2 Księga Mojżeszowa 5

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 5 — Biblia Gdańska

1 Potem tedy przyszli Mojżesz i Aaron, i mówili do Faraona: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Puść lud mój, aby mi obchodzili święto na puszczy.

2 I rzekł Farao: Któż jest Pan, żebym miał słuchać głosu Jego, i puścić Izraela? Nie znam Pana, a Izraela też nie puszczę.

3 I odpowiedzieli: Bóg Hebrajczyków zabieżał nam, pójdziemy teraz drogą trzech dni na puszczą, abyśmy ofiarowali Panu Bogu naszemu, by snać nie przepuścił na nas moru albo miecza.

4 I rzekł do nich król Egipski: Przecz ty Mojżeszu i Aaronie odrywacie lud od robót ich? Idźcież do robót waszych.

5 Rzekł też Farao: Oto, wielki teraz jest ten lud w ziemi, a wy je odrywacie od robót ich.

6 Rozkazał tedy Farao onegoż dnia przystawom nad ludem, i urzędnikom jego, mówiąc:

7 Już więcej nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem; sami niech idą, i zbierają sobie plewy.

8 A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Bogu naszemu.

9 Niech się przyczyni roboty mężom tym, a niech ją wykonywają, aby nie ufali słowom kłamliwym.

10 Wyszedłszy tedy przystawowie nad ludem i urzędnicy jego, rzekli do ludu, mówiąc: Tak mówi Farao: Ja nie będę wam dawał plew.

11 Sami idźcie, zbierajcie sobie plewy, gdzie znajdziecie; bo się najmniej nie umniejszy z roboty waszej.

12 I rozbieżał się lud po wszystkiej ziemi Egipskiej, aby zbierał ściernisko miasto plew.

13 A przystawowie przynaglali, mówiąc: Wykonywajcie roboty wasze, zamiar każdodzienny, jako gdy wam dawano plewy.

14 Tedy bito przystawy synów Izraelskich, które postanowili nad nimi urzędnicy Faraonowi, mówiąc: Przecz nie wykonywacie zamiaru swego w robieniu cegieł jako pierwej, ani wczoraj ani dziś?

15 I przyszli przełożeni synów Izraelskich i wołali do Faraona, mówiąc: Czemuż tak czynisz sługom twoim?

16 Plew nie dają sługom twoim, a mówią: Cegłę róbcie. I oto, sługi twe biją a lud twój grzeszy.

17 Który rzekł: Próżnujecie, próżnujecie, dla tegoż mówicie: Pójdziemy, ofiarować będziemy Panu.

18 Przetoż teraz idźcie, róbcie, a plew wam nie dadzą, ale wy liczbę cegieł oddawać będziecie.

19 A widząc przełożeni synów Izraelskich, że źle z nimi, ponieważ mówiono: Nie umniejszycie z cegieł waszych zamiaru każdodziennego.

20 Tedy oni zabieżeli Mojżeszowi i Aaronowi, którzy stali, aby się z nimi spotkali, gdy wychodzili od Faraona.

21 I rzekli do nich: Niech wejrzy Pan na was a rozsądzi, żeście nas ohydzili w oczach Faraonowych, i w oczach sług jego, i daliście miecz w rękę ich, aby nas zabili.

22 I wrócił się Mojżesz do Pana, a rzekł: Panie, czemuś to złe wprowadził na lud twój, czemuś mię tu posłał?

23 Bo od onego czasu, jakom wszedł do Faraona, abym mówił imieniem twojem, gorzej się obchodzi z ludem tym; a przecięś nie wybawił ludu twego.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 5:1

Epifania i Bazylea:

„Potem przyszli Mojżesz i Aaron” — reprezentuje rozpoczęcie się publicznej pracy Jezusa i Kościoła we Wtórej Obecności Jezusa. (TP 1939, s. 54,55)

„I mówili do Faraona” — Ich pierwsze przedstawienie się szatanowi było w pierwszej publicznej pracy wykonywanej w Parousii tj w krzyku "Oto Oblubieniec", od wiosny 1877 do wiosny 1878 r. (TP 1939, s. 54,55)

„Tak mówi Pan, Bóg” — wypełniło się przez cytowanie odpowiednich ustępów Pisma Św. (TP 1939, s. 54,55)

„Puść lud mój” — Wierny lud Boży w swej publicznej pracy głosił o okupie, celu, sposobie i czasie powrotu Naszego Pana, wyborze Kościoła ,restytucji i przyszłej próbie do świata, obaleniu królestwa szatana i przy tej okazji oni zbili zaprzeczające temu błędy jak, że człowiek może sam pojednać się z Bogiem, że Chrystus powróci jako ludzka istota, ażeby zniszczyć wszechświat itd.. - to stanowiło prośbę "Wypuść lud mój". (TP 1939, s. 54,55)

„Aby mi obchodzili święto” — w wykazywaniu, że zbawienie wysokiego powołania i restytucji to chwalebne i radosne doświadczenia, wypeniła się pozafigura tego. (TP 1939, s. 54,55)

„na puszczy” — w separacji od szatana i jego królestwa. (TP 1939, s. 54,55)

2 Księga Mojżeszowa 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Faraon” — przypuszczają, iż był to Meneftah. typ szatana.

Epifania i Bazylea:

„Nie znam Pana” — Kler, politykierzy i arystokraci i popierający ich stronnicy prze wystąpienie przeciw Prawdom głoszonym przez lud Boży i przez przedstawianie błędów: (TP 1939, s. 54,55) 1/ zaprzeczali, że przymioty Boskie były takie, dla których trzeba by zmienić pogląd i postępowanie, na takie, jakie było głoszone. Ich przeciwny kierunek był: (TP 1939, s. 54,55) 2/ odmówieniem, aby uznać Jehowę, jako Boga doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1939, s. 54,55)

„Izraela też nie puszczę” — Ich przeciwny kierunek był: (TP 1939, s. 54,55) 3/ odmówieniem, aby uwolnić lud Boży, od błędów opresji i gwałtu, w których on był trzymany. (TP 1939, s. 54,55)

2 Księga Mojżeszowa 5:3

Epifania i Bazylea:

„zabierzał nam” — ma znaczenie objawienia siebie. Oni (Kościół) byli oświeceni względem Jego myśli, wyrażonej w Biblii i wyjaśnionej im. Kościół wypełnił pozafigurę tego zdania przez udowodnienie swoich poglądów, jako opartych na Piśmie Św. jako rozumne i faktyczne. (TP 1939, s. 38,55)

„pójdziemy” — podróż przedstawia poświęcenie. (TP 1939, s. 38,55)

„drogą trzech dni” — Te trzy dni przedstawiają: (TP 1939, s. 38,55) 1/ Dzień Ewangelii w tej części, którą jest Parousia i Epifania, (TP 1939, s. 38,55) 2/ Dzień Tysiąclecia, (TP 1939, s. 38,55) 3/ Dzień - Wiek następujący po 1000-leciu, tj Mały Okres. (TP 1939, s. 38,55) To wyrażenie, trzy dni, znaczy że do tego czasu wszyscy się poświęcą. (TP 1939, s. 38,55)

„na puszczą” — znaczy odłączenie od królestwa szatana faktycznie i w duchu. (TP 1939, s. 38,55)

„by snać nie przepuścił na nas moru” — gdyby pozafiguralny Izrael nie podjął i nie zachował w duchowej podróży swego poświęcenia, to z pewnością Pan posłałby im silne złudzenie (2Tes.2,9-12), jak to uczynił i czyni z niewiernymi od 1878 r. i dalej w sześciu przesiewaniach żniwa. (TP 1939, s. 38,55)

„albo miecza” — reprezentuje kontrowersyjne Prawdy zbijające błędy niewiernych. To także było czynione od 1878 r. względem niewiernych pozafiguralnych Izraelitów. (TP 1939, s. 38,55)

2 Księga Mojżeszowa 5:4

Epifania i Bazylea:

„odrywacie lud od robót ich” — przedstawia pragnienie pozafiguralnego Izraela, uwalniające ich nieco od opresji grzechu, błędu samolubstwa, światowości i śmierci. W pozafigurze jest to dokonane przez żal za grzechy i opamiętanie się, przez wiarę, usprawiedliwienie, poświęcenie i wierne wykonywanie ich. To powstrzymywało w nich postęp przekleństwa. (TP 1939)

„Idźcie do robót waszych” — wysiłki szatana, aby uczynić Jezusa i Kościół poddanymi grzechowi, błędowi, samolubstwu, światowości i śmierci. On usiłował czynić to podczas całego żniwa, a szczególnie w sześciu przesiewaniach. (TP 1939, s. 55)

2 Księga Mojżeszowa 5:5

Epifania i Bazylea:

„Rzekł też farao” — szatan, przez swoich sług w kościele i państwie, którzy z bojaźnią obserwując ducha wolności od przekleństwa, głoszonego po całym świecie i przyjmowanego przez wielu, strofowali je przez swoje przeciwne nauki. (TP 1939, s. 55)

2 Księga Mojżeszowa 5:6

Epifania i Bazylea:

„onegoż dnia” — szatanowe zapobiegawcze kroki rozpoczęły się w 1877 r. (TP 1939)

„przystawom” — (literalnie-ciemiężycielom), grzech, błąd, somolubstwo, światowość i śmierć. (TP 1939)

„urzędnikom” — jest to klasa reformacyjna między nominalnym ludem Bożym, która podczas starania się, aby powstrzymać pewne zarysy przekleństwa, mniej lub więcej zmuszała do innych. Jako przykłady takich reformatorów możemy przytoczyć w politycznym świecie: Gladstona, Liebhnechta, Mussoliniego, Tołstoja, Lenina, Debsa itp..; w moralnym świecie: Komstoka, Franciszka Murphy, Franciszkę Willardową; w religijnym świecie: Doellingera, Moodygo, Sundayego, Smitha, Jonesa; w kapitalistycznym świecie: Tarbella, Lawsona i tp. (TP 1939, s. 56)

2 Księga Mojżeszowa 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Słomę dla siebie” — miasto budowane w tym czasie przez Izraelitów zostało odkryte. Niższe pokłady wyrabianej cegły z posiekaną słomą. Wierzchnie cegły nie były tak dobre i mało posiadały słomy, a ostatni gatunek był bez słomy, lecz posiadał w sobie sitowie.

Epifania i Bazylea:

„Już więcej nie będziecie dawać...” — przedstawia manipulowanie szatana formami zła i przekleństwa w świecie politycznym, finansowym itp.. w celu powiększenia ciężarów przekleństwa. (Wzrost: łapownictwa wszeteczeństwa, handlu żywymi duszami, pijaństwa, nienaturalnych grzechów, obżarstwa, przemytu, ubóstwa, chciwości, nieuczciwości itp. nastąpiło to szczególnie po 1877 roku). (TP 1939, s. 56)

2 Księga Mojżeszowa 5:8

Epifania i Bazylea:

„bo próżnują” — przedstawia twierdzenie szatana, że ludzie chcą mieć za łatwo, pragną czasu uwolnienia z jego niewoli i pragną wolności. (TP 1939, s. 57)

2 Księga Mojżeszowa 5:9

Epifania i Bazylea:

„Niech się przyczyni roboty mężom tym” — (powiększy), przedstawia rozkaz szatana aby powiększać biady, które grzech, błąd, samolubstwo, światowość i proces umierania, przynosi na lud. (TP 1939, s. 57) Pozafiguralni ciemięzcy (przystawowie) otrzymali rozkaz tak czynić przez bezpośrednie wciągnięcie ich w tę diabelską pracę; (TP 1939, s. 57) a reformatorzy (urzędnicy ludu) otrzymali rozkaz tak czynić przez okoliczności, które szatan sprawił w ich życiu: (TP 1939, s. 57) 1/ przez celowe nakłonienie ich do głoszenia idei, które były dla konserwatystów nie do przyjęcia (za radykalne i samolubne). (TP 1939, s. 57) 2/ przez sprawianie, że musieli w swoich reformach iść na kompromis. (TP 1939, s. 57) 3/ przez zdobywanie korzyści, które powodowały zaniechanie dalszej pracy reformatorskiej. (TP 1939, s. 57) 4/ przez stawianie ich w takiej pozycji by samolubstwo wzbudzało w nich ambicje (aby być lepszym od innych), żeby się różnić jeden od drugiego. (TP 1939, s. 57) 5/ przez dawanie im powodzenia, gdy było mu to na rękę. (TP 1939, s. 57) 6/ przez dawanie im wewnętrznych i zewnętrznych pragnień, by poszli w kierunku w którym chciał szatan. (TP 1939, s. 57)

„aby nie ufali słowom kłamliwym” — przedstawia rozkaz szatana, że te trzy specjalne zarysy przekleństwa (grzech, błąd i śmierć) i wodzowie reformatorscy ludu przez czyny i nauki mają starać się zbić, jako błędne, niepraktyczne, niefaktyczne, nierozumne i niezgodne z Pismem Św., nauki parousyjne i epifaniczne Jezusa i Kościoła o uwolnieniu ludu Bożego na zawsze z pod władzy i opresji szatana. (TP 1939, s. 57)

2 Księga Mojżeszowa 5:10

Epifania i Bazylea:

„Wyszedłszy” — przedstawia sposób postępowania szatana. (TP 1939, s. 58)

„rzekli” — przedstawia ciemiężące czyny. (TP 1939, s. 58)

„Tak mówi Farao” — przedstawia, że prawdziwym źródłem ich wysiłków był szatan i wykonanie zadań szatana. (TP 1939, s. 58)

„Ja nie będę wam dawał plew” — przedstawia, jak przez te czyny oni oznajmili, że poprzednie stosunkowo wyrozumiałe przekleństwo dłużej nie będzie dozwolone. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:11

Epifania i Bazylea:

„Sami idźcie zbierajcie sobie plewy” — przedstawia ich czyny przez które wpędzili lud w cięższą i głębszą opresję. (TP 1939, s. 58)

„bo się najmniej nie umniejszy z roboty waszej” — przedstawia, że żadne z poprzednich wyroków przekleństwa -grzech, błąd, samolubstwo, światowość i śmierć- nie zostanie odjęte. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemia Egipska” — typ na królestwo ciemności.

Epifania i Bazylea:

„I rozbieżał się lud” — przedstawia rozszerzenie się po całym teraźniejszym złym świecie powiększonego rygoru przekleństwa podczas Parousii i Epifanii. (TP 1939, s. 58)

„aby zbierał ściernisko” — przedstawia, jak coraz to więcej ciemiężeni ludzie , chwytali się różnych sposobów przynoszących ulgę. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:13

Epifania i Bazylea:

„przynaglali” — przedstawia przyśpieszanie przekleństwa. (TP 1939)

„Wykonywajcie roboty wasze...” — powiększają się formy i rygory przekleństwa i dodają się do tych form, które istniały przed 1877 rokiem. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:14

Epifania i Bazylea:

„Tedy bito przystawy synów Izraelskich” — bicie urzędników z synów Izraelskich przedstawia zadawanie cierpień reformatorom przez samolubstwo, światowość, grzech, błąd i śmierć. (TP 1939, s. 58)

„Przecz nie wykonywacie zamiaru swego” — przedstawia jak uczynki przekleństwa strofowały reformatorów za to, że sami dosyć nie ucierpieli opresji, jak również za to, że nie uciemiężyli dosyć ludu Bożego, co było skutkiem ich reform. (TP 1939, s. 58)

„ani wczoraj” — to wczoraj odnosi się do czasu, od kiedy to Izraelici przestali pracować tak ciężko po wyjściu pierwszego poselstwa, zaczynającego się od 1874 r., a trwającego do IV.1877 roku. (TP 1939, s. 58)

„ani dziś” — to dzisiaj odnosi się do czasu po IV.1877 roku. (Ten obraz trwa dalej aż do końca Epifanii. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:15

Epifania i Bazylea:

„Czemuż tak czynisz sługom twoim” — przedstawia: (TP 1939, s. 58) 1/ wysiłki reformatorów które posuwały ich do więcej wytężonej publicznej pracy, żeby usunąć zło z przekleństwa. (TP 1939, s. 58) 2/ ich słowne protesty przeciw opresji jaką innych i ich własne grzechy, błędy i proces umierania przyniósł na reformatorów. (TP 1939, s. 58)

2 Księga Mojżeszowa 5:16

Epifania i Bazylea:

„Plew nie dają...” — przedstawia jak reformatorzy z rzucali winę za niepowodzenia swoich wysiłków na grzech, błąd i śmierć, które działały przez pozafiguralnych Egipcjan. (TP 1939, s. 58,59)

„sługi twe biją” — przedstawia faktyczne i słowne protesty przeciw opresji jaką ich własne grzechy, błędy i proces umierania przyniósł na nich. (TP 1939, s. 58,59)

2 Księga Mojżeszowa 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Próżnujecie” — jak niektórzy bez serca bogacze wyrażają się wobec ludzi bez pracy, a co możliwe, iż będzie miało miejsce podczas wielkiego ucisku.

Epifania i Bazylea:

„próżnujecie” — przedstawia twierdzenie szatana, że ludzie chcą mieć za łatwo, pragną czasu uwolnienia z jego niewoli i pragną wolności. (TP 1939, s. 57,59)

2 Księga Mojżeszowa 5:18

Epifania i Bazylea:

„plew wam nie dadzą” — przedstawia manipulowanie szatana formami zła i przekleństwa w świecie politycznym, finansowym itp.. w celu powiększenia ciężarów przekleństwa. (Wzrost: łapownictwa wszeteczeństwa, handlu żywymi duszami, pijaństwa, nienaturalnych grzechów, obżarstwa, przemytu, ubóstwa, chciwości, nieuczciwości itp. nastąpiło to szczególnie po 1877 roku). (TP 1939, s. 56,59)

2 Księga Mojżeszowa 5:19

Epifania i Bazylea:

„źle z nimi” — przedstawia, że reformatorzy po wielu gorzkich zawodach zauważyli bezskuteczność swych wysiłków reformacyjnych. (TP 1939, s. 58,59)

„nie umniejszycie z cegieł waszych” — przedstawia, że żadne z poprzednich wyroków przekleństwa -grzech, błąd, somolubstwo, światowość i śmierć- nie zostanie odjęte. (TP 1939, s. 58,59)

2 Księga Mojżeszowa 5:20

Epifania i Bazylea:

„Tedy oni zabieżali Mojżeszowi i Aaronowi” — nastąpiło przyjęcie niektórych idei od Kościoła i Jezusa. (np. p.. Bryan w czasie ubiegania się o urząd prezydenta stosował część 4 tomu jako literaturę propagandową w swojej kampanii). (TP 1939, s. 59)

2 Księga Mojżeszowa 5:21

Epifania i Bazylea:

„Niech wejrzy Pan, a was rozsądzi” — Reformatorzy uważali, że działalność Kościoła tylko pobudza przeciwników do zła i przeciw ich pracy reformacyjnej. (TP 1939, s. 59)

„żeście nas ohydzili” — Działania reformatorów z ideami Kościoła skończyły się niepowodzeniem. Stąd obwinienie Pana i Kościół o to. (TP 1939, s. 59)

„i daliście miecz w rękę ich” — Kościół wskazywał na daremność pracy reformatorskiej teraz i na Królestwo jako jedyne lekarstwo na obecne zło i dawanie naszego czasu i siły dla pracy Pańskiej, reformatorzy uważali, że jest to dawanie argumentów przeciw nim w ręce diabła i złych ludzi. (TP 1939, s. 59)

2 Księga Mojżeszowa 5:22

Epifania i Bazylea:

„I wrócił się Mojżesz do Pana” — przedstawia powtórzenie faktu przez Naszego Pana przed Bogiem, że publiczne wysiłki zdawały się być bezowocne. (TP 1939, s. 59)

„czemuś to złe wprowadził na lud twój” — przedstawia współczujące serce Naszego Pana, smucące się nad tym tymczasowo gorszącym stanem ludu Bożego, spowodowanym przez Jego pracę powierzoną Mu od Boga. (TP 1939, s. 59)

2 Księga Mojżeszowa 5:23

Epifania i Bazylea:

„a przecięś nie wybawił ludu twego” — objawiają nam głęboką miłość i współczucie dla ciemiężonego ludu Bożego. (TP 1939, s. 59)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.