4 Księga Mojżeszowa 30

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 30 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 30 — Biblia Gdańska

1 I powiedział Mojżesz synom Izraelskim to wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi.

2 Potem mówił Mojżesz do książąt w pokoleniach między synami Izraelskimi, i rzekł: Toć jest, co rozkazał Pan.

3 Jeźliby mąż poślubił ślub Panu, albo też przysięgę uczynił, obowiązkiem obowiązawszy duszę swoję, nie złamie słowa swego: według wszystkiego coby wyszło z ust jego, uczyni.

4 Ale jeźliby niewiasta poślubiła ślub Panu, i obowiązałaby się obowiązkiem w domu ojca swego w młodości swojej;

5 A słyszałby ojciec jej on ślub jej, i obowiązek jej, którym obowiązała duszę swoję, a milczałby na to ojciec jej, tedy płatne będą wszystkie śluby jej, i każdy obowiązek, którym by obowiązała duszę swą, płatny będzie.

6 Ale jeźliby był onegoż dnia przeciw temu ojciec jej, którego by słyszał wszystkie śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję nie będą płatne; Pan odpuści jej, bo był przeciw temu ojciec jej.

7 Ale gdyby mająca męża ślub jaki uczyniła, albo wyrzekła co usty swemi, czem by obowiązała duszę swoję;

8 A słysząc to mąż jej, milczałby na to onegoż dnia, którego słyszał, płatne będą śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję, płatne będą.

9 Ale jeźliby onego dnia, którego słyszał mąż jej, sprzeciwił się temu, i wzruszyłby ślub jej, który na sobie miała, i co wymówiła usty swemi, czem obowiązała duszę swoję, także Pan odpuści jej.

10 Ale ślub każdy wdowy, i odrzuconej którym by obowiązała duszę swoję, płatny będzie.

11 Lecz jeźliby, póki była w domu męża swego, ślub uczyniła, i obowiązała obowiązkiem duszę swoję z przysięgą;

12 A słysząc mąż jej milczałby na to, i nie sprzeciwiłby się temu, tedy płatne będą wszystkie śluby jej i każdy obowiązek, którym obowiązała duszę swoję, płatny będzie.

13 Ale jeźli cale sprzeciwił się temu mąż jej dnia, którego to słyszał, wszelki ślub, który wyszedł z ust jej, i obowiązek duszy jej, nie będzie płatny; mąż jej wzruszył to, a Pan odpuści jej.

14 Wszelkiego ślubu i wszelkiej przysięgi obowiązku na utrapienie duszy, mąż jej potwierdzi go, i mąż jej wzruszy go.

15 A jeźliby cale milczał mąż jej ode dnia do dnia, tedy tem stwierdzi wszystkie śluby jej, i wszystkie obowiązki jej, które ma na sobie; stwierdzi je, przeto, że milczał na to w dzień, którego słyszał;

16 A jeźliby to koniecznie wzruszyć chciał, nie zaraz gdy słyszał, ale potem, poniesie nieprawość jej. Teć są ustawy, które przykazał Pan Mojżeszowi, między mężem a żoną jego, między ojcem a córką jego w młodości jej, póki jest w domu ojca swego.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 30

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 30:1

Epifania i Bazylea:

„I powiedział Mojżesz synom Izraelskim to wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Podczas Wieku Ewangelii Jezus jako Boski Wykonawca ogłosił (opowiedział) te wszystkie antytypowe ,,święta uroczyste”, okresy uroczystości i radości, Swemu ludowi. To samo uczyni w Wieku Tysiąclecia w stosunku do ludu Bożego będącego pod Nowym Przymierzem. (TP 1983, s. 70)

4 Księga Mojżeszowa 30:2

Epifania i Bazylea:

„Potem mówił Mojżesz do książąt w pokoleniach między synami Izraelskimi, i rzekł: Toć jest, co rozkazał Pan” — Jezus jako Boski wykonawca udzielił stosownej instrukcji wodzom pokoleń duchowego Izraela a przez nich wszelkiemu ludowi Bożemu, dowodząc, iż ona pochodzi od Jehowy. (TP 1984, s. 103) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 30:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie złamie słowa” — Następne wersety pokazują, że ślub uczyniony przez żonę lub córkę był nieważny, jeżeli nie był poparty przez męża lub ojca, których odpowiedzialność jako głowy rodziny jest pokazaną.

Epifania i Bazylea:

„Jeźliby mąż poślubił ślub Panu, albo też przysięgę uczynił” — Jeśli oświecony i rozwinięty chrześcijanin, brat lub siostra, składa szczególny ślub albo uroczyste oświadczenie Bogu, że uczyni coś lub nie uczyni czegoś w chrześcijańskim życiu, co ma związek z Bogiem i służbą dla Niego. (TP 1984, s. 103)

„nie złamie słowa swego: według wszystkiego coby wyszło z ust jego, uczyni” — to on lub ona powinni być zdecydowani nie łamać ślubu, lecz powinni go wypełnić według swoich najlepszych możliwości, jako Bogu, ufając w Jego pomoc przez Chrystusa. (TP 1984, s. 103) Gdyby on lub ona, pomimo decyzji zachowania szczególnego ślubu złamali go z powodu (TP 1984, s. 103) (a) słabości i/lub niewiedzy czy (TP 1984, s. 103) (b) samowoli, (TP 1984, s. 103) to on lub ona powinni być właściwie zasmuceni i zmartwieni przed Bogiem za złamanie ślubu. Jednak nie za bardzo, „...by snąć zbytni smutek takiego nie pożarł” — rozpacz, zniechęcenie (2 Kor. 2:7). Każdy, kto złamał śluby niech przede wszystkim w pokornej modlitwie i prawdziwej pokucie uda się do Boga, prosząc Go o przebaczenie przez Chrystusa a potem postępuje dalej w naśladowaniu Jezusa, starając się lepiej zachować w przyszłości i akceptując posłusznie wszelkie „chłosty”, jakich Bóg może później udzielić za każdy przejaw samowoli. (TP 1984, s. 103)

4 Księga Mojżeszowa 30:4

Epifania i Bazylea:

„Ale jeźliby niewiasta poślubiła ślub Panu, i obowiązałaby się obowiązkiem w domu ojca swego w młodości swojej” — Jeżeli jakiś niedostatecznie oświecony, mniej lub bardziej rozwinięty, brat czy siostra, czyni niewłaściwy bądź niemądry ślub lub składa uroczyste ślubowanie Bogu, że będzie coś robił w chrześcijańskim życiu lub nie będzie czegoś robił w związku z Bogiem i służbą dla Niego. (TP 1984, s. 103)

4 Księga Mojżeszowa 30:5

Epifania i Bazylea:

„A słyszałby ojciec jej on ślub jej, i obowiązek jej, którym obowiązała duszę swoję, a milczałby na to ojciec jej, tedy płatne będą wszystkie śluby jej, i każdy obowiązek, którym by obowiązała duszę swą, płatny będzie” — a jakiś związany z nimi brat bardziej oświecony i rozwinięty (szczególnie starszy) dowiedziałby się o tym, lecz nic nie powiedziałby na to ślubującemu — nie powiedziałby jemu lub jej, że należy w tej sprawie coś zmienić w harmonii z doktrynami i zasadami Pisma Świętego lub Duchem Pańskim — to w tym wypadku ów szczególny ślub albo oświadczenie byłoby wiążące przed Jehową. (TP 1984, s. 103)

4 Księga Mojżeszowa 30:6

Epifania i Bazylea:

„Ale jeźliby był onegoż dnia przeciw temu ojciec jej, którego by słyszał wszystkie śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję nie będą płatne” — Gdyby zaś bardziej oświecona osoba pokazała osobie niedostatecznie oświeconej i mniej lub więcej rozwiniętej, w czym taki szczególny ślub albo oświadczenie z punktu widzenia Pisma Świętego jest złe i/lub niewłaściwe a ślubujący, on lub ona, je skoryguje, to wówczas nie będą obowiązywać. (TP 1984, s. 103)

„Pan odpuści jej, bo był przeciw temu ojciec jej” — W takim wypadku Bóg wybaczy osobie wprowadzającej poprawki i właściwie (pokutującej) proszącej Boga o przebaczenie przez Chrystusa. (TP 1984, s. 103)

4 Księga Mojżeszowa 30:7

Epifania i Bazylea:

„Ale gdyby mająca męża ślub jaki uczyniła, albo wyrzekła co usty swemi, czem by obowiązała duszę swoję” — Jeśli ktoś mniej oświecony pozostaje w bliskich stosunkach z bardziej oświeconym współchrześcijaninem, na przykład, starszym, gdy składa szczególny ślub lub uroczyste oświadczenie Bogu czynienia tego lub nie czynienia tamtego w życiu chrześcijańskim w związku z Bogiem i Jego służbą. (TP 1984, s. 103,104)

4 Księga Mojżeszowa 30:8

Epifania i Bazylea:

„A słysząc to mąż jej, milczałby na to onegoż dnia, którego słyszał, płatne będą śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję, płatne będą” — a ktoś bardziej oświecony i blisko z nim związany dowiadując się o tym, nic nie mówi przeciw temu do mniej oświeconego, to szczególny ślub i uroczyste oświadczenie owej osoby będą wiążące przed Bogiem. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:9

Epifania i Bazylea:

„Ale jeźliby onego dnia, którego słyszał mąż jej, sprzeciwił się temu, i wzruszyłby ślub jej, który na sobie miała, i co wymówiła usty swemi, czem obowiązała duszę swoję, także Pan odpuści jej” — Gdyby jednak osoba bardziej oświecona, blisko związana, poinformowała właściwie mniej oświeconych, iż antytypowe szczególne śluby oraz przysięgi były zupełnie lub częściowo złe i/lub niewłaściwe z punktu widzenia Pisma Świętego a osoby ślubujące korygują swoje śluby i przysięgi, okazując przytem właściwą pokutę wobec Boga, nie będą nimi związane a Bóg takim wybaczy. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:10

Epifania i Bazylea:

„Ale ślub każdy wdowy, i odrzuconej którym by obowiązała duszę swoję, płatny będzie” — Natomiast każdy szczególny ślub mniej oświeconego, który na skutek odstępstwa innej osoby straciłby towarzystwo lub w jakiś inny sposób został odłączony od towarzystwa bardziej oświeconego, blisko z nim związanego, będzie ważny dla mniej oświeconego. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:11

Epifania i Bazylea:

„Lecz jeźliby, póki była w domu męża swego, ślub uczyniła, i obowiązała obowiązkiem duszę swoję z przysięgą” — niewiasta czyniąca śluby i zamieszkująca ze swym mężem w ich wspólnym mieszkaniu. Jest typem chrześcijan pozostających w bliższych odpowiednio chrześcijańskich związkach, niż tych opisanych w ww. 7—9, takich jak męża i żony. (TP 1984, s. 104) Jeśli ktoś taki ... składa szczególny ślub lub uroczyste oświadczenie Bogu czynienia tego lub nie czynienia tamtego w życiu chrześcijańskim w związku z Bogiem i Jego służbą. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:12

Epifania i Bazylea:

„A słysząc mąż jej milczałby na to, i nie sprzeciwiłby się temu, tedy płatne będą wszystkie śluby jej i każdy obowiązek, którym obowiązała duszę swoję, płatny będzie” — a ktoś bardziej oświecony i blisko z nim związany dowiadując się o tym, nic nie mówi przeciw temu do mniej oświeconego, to szczególny ślub i uroczyste oświadczenie owej osoby będą wiążące przed Bogiem. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:13

Epifania i Bazylea:

„Ale jeźli cale sprzeciwił się temu mąż jej dnia, którego to słyszał, wszelki ślub, który wyszedł z ust jej, i obowiązek duszy jej, nie będzie płatny; mąż jej wzruszył to, a Pan odpuści jej” — Kiedy jednak bardziej oświecany pozostający w najbliższym związku z mniej oświeconym przez właściwe sprzeciwienie się szczególnym ślubom i/lub uroczystym przysięgom czyni niewiążącym taki ślub, mówiący że będzie coś czynił lub nie będzie czegoś czynił, to mniej oświeconego to nie będzie wiązać z powodu pokuty ślubującego i zmian jego lub jej wierzeń. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:14

Epifania i Bazylea:

„Wszelkiego ślubu i wszelkiej przysięgi obowiązku na utrapienie duszy, mąż jej potwierdzi go, i mąż jej wzruszy go” — Dlatego bardzo ważne jest, by bardziej oświeceni w obcowaniu, czy w jakichś związkach z mniej oświeconymi, usiłowali taktownie i z miłością, w oparciu o nauki Prawdy czerpane z Biblii, ich Ducha i zarządzenia, pokazywać mniej oświeconym, gdzie oni w niektórych wypadkach popełnili zło albo nierozsądnie postąpili w czynieniu szczególnych ślubów lub uroczystych oświadczeń dotyczących czynienia pewnych rzeczy albo nie czynienia innych w chrześcijańskim życiu w łączności z Bogiem i Jego służbą. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:15

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby cale milczał mąż jej ode dnia do dnia, tedy tem stwierdzi wszystkie śluby jej, i wszystkie obowiązki jej, które ma na sobie; stwierdzi je, przeto, że milczał na to w dzień, którego słyszał” — => a ktoś bardziej oświecony i blisko z nim związany dowiadując się o tym, nic nie mówi przeciw temu do mniej oświeconego, to szczególny ślub i uroczyste oświadczenie owej osoby będą wiążące przed Bogiem. (TP 1984, s. 104)

4 Księga Mojżeszowa 30:16

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby to koniecznie wzruszyć chciał, nie zaraz gdy słyszał, ale potem, poniesie nieprawość jej” — [poniesie - odejmie]; W ten sposób uwolni ślubującego od nieświadomych wykroczeń. (TP 1984, s. 104) komentarz do 4 Moj. 30:17 (TP 1984, s. 104)

„Teć są ustawy, które przykazał Pan Mojżeszowi” — Nauki wersetów 3—16 stanowią odpowiednie zarządzenia, które Jehowa wydał przez naszego Pana Jezusa jako Swego Wykonawcę. (TP 1984, s. 104) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.