2 Księga Mojżeszowa 13

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 13 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:

2 Poświęć mi wszelkie pierworodne; cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi, tak z ludzi, jako z bydła; bo moje jest.

3 Tedy rzekł Mojżesz do ludu: Pamiętajcież na ten dzień, któregoście wyszli z Egiptu, z domu niewoli; bo w możnej ręce wywiódł was Pan stamtąd; a tak nie będziecie jedli kwaszonego.

4 Dziś wy wychodzicie, w miesiącu Abib.

5 A gdy się wprowadzi Pan do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, o którą przysiągł ojcom twoim, abyć ją dał, ziemię opływającą mlekiem i miodem, tedy będziesz obchodził tę służbę w tymże miesiącu.

6 Przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, a dnia siódmego będzie święto Panu.

7 Przaśniki jeść będziecie przez siedem dni, i nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego, ani widziano będzie kwas we wszystkich granicach twoich.

8 I opowiesz synowi twemu onegoż dnia, mówiąc: Dla tego, co mi uczynił Pan, gdym wychodził z Egiptu, obchodzę to.

9 I będziesz to miał za znak na ręce twojej, i na pamiętne przed oczyma twemi, aby Zakon Pański był w uściech twoich, ponieważ ręką możną wywiódł cię Pan z Egiptu.

10 I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku.

11 A gdy cię Pan wprowadzi do ziemi Chananejczyka, jako przysiągł tobie i ojcom twoim, i da ją tobie:

12 Tedy odłączysz wszystko, co otwiera żywot, Panu: i każdy płód otwierający żywot z bydła twego, każdy samiec będzie Panu.

13 Każde zaś pierworodne oślę odkupisz barankiem; a jeźlibyś nie odkupił, tedy złamiesz mu szyję; a każde pierworodne człowieka między synami twoimi odkupisz.

14 A gdyby cię spytał syn twój potem mówiąc: Cóż to jest? Tedy mu odpowiesz: Możną ręką wywiódł nas Pan z Egiptu, z domu niewoli.

15 Bo gdy się był zatwardził Farao, nie chcąc nas wypuścić, tedy zabił Pan wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego z ludzi aż do pierworodnego z bydła. Dla tegoż ja ofiaruję Panu każdego samca, otwierającego żywot, ale każde pierworodne synów moich odkupuję.

16 I będzie to za znak na ręce twojej, i za naczelniki między oczyma twemi, iż w możnej ręce wywiódł nas Pan z Egiptu.

17 I stało się, gdy wypuścił Farao lud, że nie prowadził ich Bóg drogą ziemi Filistyńskiej, chociaż bliższa była; bo mówił Bóg: By snać nie żałował lud, gdyby ujrzał przeciw sobie wojnę i nie wrócił się do Egiptu.

18 Ale obwodził Bóg lud drogą pustyni nad morzem czerwonem; i uszykowani wyszli synowie Izraelscy z ziemi Egipskiej.

19 Wziął też Mojżesz kości Józefowe z sobą dla tego, że był Józef przysięgą obowiązał syny Izraelskie, mówiąc: Zapewne nawiedzi was Bóg; przetoż wynieście kości moje stąd z sobą.

20 I wyciągnąwszy z Suchotu położyli się obozem w Etam, na końcu puszczy.

21 A Pan szedł przed nimi we dnie w słupie obłoku, aby je prowadził drogą, a w nocy w słupie ognia, aby im świecił, żeby szli we dnie i w nocy.

22 Nie odejmował słupa obłokowego we dnie, ani słupa ognistego w nocy od ludu.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkie pierworodne” — ci pierworodni zostali zastąpieni przez pokolenie Lewiego.

Epifania i Bazylea:

„Poświęć mi” — odłącz. Wypełnienie tego rozkazu zawiera w sobie potrójną pracę Naszego Pana: (TP 1948, s. 11,12) 1/ uczynił ich pierworodnymi przez przyprowadzenie ich do poświęcenia i spłodzenia z Ducha; (TP 1948, s. 11,12) 2/ przez Jego ofiarowanie ich człowieczeństwa na śmierć; (TP 1948, s. 11,12) 3/ przez Jego rozwijanie ich nowych stworzeń do doskonałości. (TP 1948, s. 11,12)

„cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi” — to pokazuje, że bez wyjątku każdy pozafiguralny pierworodny Izraelita, tak w duchu jak i w ciele, jest Pańskim. (TP 1948, s. 11,12)

„pierworodne...tak z ludzi” — [hebr.], bechor - jest w rodzaju męskim, tzn. pierworodne z rodzaju męskiego. (TP 1948, s. 11,12) nowe stworzenie Kościoła pierworodnych. (TP 1948, s. 11,12)

„pierworodne...jako z bydła” — człowieczeństwo Kościoła pierworodnych. (TP 1948, s. 11,12)

„bo moje są” — ponieważ On wybawił ich od śmierci. (TP 1948, s. 11,12)

2 Księga Mojżeszowa 13:3

Epifania i Bazylea:

„Pamiętajcie na ten dzień, w którym wyszliście z Egiptu z domu niewoli” — (z domu sług), Rozkaz Mojżeszów dany Izraelitom, by pamiętali na dzień 14 Nisan, wyobraża rozkaz dany przez Naszego Pana Kościołowi Ewangelicznemu w ogólności, a Kościołowi Parousyjnemu i Epifanicznemu w szczególności, ażeby pamiętali na pozafiguralny dzień 14 Nisan, jako na dzień wyzwolenia ich z domu sług grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. To znaczy abyśmy pamiętali na nasze usprawiedliwienie, uświęcenie i wybawienie, a również na nasze pouczenie, czyli zapoznanie nas z Prawdą. (TP 1948, s. 11)

„w możnej ręce” — Boska potężna moc wyzwolenie jest godna naszej pamięci wmyśli, słowie iczynie. (TP 1948, s. 11)

„nie będziecie jedli nic kwaszonego” — mamy obchodzić nasze wyzwolenie, m.in., przez wstrzymywanie się od pozafiguralnego kwasu - grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. (TP 1948, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 13:4

Epifania i Bazylea:

„Dziś...w miesiącu Abib” — dzień waszego wyjścia w miesiącu Abib - 14 dzień pierwszego miesiąca; odnosi się do W.Ew. i do czasu Parousii i Epifanii. Abib znaczy kiełek lub kłos; Nisan znaczy kwiecie. Uważamy, że nie ma nic figuralnego w zmianie nazwy pierwszego miesiąca, ponieważ jest to tylko zmiana językowa nie mająca żadnego figuralnego znaczenia. (TP 1948, s. 11)

2 Księga Mojżeszowa 13:5

Epifania i Bazylea:

„do ziemi...” — Tylko pięć z siedmiu narodów jest tu wymienionych. Ferezejczyk i Gersonejczyk (2Moj.3,8; 1Moj.15,21) są opuszczeni. Możliwie, że dlatego jest tylko pięć narodów tu wymienionych, bo pięć jest połową liczby dziesięć, przedstawiającej ludzką kompletność, przedstawia, że pozafiguralny Chanaan W.Ew. jest usprawiedliwiony z wiary, a nie aktualnie i że pozafiguralny Chanaan w Wieku 1000-lecia także nie będzie w aktualnym stanie. (TP 1939, s. 36) Siedem narodów - reprezentuje siedem głównych grzechów (obejmujących wszystkie grzechy), jako przeciwieństw siedmiu głównych łask (obejmujących wszystkie łaski) (TP 1939, s. 36)

„ziemię opływającą mlekiem i miodem” — (Chananejską), reprezentuje siedzibę Prawdy i Ducha Prawdy, najpierw w teraźniejszym boju życia, później w przyszłym życiu bez końca, w szczęśliwości i świętości. (TP 1939, s. 36)

„tedy będziesz obchodził tę służbę w tymże miesiącu” — przedstawia rozkaz, ażebyśmy obchodzili Pamiątkę Wieczerzy Pańskiej podczas W.Ew., przedstawiającą nasze wyzwalanie nas podczas tego Wieku i żeby świat czynił to samo w 1000-leciu i prawdopodobnie po 1000-leciu, przedstawiające wyzwolenie świata w wieku 1000-lecia. (TP 1948, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 13:6

Epifania i Bazylea:

„Przez siedem dni jeść będziesz przaśniki” — Izraelowe jedzenie przaśników przedstawia nasze przyswajanie Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. Karmienie się przez cały tydzień przaśnikami przedstawia uczestniczenie w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich rozmyślaniach podczas całego naszego życia, jak to św. Paweł uczy w 1Kor.5,8. (TP 1946, s. 77,78)

„a dnia siódmego” — 1/okres Laodycejski, czyli Żniwo W.Ew. (TP 1946, s. 77,78) 2/ końcowe lata w wysokim powołaniu w życiu indywidualnego chrześcijanina (TP 1946, s. 77,78) Opuszczenie wzmianki o pierwszym dniu święta, a nadmienienie o siódmym dniu jako święcie, wyobraża, że żniwo Ewangeliczne (Parousia i Epifania) jest ważniejsze niż Żniwo Żydowskie. (TP 1948, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 13:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Kwaszonego” — kwas -- symbol skażenia, grzechu i błędu.

Epifania i Bazylea:

„Przaśniki jeść będziecie przez siedem dni” — Izraelowe jedzenie przaśników przedstawia nasze przyswajanie Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. Karmienie się przez cały tydzień przaśnikami przedstawia uczestniczenie w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich rozmyślaniach podczas całego naszego życia, jak to św. Paweł uczy w 1Kor.5,8. (TP 1946, s. 77,78)

„i nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego” — przedstawia abyśmy usunęli z naszego człowieczeństwa grzech samolubstwo i światowość, we wszystkich ich formach. (TP 1946, s. 77,78)

Źródła: 46'77,78; 48'12

2 Księga Mojżeszowa 13:8

Epifania i Bazylea:

„I opowiesz synowi twemu” — przedstawia Naszego Pana tłumaczącego swoim synom duchowym, dlaczego ma być obchodzona corocznie Wieczerza Pańska. (TP 1948, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 13:9

Epifania i Bazylea:

„I będziesz to miał na znak” — symbol; to pokazuje symboliczną łączność obchodzenia corocznego baranka, itd., z obchodzeniem oryginalnego baranka itd., w Egipcie. (TP 1948, s. 12)

„na ręce” — w czynie. (TP 1948, s. 12)

„na pamiętne” — myśl o pamiątce corocznej Wielkanocy. (TP 1948, s. 12)

„przed oczyma” — w wyrozumieniu, wiedzy. (TP 1948, s. 12)

„ponieważ ręką możną” — przez Chrystusa, który jest Jego Ręką. (TP 1948, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 13:10

Epifania i Bazylea:

„I będziesz strzegł ustawy” — podaje myśl o corocznym przestrzeganiu Wieczerzy Pańskiej. (TP 1948, s. 12)

2 Księga Mojżeszowa 13:11

Epifania i Bazylea:

„do ziemi Chananejczyka” — reprezentuje siedzibę Prawdy i Ducha Prawdy, najpierw w teraźniejszym boju życia, później w przyszłym życiu bez końca, w szczęśliwości i świętości. (TP 1939, s. 36)

Źródła: 39'36; 48'12

2 Księga Mojżeszowa 13:12

Epifania i Bazylea:

„Tedy odłączysz” — przedstawia poświęcenie. Wypełnienie tego rozkazu zawiera w sobie potrójną pracę Naszego Pana: (TP 1948, s. 11,12) 1/ uczynił ich pierworodnymi przez przyprowadzenie ich do poświęcenia i spłodzenia z Ducha; (TP 1948, s. 11,12) 2/ przez Jego ofiarowanie ich człowieczeństwa na śmierć; (TP 1948, s. 11,12) 3/ przez Jego rozwijanie ich nowych stworzeń do doskonałości. (TP 1948, s. 11,12)

„co otwiera żywot” — to pokazuje, że bez wyjątku każdy pozafiguralny pierworodny Izraelita, tak w duchu jak i w ciele, jest Pańskim. (TP 1948, s. 11,12) nowe stworzenie Kościoła pierworodnych. (TP 1948, s. 11,12)

„z bydła twego” — człowieczeństwo Kościoła pierworodnych. (TP 1948, s. 11,12)

„każdy samiec” — dlatego, że pozafiguralni pierworodni przez spłodzenie z Ducha są wszyscy rodzaju męskiego i samcami. (TP 1948, s. 11,12)

2 Księga Mojżeszowa 13:13

Epifania i Bazylea:

„pierworodne oślę” — osioł był zwierzęciem nieczystym. Osioł przedstawia człowieczeństwo W.G. (TP 1948, s. 12,13)

„odkupisz barankiem” — (powinno być - okupisz); człowieczeństwo W.G. nie ma udziału w ofierze za grzech, przedstawionej przez ofiarę położoną na ołtarzu. Baranek dawany za zastępstwo przedstawia człowieczeństwo nowego stworzenia, które otrzymuje koronę straconą przez drugiego, a jego ofiara na ołtarzu przedstawia, iż członek M.St., który otrzymał daną koronę ma udział w ofierze za grzech. (TP 1948, s. 12,13)

„tedy złamiesz mu szyję” — To przedstawia pozbycie się utracjusza koron. Członka klasy wtórej śmierci. (TP 1948, s. 12,13)

„każde pierworodne człowieka” — przedstawia nowe stworzenie. (TP 1948, s. 12,13)

„odkupisz” — Baranek ofiarowany za pierworodnego Izraelitę przedstawia tego ostatniego na ołtarzu, tak jak cielec przedstawiał Aarona na ołtarzu (3Moj.16,6) (TP 1948, s. 12,13)

2 Księga Mojżeszowa 13:14

Epifania i Bazylea:

„syn twój” — przedstawia lud Boży dopytujący się Jehowy ich Ojca, przez sług Prawdy. (TP 1948, s. 12,13)

„Cóż to jest?” — dlaczego godne uczestniczenie w Wieczerzy Pańskiej, symbolizuje zachowanie pozafiguralnych pierworodnych Izraela, a niegodne uczestniczenie w tejże Pamiątce symbolizuje złych pierworodnych, zapierających się naszego Baranka i wynikającą z tego śmierć takich pierworodnych. (TP 1948, s. 12,13)

„ręką możną” — przez Chrystusa, który jest Jego Ręką. (TP 1948, s. 12,13)

2 Księga Mojżeszowa 13:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierworodne” — tylko pierworodni byli w niebezpieczeństwie, co figuruje, że w teraźniejszym czasie jedynie Kościół Pierworodnych ma dostateczną znajomość, aby być w niebezpieczeństwie wtórej śmierci.

Epifania i Bazylea:

„Bo gdy się zatwardził Farao, niechcąc nas wypuścić” — szatan przez zatwardzenie swego serca nie dozwala na wyswobodzenie pozafiguralnego Izraela. (TP 1948, s. 13)

„tedy zabił Pan” — to spowoduje śmierć. (TP 1948, s. 13)

„od pierworodnego z ludzi do pierworodnego z bydła” — tak nowych stworzeń, jak i człowieczeństwa. (TP 1948, s. 13)

„ja ofiaruję Panu każdego samca...” — to uzmysławia, jak pierworodni pozafiguralnego Izraela stają się Pańskimi, a mianowicie, że ich człowieczeństwo bywa ofiarowane na ołtarzu, a ich nowe stworzenie uwolnione od ofiarowania. (TP 1948, s. 13)

2 Księga Mojżeszowa 13:16

Epifania i Bazylea:

„za znak” — te obrządki będą symbolizowały. (TP 1948, s. 12,13)

„i za naczelniki” — i będą prowadziły dalej ocalenie Izraela z ludzi i bydła, a niszczenie pierworodnych Egiptu. (Naczelniki była to piękna ozdoba zwisająca od turbanu na czoło Izraelity, a kończąca się między oczyma.) Naczelniki są figurą na dobre czyny w pozafiguralnym pierworodnym. (TP 1948, s. 12,13)

„między oczami twymi” — Powyższe zdanie jest przenośnym wyrażeniem, które wskazuje, że wierzenie jest zbadane i że postępuje się według niego, a jako takie ma być ustawicznie wystawione przed wzrokiem umysłu. (TP 1948, s. 12,13)

„ręką możną” — przez Chrystusa, który jest Jego Ręką. (TP 1948, s. 12,13)

2 Księga Mojżeszowa 13:17

Epifania i Bazylea:

„prowadził ich Bóg...by snać nie żałował lud...i nie wrócił się do Egiptu” — To znaczy w pozafigurze, że gdy Bóg wyswobadza nas z pozafiguralnego Egiptu, On, na początku nie zezwala nam na branie udziału w trudnym boju, ażeby nas nie zniechęcić i ażebyśmy nie odpadli, ale prowadzi nas drogą okrężną, w celu uniknięcia trudności walki, aż zdobędziemy wymaganą siłę i odwagę. (TP 1948, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 13:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Uszykowani wyszli” — w szyku wojennym.

Epifania i Bazylea:

„drogą pustyni nad morzem Czerwonym” — w stronę warunków 1000-lecia (TP 1948, s. 14)

„i uszykowani wyszli” — { [hebr. hamushim-szyk bojowy; pochodzi od chameshim-pięćdziesiąt], maszerowali w szyku bojowym po pięćdziesiąt} To przedstawia, że lud Boży szczególnie w Epifanii posuwa się naprzód do warunków 1000-lecia, podzielony na kompanie lub grupy wojowników. (TP 1948, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 13:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Kości Józefowe” — cielesny Izrael mniemał, że zachowanie prochów jest niezbędne do zmartwychwstania.

Epifania i Bazylea:

„kości Józefowe” — reprezentują historię Jezusa, Kościoła i siedmiu aniołów. (TP 1948, s. 14)

„Józef” — przedstawia: 1/ naszego Pana; (TP 1948, s. 14) 2/ Kościół; (TP 1948, s. 14) 3/ siedmiu posłańców do siedmiu Kościołów; (TP 1948, s. 14) 4/ Chrystusa - Głowę i Ciało (na wiek 1000-lecia). (TP 1948, s. 14)

„zapewne nawiedzi was Bóg” — pozafiguralny Józef przepowiada zupełne wyswobodzenie pozafiguralnego Izraela z królestwa szatana (TP 1948, s. 14)

„przetoż wyniesiecie” — przez nauczenie się historii Jezusa, Kościoła i siedmiu aniołów, rozszerzanie i naśladowanie dla orzeźwienia Izraela Bożego w 1000-leciu i po 1000-leciu. (TP 1948, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 13:20

Epifania i Bazylea:

„I wyciągnąwszy z Suchotu” — [ w hebr. Suchot - namioty], przestawia stan Towarzystwa. (TP 1947, s. 63) Pobyt w Suchot jest pozafigurą doświadczeń połączonych ze śmiercią br. Russella i doświadczeń w Towarzystwie, które były powodem jego opuszczenia. (TP 1947, s. 63) Podróż z Suchot do Etam przedstawia postęp w łasce, znajomości i służbie, potrzebny dla każdego, kto chce znaleźć swoje miejsce w Epifanii. (TP 1947, s. 63)

„położyli się obozem w Etam” — [Etam - granica morza], przedstawia stan zupełnego podzielenia ludu Bożego, jako jedna grupa kapłanów i 60 grup Lewitów, każda grupa ustalona w swoim miejscu, a tym sposobem podział będzie zupełny. (TP 1947, s. 63) Przebywanie w Etam przedstawia doświadczenia jakie każdy przechodzi, ażeby utrzymać się w swym odnośnym miejscu w kapłaństwie, lub w jednej z 60 grup Lewitów. I dlatego stan pozafiguralnego Etam będzie trwał aż do czasu kiedy M.St., W.G. i M.G. opuszczą świat. (TP 1947, s. 63) Naszą opinią jest, że sześćdziesiąta grupa będzie się składać z dobrych Lewitów, tj. utracjuszy koron w ruchu Epifanicznym. (TP 1938, s. 8)

„na końcu puszczy” — Etam graniczące z puszczą, przedstawia, że pozafiguralny Etam poprzedza stan restytucyjny, będący okresem 1000 - letnim, ten okres jest zobrazowany przez puszczę, przez którą Izrael podróżował, aż przyszli nad morze Czerwone. (TP 1947, s. 63) Izrael podróżujący przez tę puszczę, wyobraża postęp ludzkości po drodze świętobliwości (Iz.3:8). (TP 1947, s. 63) Ich przybycie do m. Czerwonego przedstawia przyjście ludzkości do ostatniej próby w Małym Okresie.(Obj.20:7-9). (TP 1947, s. 63)

2 Księga Mojżeszowa 13:21

Epifania i Bazylea:

„A Pan” — Anioł Boży-Logos; reprezentuje uwielbionego Pana. (TP 1948, s. 14)

„szedł przed nimi” — dawał Prawdę, instrukcje. (TP 1948, s. 14)

„we dnie” — Żniwo Żydowskie (TP 1948, s. 14) Parousia (TP 1948, s. 14) 1000-lecie (TP 1948, s. 14)

„w słupie obłoku” — (słup - Prawda na Czasie); Prawda Nowego Testamentu. (TP 1948, s. 14) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„w nocy” — Okres między żniwami (TP 1948, s. 14) Epifania (TP 1948, s. 14) Mały okres. (TP 1948, s. 14)

„w słupie ognia” — Prawda Starego Testamentu. (TP 1948, s. 14)

2 Księga Mojżeszowa 13:22

Epifania i Bazylea:

„Nie odejmował” — pozafiguralne słupy nie będą usunięte, aż pozafiguralny Izrael wejdzie do pozafiguralnego Chanaanu. (TP 1948, s. 14)

„słupa” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.