2 Księga Mojżeszowa 2

2 Księga Mojżeszowa, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Mojżeszowa 2 — Biblia Gdańska

1 I wyszedł mąż niektóry z domu Lewiego; który pojął córkę z pokolenia Lewiego.

2 I poczęła ona niewiasta, a porodziła syna; a widząc go, że był nadobny, kryła go przez trzy miesiące.

3 Ale gdy go nie mogła dłużej zataić, wzięła plecionkę z sitowia i obmazała ją klejem i smołą; a włożywszy w nię ono dziecię, położyła je między rogóż na brzegu rzeki.

4 A stała siostra jego z daleka, aby wiedziała, co się z nim dziać będzie.

5 Wtem wyszła córka Faraonowa, aby się kąpała w rzece, a panny jej przechadzały się po brzegu rzeki; i ujrzała plecionkę w rogoży, i posłała służebnicę swą, aby ją wzięła.

6 A otworzywszy ujrzała dziecię, a ono chłopiątko płakało; a użaliwszy się go, rzekła: Z dziatek Hebrejskich jest ten.

7 I rzekła siostra jego do córki Faraonowej: Chceszże, pójdę, i zawołam ci niewiasty, mamki Hebrejskiej, która być odchowała to dziecię?

8 I rzekła jej córka Faraonowa: Idź. Tedy poszła ona dzieweczka, i zawołała matki onegoż dziecięcia.

9 Do której rzekła córka Faraonowa: Weźmij to dziecię, i chowaj mi je, a ja tobie dam zapłatę twoję; i wziąwszy niewiasta dziecię, chowała je.

10 A gdy podrosło ono dziecię, przywiodła je do córki Faraonowej, i było jej za syna; a nazwała imię jego Mojżesz, bo mówiła: Żem z wody wyciągnęła go.

11 I stało się za onych dni, gdy urósł Mojżesz, że wyszedł do braci swej, i widział ciężary ich; obaczył też męża Egipczanina, który bił jednego Hebrajczyka z braci jego.

12 A obejrzawszy się tam i sam, gdy widział, że nikogo nie masz, zabił Egipczanina, i zagrzebł go w piasek.

13 A wyszedłszy zaś dnia wtórego, ujrzał, a oto, dwaj mężowie Hebrejscy wadzili się; i rzekł onemu, który krzywdę czynił:

14 Czemuż bijesz bliźniego swego? Ale mu odpowiedział: Któż cię postanowił książęciem i sędzią nad nami? albo mię ty myślisz zabić, jakoś zabił Egipczanina? i zląkł się Mojżesz i rzekł:

15 Pewnie się ta rzecz wyjawiła. Usłyszał tedy Farao tę rzecz, i szukał zabić Mojżesza. Lecz Mojżesz uciekł od twarzy Faraonowej, i mieszkał w ziemi Madyjańskiej; a przyszedłszy tam siedział u studni.

16 A kapłan Madyjański miał siedem córek, które wyszedłszy czerpały wodę, i nalewały do koryt, aby napoiły trzodę ojca swego;

17 A przyszedłszy pasterze odganiali je. Tedy wstawszy Mojżesz obronił ich, i napoił bydło ich.

18 A gdy się wróciły do Raguela, ojca swego, rzekł: Czemuście dziś tak prędko przyszły?

19 I odpowiedziały: Mąż Egipski obronił nas od ręki pasterzów; nadto czerpając naczerpał nam i wody i napoił trzody.

20 Zatem rzekł do córek swych: A gdzież ten jest? Czemuście opuściły człowieka tego? Zawołajcie go, aby jadł chleb.

21 I przyzwolił Mojżesz mieszkać z onym mężem, który dał Zeforę, córkę swoję, Mojżeszowi.

22 I urodziła syna, a nazwał imię jego Gerson, bo mówił: Byłem przychodniem w ziemi cudzej.

23 I stało się po niemałym czasie, że umarł król Egipski; i wzdychali, i wołali synowie Izraelscy dla niewoli; a wstąpiło wołanie ich do Boga przed niewolą.

24 I usłyszał Bóg wołanie ich; i wspomniał Bóg na przymierze swoje z Abrahamem, z Izaakiem, i z Jakóbem.

25 I wejrzał Bóg na syny Izraelskie, i poznał Bóg.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Mojżeszowa 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Mojżeszowa 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Widząc iż był nadobny” — Jako naturalny wynik warunków, w jakich znajdowała się matka podczas ciąży. Św. Szczepan mówi, że był krasnym (urodnym) według daru Bożego. Józefus zaś podaje, iż Mojżesz był tak piękny, że przechodzący koło niego, mimo woli oglądali się za nim.

Epifania i Bazylea:

„porodziła syna” — reprezentuje: (TP 1939, s. 26) 1/ poczęcie Jezusa (TP 1939, s. 26) 2/rozwijanie jako zarodka, (TP 1939, s. 26) 3/narodzenie, (TP 1939, s. 26) 4/obrzezanie (TP 1939, s. 26) 5/przedstawienie Go w świątyni. (TP 1939, s. 26)

„był nadobny” — posiadał piękne przymioty ciała, serca i umysłu. (TP 1939, s. 26)

„trzy miesiące” — do 12 roku życia. (TP 1939, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 2:3

Epifania i Bazylea:

„nie mogła dłużej zataić” — reprezentuje fakt, że tak, jak od 12 roku życia spodziewano się, że Izraelski chłopiec, gdy zbliża się do swego wieku bierzmowania (13 lat), okaże zainteresowanie i gorliwość dla Boga i religii Bożej, tak Jezus gdy miał dwanaście lat, miał przedstawić się Panu podczas trzech wielkich świąt żydowskich: Wielkanocy, Zielonych świąt i Kuczek. (TP 1939, s. 26)

„wzięła plecionkę z sitowia” — reprezentuje ostrożną religijną naukę i wychowanie, co do charakteru, jaki Maria, Józef rabin w Nazarecie, Lewici i inni dali Jezusowi jako chłopcu. (TP 1939, s. 26)

„włożywszy w nię ono dziecię” — reprezentuje oddanie Jezusa na takie wychowanie i naukę. (TP 1939, s. 26)

„położyła je między rogoż” — reprezentuje przyprowadzenie Jezusa do świątyni pomiędzy ludzi bardziej religijnych. (TP 1939, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„A stała siostra jego z daleka” — Miriam, na on czas mająca ok. 10 lat.

Epifania i Bazylea:

„A stała siostra jego z daleka, aby wiedziała co się z nim dziać będzie” — reprezentuje zainteresowanie Marii i Józefa wynikiem pierwszej wizyty Jezusa w świątyni i Jego mieszaniem się z Żydami tam zgromadzonymi. (TP 1939, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„córka Faraona” — przypuszczają, że była to Neferari, żona Ramzesa II. Podobno była bezdzietna.

„W rzece” — Prawdopodobnie w rzece Memfis, niedaleko od miasta Kairo.

Epifania i Bazylea:

„córka Faraona” — sekciarstwo żydowskie. (TP 1939, s. 26)

„aby się kąpała w rzece” — reprezentuje sekciarstwo żydowskie starające się oczyścić przed ludźmi. (usprawiedliwić). (TP 1939, s. 26)

„panny jej” — reprezentują sług sekciarstwa żydowskiego: faryzeuszów - jako grupę, uczonych w Piśmie - jako grupę, eseńczyków - jako grupę, itd. (TP 1939, s. 26)

„i ujrzała plecionkę w rogoży” — sekciarstwo żydowskie spostrzegło zalety serca i umysłu chłopczyka Jezusa w świątyni. (TP 1939, s. 26)

„posłała służebnicę” — reprezentuje starszych jako ciało, tych z tej liczby, z którymi Jezus rozmawiał przez trzy dni w świątyni. (TP 1939, s. 26)

2 Księga Mojżeszowa 2:6

Epifania i Bazylea:

„A otworzywszy” — reprezentuje sekciarstwo żydowskie w tych nauczonych w Piśmie, którzy pytali się Jezusa odnośnie Jego wierzeń i życia. (TP 1939, s. 27)

„ujrzała dziecię” — reprezentuje sekciarstwo żydowskie, które dostrzegło wiarę i wychowanie Jezusa. (TP 1939, s. 27)

„chłopiątko płakało” — reprezentuje wielki głód Naszego Pana za Prawdą, pokarmem dla Jego świętego umysłu i serca. (TP 1939, s. 27)

„a użaliwszy się” — głód Jezusa za Prawdą, okazany w pytaniach, odpowiedziach i uwadze, dotknął serc sekciarstwa. (TP 1939, s. 27)

„rzekła: Z dziatek Hebrejskich jest ten” — reprezentuje fakt, że sekciarstwo żydowskie, uznało Jezusa, jako wzorowego chłopca, który był jako taki, prawdziwym Izraelitą. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:7

Epifania i Bazylea:

„I rzekła siostra jego” — Maria i Józef przyszli po trzech dniach do Jezusa szukając Go. (TP 1939, s. 27)

„zawołam ci niewiasty...któraby odchowała dziecię” — Maria i Józef podali sugestię, żeby dalsze wychowywanie Jezusa postępowało tak jak poprzednio. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:8

Epifania i Bazylea:

„Idź” — Uczeni w Piśmie zgodzili się na tą sugestię. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:9

Epifania i Bazylea:

„chowaj mi je” — reprezentuje sekciarstwo żydowskie, oddające Jezusa do wychowania w bojaźni i napomnieniach Pańskich na korzyść tego sekciarstwa. (TP 1939, s. 27)

„a ja tobie dam zapłatę” — reprezentuje korzyści jakie sekciarstwo żydowskie udzieliło pozafiguralnej matce, (dawało honory wychowawcom tak nadobnego chłopca i młodzieńca). (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przywiodła je do córki” — Prawdopodobnie gdy Mojżeszowi było lat 7 lub 12, który w międzyczasie był powiadomiony o Boskich obietnicach.

„Nazwał imię jego Mojżesz” — Figuruje, że "Chrystus dla was stał się ubogim, będąc bogatym". 2Kor.8:9.

„Dla braci” — Mojżesz będąc już dorosły, wzbraniał się być zwany synem córki Faraonowej. Żyd.11:24.

Epifania i Bazylea:

„gdy podrosło ono dziecię” — reprezentuje wzrost Naszego Pana, jako chłopca w mądrości i łasce u Boga i ludzi, (Łuk.2,52). (TP 1939, s. 27)

„przywiodła je do córki Faraonowej” — Jego osiągnięcie wieku 20 lat, uczyniło Go głosującym członkiem synagogi z całą odpowiedzialnością tego członkostwa. Jezus był przyprowadzony do żydowskiego sekciarstwa. (TP 1939, s. 27)

„i było jej za syna” — przyjęli Go za syna tego sekciarstwa. (TP 1939, s. 27)

„Mojżesz” — [wyciągnięty], jest figurą na Naszego Pana, którego sekciarstwo żydowskie odciągnęło od ludzi (światowych). Żydowskie sekciarstwo starało się utrzymać Izraelitów w oddaleniu od pogańskich narodów. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:11

Epifania i Bazylea:

„gdy urósł Mojżesz” — reprezentuje zupełną doskonałość męską Naszego Pana. (TP 1939, s. 27)

„że wyszedł do braci swej” — rozpoczął swoją misję, odwiedził ludzkość z pomocą w jej cierpieniach. (TP 1939, s. 27)

„i widział ciężary ich” — widział ciężkie brzemiona ludzkości, pod jakimi szatan zmuszał ich do ciężkiej pracy fizycznej, umysłowej, moralnej i religijnej. (TP 1939, s. 27)

„obaczył też męża Egipczanina” — poznał, że grzech jest najgorszym z pozafiguralnych cięmiężców egipskich, który dokucza ludzkości. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:12

Epifania i Bazylea:

„A obejrzawszy się,...,że nikogo niemasz” — bez wiedzy szatana i jego sług, o tym w tym czasie. (TP 1939, s. 27)

„zabił Egipczanina” — reprezentuje zabicie grzechu przez Naszego Pana w Swoim własnym życiu i zabicie go ofiarniczo za ludzkość. (TP 1939, s. 27)

„i zagrzebł go w piasek” — reprezentuje usunięcie grzechu przez Naszego Pana zgładzeniem mocy grzechu w potępianiu nas przed Bogiem. (TP 1939, s. 27)

2 Księga Mojżeszowa 2:13

Epifania i Bazylea:

„dnia wtórego” — reprezentuje inny zarys Jego misji. (TP 1939, s. 28)

„dwaj mężowie Hebrejscy” — reprezentują dwie klasy w Izraelu, za dni misji Naszego Pana: (TP 1939, s. 28) 1/ partię kleru: saduceuszy, faryzeuszy i nauczonych w Piśmie. (TP 1939, s. 28) 2/ lud świecki: szczególnie celników i grzeszników. (TP 1939, s. 28)

„wadzili się” — prowadziły spór. (TP 1939, s. 28)

„krzywdę czynił” — reprezentuje partię kleru, która bardzo niesprawiedliwie krzywdziła lud, szczególnie celników i grzeszników w Izraelu. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale mu odpowiedział” — To pokazuje jak Chrystus przyszedł do swoich, ale go swoi nie przyjęli.

Epifania i Bazylea:

„Czemuż bijesz” — reprezentuje strofowanie Jezusa: Saduceuszów, Faryzeuszowi Uczonych w Piśmie. (TP 1939, s. 28)

„ale mu odpowiedział” — reprezentuje odrzucenie Naszego Pana przez partię kleru aż na śmierć. (TP 1939, s. 28)

„albo mię ty myślisz zabić?” — uważali, że Jezus stara się ich zniszczyć. (TP 1939, s. 28)

„zląkł się Mojżesz” — Nasz Pan drżał na myśl, że opozycja będzie za wielka dla Niego do zniesienia. (np. doświadczenia w Getsemane). (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„W ziemi Madjańskiej” — Figuruje daleką krainę, do której odszedł Jezus po odrzuceniu Go przez swoich tj do nieba.

Epifania i Bazylea:

„Pewnie się ta rzecz wyjawiła” — obawa Naszego Pana wśród pokus na puszczy i w Getsemane. (TP 1939, s. 28)

„Usłyszał tedy Farao” — przekonanie się szatana, przez nieudane pokusy, że Jezus uśmiercał grzech w Jego osobistej styczności z nim i w jego ofierze za grzech. (TP 1939, s. 28)

„i szukał zabić Mojżesza” — wysiłki szatana, kończące się ukrzyżowaniem Naszego Pana, aby Go zmusić do grzechu i tym sposobem uśmiercić Go. (TP 1939, s. 28)

„Mojżesz uciekł” — reprezentuje tryumf Naszego Pana, jako Nowego Stworzenia do śmierci Jego człowieczeństwa, a zmartwychwstania Jego boskości. (TP 1939, s. 28)

„i mieszkał w ziemi Madjańskiej” — wstąpił do nieba. (TP 1939, s. 28)

„siedział u studni” — reprezentuje zajęcie się Naszego Pana naukami Starego Testamentu przez usługiwanie Apostołów i innych sług Prawdy od dnia zesłania Ducha św. do końca Wieku Żydowskiego. (33-69r.) (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:16

Epifania i Bazylea:

„kapłan Madjański” — reprezentuje Boga: Raguel [przyjaciel Boga] jako Boga miłości i mocy, i Jetro [ekscelencja] jako Boga mądrości i sprawiedliwości. (TP 1939, s. 28)

„siedem córek” — reprezentuje całość prawdziwych sług Boga w Izraelu, zanim jeszcze przyjęli chrześcijaństwo. (TP 1939, s. 28)

„czerpały wodę” — reprezentuje badanie i uczenie się spraw Starego Testamentu. (TP 1939, s. 28)

„nalewały do koryt” — przygotowywanie swoich lekcji w naukach Starego Testamentu. (TP 1939, s. 28)

„aby napoiły trzodę” — w celu udzielenia ich tym, których paśli. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:17

Epifania i Bazylea:

„Pasterze” — kler Żydowski. (TP 1939, s. 28)

„odganiali je” — sprzeciwiał się sekciarsko prawdziwym Izraelskim sługo Prawdy Starego Testamentu. (TP 1939, s. 28)

„Mojżesz” — reprezentuje Naszego Pana działającego przez Apostołów i innych sług Prawdy w Izraelu. (TP 1939, s. 28)

„obronił ich” — reprezentuje zakładanie przez Jezusa początków chrześcijaństwa (przez Apostołów itp.). (TP 1939, s. 28)

„i napoił bydło ich” — reprezentuje dawanie elementarnych nauk chrześcijanizmu. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:18

Epifania i Bazylea:

„Czemuście dziś tak prędko przyszły” — reprezentuje fakt, że Żydowscy słudzy Starego Testamentu robili zbyt powolny postęp ze swoimi zwolennikami. Ich prędkie skończenie tego dnia reprezentuje fakt, że z pomocą Prawdy chrześcijańskiej oni zrobili duży postęp w swojej pracy. To pytanie Bóg pobudził w ich umysłach. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:19

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedziały” — reprezentuje fakt, że tacy Izraelici uznawali przed Bogiem pomoc, otrzymaną od Jezusa przez Apostołów. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:20

Epifania i Bazylea:

„Gdzież jest ten?” — Nasunęło takim Izraelitom myśl, by zastanowili się nad urzędem Chrystusa. (TP 1939, s. 28)

„Czemuście opuściły człowieka tego?” — figuralnie nasuwa takim Izrelitom myśl o niewłaściwości nieprzyjęcia Chrystusa i niepoświecenia się Jemu. (TP 1939, s. 28)

„Zawołajcie go, aby jadł chleb” — reprezentuje Boskie napomnienie takich Izraelitów, aby się nawrócili i poświęcili. (TP 1939, s. 28)

2 Księga Mojżeszowa 2:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Dał Zeforę córkę swoją” — Figuruje Oblubienicę wybraną spośród pogan.

Epifania i Bazylea:

„przyzwolił Mojżesz mieszkać z onym mężem” — reprezentuje zadowolenie Naszego Pana z połączenia się w niebie z Ojcem. (TP 1939, s. 29)

„dał Zeforę” — [ptak], reprezentuje Boskie danie Kościoła Jezusowi za Oblubienicę. (TP 1939, s. 29)

2 Księga Mojżeszowa 2:22

Epifania i Bazylea:

„Gerson” — [obcy tam, czyli szukający schronienia], reprezentuje wiernych usprawiedliwionych, którzy trzymali się Kościoła. (TP 1939, s. 29) dwaj synowie Mojżesza, Gerson i Eliezer, stanowią tutaj typ odpowiednio klasy wierniejszych i mniej wiernych próbnie usprawiedliwionych w czasach ruchu Millera. Z powodu przesiewań, w konsekwencji jednak dotknięci plagą błędu, członkowie klasy Gersona byli zachęcani do poświęcenia, którego typem było ich obrzezanie. W ten sposób stali się prospektywnymi członkami Ciała. (TP 1979, s. 24) Eliezer stanowi typ próbnie usprawiedliwionych, włączając tych, którzy będą quasi—wybranymi, mniej wiernych, którzy się nie poświęcili, ale pozostali w Babilonie. (TP 1979, s. 24)

2 Księga Mojżeszowa 2:23

Epifania i Bazylea:

„umarł król Egipski” — szatan zmienił sposób swojego postępowania. Rok 1748 szatan zmienia się z tyrana w światłodawcę (Obj.12,15). (TP 1939, s. 23,29)

„i wzdychali i wołali” — reprezentuje wzdychanie i cierpienie wznoszące się do Boga o współczucie i zwrócenie swej uwagi na cierpienia ludzkości i aby ją wyrwał z nich. (TP 1939, s. 23,29)

2 Księga Mojżeszowa 2:24

Epifania i Bazylea:

„I wspomniał Bóg na przymierze swoje” — równa się w pozafigurze Boskiemu daniu od 1799r wiedzy i wynalazków, cechujących Jego dzień przygotowania do Królestwa. (TP 1939, s. 29)

2 Księga Mojżeszowa 2:25

Epifania i Bazylea:

„I wejrzał Bóg” — reprezentuje Boskie dawanie Swej specjalnej uwagi cierpiącej, zgnębionej ludzkości od 1799r. i nadal. (TP 1939, s. 29)

Literatura o rozdziale 2 Księga Mojżeszowa 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.