4 Księga Mojżeszowa 4

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (49 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 4 — Biblia Gdańska

1 Nad to rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:

2 Zbierz summę synów Kaatowych z pośród synów Lewiego według familii ich, i według domów ojców ich.

3 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat, którzy będąc sposobnymi do tej pracy, mogliby odprawować posługę w namiocie zgromadzenia.

4 Tać będzie powinność synów Kaatowych przy namiocie zgromadzenia, przy miejscu najświętszem;

5 I przyjdzie Aaron z synami swymi, gdy się będzie miał ruszyć obóz, a zdejmą oponę zasłony, i okryją nią skrzynię świadectwa;

6 A włożą na nię przykrycie z borsukowych skór, i przykryją z wierzchu wszystko oponą hijacyntową, i założą drążki jej.

7 Także stół chlebów pokładnych przykryją oponą hijacyntową, a położą na nim misy, i przystawki, i kubki, i czasze do nalewania; a chleb ustawicznie na nim będzie.

8 I rozciągną na tem oponę szarłatową, a przykryją to przykryciem skór borsukowych, i założą drążki do niego.

9 Wezmą też oponę hijacyntową, którą nakryją świecznik do świecenia z lampami jego, i nożyczki jego, i kaganki jego, i wszystkie naczynia do oliwy jego, których używają przy nim:

10 I uwiną go ze wszystkiem naczyniem jego w przykrycie z skór borsukowych, i włożą na drążki.

11 Na ołtarz także złoty rozpostrzą oponę hijacyntową, a włożą nań przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego.

12 Pobiorą też wszystkie naczynia usługi, któremi służą w świątnicy, a obwinąwszy oponą hijacyntową, przykryją je przykryciem z skór borsukowych, i włożą na drążki.

13 Do tego zmiotą popiół z ołtarza, a na nim rozpostrzą oponę szarłatową;

14 I włożą nań wszystkie naczynia jego, któremi usługują przy nim, to jest łopaty, widły, i miotły, i kociełki, i wszystkie naczynia ołtarzowe, i rozpostrzą na nim przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego.

15 A gdy to wykona Aaron z synami swymi, że przykryje świątnicę ze wszystkiem naczyniem świątnicy, a będzie się miał ruszyć obóz, tedy potem przyjdą synowie Kaatowi, aby one rzeczy nieśli; ale się nie będą dotykali świątnicy, aby nie pomarli. Tać jest posługa synów Kaatowych, przy namiocie zgromadzenia.

16 Staranie zasię Eleazara, syna Aarona kapłana, będzie o oliwie do świecenia, o kadzeniu wonnem, o ofierze śniednej ustawicznej, i o olejku pomazywania, doglądanie przybytku, i wszystkiego, co w nim jest, i świątnicy z naczyniami jej.

17 Potem rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:

18 Nie zatracajcie pokolenia domów Kaatowych z pośrodku Lewitów.

19 Ale to im uczynicie, aby żyli a nie pomarli, gdy przystępować będą do miejsca najświętszego: Aaron i synowie jego przyjdą, i postanowią każdego z nich nad pracą jego i nad brzemieniem jego.

20 Ale niech nie wchodzą patrzyć, gdy będą uwijane rzeczy święte, aby nie pomarli.

21 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

22 Zbierz summę synów Gersonowych według domów ojców ich, i według familii ich;

23 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je, którzy sposobni będą do tej pracy, aby mogli usługować przy namiocie zgromadzenia.

24 A tać będzie powinność domów synów Gersonowych ku posłudze i ku noszeniu.

25 Nosić będą opony przybytku, i namiot zgromadzenia z przykryciem jego; także przykrycie borsukowe, które z wierzchu na nim jest, i zasłonę od drzwi namiotu zgromadzenia;

26 I opony do sieni, i zasłonę drzwi bramy u sieni, która jest u przybytku, i przy ołtarzu w około, i sznury jej, i wszystkie naczynia usługi ich, i wszystko, czego używają około usługi ich; i to czynić będą.

27 Według rozkazania Aarona i synów jego będzie wszelka usługa synów Gersonowych przy każdem brzemieniu ich, i przy każdej usłudze ich; a poruczycie im pod straż wszystkie brzemiona ich.

28 Tać będzie powinność domów synów Gersonowych w namiocie zgromadzenia, a będzie ich doglądał Itamar, syn Aarona kapłana.

29 Syny także Merarego według familii ich, i według domów ojców ich policzysz:

30 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je; którzy będąc sposobni do tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia.

31 A ta będzie powinność pracy ich we wszystkiej usłudze ich w namiocie zgromadzenia: deski przybytku, i drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego nosić;

32 Przytem słupy sieni w około, i podstawki ich z kołkami ich, i sznury ich ze wszystkiem naczyniem ich, do wszelkiej służby ich; a mianowicie policzycie naczynia, które im poruczycie pod straż ich.

33 Tać powinność będzie familii synów Merarego, według wszelkiej służby ich, przy namiocie zgromadzenia pod dozorem Itamara, syna Aarona kapłana.

34 Obliczyli tedy Mojżesz i Aaron, i książęta zgromadzenia syny Kaatowe według familii ich, i według domów ojców ich.

35 Od tych, którym było trzydzieści lat i wyżej, i aż do tych, którym było pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia.

36 A było ich policzonych według familii ich dwa tysiące, siedem set i pięćdziesiąt.

37 Cić byli policzeni z familii Kaatytów wszyscy służący przy namiocie zgromadzenia, które zliczył Mojżesz i Aaron według rozkazania Pańskiego przez Mojżesza.

38 Także policzeni są synowie Gersonowi wedle familii swych, i według domów ojców swych,

39 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługować przy namiocie zgromadzenia.

40 A było ich policzonych według familii ich, i domów ojców ich dwa tysiące, sześć set i trzydzieści.

41 Cić byli policzeni z familii synów Gersonowych, wszyscy służący w namiocie zgromadzenia, które zliczył Mojżesz i Aaron według słowa Pańskiego.

42 Także policzeni z familii synów Merarego według familii swych i domów ojców swych,

43 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat; którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługiwać przy namiocie zgromadzenia;

44 A było ich policzonych według familii ich trzy tysiące i dwieście.

45 A tać była summa policzonych z familii synów Merarego, które zliczył Mojżesz i Aaron według rozkazania Pańskiego przez Mojżesza.

46 Wszystkich policzonych, które policzył Mojżesz i Aaron, i książęta Izraelskie z Lewitów według familii ich, i domów ojców ich,

47 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, każdego przychodzącego do odprawowania powinności usługi, i powinności noszenia brzemion w namiocie zgromadzenia.

48 A było ich policzonych osiem tysięcy, i pięć set i osiemdziesiąt.

49 Według rozkazania Pańskiego policzeni są przez Mojżesza, każdy z osobna według usługi jego, i według brzemienia jego; a policzeni byli ci, które Pan rozkazał liczyć Mojżeszowi.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 4:1

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Kaatowych” — Znaczy "Sprzymierzeniec" albo "Towarzysz". Typ na Ojców św.

4 Księga Mojżeszowa 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Który ma trzydzieści lat” — Lata pełnoletności u Żydów. W tych latach Jan Chrzciciel i Jezus rozpoczęli swoje misje.

Epifania i Bazylea:

„od tego który ma trzydzieści lat i wyżej” — Od 25 lat (zobacz 4Moj.8:24-26) Lewici zaczęli być ćwiczeni jako pomocnicy, czyli uczniowie Lewitów służących całkowicie, a od 30 lat ich termin się skończył i oni stali się zupełnie ciężko służącymi Lewitami. (TP 1939, s. 12) Żaden Lewita nie mógł zacząć wykonywać swojej posługi przy przybytku przed ukończeniem 25 lat, reprezentuje to, że niedojrzałym usprawiedliwionym z wiary nie powinno się dawać pracy do wykonania w służbie Pańskiej w urzędowy sposób aż, gdy będą wyćwiczeni odpowiednio do danego urzędu. (TP 1939, s. 12) Rozpoczęcie ciężkiej pracy w 30 (zwykle siły człowieka są najlepsze między 30 a 50 rokiem życia) latach reprezentuje fakt, że odpowiedzialna urzędowa praca wszystkich trze klas pozafiguralnych Lewitów W.Ew. powinna być podejmowana przez nich tylko od tego czasu, gdy ich władze dojdą do najlepszego stanu, po ukończeniu się przygotowania do ich odpowiednich form służby. (TP 1939, s. 12) Pięć lat ćwiczenia się Lewitów reprezentuje to, że znaczny ciąg czasu, zupełnie wystarczający na ich wyćwiczenie, musiał być poświęcony przez usprawiedliwionych na przygotowanie się do ciężkiej służby wymaganej urzędowo od usprawiedliwionych kaznodziei, ewangelistów i świeckich pisarzy, wykładowców na tematy języków, egzegetyki, historii i systematyki, redaktorów, wydawców itp. (TP 1939, s. 12)

„i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat” — reprezentuje to, że żaden z Lewitów W.Ew. nie powinien chcieć czynić lub być zachęcany czynić pracę, która jest ponad jego zdolności lub stan. (TP 1939, s. 12) Zwiększające się niezdolności Lewitów po 50 latach wymagały lżejszej pracy, reprezentuje to fakt zmniejszania się przez chorobę, niedostatek itp. ich zdolności i związanej z tym zmniejszaniem odpowiedzialności w służbie. (TP 1939, s. 12) Lewita stający się całkowicie niezdolny do służenia przez chorobę lub starość, reprezentuje tych Lewitów W.Ew., których talenty stały się nieużyteczne dla jakiejkolwiek formy służby z powodu grzechu lub błędu. Taki w ogóle przestał być Lewitą. (TP 1939, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Aaron” — Typ na Chrystusa.

„Przyjdzie” — Do Świątnicy Najświętszej każdego czasu, (dla różnych powodów), lecz raz w rok aby uczynić pojednanie ludu.

„Jego synowie” — Nie jego córki. Kobietom nie był dozwolony urząd kapłański, ani publicznych usług w kościele.

„oponę zasłony” — symbol śmierci ludzkiego ciała.

„skrzynię” — typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„i okryją” — Obrazowe nakrycie zakryło obrazowe naczynia i sprzęty od naturalnego wzroku Lewitów i Izraelitów; tak samo pozaobrazowe nakrycia muszą zakrywać pozaobrazowe naczynia i sprzęty przed umysłowym wzrokiem tych, którzy nie są pozaobrazowymi kapłanami. (TP 1930, s. 9,10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„skrzynię świadectwa” — Boga i całego Chrystusa. (TP 1930, s. 9,10)

4 Księga Mojżeszowa 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„z borsukowych skór” — Symbol ludzkiego ciała.

„oponą hiacyntową” — (niebieski), Symbol wierności.

Epifania i Bazylea:

„A włożą na nią przykrycie z borsukowych skór” — Ofiarnicza śmierć członków Chrystusowych będąc wstrętem dla pozaobrazowych lewitów i izraelitów (Żyd.13:12,13) jest pokazana przez nakrywanie borsukowymi skórami. (TP 1930, s. 10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„i przykryją z wierzchu wszystko oponą hijacyntową” — Lecz choć ci teraz nie rozumiejąc Boga i Chrystusa, później przyjdą do poznania ich, że tacy byli wierni; jest to pokazane prze nakrycie zupełnie doskonałym niebieskim płótnem jako ostatnim przykryciem arki. (TP 1930, s. 10)

„i założą” — założenie drążków do pierścieni przez kapłanów wyobraża jak pozaobrazowe kapłaństwo zaleca N.T. i St.T. pozaobrazowym lewitom jako środki przez które mogą służyć Bogu i uwielbionemu Chrystusowi, pozaobrazowej arce. (TP 1930, s. 10)

„drążki jej” — wyobrażają St. T. i N.T. (TP 1930, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Stół” — figuruje Kościół, posiadający słowa żywota.

„chlebów pokładnych” — figura na Słowo Boże, Prawdę.

Epifania i Bazylea:

„Także stół” — stół wyobraża Kościół, jako wzmacniający braci chlebem żywota. (TP 1930, s. 10)

„przykryją oponą hijacyntową” — pokrycie stołu niebieskim płótnem wyobraża, że wierna usługa udzielana kapłanom dla ich wzrostu w łasce i służbie przez więcej rozwiniętych kapłanów, którzy ich wzmacniają chlebem żywota, okazuje się przed Bogiem i kapłaństwem jak jest w czynie i prawdzie -- wierną, niebieską. (TP 1930, s. 10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„a położą na nim” — kładzenie stosownych naczyń i chlebów pokładnych na niebieskie płótno wyobraża, że wiernie posługujący kapłani chlebem żywota, używają z tem także popierających i stosownych prawd, jako środków do ułatwienia wzmacniania braci. (TP 1930, s. 10)

„misy” — talerze wyobrażają Pisma ku naprawie. (TP 1930, s. 10)

„przystawki” — łyżki wyobrażają Pisma lub nauki w ćwiczeniu ku sprawiedliwości. (TP 1930, s. 10)

„kubki” — wyobrażają nauki (doktryny). (TP 1930, s. 10)

„czasze” — wyobrażają strofowanie (zbijanie) błędów. (TP 1930, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„oponę szarłatową” — (fioletowy), Symbol królewskości.

Epifania i Bazylea:

„I rozciągną na tem oponę szarłatową a przykryją” — szkarłatne płótno wyobraża zasługę (ofiarę) naszego Pana, która musi zakryć Kościół (stół) gdy karmi braci wzmacniającym Słowem, aby ich służba była przyjętą; a jego używanie łącznie ze stołem i jego przynależnościami także daje myśl, że wzmocnieni bracia także uczą i dają nacisk na kapłaństwo, że przez ich wzmocnienie w rośnięciu w każdym dobrym słowie i uczynku muszą mieć Pańską zasługę dla siebie, aby mogli być przyjęci w rośnięciu jako nowe stworzenia. (TP 1930, s. 10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„przykryciem skór borsukowych” — wyobraża, że wierność pozaobrazowych kapłanów w takiej służbie, czyni wstręt na te rzeczy, wstręt ze strony tych, którzy nie są kapłanami. (TP 1930, s. 10)

„drążki” — wyobrażają St. T. i N.T. (TP 1930, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 4:9

Paruzja (C.T. Russell):

„świecznik” — figura na Kościół w całości.

„do świecenia” — Typ na Ducha Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„Wezmą też oponę hiacyntową, którą nakryją świecznik ... i wszystkie naczynia” — Kapłani nakrywający świecznik niebieskim płótnem, wyobrażają, że wierna pozaobrazowa służba przeciwko pozaobrazowemu świecznikowi wygląda dla Boga i kapłanów wierną; a ich nakrywanie naczyń wyobraża fakt, że ich pozafigury wiernie używają pozaobrazowych naczyń -- nauk -- do oświecania braci i są uznane przez Boga i kapłaństwo, że są wykonane wiernie. (TP 1930, s. 10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„z lampami” — Lampy wyobrażają pisma do nauki, które głównie oświecają. (TP 1930, s. 10)

„nożyczki” — kleszcze czyli szczypczyki do czyszczenia knotów itd. wyobrażają pisma zbijające błąd. (TP 1930, s. 10)

„kaganki” — kaganki do obciętych resztek z knotów, brudu itp. wyobrażają pisma do naprawy złej natury i postępków. (TP 1930, s. 10)

„naczynia do oliwy” — naczynia do oleju, które zawierały w sobie olej, wyobrażają pisma w ćwiczeniu ku sprawiedliwości, w których znajduje się duch wyrozumienia (olej). (TP 1930, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 4:10

Epifania i Bazylea:

„I uwiną go ze wszystkim naczyniem jego w przykrycie ze skór borsukowych” — wstręt nie-kapłanów do Kościoła i jego nauk w zdolności oświecania, gdy są wiernie wykonane, jest pokazany przez nakrycie świecznika i jego naczyń skórami borsukowymi. (TP 1930, s. 10) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„i włożą na drążki” — włożenie przykrytego świecznika i naczyń na drążek w miejsce do użytku Lewitów, aby mogli nieść świecznik i jego naczynia, wyobraża wiernych kapłanów zalecających N.T. lewitom dla ich użytku w posługiwaniu pozaobrazowym kapłanom i izraelitom odnośnie pozaobrazowego świecznika i jego naczyń. (TP 1930, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Złoty ołtarz” — Typ na Kościół.

Epifania i Bazylea:

„Na ołtarz także złoty rozpostrzą oponę hiacyntową” — Nakrywanie złotego ołtarza niebieskim płótnem wyobraża wierną służbę, którą daje kapłaństwo pozaobrazowemu złotemu ołtarzowi -- Kościołowi w stanie ofiarniczym, a także wyobraża jak Jehowa i Kapłaństwo uznaje taką służbę za wierną. (TP 1930, s. 11) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„włożą nań przykrycie z skór borsukowych” — wyobraża, że posługa kapłaństwa do pozaobrazowego złotego ołtarza jest wstrętem dla nie-kapłanów. (TP 1930, s. 11)

„i założą” — założenie drążków do pierścieni przez kapłanów wyobraża jak pozaobrazowe kapłaństwo zaleca N.T. i St.T. pozaobrazowym lewitom jako środki przez które mogą służyć Kościołowi w jego ofiarniczym stanie. (TP 1930, s. 11)

„drążki jego” — wyobrażają St.T. i N.T. (TP 1930, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 4:12

Epifania i Bazylea:

„naczynia usługi ... obwinąwszy opną hiacyntową, przykryją je” — Wierne przedstawienia doktryn, strofowań, naprawy i ćwiczenia w sprawiedliwości odnośnie pozafiguralnego złotego ołtarza są uznawane przez Boga i kapłaństwo za wierne. (TP 1930, s. 11) cztery gatunki naczyń połączonych z czterema sprzętami Przybytku odpowiadają czterem różnym naukom biblijnym wspomnianym w 2Tym3:16. (TP 1955, s. 3) 1/ ku nauce -- czyli doktrynie. (TP 1955, s. 3) 2/ ku strofowaniu -- odpieraniu błędu. (TP 1955, s. 3) 3/ ku naprawie -- tj. brak poparcia i usuwanie złych wad i złych postępków. (TP 1955, s. 3) 4/ ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości -- tj. wpajanie właściwych zalet i postępków. (TP 1955, s. 3)

„którymi służą w świątnicy” — odnosi się do naczyń złotego ołtarza. (TP 1930, s. 11)

„Przykryją je przykryciem z skór borsukowych” — Wierne przedstawienia doktryn, strofowań, naprawy i ćwiczenia w sprawiedliwości odnośnie pozafiguralnego złotego ołtarza są uznawane przez nie-kapłanów za wstrętne, ponieważ nie są dopuszczeni do ich zrozumienia. (TP 1930, s. 11) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

4 Księga Mojżeszowa 4:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Zmiotą popiół” — Typ na pamiątki wierności Chrystusa.

„oponę szarłatową” — (fioletowy), Symbol królewskości.

Epifania i Bazylea:

„Do tego zmiotą” — wzięcie popiołu z ołtarza wyobraża myśl, że te czyny są przeszłością, oprócz lekcji jakie z nich wypływają, mają być pozostawione na boku, a nowe czyny w ofiarniczej służbie mają zająć ich miejsce, tj, że była ofiarnicza służba, która odnosiła się do siania. Taka służba nie była więcej wykonywana, egzystuje tylko w pamięci przeszłych rzeczywistych służbach, a na jej miejsce weszła służba żęcia i inne, (jak zbieranie do gumna itp.). (TP 1930, s. 11)

„popiół” — wyobraża przeszłe ofiarnicze służby klasy Chrystusowej jako pamiątki, historie. (TP 1930, s. 11)

„z ołtarza” — chodzi o ołtarz miedziany. Ten ołtarz wyobraża ofiarnicze człowieczeństwo klasy Chrystusowej. (TP 1930, s. 11)

„a na nim rozpostrzą oponę szarłatową” — (fioletową), Kolor szkarłatny składa się z dwóch kolorów: czerwonego (przedstawia dzieło pojednania) i niebieskiego (przedstawia wierność). Kolor szkarłatny wyobraża myśl, że ofiarujące kapłaństwo jest prospektywnym królewskim kapłaństwem. Bóg i kapłaństwo uznają ich służbę łącznie z ołtarzem i jego naczyniami z tego punktu widzenia. (TP 1930, s. 11)

Źródła: TP 28'71; 30'11;

4 Księga Mojżeszowa 4:14

Epifania i Bazylea:

„wszystkie naczynia jego” — cztery gatunki naczyń połączonych z czterema sprzętami Przybytku odpowiadają czterem różnym naukom biblijnym wspomnianym w 2Tym3:16. (TP 1955, s. 3) 1/ ku nauce -- czyli doktrynie. (TP 1955, s. 3) 2/ ku strofowaniu -- odpieraniu błędu. (TP 1955, s. 3) 3/ ku naprawie -- tj. brak poparcia i usuwanie złych wad i złych postępków. (TP 1955, s. 3) 4/ ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości -- tj. wpajanie właściwych zalet i postępków. (TP 1955, s. 3)

„łopaty” — łopaty do ognia i popiołu wyobrażają nauki (doktryny), które dopomagają w ofierze człowieczeństwa klasy Chrystusowej. (TP 1930, s. 11)

„widły” — haki do noszenia mięsa do ołtarza i na ołtarz wyobrażają naprawy jakich udziela Słowo Boże do błędów i słabości ciała. (TP 1930, s. 11)

„rozpostrzą na nim przykrycie ze skór borsukowych” — ofiarnicza służba kapłanów łącznie z przynależnymi naukami jest uznawana jako wstrętna przez nie-kapłanów. (TP 1930, s. 11) przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„i założą” — założenie drążków do pierścieni przez kapłanów wyobraża jak pozaobrazowe kapłaństwo zaleca N.T. i St.T. pozaobrazowym lewitom jako środki przez które mogą służyć klasie Chrystusowej w ofiarowaniu ich człowieczeństwa.. (TP 1930, s. 11)

„drążki jego” — wyobrażają St.T. i N.T. (TP 1930, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 4:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby nie pomarli” — Ponieważ te wszystkie rzeczy reprezentują coś większego i ważniejszego, co ma być później.

Epifania i Bazylea:

„przykryje” — przykrycie symbolizuje fakt, że Kaatyci W.Ew. służą w związku z meblami i naczyniami pozafiguralnego Przybytku bez jasnego widzenia - rozumienia -ich, jednakże mają pewne ogólne poglądy o nich, które są pomocne dla pozafiguralnych Kapłanów i dla ludu. (TP 1928, s. 71)

„ale nie będą dotykali świątnicy, aby nie pomarli” — to zdaje się wyobrażać fakt, że pozaobrazowi lewici nie powinni czynić tego, co pozaobrazowi kapłani czynią w pozafigurze -- nie powinni ofiarować się z nimi; ponieważ jakikolwiek zamiar do czynienia tego, doprowadził by ich do skalania i splugawienia pozaobrazów; i gdyby jakikolwiek lewita to czynił, utracił by swój stan jako lewita -- umarł by pozaobrazowo jako taki. (TP 1930)

4 Księga Mojżeszowa 4:16

Epifania i Bazylea:

„Staranie się” — mamy przedstawionych siedem wykonawczych i nauczających funkcji naszego Pastora. (TP 1947, s. 59)

„Eleazara” — Eleazar przedstawia: 1/ w żniwie wieku Żydowskiego - Dwunastu Apostołów. (TP 1947, s. 59) 2/ w żniwie W.Ew. - br. Russella. (TP 1947, s. 59)

„o oliwie do świecenia” — Ta oliwa przedstawia ducha wyrozumienia. A rzecz którą mamy zrozumieć jest Prawda. (TP 1947, s. 59)

„o kadzeniu wonnym” — przedstawia aktualnie doskonałe i wyborne ludzkie władze Jezusa i poczytalnie doskonałe i wyborne ludzkie władze Kościoła, składane w ofierze podczas W.Ew. (TP 1947, s. 59)

„o ofierze śniednej ustawicznej” — (wg lepszego tłumaczenia: o ofierze jadalnej). Ofiara śniedna, czyli jadalna, przedstawia ten zarys naszych ofiar, który pokazuje czym te nasze ofiary są zajęte - a zajęte są przedstawieniem Prawdy przez wykłady..., przez głoszenie i nauczanie Prawdy..., przez pożyczanie literatury Prawdy drugim, przez wykonywanie pracy strzeleckiej i ochotniczej itd. (TP 1947, s. 59)

„o olejku pomazywania” — przedstawia Ducha Św. z punktu uzdalniania nas do służby Klasie Chrystusowej. Składniki tego pozafiguralnego olejku, jako kwalifikaty do służby, są w streszczeniu określone u Iz.11,2. Zawartość tego określenia może być podana jak następuje: zalety mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, każda wyrobiona indywidualnie, każda wyrobiona w równowadze z drugimi i w tej równowadze one wszystkie kontrolują nasze inne zalety (2Piotr.1,5-8), a tym sposobem uzdalniają nas do służby jako całego Chrystusa (Głowy i Ciała). (TP 1947, s. 59)

„doglądanie przybytku” — Przybytek składający się ze świątnicy i świątnicy najświętszej przedstawia Kościół wojujący i triumfujący, jako nowe stworzenie, a jego dziedziniec przedstawia człowieczeństwo nowych stworzeń i domowników wiary. (TP 1947, s. 59)

„i wszystkiego co w nim jest” — czyli święte sprzęty: dwa ołtarze, umywalnia, świecznik, stół i arka. (TP 1947, s. 59) 1/ miedziany ołtarz - przedstawia człowieczeństwo Chrystusa w Jego dziele pocieszania, zachęcania, wzmacniania, poprawiania i wstrzymywania wg wymagań każdego wypadku i człowieczeństwo pomazanych braci, wg tego jak ono mogło być ofiarowane. (TP 1947, s. 59) 2/ złoty ołtarz - przedstawia nowe stworzenia pod względem ich zdolności pocieszania, wzmacniania, zachęcania, naprawiania i ostrzegania przy poświęceniu i cierpieniu nowych stworzeń. (TP 1947, s. 59) 3/ umywalnia - przedstawia Biblię jako natchnione Słowo Boże. Jej podstawa i trzon przedstawiają St.T., jako fundament N.T., a jej miednica - N.T., jako nadbudowę St.T. (TP 1947, s. 59) Woda w miednicy przedstawia Prawdy biblijne które oczyszczają. (TP 1947, s. 59) 4/ świecznik - przedstawia nowe stworzenia oświecające jeden drugiego. (TP 1947, s. 59) 5/ stół chlebów pokładnych - przedstawia nowe stworzenia zdolne do wzmacniania jeden drugiego chlebem żywota, pod względem każdego dobrego słowa i dzieła, tj w łaskach Ducha i w usłudze. (TP 1947, s. 59) 6/ skrzynia arki - przedstawia klasę Chrystusową poza zasłoną. Ubłagalnia, cheruby i światło szekinah przedstawia cztery główne przymioty Boże. Samo światło szekinah przedstawia Boga w Jego osobie. (TP 1947, s. 59)

„i świątnicy z naczyniami jej” — naczynia przybytku to: (TP 1947, s. 59) 1/ kadzielnice - wyobrażają teksty biblijne. (TP 1947, s. 59) 2/ kubki - doktryny. (TP 1947, s. 59) 3/ czasze - nauki zbijające. (TP 1947, s. 59) 4/ misy - nauki naprawiające (TP 1947, s. 59) 5/ łyżki - nauki etyczne. (TP 1947, s. 59)

4 Księga Mojżeszowa 4:17

Epifania i Bazylea:

„Potem rzekł Pan” — wiersze 17-20 zawierają w sobie napomnienie Jehowy. (TP 1930, s. 12)

„do Mojżesza” — do Jezusa jako Boskiego Wykonawcy. (TP 1930, s. 12) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„i Aarona” — i do Klasy Chrystusowej jako Kapłaństwa. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:18

Epifania i Bazylea:

„Nie zatracajcie pokolenia domów Kaatowych” — Gdyby niewłaściwie i niewiernie służyli Prawdą Kościołowi w różnych usługach, pozaobrazowy Mojżesz i Aaron odcięli by pozaobrazowych Kaatytów i nie dozwolili by im , aby ci mogli służyć pozaobrazowym Kapłanom i Izraelitom. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:19

Epifania i Bazylea:

„aby żyli, a nie pomarli” — wykonując pomocną służbę dla pozaobrazowych Kapłanów. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeczy święte” — Figurują rzeczy należące do nowego stworzenia, spłodzonych z Ducha Św.

Epifania i Bazylea:

„Ale niech nie wchodzą patrzeć gdy będą uwijane rzeczy święte” — nie powinni przekraczać granicy w służbie dla nich ustalonej. Nie powinni spekulować o rzeczach odnoszących się do miejsca świętego, ponieważ wynikiem tego byłoby fałszywe przedstawienie duchowych rzeczy. (TP 1930, s. 12)

„aby nie pomarli” — jako pozaobrazowi Kaatyci. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:21

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937)

Źródła: TP 33'77;

4 Księga Mojżeszowa 4:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Synów Gersonowych” — Znaczy "który uszedł", albo "Wybawiony. Typ na wybawionych podczas 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„by ich snać nie potracił” — niebezpieczeństwo utraty Kapłaństwa, a nawet życia, pokazane jest w tych słowach. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:23

Epifania i Bazylea:

zobacz w.3

4 Księga Mojżeszowa 4:24

Epifania i Bazylea:

„lecz kapłani” — w pozafigurze dotyczy tych kapłanów, których Pan nie używał jako specjalne narzędzia (Aaron). (TP 1930)

„Aaron” — przedstawia specjalne narzędzia Pańskie W.Ew. (TP 1930)

„by ich snać nie potracił” — niebezpieczeństwo utraty Kapłaństwa, a nawet życia, pokazane jest w tych słowach. (TP 1930, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 4:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasłonę” — Reprezentuje śmierć ludzkiej woli.

Epifania i Bazylea:

„opony przybytku” — (płócienne zasłony); symbolizuje Nowe Stworzenia. (TP 1928, s. 45)

„namiot” — (zasłona z sierści kozła); symbolizuje człowieczeństwo Nowych Stworzeń. (TP 1928, s. 45)

„i zasłona u drzwi” — symbolizuje śmierć ludzkiej woli. (TP 1928, s. 45)

4 Księga Mojżeszowa 4:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Do sieni” — Reprezentuje stan usprawiedliwienia.

„bramy u sieni” — "Jam jest droga". "Jam jest drzwiami". Jest tylko jedna droga prowadząca do Boga.

„przy ołtarzu” — Ołtarz miedziany typ na ofiarę okupu.

Epifania i Bazylea:

„opony do sieni” — symbolizują sprawiedliwość Chrystusową. (TP 1928, s. 45)

„zasłonę drzwi” — wyobraża naszego Pana Jezusa. (TP 1928, s. 45)

„i sznury jej” — zdają się wyobrażać nauki, odnoszące się do Pana Jezusa jako Zbawcy i do Jego sprawiedliwości. (TP 1928, s. 45)

4 Księga Mojżeszowa 4:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Syny także Merarego” — "Gorzkość". Typ na W.G. zbawione jako przez ogień, przez przykre i gorzkie doświadczenia.

4 Księga Mojżeszowa 4:30

Epifania i Bazylea:

zobacz w.3