4 Księga Mojżeszowa 18

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (32 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 18 — Biblia Gdańska

1 Potem rzekł Pan do Aarona: Ty i synowie twoi, i dom ojca twego z tobą, poniesiecie nieprawość świątnicy. I ty i synowie twoi z tobą poniesiecie nieprawość kapłaństwa waszego.

2 Bracią także twoję, pokolenie Lewiego, ród ojca twego, przypuścisz do siebie, aby byli przy tobie, i posługowali tobie; a ty i synowie twoi z tobą służyć będziecie przed namiotem świadectwa.

3 Oni będą przestrzegali rozkazania twego, i pilnowali wszystkiego namiotu; wszakże do naczynia śwątnicy, i do ołtarza, przystępować nie będą, aby nie pomarli, i oni i wy.

4 I przyłączą się do ciebie, pilnie strzegąc namiotu zgromadzenia w każdej usłudze namiotu; a nikt obcy niechaj się nie mięsza między was.

5 Wy tedy pilnie strzeżcie świątnicy, i usługi ołtarzowej, by się napotem nie wzruszył gniew przeciwko synom Izraelskim.

6 Bom oto ja obrał bracią waszę Lewity, z pośród synów Izraelskich, wam za dar, oddane Panu, aby odprawowali usługę w namiocie zgromadzenia.

7 Ale ty i synowie twoi z tobą, przestrzegać będziecie kapłaństwa waszego przy każdej usłudze ołtarzowej, i za zasłoną służyć będziecie; urząd kapłaństwa waszego dałem wam darmo; gdyby kto obcy przystąpił, umrze.

8 Nadto mówił Pan do Aarona: Otom ja dał tobie pod straż ofiary moje podnoszone; wszystkie rzeczy poświęcone od synów Izraelskich tobiem je dał dla pomazania, i synom twoim prawem wiecznem.

9 To będzie twoje z rzeczy poświęconych, które nie bywają palone. Każda ofiara ich, bądź ofiara śniedna ich, bądź ofiara za grzech ich, albo ofiara za występek ich, cokolwiek mi oddawać będą to będzie rzeczą poświęconą tobie i synom twoim,

10 Na miejscu najświętszem jadać to będziesz; wszelki mężczyzna będzie jadł z tego; rzeczą poświęconą to będzie tobie.

11 To też twoje będzie, ofiara podnoszenia darów ich ze wszystkiemi ofiarami tam i sam obracania synów Izraelskich; tobiem je dał, i synom twoim, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; każdy czysty w domu twoim będzie je jadł.

12 Każdą co najprzedniejszą oliwę, i każde co najlepsze wino, i zboże, pierwiastki ich, które ofiarują Panu, tobiem je dał.

13 Pierwociny ze wszystkich rzeczy, które będą w ziemi ich, które przyniosą Panu, twoje będą; każdy czysty w domu twoim jadać je będzie.

14 Wszystko, cokolwiek jest poślubione w Izraelu, twoje będzie.

15 Cokolwiek otwiera żywot wszelkiego ciała, a bywa ofiarowane Panu, tak z ludzi jako z bydła, twoje będzie; ale pierworodne z ludzi okupisz, także pierworodne nieczystego bydła okupisz.

16 A okup jego, gdy mu miesiąc minie, dasz według szacunku twego pięć syklów srebra według sykla świątnicy; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel.

17 Ale pierworodnego od krowy, albo pierworodnego od owcy, albo pierworodnego od kozy, nie dasz na okup; bo poświęcone są; krew ich wylejesz na ołtarz, a tłustość ich zapalisz na ofiarę ognistą dla wdzięcznej wonności Panu.

18 Ale mięso ich twoje będzie; jako mostek podnoszenia, i jako łopatka prawa, twoje będą.

19 Wszystkie ofiary podnoszenia z rzeczy poświęconych, które przynosić będą synowie Izraelscy Panu, dałem tobie, i synom twym, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; ustawa to nienaruszona, i wieczna przed Panem, tobie i nasieniu twemu z tobą.

20 Potem mówił Pan do Aarona: W ziemi ich dziedzictwa mieć nie będziesz, i działu nie będziesz miał między nimi; Jam dział twój, i dziedzictwo twoje w pośród synów Izraelskich.

21 Synom zaś Lewiego otom dał wszystkę dziesięcinę w Izraelu dziedzicznie za służbę ich, którą wykonywają służąc około namiotu zgromadzenia.

22 A niechaj nie przystępują więcej synowie Izraelscy do namiotu zgromadzenia, aby nie ponieśli grzechu i nie pomarli;

23 Ale sami Lewitowie odprawować będą usługę około namiotu zgromadzenia, i sami poniosą nieprawość swoję. Ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, aby w pośród synów Izraelskich dziedzictwa nie mieli.

24 Albowiem dziesięciny synów Izraelskich które przynosić będą na ofiarę podnoszenia Panu, dałem Lewitom za dziedzictwo; przetoż rzekłem do nich: W pośród synów Izraelskich nie będą mieli dziedzictwa.

25 Potem rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:

26 Mów też do Lewitów, a powiedz im: Gdy weźmiecie od synów Izraelskich dziesięciny, którem ja wam dał od nich za dziedzictwo wasze, tedy ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu dziesiątą część dziesięcin.

27 A poczytana wam będzie ta ofiara wasza jako zboże z bojewiska, i jako obfitość wina z prasy.

28 Tak wy też ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu ze wszystkich dziesięcin waszych, które weźmiecie od synów Izraelskich, a oddacie z nich ofiarę podnoszenia Panu, Aaronowi kapłanowi:

29 Ze wszystkich dochodów waszych ofiarować będziecie wszelką ofiarę podnoszenia Panu; ze wszystkiego co najlepsze jest, ofiarujecie cząstkę poświęconą.

30 Powiesz im też: Gdy oddawać będziecie z tego, co najlepsze jest, tedy poczytano będzie Lewitom jako urodzaje z bojewiska; i jako urodzaj z prasy.

31 I będziecie to jeść na każdem miejscu, wy i czeladź wasza; albowiem to jest zapłata wasza za służbę waszę przy namiocie zgromadzenia;

32 I nie poniesiecie za to grzechu, gdy ofiarować będziecie co najlepszego jest z tego, i nie splugawicie rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, i nie pomrzecie.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 18:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł Pan do Aarona” — Typ na Chrystusa.

4 Księga Mojżeszowa 18:7

Epifania i Bazylea:

„gdyby kto obcy przystąpił, umrze” — Bóg mocno ustalił zasadę niewtrącania się w urzędowe funkcje wyższej klasy w związku ze służbą kapłańską i lewicką w Izraelu. Śmierć była karą, jaką Bóg wyznaczył na wtrącającego się w cudzy urząd. (TP 1967, s. 61)

4 Księga Mojżeszowa 18:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Każda ofiara” — Wszystkie ofiary jakie będą składane przez świat w ciągu 1000-lecia.

4 Księga Mojżeszowa 18:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Na miejscu najświętszym” — Doskonały stan duchowy.

„Jadać” — przyswajać sobie.

„Będziecie” — Aaron i jego synowie wyobrażają Królewskie Kapłaństwo.

4 Księga Mojżeszowa 18:20

Epifania i Bazylea:

„Potem mówił Pan do Aarona: W ziemi ich dziedzictwa mieć nie będziesz, i działu nie będziesz miał między nimi; Jam dział twój, i dziedzictwo twoje w pośród synów Izraelskich” — kapłani i Lewici nie mieli żadnego dziedzictwa w ziemi. To oczywiście obejmuje Gersonitów, jak również kapłanów, Kaatytów i Merarytów. (TP 1974, s. 54) Nieposiadanie w ziemi żadnego dziedzictwa przedstawia, iż pozafigury tych czterech klas potomków Lewiego nie będą posiadały dziedzictwa ziemskiego, ale dziedzictwo duchowe, tzn. niebiańskie charaktery, ciała, mieszkania itd. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 18:21

Epifania i Bazylea:

„Synom zaś Lewiego otom dał wszystkę dziesięcinę w Izraelu dziedzicznie za służbę ich, którą wykonywają służąc około namiotu zgromadzenia” — Żyd. 7:1—10 pokazuje, że danie komuś dziesięciny wskazuje na uznanie swego podporządkowania i uległości wobec tego, któremu się oddaje dziesięcinę. Zgodnie z tym werset ten dowodzi, że świat rodzaju ludzkiego będzie podporządkowany i poddany Starożytnym Godnym, Wielkiemu Gronu i M.G., czyli pozafig. Lewitom. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 18:23

Paruzja (C.T. Russell):

„w pośród synów Izraelskich dziedzictwa nie mieli” — To wyobraża, że niedoskonały stan teraźniejszego czasu jest udziałem poświęconego ludu Bożego.

Epifania i Bazylea:

„w pośród synów Izraelskich dziedzictwa nie mieli” — kapłani i Lewici nie mieli żadnego dziedzictwa w ziemi. To oczywiście obejmuje Gersonitów, jak również kapłanów, Kaatytów i Merarytów. (TP 1974, s. 54) Nieposiadanie w ziemi żadnego dziedzictwa przedstawia, iż pozafigury tych czterech klas potomków Lewiego nie będą posiadały dziedzictwa ziemskiego, ale dziedzictwo duchowe, tzn. niebiańskie charaktery, ciała, mieszkania itd. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 18:24

Epifania i Bazylea:

„Albowiem dziesięciny synów Izraelskich które przynosić będą na ofiarę podnoszenia Panu, dałem Lewitom za dziedzictwo” — Żyd. 7:1—10 pokazuje, że danie komuś dziesięciny wskazuje na uznanie swego podporządkowania i uległości wobec tego, któremu się oddaje dziesięcinę. Zgodnie z tym werset ten dowodzi, że świat rodzaju ludzkiego będzie podporządkowany i poddany Starożytnym Godnym, Wielkiemu Gronu i M.G., czyli pozafig. Lewitom. (TP 1974, s. 54)

„W pośród synów Izraelskich nie będą mieli dziedzictwa” — kapłani i Lewici nie mieli żadnego dziedzictwa w ziemi. To oczywiście obejmuje Gersonitów, jak również kapłanów, Kaatytów i Merarytów. (TP 1974, s. 54) Nieposiadanie w ziemi żadnego dziedzictwa przedstawia, iż pozafigury tych czterech klas potomków Lewiego nie będą posiadały dziedzictwa ziemskiego, ale dziedzictwo duchowe, tzn. niebiańskie charaktery, ciała, mieszkania itd. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 18:25

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 18:26

Epifania i Bazylea:

„Mów też do Lewitów, a powiedz im: Gdy weźmiecie od synów Izraelskich dziesięciny, którem ja wam dał od nich za dziedzictwo wasze, tedy ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu dziesiątą część dziesięcin” — Żyd. 7:1—10 pokazuje, że danie komuś dziesięciny wskazuje na uznanie swego podporządkowania i uległości wobec tego, któremu się oddaje dziesięcinę. Zgodnie z tym 4 Moj. 18:21,24 dowodzi, że świat rodzaju ludzkiego będzie podporządkowany i poddany Starożytnym Godnym, Wielkiemu Gronu i M. G., czyli pozafig. Lewitom; zaś ten wiersz dowodzi, że te trzy klasy pozafig. Lewitów z kolei będą prawdopodobnie podporządkowane i poddane Kapłanom, Małemu Stadku. (TP 1974, s. 54) Antytypowymi lewitami Wieku Ewangelii są jednostki nie poświęcone próbnie usprawiedliwione, to jest te, które wierzą w Jezusa jako Zbawiciela, ale całkowicie nie poświęciły tego co stanowi ich ludzkie wszystko, Bogu. Jednostki te dokonały jednak pewnej miary poświęcenia, poświęcenia się sprawiedliwości. Ci próbnie usprawiedliwieni lewici przynieśli swoją własną miarę poświecenia i doprowadzili także innych ze swej klasy do antytypowych kapłanów, w tym celu aby pomóc kapłanom w różnych dziedzinach ich służby wykonywanej dla Jehowy. W takim znaczeniu, można by powiedzieć, że oni przynieśli swoją dziesięcinę kapłanom. (TP 1980, s. 75,76) Obecnie, przy końcu Wieku, w okresie Epifanii, szczególnie po rozpoznaniu ich jako takich, lewici Wielkiej Kompanii i lewici Młodociani Godni przynieśli swoje poświęcone wszystko co ludzkie, a także przyprowadzili inne jednostki poświęcone, do antytypowych kapłanów w tym celu, aby im pomóc w pracy, co miało miejsce tak długo jak długo kapłani byli w ciele. W ten sposób przynieśli antytypową dziesięcinę kapłanom. Ale chociaż antytypowi kapłani często oddawali swoje poświęcone wszystko co ludzkie, by sobie nawzajem pomagać w kapłańskiej służbie i także przyprowadzali jedni do drugich poświęcone jednostki do pomocy, to jednak te czyny nie są zobrazowane w składaniu dziesięciny, gdyż tak w typie jak i w antytypie kapłani nie składali sobie nawzajem dziesięciny, jak Pismo Święte to pokazuje. (TP 1980, s. 75,76) W pośredniczącym Królestwie, antytypowi Izraelici, rodzaj ludzki podlegający restytucji, przyniesie swoje ludzkie wszystko a także drugich nowo poświęconych do antytypowych lewitów — do Wielkiej Kompanii znajdującej się w duchowej sferze, ale przede wszystkim do Godnych będących w ziemskiej sferze Królestwa. Natomiast ci antytypowi lewici złożą swoje ludzkie wszystko i innych restytucjonistów jako antytypową dziesięcinę antytypowym kapłanom, Tysiącletniemu Chrystusowi, Głowie i Ciału. (TP 1980, s. 75,76)

4 Księga Mojżeszowa 18:28

Epifania i Bazylea:

„ofiarę podnoszenia” — Ofiary podnoszenia wyobrażają, że człowieczeństwo ofiarujących przynosi w ofiarowaniu chwałę Bogu. To oddanie chwały jest figurowane przez ustawiczne wznoszenie ramienia ofiary, do góry ku niebu, przez Kapłana. Ofiara podnoszenia jako część ofiary składająca się z ramienia wyobraża właściwe prowadzenie się -- ofiarującego, czczącego przez to Boga i Chrystusa. (TP 1929, s. 9)

„Aaronowi kapłanowi” — reprezentuje Chrystusa Głowę i Ciało. (TP 1938, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 18:29

Epifania i Bazylea:

„ofiarę podnoszenia” — Ofiary podnoszenia wyobrażają, że człowieczeństwo ofiarujących przynosi w ofiarowaniu chwałę Bogu. To oddanie chwały jest figurowane przez ustawiczne wznoszenie ramienia ofiary, do góry ku niebu, przez Kapłana. Ofiara podnoszenia jako część ofiary składająca się z ramienia wyobraża właściwe prowadzenie się -- ofiarującego, czczącego przez to Boga i Chrystusa. (TP 1929, s. 9)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.