4 Księga Mojżeszowa 12

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (15 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 12 — Biblia Gdańska

1 Tedy mówiła Maryja i Aaron przeciw Mojżeszowi dla żony Murzyńskiej, którą pojął; bo żonę murzynkę był pojął;

2 I mówili: Izali tylko przez Mojżesza mówił Pan? azaż też nie mówił przez nas? a to usłyszał Pan.

3 A Mojżesz był mąż najpokorniejszy ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi.

4 A natychmiast rzekł Pan do Mojżesza, i do Aarona, i do Maryi: Wynijdźcie was troje przed namiot zgromadzenia; i wyszli samo troje.

5 Zatem zstąpił Pan w słupie obłokowym, i stanął we drzwiach namiotu, i zawołał Aarona i Maryi, i przyszli oboje.

6 I rzekł do nich: Słuchajcie teraz słów moich: Jeźli między wami będzie prorok, Ja Pan w widzeniu ukażę mu się we śnie będę mówił z nim;

7 Ale nie taki jest sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest.

8 Usty do ust mawiam z nim: nie w widzeniu, ani w zagadaniu, ani w podobieństwach Pana widywa; czemużeście się nie bali, mówić przeciw słudze memu Mojżeszowi?

9 A tak zapalił się gniewem przeciwko nim Pan, i odszedł.

10 Obłok także odstąpił od namiotu, a oto, Maryja otrędowaciała, zbielawszy jako śnieg; a wejrzawszy Aaron na Maryję, ujrzał trędowatą.

11 Potem rzekł Aaron do Mojżesza: Proszę panie mój, nie kładź teraz na nas grzechu tego, żeśmy głupio uczynili, a żeśmy zgrzeszyli.

12 Niech proszę nie będzie jako martwy płód, który gdy wychodzi z żywota matki swej, połowa ciała jego zepsowana bywa.

13 Tedy zawołał Mojżesz do Pana mówiąc: Boże, proszę uzdrów ją teraz.

14 I odpowiedział Pan Mojżeszowi: Gdyby ojciec jej plunął na twarz jej, azażby nie miała się wstydać przez siedem dni? niech będzie wyłączona przez siedem dni z obozu, a potem przyjęta będzie.

15 I wyłączona była Maryja z obozu przez siedem dni; a lud się nie ruszył, aż była Maryja przyjęta.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówiła Maria” — Figuruje tych co nie uznają Chrystusa za Wodza duchowego Izraela i co nie uważają za właściwe uznawać tych, których Pan używa za Swoje narzędzia mówcze i za sługi.

„I Aaron” — Wyobraża w tym miejscu tych co się wtrącają w sprawy innych.

„Dla żony Murzynki” — Niewiasta z Etiopii. Pan Bóg mógłby przeszkodzić temu małżeństwu, jeżeli uważałby za właściwe i pożyteczne. Prawdopodobnie Pan Bóg przewidział, że z tego powodu Żydzi nie wybiorą dzieci Mojżesza za jego następców, a w takim razie byliby zmuszeni udać się do Boga, aby był ich wodzem.

„Bo żonę Murzynkę” — Imię żony Mojżesza było Zefora i oznacza oblubienicę Chrystusową. Piękność córki Królewskiej nie może być widziana naturalnym okiem.

Epifania i Bazylea:

„I mówiła” — pycha wpłynęła na sporą liczbę nowych stworzeń, których prawdziwe lub urojone talenty, stanowiska, posiadłości, wpływy itd. doprowadziły ich do wysokiego myślenia o sobie i do poniżania swych braci z M.St., których uważali za niższych od siebie w talentach, stanowisku, wpływie itp. szczególnie tych, którzy byli pod tymi względami upośledzeni, na podobieństwo figuralnej Zefory. (TP 1950, s. 19)

„Maria” — znaczy bunt ludu i przedstawia W.G., które buntuje się przeciwko zarządzeniom i naukom Bożym. #. Przedstawia niektórych członków W.G., a zwłaszcza zdolniejszych i wybitniejszych, którzy znaleźli wiele wad w tych których Pan wybrał na członków swej Oblubienicy i w lekki sposób ubiegali się o równość z naszym Panem, jako Boskie narzędzia mówcze. (TP 1950, s. 19)

„Aaron” — [oświecony], przestawia M.St. posiadające Prawdę.#. W tym rozdziale wyobraża niektórych członków M.St., szczególnie zdolniejszych i wybitniejszych którzy znaleźli wiele wad w tych których Pan wybrał na członków swej Oblubienicy i w lekki sposób ubiegali się o równość z naszym Panem, jako Boskie narzędzia mówcze. (TP 1950, s. 19)

„przeciw Mojżeszowi” — Mojżesz znaczy wydobyty z wody i przedstawia: (TP 1950, s. 19) 1/ Naszego Pana; (TP 1950, s. 19) 2/ Kościół, wybrany z pośród ludzi. (TP 1950, s. 19) .#. W tym rozdziale przedstawia Naszego Pana jako Oblubieńca Kościoła, narzędzie mówcze i wykonawcę Boga. (TP 1950, s. 19)

„dla żony Murzyńskiej” — Zefory (znaczy - mały ptaszek), jest zwana w Biblii angielskiej Etiopką; (TP 1950, s. 19) pochodziła z pokolenia Chusytów. Chusyci dzielili się na dwie grupy: na murzynów zamieszkujących Afrykę, i na tych którzy byli koloru brunatno-białego, zamieszkujących półwysep Synaj (2 Kron.21,16). Zdaje się iż ona należała do tej drugiej grupy Chusytów. (TP 1950, s. 19) .#. Zefora w tym rozdziale przedstawia M.St., a zwłaszcza jego mniej zdolnych i mniej wybitnych członków (TP 1950, s. 19)

4 Księga Mojżeszowa 12:2

Epifania i Bazylea:

„I mówili...” — To znaczy, że oni przywłaszczali sobie równość z naszym Panem jako narzędzie Boga, gdy On wykonywał swoje wyrazicielstwo przez członków gwiezdnych siedmiu Kościołów przez cały W.Ew. #. Myślimy, ,że figura wypełnia się przez czyny i postawę, a nie przez słowne wyrażenia.#. Czynione to było nie bezpośrednio, ale pośrednio; nie z zamiarem roszczenia sobie osobistej równości z naszym Panem. (TP 1950, s. 20,21)

„przez Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„a to usłyszał Pan” — tak w figurze jak i pozafigurze Bóg dal ich pretensjom naganną uwagę. (TP 1950, s. 20,21)

4 Księga Mojżeszowa 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Mojżesz był najpokorniejszy” — Odpowiedni typ na cichego i pokornego Nazarejczyka i członków Jego ciała.

Epifania i Bazylea:

„A Mojżesz” — nasz Pan. (TP 1950, s. 21) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„był mąż najpokorniejszy ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi” — jest najpokorniejszą istotą względem Boga w całym wszechświecie. (Uwaga piszącego: Z opisu wynika, że chodzi nie o pokorę , a o cichość). (TP 1950, s. 21) był najcichszym. (TP 1990, s. 43)

4 Księga Mojżeszowa 12:4

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„przed namiot zgromadzenia” — publicznie; przed Kościół, w celu omówienia całej sprawy. Takie wydarzenia odbywały się podczas wszystkich przesiewań. Musimy mieć na uwadze, że zarysy i sprawcy takich przesiewań stoją odrębnie od zarysów i sprawców przesiewań wtórej śmierci. Pięć przesiewań w czasie żęcia były głównie z przyczyny tych ostatnich, chociaż były z nimi połączone tu i ówdzie zarysy pozafiguralnej Marii i Aarona. (TP 1950, s. 21,22)

4 Księga Mojżeszowa 12:5

Epifania i Bazylea:

„Zstąpił Pan w słupie obłokowym” — Bóg dał stosowną Prawdę na czasie. (TP 1950, s. 22,23) To wyjaśnienie Prawdy wśród sporów jest symbolicznie ukazane poza innymi miejscami, przez chwałę Pańską (Jego Mądrość, Sprawiedliwość, Miłość i Moc, tak jak one są objawione w Prawdzie -- to Jego Pozafiguralna Chwała) nagle jaśniejącą nad Namiotem Zgromadzenia. (TP 1961, s. 106) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„i stanął we drzwiach namiotu” — wyobraża jak Bóg przez Chrystusa zwrócił uwagę Kościołowi na postępowanie pozafiguralnej Marii i Aarona. (TP 1950, s. 22,23)

„I zawołał Aarona i Marii” — Bóg wzywa pozafiguralną Marię i Aarona, aby stanęli osobno od pozaf. Mojżesza. Gdy On przemawia przez Swoje usta, oko i rękę to tak zarządza okolicznościami przesiewawczymi, by ich postawić na stanowisku głównych osób zaprzeczających Prawdzie, tak by bracia mogli widzieć, że oni stanowią ruch odłączony i odrębny. (TP 1950, s. 22,23)

„I przyszli oboje” — Przedstawione jest tu ich oddzielone i odrębne stanowisko, od stanowiska Mojżesza. (TP 1950, s. 22,23)

4 Księga Mojżeszowa 12:6

Epifania i Bazylea:

„Słuchajcie teraz słów moich” — Bóg mówi, ażeby przywileje i ograniczenia, oraz różnicę jaka zachodziła pomiędzy zwykłymi prorokami a Mojżeszem, Aaron i Maria pilnie zauważyli. (TP 1950, s. 41)

„w widzeniu” — Widzenie jest zewnętrznym zjawiskiem, ukazującym się na jawie przed oczyma proroka. Księga Objawienia jest najlepszym przykładem widzeń. (TP 1950, s. 41) Widzenia przedstawiają rzeczy płytsze i mniej ważne. (TP 1950, s. 41) Tymi rzeczami są figury, przypowieści, zakryte proroctwa, obrazy, reprezentacje i zawiłe wypowiedzi. (TP 1950, s. 41)

„ukażę mu się” — Bóg obiecuje generalnym starszym W.Ew., którzy nie są członkami gwiazd, jak i niektórym miejscowym starszym, że im da zrozumieć niektóre (lecz nie wszystkie) figury, przypowieści, zakryte proroctwa, obrazy, reprezentacje i zawiłe wypowiedzi. (TP 1950, s. 41)

„we śnie” — sen jest umysłowym działaniem, podczas którego prorok widział rzeczy oczyma umysłowymi gdy spał. (TP 1950, s. 41) Sny przedstawiają rzeczy głębsze i ważniejsze. (TP 1950, s. 41) Tymi rzeczami są figury, przypowieści, zakryte proroctwa, obrazy, reprezentacje i zawiłe wypowiedzi. (TP 1950, s. 41)

„będę mówił z nim” — Bóg obiecuje generalnym starszym W.Ew., którzy nie są członkami gwiazd, jak i niektórym miejscowym starszym, że im da zrozumieć niektóre (lecz nie wszystkie) figury, przypowieści, zakryte proroctwa, obrazy, reprezentacje i zawiłe wypowiedzi. (TP 1950, s. 41)

4 Księga Mojżeszowa 12:7

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — przedstawia Jezusa jako Boskie Narzędzie Mówcze, Wykonawcę i Wodza Duchowego Izraela działającego w członkach gwiezdnych. (TP 1950, s. 44)

„który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest” — Pan niezawodnie jest załączony w tym wyrażeniu, lecz myśl zawarta tutaj mówi, że członkowie gwiazd są również wierni, gdy działają urzędowo. Mówiąc o wierności członków gwiezdnych, nie mamy rozumieć, że ich wierność była bez skazy, jak wierność naszego Pana; lecz, że byli dostatecznie wierni by zwyciężyć. (TP 1950, s. 44)

4 Księga Mojżeszowa 12:8

Epifania i Bazylea:

„Usty do ust mawiam z nim” — Znaczy to, że Jezus przez członków gwiazd, jako przez swoje usta przemawia do Boga; Bóg zaś przemawia w Biblii, będącej Jego ustami; oraz, że Bóg przemawia przez Biblię do Jezusa w członkach gwiazd, stanowiących usta Jezusowe. To znaczy, że Jezus pobudził ich (członków gwiazd) do pytań, odnoszących się do Prawd na czasie i że oni badali Pismo Św. w celu odnalezienia odpowiedzi na te pytania. Takie badanie jest rozmawianiem, w postaci zapytań, z Bogiem - z Jego ustami, którymi jest Biblia: Stary i Nowy Testament. (TP 1951, s. 29,34,35) usta odnoszą się 1/ do Biblii jako do ust. Boga; (TP 1950, s. 44) 2/ do Jezusa. (Do 1917 r. ustami Jezusa był Kościół, a po 1917 r. W.G. Lecz dla ogólnego Kościoła ustami Jezusa byli wyłącznie członkowie gwiezdni.). (TP 1950, s. 44) szczególności przy końcu Wieku... objawiał naszemu Panu działającemu w członkach gwiezdnych prawdy na czasie w sposób zrozumiały i rozsądny, a nie w sposób, który wprowadziłby zamieszanie w ich umysłach lub zrozumieniu, tj. nie w niezrozumiały sposób. (TP 2003, s. 42) Ustami Boga z innego punktu widzenia jest Chrystus - jako Logos, jako usta Boże, (jak mowa o tym w Jana 1:1 oraz Iz. 61:1, 2). (TP 2003, s. 42)

„nie w widzeniu, ani w zagadaniu” — To znaczy, że Bóg objawi naszemu Panu działającemu przez członków gwiazd, prawdy na czasie w sposób zrozumiały i rozumny, a nie w sposoby, które nadwerężyłyby ich rozum i wyrozumienie, tj. nie w sposób zawiły. To znaczy, że oni wyrozumieli Prawdę przez osobiste badanie Biblii, czego drudzy nie mogli uczynić. (TP 1951, s. 29,34,35)

„ani w podobieństwach Pana widywa” — (popr. tłum "a na podobieństwo Jehowy z uwagą będzie patrzał"), przez pozafiguralne podobieństwo Jehowy mamy rozumieć Jego charakter, jak charakter Chrystusa jest zwany podobieństwem Chrystusa (Rz.8,29; 2Kor.3,18; 4,4; Kol.3,10). Przez bezpośrednie badanie Biblii, która zawiera doktryny, które objawiają, że Boski charakter jest doskonały w mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości i te doktryny stają się dla nich jasne gdy są na czasie. (TP 1951, s. 29,34,35)

„czemu żeście się nie bali, mówić przeciwko słudze memu” — to pytanie przyszło pod uwagę pozafiguralnych Aarona i Marii przez różne strofowania, napominania i przeciwieństwa wnoszone przez wiernych braci: Dlaczego nie mieli więcej poważania dla naszego Pana przemawiającego przez członków gwiazd, lecz sprzeciwiali się Jemu gdy On przez nich przemawiał, a przez ten czyn rościli sobie pretensje do równości z Nim jako ustni wyraziciele Boga? To pytanie daje do zrozumienia, że mało mieli poważania dla Pana Jezusa w Jego przemawianiu przez członków gwiazd. (TP 1951, s. 29,34,35)

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 12:9

Epifania i Bazylea:

„A tak zapalił się gniewem przeciwko nim Pan” — pozafigury Aarona i Marii wpadli w niełaskę Jehowy. (TP 1951)

„i odszedł” — przedstawia myśl, że Bóg skończył działanie z tą fazą rzeczy dotąd omawianych. (TP 1951) TP (TP 1951)

4 Księga Mojżeszowa 12:10

Epifania i Bazylea:

„Obłok także odstąpił od namiotu” — znaczy w pozafigurze, że wszelka stosowna Prawda na ten temat została dana, i więcej nie można się spodziewać. (TP 1951, s. 35,36) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„a oto Maria otrędowaciała, zbielawszy jako śnieg” — Hebrajski tekst daje do zrozumienia, że tylko widoczne części jej ciała stały się trędowate . Fakt, że ona przedstawia W.G. dowodzi, że trąd nie pokrył jej całego ciała, co byłoby figurą na skażenie Adamowe. Tam, gdzie w figurze trąd dotykał tylko części ciała odnosi się do nieczystości W.G. (TP 1951, s. 35,36) Jej otrędowacenie reprezentuje jak tacy członkowie W.G. są nieczystymi w doktrynie i postępowaniu życiowym. (TP 1938, s. 25)

„A wejrzawszy Aaron na Maryją, ujrzał trędowatą” — To daje do zrozumienia, że nie zważał na nią i że jego umysł był zajęty jego własnym udziałem w szemraniu i faktycznym roszczeniem pretensji do równości z Mojżeszem jako mówczym wyrazicielem Boga. (TP 1951, s. 35,36) W pozafigurze druga, trzecia i czwarta część w.10 miała swe wypełnienie w Żniwie Żydowskim, jak to pokazują sprawy Aleksandra, Hymeneusa, Filetusa i Dyjotrefesa, albowiem apostołowie przez objawienie oznajmili braciom, że tych czterech, a może i inni, byli dotknięci nieczystością W.G. (1Tym.1,19,20; 2Tym.2,16-18; 3Jan.9,10). (TP 1951, s. 35,36) Podczas okresu między Żniwem Żydowskim a Epifanią tylko Bóg i Jezus widzieli kto był pokalany nieczystością W.G. (TP 1951, s. 35,36) Podczas Epifanii Pan dał nam wyrozumienie nieomylnych oznak pozafiguralnego trądu: buntowanie się nowych stworzeń przeciwko naukom i zarządzeniom Pańskim i upór w takim postępowaniu. A więc kapłan nie potrzebuje nic więcej aby poznać i wykazać członka W.G. (TP 1951, s. 35,36) To, że spojrzał - przedstawia jak więcej wybitni Kapłani, którzy nie byli członkami gwiazd, a którzy sprzeciwiali się Panu, tak w prawdzie Epifanii jak i poza nią, zwrócili swoją specjalną uwagę na nieczyste W.G. Ci co są w Prawdzie Epifanii czynią to z wyrozumieniem, a ci poza Prawdą Epifanii bez właściwego zrozumienia rzeczywistego stanu rzeczy aż przyjdą do znajomości Prawdy Epifanii. (TP 1951, s. 35,36)

4 Księga Mojżeszowa 12:11

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„żeśmy głupio uczynili, a żeśmy zgrzeszyli” — w pozafigurze więcej sumienni i mniej grzeszący nauczyciele M.St., którzy nie byli członkami gwiazd, poznali ze złych charakterystyk nieczystych wodzów utratników koron, że wodzowie z obu klas zgrzeszyli i popełnili głupstwo. (TP 1952, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 12:12

Epifania i Bazylea:

„Niech proszę nie będzie jako martwy płód, który gdy wychodzi z żywota matki swej, połowa ciała jego zepsowana bywa” — Pozafiguralny Aaron gorąco modlił się do Pana aby pozafiguralna Maria była uchroniona od wtórej śmierci i była uleczoną z pozafiguralnego trądu tj. nieczystości W.G. Modlitwa Aarona nasuwa na myśl, że ci co idą na wtórą śmierć są wyrzuceni z żywota Przymierza Sary jako umarli, w czym nowe stworzenie podpada takiemu rozkładowi, że na zawsze jest zepsute; albowiem martwy płód, na pół zepsuty, jest martwy na pewien czas przed porodem. Wyrzucenie takich z żywota Przymierza Sary odbywa się zazwyczaj podczas przesiewań wtórej śmierci; a że Maria w tym miejscu przedstawia klasę, wyrzucenie martwego płodu, przedstawiającego tych co idą na wtórą śmieć, jest przedstawione jako rzecz o którą powinniśmy się modlić, aby taki los nie spotkał pozafiguralnej Marii. (TP 1952, s. 21)

4 Księga Mojżeszowa 12:13

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Boże proszę uzdrów ją teraz” — Ta modlitwa przedstawia wstawienie się naszego Pana ze Swymi członkami gwiazd do Boga za pozafiguralną Marię. (TP 1952, s. 21,22) Sama modlitwa daje do zrozumienia, że Jezus w danych członkach gwiazd prosi Boga o przebaczenie grzechów W.G. przed ich uzdrowieniem; to także daje do zrozumienia, że pozafiguralna Maria będzie prosiła o przebaczenie. (TP 1952, s. 21,22)

4 Księga Mojżeszowa 12:14

Epifania i Bazylea:

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Gdyby ojciec jej plunął na twarz jej, azażby nie miała się wstydać przez siedem dni?” — Lud Boży był Jego mówczym narzędziem - Jego USTAMI. Ślina UST Bożych - to Słowo Boże, czyli Prawdy na czasie. Czasami muszą użyć Słowa Bożego dla okazania obrzydliwości Bożej i dla strofowania czynicieli zła. Gdy oni to czynią Bóg symbolicznie pluje w twarz czynicieli zła. Rewolucjonizmy W.G. towarzyszące większym lub mniejszym złym przymiotom pobudzały Boga do obrzydzenia. To było powodem, że Bóg przez Swe Kapłaństwo, pluje takim w twarz, strofując ich wielkie zło w nauce i zarządzeniu. (TP 1952, s. 23,24) To pozafiguralne plucie było czynione dwoma sposobami ustnie, przez wykłady, badania i rozmowy; i drukiem w "Teraźniejszej Prawdzie" i innych Kapłańskich dziełach jak np.: "Światłość po Ciemności", "Przegląd Przesiewań Żniwa", "Błędy Siódmego Tomu" itd. (TP 1952, s. 23,24) Praca ta odbywała się od 25.11.1917 roku. (TP 1952, s. 23,24) Pozafiguralny wstyd ma być znoszony przez pozafiguralne 7 dni -- wydalenie z pośród czystego ludu Bożego i wykluczenie z niego aż by upłynął dostateczny okres czasu na oczyszczenie pozafiguralnej Marii. (TP 1952, s. 23,24)

„niech będzie wyłączona przez siedem dni z obozu” — wydalenie jej za obóz reprezentuje utratę społeczności, jakiej doznaje nieczyste W.G. (TP 1938, s. 25)

„a potem przyjęta będzie” — Gdy upłynie dostateczny okres czasu na jej oczyszczenie (mój dopisek: i zostanie oczyszczona) otrzyma przebaczenie i przywrócona zostanie do społeczności czystego ludu Bożego. (TP 1952, s. 23,24)

4 Księga Mojżeszowa 12:15

Epifania i Bazylea:

„I wyłączona była Maria z obozu” — odpowiada wyprowadzeniu Kozła Azazela na puszczę. (TP 1950, s. 19) wydalenie jej za obóz reprezentuje utratę społeczności, jakiej doznaje nieczyste W.G. (TP 1938, s. 25) Są tutaj pokazane te same doświadczenia, które pokazuje figura Kozła Azazela (3Moj.16:20-22). Nie ma różnicy w tych doświadczeniach istnieje różnica w skutkach, tj. figura Kozła pokazuje zniszczenie ciała, a figura Marii oczyszczenie Nowego Stworzenia, ciało jest pokazane w figurze Kozła, a Nowe Stworzenie przez Marię. (TP 1952, s. 24,25) Figura Marii nie określa całej klasy W.G., jak to czyni figura Kozła Azazela. Maria przedstawia nie całe W.G., lecz tylko tych wodzów pomiędzy nimi, którzy bez utraty życia, czynnie, a nie słownie, rościli sobie pretensje do równości z naszym Panem, gdy On przemawiał przez członków gwiazd, jako Boskich mówczych narzędzi. (TP 1952, s. 24,25)

„przez siedem dni” — wydalenie z pośród czystego ludu Bożego i wykluczenie z niego aż by upłynął dostateczny okres czasu na oczyszczenie pozafiguralnej Marii. (TP 1952, s. 24,25)

„a lud się nie ruszył, aż była Maria przyjęta” — To pokazuje, że czysty lud Pański w Epifanii nie będzie miał jeszcze jednego zbioru doświadczeń na wzrastanie w łasce, znajomości i służbie łącznie z inną formą pracy, jak tylko pracą ku Kozłowi Azazela, aż ta praca zostanie skończona, a W.G. znajdzie swe właściwe miejsce i pracę między ludem Bożym. To, że Maria połączyła się z ludem w podróżowaniu jest figurą na to, że W.G., zwłaszcza w swych wodzach będzie wykonywało czystą pracę po swym oczyszczeniu. (TP 1952, s. 24,25) Pozafiguralna Maria będzie miała udział w pozafiguralnej podróży, i, m.inn., będzie gromadziła wierzących z pomiędzy Żydów i pogan do Obozu epifanicznego jako ostatnia część podróży, tj. ostatni wzrost w łasce, znajomości i służbie W.Ew. (TP 1957, s. 6)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.