościoła oświecającego braci (świecznik), z członkami Kościoła jako nauczycielami jego siedmiu okresów (lampy) stosownie do ich chronologicznej kolejności (lampy ustawione); jego nauk doktrynalnych, zbijających, naprawiających i etycznych (naczynia), jego ducha zrozumienia w celu dawania oświecenia (oliwa do świecenia);-E11'593

2 Księga Mojżeszowa 39:38

Epifania i Bazylea:

„Ołtarz także złoty i olejek pomazywania, i kadzidło wonne, i zasłonę do drzwi namiotu” — Kościoła (ołtarz złoty) w jego funkcji pocieszania, napominania, zachęcania, naprawiania i karcenia ofiarników w ognistych próbach widzianych przez Boga i nowe stworzenia, ducha znajomości, zrozumienia, rady, mocy i czci Pana (olej do namaszczania), wybornych władz klasy Chrystusa – Jezusa rzeczywiście doskonałych, a Kościoła w sposób poczytany (wonne kadzidło); śmierci ludzkiej woli (zasłona przy wejściu).-E11'593

2 Księga Mojżeszowa 39:39

Epifania i Bazylea:

„Ołtarz miedziany, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę i stolec (podstawę) jej” — Kościoła w funkcji zachęcania, pocieszania, napominania, naprawiania, karcenia ofiarującego i doświadczanego kapłaństwa widzianego przez usprawiedliwionych (ołtarz miedziany); stosownych wersetów Biblii (krata), obydwu Testamentów w ich odnośnych zastosowaniach (drążki), nauk doktrynalnych, zbijających, naprawiających i etycznych (naczynia); Nowego Testamentu oczyszczającego lud Boży (umywalnia), opartego na Starym Testamencie (podstawa);-E11'594

2 Księga Mojżeszowa 39:40

Epifania i Bazylea:

„Opony do sieni, i słupy ich z podstawkami ich, i zasłonę do bramy siennej, i sznury jej, i kołki jej, i wszelakie naczynia ku służbie przybytku i namiotu zgromadzenia” — Podczas gdy obozowcy Epifanii, wierzący i przyjmujący Jezusa jako swego Zbawcę i Króla, nie są reprezentowani we wchodzących przez bramę Dziedzińca będącą wejściem do stanu Lewickiego, to jednak ich wiara jest pokazana w białej płóciennej zasłonie otaczającej dziedziniec. Zasłona ta przedstawia "Chrystusową sprawiedliwość - Chrystusa jako Zbawcę i Króla". (TP 1960, s. 7) sprawiedliwości Chrystusa jako muru wiary dla usprawiedliwionych i muru niewiary dla nieusprawiedliwionych (zasłony dziedzińca), (TP 1960, s. 7) 60 grup Lewitów (słupy); (TP 1960, s. 7) Chrystusa jako naszej sprawiedliwości (brama dziedzińca); (TP 1960, s. 7) pomocy w postaci literatury religijnej (sznury na dziedzińcu) (TP 1960, s. 7) i świeckiej (sznury na zewnątrz dziedzińca), (TP 1960, s. 7) wspierającej 60 grup Lewitów, oraz stosownych nauk (kołki); (TP 1960, s. 7) wszystkich doktrynalnych, zbijających, naprawiających i etycznych nauk Kościoła w kwestii usprawiedliwienia pokazanego w przykryciach ze skór kozich (namiot zgromadzenia).-E11'594 (TP 1960, s. 7)

2 Księga Mojżeszowa 39:41

Epifania i Bazylea:

„Szaty służebne do usługowania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synów jego do odprawowania urzędu kapłańskiego” — W końcu, przynieśli wszystkie nauki doktryny i praktyki dotyczące Świątnicy (szaty do służby w świątnicy) oraz władze, łaski charakteru, prerogatywy i urzędy Jezusa i Kościoła (szaty dla Aarona i jego synów) niezbędne do służby Wieku Ewangelii i Tysiąclecia (do sprawowania służby kapłańskiej).-E11'594

2 Księga Mojżeszowa 39:42

Epifania i Bazylea:

„Według wszystkiego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy wszystką tę robotę” — Lud Boży robił te wszystkie rzeczy na polecenie Boga dane Chrystusowi. -E11'594

2 Księga Mojżeszowa 39:43

Epifania i Bazylea:

„I obejrzał Mojżesz tę wszystką robotę, a oto, uczynili ją, jako był rozkazał Pan, tak uczynili; i błogosławił im Mojżesz” — Nasz Pan jako Wykonawca Boga dokonał przeglądu tych wszystkich rzeczy (obejrzał robotę) i stwierdził, że są takie, jak Bóg nakazał (jak rozkazał Pan), w wyniku czego Jezus pobłogosławił lud (pobłogosławił).-E11'594

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.