2 Księga Mojżeszowa 19

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 19 — Biblia Gdańska

1 Miesiąca trzeciego po wyjściu synów Izraelskich z ziemi Egipskiej, w tenże dzień przyszli na puszczą Synaj.

2 Bo ruszywszy się z Rafidym, i przyszedłszy aż na puszczą Synaj, położyli się obozem na puszczy, i rozbił tam Izrael namioty przeciw górze.

3 A Mojżesz wstąpił do Boga, i zawołał nań Pan z góry, mówiąc: Tak powiesz domowi Jakóbowemu, i oznajmisz synom Izraelskim:

4 Wyście widzieli, com uczynił Egipczanom, i jakom was nosił niby na skrzydłach orłowych, i przywiodłem was do siebie.

5 Przetoż teraz jeźli słuchając posłuszni będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierza mego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody; chociaż moja jest wszystka ziemia.

6 A wy będziecie mi królestwem kapłańskiem, i narodem świętym. Teć są słowa, które mówić będziesz do synów Izraelskich.

7 Przyszedłszy tedy Mojżesz zwołał starszych z ludu, i przełożył im wszystkie te słowa, które mu rozkazał Pan.

8 I odpowiedział wszystek lud, spólnie mówiąc: Wszystko, co Pan rzekł, uczynimy. I odniósł Mojżesz słowa ludu do Pana.

9 I rzekł Pan do Mojżesza: Oto, Ja, przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby słuchał lud, gdy będę mówił z tobą, ażeby też wierzyli tobie na wieki; albowiem opowiedział był Mojżesz słowa ludu onego Panu.

10 Mówił zaś Pan do Mojżesza: Idź do ludu, a poświęć je dziś i jutro, a niech wypiorą szaty swoje.

11 I niech będą gotowi na dzień trzeci; albowiem trzeciego dnia zstąpi Pan przed oczyma wszystkiego ludu na górę Synaj.

12 I zamierzysz granice ludowi w około, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę, ani się dotykali brzegu jej; wszelki, kto by się dotknął góry, śmiercią umrze.

13 Nie tknie się go ręka, ale kamieniem ukamionują go; albo strzelając zastrzelą go; bądź bydlę, bądź człowiek, nie będzie żył. Gdy przewłocznie trąbić będą, niech wstąpią na górę.

14 Zstąpił tedy Mojżesz z góry do ludu, i poświęcił lud; a uprali szaty swoje.

15 I mówił do ludu: Bądźcie gotowi na dzień trzeci, nie przystępujcie do żon.

16 Stało się tedy dnia trzeciego rano, że były grzmienia, i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i głos trąby bardzo potężny; a bał się wszystek lud, który był w obozie.

17 I wywiódł Mojżesz lud na przeciwko Bogu z obozu, a stanęli pod samą górą.

18 A góra Synaj kurzyła się wszystka, przeto, iż zstąpił na nią Pan w ogniu; i występował dym z niej, jako dym z pieca, i trzęsła się wszystka góra bardzo.

19 A gdy się głos trąby im dalej tem bardziej rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg mu odpowiadał głosem.

20 I zstąpił Pan na górę Synaj, na wierzch góry, i wezwał Pan Mojżesza na wierzch góry, i wstąpił tam Mojżesz.

21 Zaczem rzekł Pan do Mojżesza: Zstąp, przestrzeż lud, by snać nie przestąpili kresu, chcąc Pana widzieć, aby ich nie padło wiele:

22 Nawet i kapłani, którzy przystępują do Pana, niech się poświęcą, by ich snać nie potracił Pan.

23 I rzekł Mojżesz do Pana: Nie będzie lud mógł wnijść na górę Synaj, ponieważeś ty nas przestrzegł, mówiąć: Ogranicz górę, a poświęć ją.

24 Któremu Pan rzekł: Idź, zstąp, a zaś tu wstąpisz, ty i Aaron z tobą: lecz kapłani i lud niech nie przestępują kresu, aby wstąpili do Pana, by ich snać nie potracił.

25 Tedy zstąpił Mojżesz do ludu i powiedział im to.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 19:1

Epifania i Bazylea:

„miesiąca trzeciego po wyjściu... z ziemi Egipskiej przyszli na puszczą Synaj” — [Synaj - szczytowy]; Opis z 2 Moj. 19:1,2 zdaje się być wprowadzony, aby ustalić chronologię przybycia do góry Synaj, ponieważ te wiersze, szczególnie w. 1, oznaczają, że to przybycie nastąpiło 15 dnia trzeciego miesiąca, tzn. pierwszego dnia trzeciego rzeczywistego miesiąca po opuszczeniu Egiptu, co miało miejsce 15 dnia pierwszego miesiąca, a więc 60 dni później. Zbija to rabinów, którzy twierdzą, że Zakon był dany w Zielone Świątki, które nastąpiły 51 dni po Wyjściu z Egiptu. Ten trzeci miesiąc zdaje się przedstawiać okres siódmego tysiąclecia, czyli trzeci okres tysiąclecia licząc od piątego okresu, w ciągu którego nastąpiło symboliczne Wyjście z Egiptu, ponieważ Zielone Świątki miały miejsce r. 4163 A. M. (roku świata), a zatem w piątym tysiącleciu. Przeto w 1874 r. lud Boży przyszedł do czasu Królestwa. (TP 1975, s. 78) miesiąc trzeci przedstawia trzeci 1000-letni okres po rozpoczęciu podróży przez Duchowego Izraela i że znajdują się blisko pozafiguralnej góry Synaj, Królestwa, w różnych stopniach jego zakładania. (TP 1935, s. 72)

2 Księga Mojżeszowa 19:2

Epifania i Bazylea:

„Bo ruszywszy się z Rafidym” — [Rafidym - odświeżenie]; Oni ukończyli już dwa doświadczenia te, które miały związek z okupem i z walką przeciwko grzechowi. (TP 1975, s. 78)

„na puszczę Synaj” — a następnie weszli w serię doświadczeń, które poprzedzały ich przyjście do Królestwa. (TP 1975, s. 78)

„położyli się obozem na puszczy” — i mieli trudne doświadczenia w stanie odosobnienia poza światem. (TP 1975, s. 78)

„rozbił... namioty przed górą” — od tego czasu przechodzili oni trudne doświadczenia, podczas gdy Królestwo formowało się poza zasłoną, (tj. od roku 1874 do 1954 —1956). (TP 1975, s. 78)

2 Księga Mojżeszowa 19:3

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz wstąpił do Boga” — Przez cały Wiek Ewangelii klasa Chrystusowa wznosiła się do pozafiguralnego Synaju, tj. przez wypełnianie swego poświęcenia ona wznosiła się do stanu osiągnięcia Królestwa; a to oczywiście nadal trwało podczas Paruzji i Epifanii. (TP 1975, s. 78,79)

„powiesz domowi Jakubowemu” — Przez cały czas tego wznoszenia się, szczególniej jednak podczas Żniwa Żydowskiego, Paruzji i Epifanii, Bóg nakazuje im, by przemawiali do braci żydowskich. (TP 1975, s. 78,79)

„oznajmisz synom Izraelskim” — i do braci pogańskich. (TP 1975, s. 78,79) możemy to przyjąć jako dotyczące Izraela cielesnego, ale możemy to także rozumieć jako dotyczące Izraela cielesnego i Izraela duchowego, ponieważ stosuje się także do Izraela duchowego. (TP 1992, s. 88)

2 Księga Mojżeszowa 19:4

Epifania i Bazylea:

„com uczynił Egipcjanom” — o Boskim postępowaniu względem duchowych i cielesnych sług Szatana. (TP 1975, s. 79)

„nosiłem was... na skrzydłach orłowych” — o Jego popieraniu tych braci Słowem Bożym. (TP 1975, s. 79)

„przywiodłem was do siebie” — i jak przez Swoje środki opatrznościowe odłączył On ich od zła, a przyprowadzał do Swojej społeczności i służby. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:5

Epifania i Bazylea:

„przeto” — Wobec tych wielkich korzyści. (TP 1975, s. 79)

„posłuszni będziecie głosu memu” — Bóg jednak na to postawił warunki: (TP 1975, s. 79) (1) posłuszeństwo wobec Jego Słowa. (TP 1975, s. 79)

„strzec będziecie przymierza mego” — i (TP 1975, s. 79) (2) wierność w ich przymierzu ofiary. (TP 1975, s. 79)

„będziecie mi własnością nad wszystkie narody” — przedstawia przywileje Przymierza Sary, do których oni (usprawiedliwieni z wiary) wchodzą przez ich przymierze ofiary (1Piotr.2:9). (TP 1935, s. 73) [własnością, przekład KJV, Leesera itd. podają „osobliwym skarbem"]; obiecał On uczynić ich Swoim szczególnym skarbem nad wszystkie inne klasy. (TP 1975, s. 79)

„moja jest wszystka ziemia” — ponieważ wszechświat jest Jego. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Narodem świętym” — typ na Królewskie Kapłaństwo, Lud święty, Kościół.

Epifania i Bazylea:

„będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym” — przedstawia przywileje Przymierza Sary, do których oni (usprawiedliwieni z wiary) wchodzą przez ich przymierze ofiary (1Piotr.2:9). (TP 1935, s. 73) Opisując szczegółowo Swoją myśl o ich staniu się Jego szczególnym skarbem, Bóg powiedział im, że oni staną się Jego królewskim Kapłaństwem i narodem całkowicie Jemu poświęconym. (TP 1975, s. 79)

„słowa... mówić będziesz do synów Izraelskich” — Tę ofertę przywilejów wysokiego powołania Bóg polecił Jezusowi, aby podawał braciom przez cały Wiek Ewangelii, a szczególnie podczas Żniw. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:7

Epifania i Bazylea:

„zwołał starszych... i przełożył... te słowa, które mu rozkazał Pan” — Zgodnie z tym, Jezus wyjaśnił to wysokie powołanie wodzom ludu Bożego. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Co Pan rzekł uczynimy” — ci co szczerze starali się zachować Prawo Zakonu, będą w 1000-leciu "Książętami po wszystkiej ziemi".

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział wszystek lud” — lud Izraelski, nie przedstawia tu poddanych Nowemu Przymierzu, czyniących obietnicę zachowania jego wymagań, lecz przedstawia usprawiedliwiony lud Boży W.Ew. szczególnie do 1874 roku, którzy przez swe usprawiedliwienie z wiary, obiecują żyć zgodnie z prawem Nowego Przymierza i w sposób przypisany zachowywać je jako swoje w ich usprawiedliwieniu z wiary, które poprzedza ich wejście do przywilejów Przymierza Sary. (TP 1935, s. 73)

„mówiąc wszystko, co... rzekł uczynimy” — Przez cały Wiek Ewangelii, a szczególnie w Żniwach, lud Boży zgadzał się co do przestrzegania przymierza ofiary. (TP 1975, s. 79)

„odniósł... słowa... do Pana” — Jezus przekazał odpowiedź ludu Ojcu nie tylko na początku jego poświęcenia, ale również przy wszystkich odnowieniach jego poświęcenia. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:9

Epifania i Bazylea:

„przyjdę... w gęstym obłoku” — Tak jak to obiecał szczególnie w dwóch Żniwach wśród kłopotów ludu. (TP 1975, s. 79)

„aby słuchał lud” — w sposób zrozumiały dla ludu. (TP 1975, s. 79)

„będę mówił z tobą” — Bóg przemawiał do naszego Pana. (TP 1975, s. 79)

„ażeby też wierzyli tobie na wieki” — Było to uczynione w celu dopomożenia ludowi Bożemu, aby zawsze wierzył w Jezusa. (TP 1975, s. 79)

„opowiedział... słowa... Panu” — Zaraz po tym Jezus oznajmił Bogu o poświęceniu ludu. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówił zaś Pan do Mojżesza” — typ na Chrystusa Głowę i Ciało.

„do ludu” — typ ludzkości, która ma przyjść do harmonii z Bogiem.

Epifania i Bazylea:

„idź... a poświęć je” — Bóg nakazał Jezusowi, aby służył uświęceniem ludowi. (TP 1975, s. 79)

„dziś” — Poprzez pozostały piąty tysiącletni dzień poczynając od Zielonych Świątek. (TP 1975, s. 79)

„jutro” — i przez cały szósty tysiącletni dzień. (TP 1975, s. 79)

„wypiorą szaty swoje” — On również polecił Jezusowi, aby wymagał od ludu Bożego oczyszczenia się w jego postępowaniu z wszelkiej nieczystości ciała i ducha. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Na trzeci dzień” — Okup był dany wczesnym rankiem trzeciego tysiącletniego dnia, "dziś i jutro leczę chorych itd. a trzeciego dnia wezmę dokończenie".

„Na górze Synaj” — typ na Królestwo Boże.

Epifania i Bazylea:

„będą gotowi” — To przygotuje ich do stawienia czoła doświadczeniom. (TP 1975, s. 79)

„dzień trzeci” — które nastąpią na początku trzeciego tysiącletniego dnia. (TP 1975, s. 79)

„zstąpi... przed oczyma wszystkiego ludu na górę Synaj” — albowiem w tym czasie, w Paruzji i Epifanii Bóg zwróci szczególną uwagę na sprawy Królestwa w całkiem jawny i publiczny sposób, np. przez świeckie i religijne znaki w wyjawieniach zła w kościele, państwie, kapitale, pracy i społeczeństwie, a w związku z Izraelem w wojnie, rewolucji, anarchii, w gromadzeniach i przesiewaniach żniwa, w próbach i doświadczeniach, w objawianiu prawdy i błędu jako takich, w odłączeniu Małego Stadka, Wielkiego Grona itd. (TP 1975, s. 79)

2 Księga Mojżeszowa 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Zamierzysz granice” — podczas tych dwóch tysiącletnich dni Chrystus zaznacza granicę dla tych, co przystępują do Królestwa.

„patrzaj” — W zgromadzeniu świętych bardzo jest Bóg straszliwy, a straszny nad wszystkich, którzy są około niego. Ps.89:8.

„śmiercią umrze” — figuruje, że ktokolwiek będzie się sprzeciwiał Królestwu, które wkrótce zostanie ustanowione, zostanie wytracony.

Epifania i Bazylea:

„zamierzysz granice ludowi” — Jezus rozdzielił klasy jedne od drugich przez szczególne nauki, czynności, zgromadzenia i przesiewania należące do każdej z nich: Małe Stadko odrębne od Wielkiego Grona, Wielkie Grono od Młodocianych Godnych, Młodociani Godni od Usprawiedliwionych, Usprawiedliwieni od Obozowców, a Obozowcy od tych, którzy znajdują się poza Obozem. (TP 1967, s. 58,59) granice odpowiadają: (TP 1951, s. 31) 1/ pozafiguralnej zasłonie, która zasłaniała miejsce święte od pozafiguralnego dziedzińca; (TP 1951, s. 31) 2/ pozafigurnej pierwszej zasłonie, która zasłaniała widok Świątnicy przed tymi, którzy znajdują się na pozafiguralnym Dziedzińcu; (TP 1951, s. 31) 3/ pozafiguralnej wtórej zasłonie, która zasłania pozafiguralne miejsce najświętsze od miejsca świętego. (TP 1951, s. 31)

„strzeżcie się” — Polecenie było dane każdej klasie, aby pozostała wewnątrz granicy wyznaczonej dla niej. (TP 1967, s. 58,59)

„abyście nie wstępowali na górę” — a więc aby nie chwytała za władzami odnoszącymi się do Królestwa, a nie należącymi do niej. (TP 1967, s. 58,59)

„ani się dotykali brzegu jej” — i aby nie splugawiła żadnej rzeczy należącej do Królestwa, czy to przez fałszywą doktrynę, czy też przez złą praktykę. (TP 1967, s. 58,59)

„ktoby się dotknął góry” — Ktokolwiek w ten sposób splugawiłby sprawy Królestwa. (TP 1967, s. 58,59)

„śmiercią umrze” — umarłby w stosunku do stanowiska zajmowanego w swojej klasie. (TP 1967, s. 58,59) Ktobykolwiek więc zanieczyścił sprawy Królestwa, umrze w swoim stanowisku w klasie, do której należał: Członkowie Małego Stadka przez takie zanieczyszczenie odpadliby od Wielkiego Grona; a ktobykolwiek z Wielkiego Grona to czynił wypadłby z tej klasy i poszedłby na wtóra śmierć; zaś Młodociani Godni czyniąc to, wypadliby ze swojej klasy do Usprawiedliwionych; Usprawiedliwieni przez czynienie tego, wypadliby ze swojej klasy do klasy Obozu; a Obozowcy czyniąc to wypadliby ze swojej klasy do pogan, np. pan K. Darwin należał do Obozu, ale kładąc swoje nieczyste ręce na Królestwo przez bronienie ewolucji, przestał być Obozowcem i stał się poganinem. (TP 1975, s. 79,80)

2 Księga Mojżeszowa 19:13

Epifania i Bazylea:

„nie tknie się go ręka” — Bóg zabronił wszelkiej służby, która zanieczyściłaby sprawy Królestwa. (TP 1975, s. 80)

„kamieniem ukamienują go” — i stałby się tarczą nauk biblijnych ciskanych w sposób zbijający przeciwko niemu. (TP 1967, s. 59) Jeżeli jakaś służba by to uczyniła, to jej wykonawca stanie się tarczą dla nauk Pisma Św., które będą ciskane na niego w sposób zbijający. (TP 1975, s. 80)

„zastrzelą go” — lub byłby przebity ostrymi zasadami biblijnymi. (TP 1967, s. 59)

„bądź bydle” — Jeżeli to będzie rząd, państwo, to ostra nauka Pisma Św. będzie użyta, aby je zbić, np. pozafiguralne symboliczne cudzołóstwo Heroda z Kościołem Rzymsko-Katolickim było zbite przez list Eliasza, strofowanie Janowe, strofowanie Zachariasza. (TP 1975, s. 80)

„bądź człowiek” — albo jeżeliby to miał być jeden z licznych systemów antychrystusowych lub fałszywego proroka, szczególnie wielki antychryst, człowiek grzechu, to powinien otrzymać to samo traktowanie. (TP 1975, s. 80)

„nie będzie żył” — Przeciwko tym wszystkim co do jednego dekret Jehowy mówi, że powinni zginąć jako tacy. (TP 1975, s. 80)

„przewłocznie trąbić będą niech wstąpią na na górę” — przedstawia proklamację Prawdy siódmej trąby związanej z inauguracją Nowego Przymierza. (TP 1961, s. 93) Ale kiedy siódma trąba (tysiącletnie ogłaszanie) będzie długo trąbić, tj. podczas jej zarysów Paruzji i Epifanii, to będzie ogólne zgromadzenie ludów, narodów, pokoleń i rodzin ziemi do Królestwa (Sof. 3:8). (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:14

Epifania i Bazylea:

„zstąpił... do ludu” — Gdy nasz Pan otrzymał tę instrukcję od Boga, to zwrócił Swoją uwagę na lud. (TP 1975, s. 80)

„poświęcił lud” — wykonując Swoją służbę w Wieku Ewangelii, szczególnie w Żniwach, oddzielając klasy każdą osobno. (TP 1975, s. 80)

„uparli szaty swoje” — a to doprowadziło każdą klasę do wykonania swego stosownego oczyszczenia. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:15

Epifania i Bazylea:

„mówił do ludu” — Przez cały Wiek nasz Pan nakazał ludowi. (TP 1975, s. 80)

„bądźcie gotowi na dzień trzeci” — by był gotowy na dzień Boży, który okazał się być trzecim tysiącletnim dniem stykającym się z Wiekiem Ewangelii. (TP 1975, s. 80)

„nie przystępujcie do żon” — [dosłownie, nie przybliżajcie się do niewiasty]; w miarę jak napominał go, aby unikał łączenia się z nominalnym kościołem. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Gęsty obłok” — symbol wielkiego ucisku.

„Glos trąby” — typ na siódmą trąbę.

Epifania i Bazylea:

„dnia trzeciego po ranu” — odnosi się do końca obecnego Wieku, tj. do Parousii i Epifanii. (TP 1951, s. 31) W ciągu lat 1874—1954,56, w poranku trzeciego tysiącletniego dnia. (TP 1975, s. 80)

„były grzmienia” — powstały wielkie spory np. sześć przesiewających kontrowersji wśród poświęconych, w klasie Dziedzińca i wśród Obozowców. (TP 1975, s. 80)

„błyskawice” — misją błyskawic jest objawienie spraw symbolicznych niebios i ziemi -- fałszywych religii i społeczeństwa. (TP 1934, s. 51) i były błyski Prawdy na świeckie i religijne przedmioty. (TP 1975, s. 80)

„gęsty obłok nad górą” — Epifania. (TP 1951, s. 31) były i będą wielkie uciski, te, które zapowiadały Czas Ucisku i te, które stanowią ten ucisk: wojna, rewolucja i anarchia przeplatane głodem i zarazami, a spowodowane obecnością Królestwa. (TP 1975, s. 80)

„głos trąby” — (siódmej), (Obj.10:7). (TP 1951, s. 31) przedstawia proklamację Prawdy siódmej trąby związanej z inauguracją Nowego Przymierza. (TP 1961, s. 93) i były również wielkie ogłaszania Prawdy bardzo głośno obwieszczane na wszystkie strony oraz przedmioty takie jak poselstwo Chrystusowe dla rodzaju ludzkiego. (TP 1975, s. 80)

„bał się... lud” — Ta kombinacja tych rzeczy wielce niepokoiła i przerażała wszystkie narody chrześcijaństwa. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciwko Bogu” — nie było tam pośrednictwa kapłanów.

Epifania i Bazylea:

„wywiódł Mojżesz” — Przez kombinację tych rzeczy nasz Pan przeprowadził. (TP 1975, s. 80)

„lud naprzeciwko Bogu z obozu” — lud chrześcijaństwa (z obozu) do zetknięcia się twarzą w twarz z Bogiem co do omawianych spraw. (TP 1975, s. 80)

„stanęli pod samą górą” — a oni zajęli stanowisko w bezpośrednim działaniu Królestwa. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako dym z pieca” — symbol czasu ucisku.

„trzęsła się góra” — wyobraża wielkie wstrząśnięcia i okropne głosy przy końcu obecnego wieku.

Epifania i Bazylea:

„góra Synaj kurzyła się wszystka” — [czyli dymiła się]; Klasa Królestwa poza zasłoną była okryta naukami o gniewie Bożym, przepowiedniami w czasie Paruzji i wyjaśnieniami o jej realnościach w czasie Epifanii. (TP 1975, s. 80)

„zstąpił na nią Pan” — ponieważ Sam Jehowa zajął się nią. (TP 1975, s. 80)

„w ogniu” — wielki ucisk 1914- 1954r. (TP 1951, s. 31) przez jej niszczenie imperium Szatana za pośrednictwem wielkiego ucisku. (TP 1975, s. 80)

„występował dym... jako... z pieca” — (Mat. 13:42); Nauki o tych wydarzeniach były te, które powstały z wielkiego ucisku. (TP 1975, s. 80)

„trzęsła się wszystka góra bardzo” — [wstrząsnął symboliczną ziemią, Żyd. 12:26—29]; królestwo wstrząsnęło społeczeństwem ludzkim od góry do dołu w największych wyjawieniach, doświadczeniach i rewolucji wszystkich czasów. (TP 1975, s. 80) (trzęsła się) armagedon. (TP 1951, s. 31)

2 Księga Mojżeszowa 19:19

Epifania i Bazylea:

„głos trąby” — (siódmej). (TP 1951, s. 31) przedstawia proklamację Prawdy siódmej trąby związanej z inauguracją Nowego Przymierza. (TP 1961, s. 93) Gdy Prawda na świeckie i religijne przedmioty rozchodziła się przez długi czas jako trąbienie ostatniej trąby ze stale wzrastającą siłą. (TP 1975, s. 80) Siódma trąba. Siedem aniołów z siedmioma trąbami (Obj. 8:2, 6) odpowiada siedmiu „gwiazdom” lub inaczej aniołom, czy też posłannikom, do siedmiu kościołów (Obj. 1:16, 20; 2:3). Poselstwa do siedmiu kościołów przedstawiają Boskie poselstwa do Kościoła w jego siedmiu historycznych okresach. Poselstwo do siódmego jest poselstwem do okresu laodycejskiego. (TP 1982, s. 73,74) Trąbienie oznacza ogłaszanie poselstwa o nadchodzącym wiecznym Królestwie Boga i Chrystusa na ziemi dla nie wybranych zbawionych i o „czasie naprawienia wszystkich rzeczy”. (TP 1982, s. 73,74) Opis licznych rzeczy wymienionych pod obrazem brzmienia siódmej trąby wskazuje, że jej dźwięk zaczął być słyszany z zainicjowaniem Wtórego Adwentu naszego Pana i tysiącletniego panowania Chrystusa, w październiku 1874 roku i będzie brzmiał przez tysiąc lat. Tak więc początek jej brzmienia zbiega się z początkiem siódmego tysiąc lat trwającego okresu od upadku Adama. (TP 1982, s. 73,74)

„im dalej tym bardziej rozlegał” — przynajmniej podczas Parousii i Epifanii. Faktem jest, że siódma trąba rozpoczęła rozlegać się w 1874 i będzie trwać aż do 2874. (TP 1951, s. 31)

„Mojżesz mówił, a Bóg mu odpowiadał głosem” — to klasa Chrystusowa poza zasłoną rozmawiała ustnie z Bogiem o sytuacji. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstąpił tam Mojżesz” — uwielbienie Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„zstąpił... na górę Synaj” — Bóg wówczas zwrócił szczególną uwagę na klasę Królestwa. (TP 1975, s. 80)

„na wierzch góry” — szczególnie na Pana Jezusa jako na Głowę tej klasy. (TP 1975, s. 80)

„wezwał... na wierzch góry” — Przez Swego Ducha, Słowo i środki opatrznościowe Bóg wezwał tę część klasy Chrystusowej, która była w ciele, aby uczyniła swoje powołanie i wybór pewnym i aby w ten sposób przeszła poza zasłonę, a potem by połączyła się z Jezusem jako głową. (TP 1975, s. 80)

„wstąpił tam Mojżesz” — Oni więc to uczynili. (TP 1975, s. 80)

2 Księga Mojżeszowa 19:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby ich nie padło wielu” — bo nie mogli znieść widoku chwały Bożej. "Nieprzystępnej żadnemu człowiekowi". Ponieważ Chrystus jest istnym wyobrażeniem istności Ojcowskiej, z tego wynika, że nikt nie będzie mógł Go oglądać.

Epifania i Bazylea:

„rzekł... do Mojżesza: Zstąp” — Ale gdy wierni bracia to czynili, to zło spekulacji wybuchło wśród braci, a to skłoniło Boga do dania naszemu Panu polecenia, by zwrócił Swoją specjalną uwagę na to zło. (TP 1975, s. 80,81)

„by snać nie przestąpili kresu” — studiowanie typów, proroctw i doktryn, aby móc na ich podstawie sformułować nowe typy, proroctwa i doktryny jest zakazaną spekulacją, "przestąpienieniem kresu". Takie studiowanie było złem ze strony wszystkich antytypicznych Kapłanów, Lewitów i Izraelitów, z wyjątkiem kapłanów rzeczników, gdyż zawsze prowadziło do błędu. (TP 1997, s. 3) Każda klasa w swych wysiłkach, aby przestąpić granice wyznaczone dla jej badań. (TP 1967, s. 59)

„chcąc Pana widzieć” — [łac.speculare-wpatrywać się]; (spekulować) znaczy wpatrywać się oczami umysłowymi w rzeczy nieznane i zabronione. (TP 1951, s. 31,33) w sprawach należących do Pana dla każdej klasy, staje się winna spekulacji (widzieć albo wpatrywać się; łaciński wyraz speculare, z którego pochodzi nasze słowo spekulować znaczy w pierwszym rzędzie wpatrywać się, przyglądać się bezczelnie). Spekulacja zachodzi wtedy, gdy każda klasa usiłuje wglądnąć w rzeczy, które nie były dane tej klasie do rozważania przez nauczycieli wyższej klasy lub wyższych klas. (TP 1967, s. 59)

„aby ich nie padło wiele” — w pozafigurze nie oznacza to śmierci literalnej, lecz zaprzestanie egzystowania na poprzednim stanowisku. (TP 1951, s. 31,33) (wielu z nich zginęło, przekł. KJV; a w pol. Biblii podaje: aby ich nie upadło wielu); Np. ci, którzy znajdują się poza Obozem, nie powinni sami usiłować wyświetlić rzeczy, które należą do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca i do Świątnicy lub do Świątnicy Najświętszej, ale powinni badać takie rzeczy należące do tych stanów, gdy one są im podane przez Boskich naznaczonych nauczycieli dla tych poszczególnych stanów; ci, którzy znajdują się w Obozie, nie powinni sami usiłować wyświetlić rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy lub do Świątnicy Najświętszej, ale powinni badać takie rzeczy w odniesieniu do tych stanów, gdy one są im podane przez Boskich naznaczonych nauczycieli dla poszczególnych stanów; ci zaś, którzy znajdują się na Dziedzińcu, nie powinni sami usiłować wyświetlić rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy lub do Świątnicy Najświętszej, ale powinni badać takie rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy i do Świątnicy Najświętszej, gdy one są im podane przez Boskich naznaczonych nauczycieli dla tych poszczególnych stanów; również ci, którzy znajdują się w Świątnicy, nie powinni sami usiłować wyświetlić rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy, i do Świątnicy Najświętszej, ale powinni badać takie rzeczy odnoszące się do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy i do Świątnicy Najświętszej, gdy one są im podane przez Boskich naznaczonych nauczycieli dla tych poszczególnych stanów; i ci, którzy znajdują się w Świątnicy Najświętszej, nie powinni sami usiłować wyświetlić rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy i do Świątnicy Najświętszej, ale powinni badać takie rzeczy należące do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy i do Świątnicy Najświętszej, gdy one są im dane przez Boga, przez Boskiego postanowionego Nauczyciela co do stanu poza Obozem, do Obozu, do Dziedzińca, do Świątnicy i do Świątnicy Najświętszej. Sposób wprowadzenia tych spraw w praktykę w czasie Paruzji i Epifanii był następujący: Bóg daje Jezusowi wyrozumienie prawd na czasie odnoszących się do tych stanów. Jezus zaś udziela tego wyrozumienia na czasie Posłannikowi Paruzji i Posłannikowi Epifanii, gdy oni zbadali te stosowne sprawy; a oni z kolei podali je Kapłaństwu, od którego przeszło ono następnie do Lewitów, a Lewici wraz z Kapłanami przekazali je Obozowcom, którzy z kolei z Kapłanami i Lewitami przekazali je tym, którzy znajdują się poza Obozem. Należy bowiem zauważyć, że spekulacja według w. 21—25 jest szczególnie zakazana w czasie Paruzji i Epifanii. (TP 1975, s. 80,81) Zakaz spekulowania nie był dany ludowi Bożemu w Paruzji i Epifanii celem odebrania mu praw wolności ani celem uczynienia Posłannika Laodycei panem nad dziedzictwem Bożym, ale jest on dany z dobroczynnego powodu: aby zachować jednostki z różnych objętych klas od utracenia stanowiska w ich poszczególnych klasach, t j. aby bracia z Małego Stadka z powodu spekulacji nie wpadli do Wielkiego Grona, by Wielkie Grono z powodu spekulacji nie wpadło do klasy wtórej śmierci, aby Młodociani Godni z powodu spekulacji nie wpadli do klasy tymczasowo usprawiedliwionych, zaś tymczasowo usprawiedliwieni z powodu spekulacji aby nie wpadli do klasy Obozu, aby Obozowcy z powodu spekulacji nie wpadli do klasy znajdującej się poza Obozem i aby ci z klasy poza Obozem nie dostali się do wynalazców pogańskich religii, np. Rosenberg, nazistowski wódz religijny, wynalazł zreformowaną formę starej niemieckiej religii pogańskiej, a inni z nich popadli w głębszy jeszcze poganizm. Chociaż „wielu" z powodu spekulacji utraciło swoje klasowe stanowisko w Paruzji, to jednak z powodu spekulacji jeszcze więcej z nich utraciło swoje klasowe stanowisko w Epifanii, tak jak to można widzieć w sześciu przesiewaniach, szczególnie w szóstym (5 Moj. 32:30; Ps. 91:7). (TP 1975, s. 80,81)

2 Księga Mojżeszowa 19:22

Epifania i Bazylea:

„kapłani, którzy przystępują do Pana, niech się poświęcą” — Ci, którzy znajdują się szczególnie w wielkim niebezpieczeństwie spekulacji podczas laodycyjskiego okresu Kościoła, to Kapłani, którzy mają przywilej przybliżać się do Pana przy pozafiguralnym złotym Świeczniku, przy Stole pokładnych chlebów, przy Ołtarzu do kadzenia i przy wtórej zasłonie, w miarę jak postępują naprzód w Boskich rzeczach. Dlatego byli oni szczególnie napominani przez naszego Pana przemawiającego specjalnie przez Posłannika Paruzji i Posłannika Epifanii, aby odłączyli się od zgubnego zwyczaju spekulowania, a poświęcili się zdobywaniu postępujących prawd, gdy one są im wyjaśnione przez tych dwóch posłanników. (TP 1975, s. 81,82)

„by ich snąć nie potracił Pan” — (przekł. KJV podaje: aby Pan nie zrobił wyłomu wśród nich); Ci, którzy przestrzegali tego ostrzeżenia, byli zachowani od upadku spowodowanego spekulacją; ale ci, którzy omieszkali to czynić, przesiewacze i wielu przesianych w okresach Paruzji i Epifanii, doznali, że Pan uczynił rozłam pomiędzy nimi a Małym Stadkiem, tzn. doświadczyli wyrzucenia ich z Małego Stadka do Wielkiego Grona, z którego przez dalszą spekulację wypadli do klasy wtórej śmierci. Tacy w wielu wypadkach stali się mężami szóstej broni ku zabijaniu, przesiewaczami żniwa. (TP 1975, s. 81,82)

2 Księga Mojżeszowa 19:23

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Mojżesz” — przedstawia naszego Pana. (TP 1951, s. 31,33) Wiedząc, że członkowie niższych klas nie mogą widzieć, czyli zrozumieć szczególnych rzeczy należących do wyższych klas, nasz Pan odpowiedział Jehowie. (TP 1975, s. 82)

„nie będzie lud mógł wnijść na górę Synaj” — coś w tym sensie, że szczególnie nie mogli oni pojąć rzeczy duchowych panującego Królestwa (1 Kor. 2:14). (TP 1975, s. 82) wyobraża fakt, że Jezus zapewnił Ojca, że ci, co są w pozafiguralnym Obozie, nie mogą wejrzeć do pozafiguralnego Dziedzińca, że ci co są w pozafiguralnym Dziedzińcu, nie mogą wejrzeć do pozafiguralnej Świątnicy, a ci co są w pozafiguralnej Świątnicy nie mogą zrozumieć jej spraw przed właściwym czasem, ani wejrzeć do pozafiguralnej Świątnicy Najświętszej; to uznajemy za świętą Prawdę. (TP 1951, s. 31,33)

„tyś nas przestrzegł” — tak jak to Bóg zarządził. (TP 1975, s. 82)

„Ogranicz górę, a poświęć ją” — Bóg zarządził „ażeby każda klasa była ograniczona w swoim wyrozumieniu rzeczy Bożych szczególnie do własnej klasy, specjalnie wyłączając każdą klasę od wyrozumienia rzeczy panującego Królestwa, które oddzielały to Królestwo od ich oczów wyrozumienia. (TP 1967, s. 59) granice odpowiadają: (TP 1951, s. 31,33) 1/ pozafiguralnej zasłonie, która zasłaniała miejsce święte od pozafiguralnego dziedzińca; (TP 1951, s. 31,33) 2/ pozafigurnej pierwszej zasłonie, która zasłaniała widok Świątnicy przed tymi, którzy znajdują się na pozafiguralnym Dziedzińcu; (TP 1951, s. 31,33) 3/ pozafiguralnej wtórej zasłonie, która zasłania pozafiguralne miejsce najświętsze od miejsca świętego. (TP 1951, s. 31,33) (przekł. KJV podaje: Ustal granice wokoło góry); każda klasa była ograniczona w jej wnikaniu do rzeczy Bożych właściwie należących do niej, szczególnie wykluczając ich od zrozumienia rzeczy panującego Królestwa; (poświęć ją) - to odłączyło górę od ich oczów wyrozumienia. (TP 1975, s. 82)

2 Księga Mojżeszowa 19:24

Epifania i Bazylea:

„Idź zstąp” — Jehowa nakazał naszemu Panu aby zstąpił i zapobiegł usiłowaniu przekroczenia tej granicy (ma się rozumieć przez moralne oddziaływanie). (TP 1951, s. 33) Widząc, że usiłowania „wpatrywania się", spekulowania, choć nie przyniosą żadnych prawd oddającym się tej czynności, to jednak będą obfitowały w wytworzeniu błędu, dlatego Bóg podkreślił wobec naszego Pana sprawę zwrócenia Jego uwagi na odradzanie ludowi ze wszystkich klas spekulacji. (TP 1975, s. 82)

„a zaś tu wstąpisz” — tymi co mogą przystąpić do Boga są pozafiguralny Mojżesz i Aaron. (TP 1951, s. 33)

„ty” — Mojżesz reprezentuje tu naszego Pana. (TP 1951, s. 33)

„i Aaron z tobą” — przedstawia posłanników: Parousii i Epifanii.#. Przedstawia to poślednie stanowisko posłanników Parousii i Epifanii do Jezusa w przystępowaniu do Boga. (TP 1951, s. 33) To znaczy, że ci dwaj posłannicy (i wszyscy inni członkowie gwiazd mieli w swoim czasie ten sam przywilej gdy ich szafarskie prawdy były na czasie) mogli przez bezpośrednie badanie Biblii, przyjść do Boga, jako poddani Jezusa by studiować w Biblii szczegóły prawd biblijnych, na które czas nadszedł...co nie jest dozwolone wszystkim innym członkom ludu Bożego. (TP 1951, s. 33)

„kapłani i lud niech nie przestępują kresu... do Pana” — Jeżeliby jednak próbowali oni otworzyć jakiś tekst Pisma Św. nie na czasie, to również uczyniliby pomyłki w tym i wytworzyliby błąd, tak jak to obaj uczynili w nieznacznych szczegółach. Nikt inny nie miał posiadać tych przywilejów jakie oni mieli, bo gdyby inni Kapłani lub którzykolwiek z niższych klas ludu Pańskiego usiłowali przełamać tę zakazującą barierę osobistego i bezpośredniego badania Biblii w Paruzji i Epifanii. (TP 1975, s. 82)

„by ich snać nie potracił” — to znaleźliby się w niebezpieczeństwie doznania odrzucenia z ich poszczególnych klas. (TP 1975, s. 82)

2 Księga Mojżeszowa 19:25

Epifania i Bazylea:

„zstąpił Mojżesz” — Przeto Jezus zwrócił Swoją uwagę na ten przedmiot. (TP 1975, s. 82)

„powiedział im to” — i ostrzegł lud szczególnie przez Posłannika Paruzji w czasie Paruzji i przez Posłannika Epifanii w czasie Epifanii przed tą niebezpieczną praktyką, a inni bracia przyłączyli się do nich w ogłaszaniu tego ostrzeżenia. (TP 1975, s. 82)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.