4 Księga Mojżeszowa 3

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (51 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 3 — Biblia Gdańska

1 A teć są rodzaje Aarona i Mojżesza w dzień, którego mówił Pan z Mojżeszem na górze Synaj.

2 A te są imiona synów Aaronowych: Pierworodny Nadab, potem Abiu, Eleazar, i Itamar.

3 Te są imiona synów Aaronowych, kapłanów pomazanych, których ręce poświęcone były ku sprawowaniu urzędu kapłańskiego.

4 Ale pomarli Nadab i Abiu przed Panem, gdy ofiarowali ogień obcy przed Panem na puszczy Synaj, a zeszli bez potomstwa; dla tego Eleazar i Itamar odprawowali urząd kapłański przed obliczem Aarona, ojca swego.

5 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

6 Każ przystąpić pokoleniu Lewiego, a postaw je przed Aaronem kapłanem, aby mu służyli,

7 A trzymali straż jego, i straż wszystkiego zgromadzenia, przed namiotem zgromadzenia, wykonywając usługę przybytku.

8 Także aby strzegli wszystkiego naczynia namiotu zgromadzenia, i trzymali straż synów Izraelskich, a odprawowali usługę przybytku.

9 Oddasz tedy Lewity Aaronowi, i synom jego; bo właśnie oddani są jemu z synów Izraelskich.

10 Aarona zaś i syny jego przełożysz, aby przestrzegali kapłaństwa swego: bo przystąpiłliby kto obcy, umrze.

11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

12 A oto, Ja wziąłem Lewity z pośrodku synów Izraelskich miasto wszelkiego pierworodnego, otwierającego żywot, między synami Izraelskimi, i będą moi Lewitowie.

13 Albowiem mnie przynależy wszelkie pierworodne; ode dnia, któregom pobił wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem sobie każde pierworodne w Izraelu; od człowieka aż do bydlęcia moi będą; Jam Pan.

14 Rzekł też Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, mówiąc:

15 Policz syny Lewiego, według domów ojców ich, według familii ich; każdego mężczyznę urodzonego od miesiąca i wyżej, policzysz je.

16 I policzył je Mojżesz według mowy Pańskiej, jako mu było rozkazane.

17 I były synów Lewiego te imiona: Gerson, i Kaat, i Merary.

18 Te zaś imiona synów Gersonowych według domów ich: Lobni i Semei.

19 A synowie Kaatowi według domów swych: Amram, i Izaar, Hebron, i Husyjel.

20 Synowie zaś Merarego według domów swych: Naheli i Muzy; te są familije Lewiego według domów ojców ich.

21 Z Gersona familija Lobnicka, i familija Semeicka; teć są familije Gersonowe.

22 Policzonych ich według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, było policzonych siedem tysięcy i pięć set.

23 Te familije Gersonowe za przybytkiem kłać się będą ku zachodowi.

24 A książęciem domu ojca Gersonitów: Elijazaf, i syn Laelów.

25 A pod strażą synów Gersonowych będzie przy namiocie przybytek zgromadzenia, przybytek i namiot, przykrycie jego, i zasłona u drzwi namiotu zgromadzenia;

26 I opony sieni, i zasłona we drzwiach u sieni, która jest przed przybytkiem i przy ołtarzu w około, i sznury jego, do wszelkiej potrzeby jego.

27 Z Kaata zaś poszła familija Amramitów, i familija Izaaritów, i familija Husyjelitów. Teć były domy Kaatytów.

28 W liczbie wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, osiem tysięcy i sześć set, trzymających straż przy świątnicy.

29 Te familije synów Kaatowych kłaść się będą obozem po bok przybytku ku południowi;

30 A książęciem domu ojca familii Kaatytów Elisafan, syn Husyjelów.

31 A będzie pod strażą ich skrzynia, i stół, i świecznik, i ołtarze, i naczynia świątnicy, któremi usługować będą, i zasłona, i ze wszystkiemi potrzebami jej.

32 A książęciem nad książęty Lewitów będzie Eleazar, syn Aarona kapłana, postanowiony nad tymi, którzy trzymają straż przy świątnicy.

33 Od Merarego zaś poszła familija Mahelitów, i familija Muzytów; a teć są domy Merarytów.

34 A policzonych ich, według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, sześć tysięcy i dwieście.

35 Książęciem zaś domu ojca familii Merarego Suryjel, syn Abihailów; a ci kłaść się będą po bok przybytku, ku północy.

36 A należeć będą do straży synów Merarego deski przybytku, i drągi jego, słupy jego, i podstawki jego, i wszystkie naczynia jego, i wszystkie potrzeby jego;

37 Także słupy sienne w około, i podstawki ich, i kotły i sznury ich.

38 A kłaść się będą obozem przed przybytkiem, po przedniej stronie namiotu zgromadzenia, na wschód Mojżesz, i Aaron, i synowie jego, trzymający straż przy świątnicy; straż za syny Izraelskie; a obcy gdyby przystąpił, umrze.

39 A tak wszystkich policzonych Lewitów od Mojżesza i Aarona, na rozkazanie Pańskie, według domów ich, wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, było dwadzieścia tysięcy i dwa.

40 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Policz wszystkie pierworodne mężczyzny między syny Izraelskimi od miesiąca i wyżej, a uczyń summę imion ich.

41 A weźmiesz mi Lewity (Ja Pan) miasto wszystkich pierworodnych w syniech Izraelskich, także bydła Lewitów ze wszystkie pierworodne bydła synów Izraelskich.

42 Policzył tedy Mojżesz, jako mu Pan rozkazał, wszystkie pierworodne w syniech Izraelskich.

43 A było wszystkich pierworodnych mężczyzn według liczby imion, urodzonych od miesiąca i wyżej, policzonych ich dwadzieścia i dwa tysiące, dwieście, siedemdziesiąt i trzy.

44 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

45 Weźmij Lewity miasto wszystkich pierworodnych z synów Izraelskich, bydła także Lewitów miasto bydła ich, i będą moimi Lewitowie; Jam Pan.

46 A za okup onych dwu set, siedmiudziesiąt i trzech, którzy zbywają nad liczbę Lewitów, z pierworodnych synów Izraelskich,

47 Weźmiesz po pięć syklów na każdą głowę; według sykla świątnicy brać będziesz; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel.

48 I oddasz te pieniądze Aaronowi i synom jego za okup onych, którzy zbywają nad liczbę ich.

49 Wziął tedy Mojżesz pieniądze okupu od tych, którzy zbywali nad te, które okupili sobą Lewitowie.

50 Od pierworodnych synów Izraelskich wziął pieniędzy onych tysiąc, trzysta, sześćdziesiąt i pięć syklów według sykla świątnicy;

51 I oddał te pieniądze okupu Mojżesz Aaronowi i synom jego według słowa Pańskiego, jako Pan rozkazał Mojżeszowi.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 3:1

Epifania i Bazylea:

„Aaron” — wyobraża: (TP 1950, s. 73) 1/ Kościół z tej strony zasłony podczas Parousii i Epifanii, jako mówcze narzędzie Chrystusa względem szatana i jego sług (Aaron działający jako mówcze narzędzie Mojżesza w Egipcie); (TP 1950, s. 73) 2/ St.G. (przy morzu Czerwonym); (TP 1950, s. 73) 3/ niewiernych przesiewaczy (w sprawie złotego cielca); (TP 1950, s. 73) 4/ Jezusa jako Najwyższego Kapłana (przy poświęceniu kapłaństwa i w wielu innych wypadkach) (TP 1950, s. 73) 5/ Jezusa i Kościół jako Najwyższy Kapłan Świata (w dniu sprawowania pojednania, 3Moj.16, i w wielu innych miejscach; (TP 1950, s. 73) 6/ członków wtórej śmierci odrzucających Okup i udział Kościoła w ofierze za grzech (dwukrotne uderzenie w skałę - 4Moj.20:11, i przy jego wyłączeniu z Chanaan); (TP 1950, s. 73) 7/ dwóch Posłanników (2Moj.19,24). (TP 1950, s. 73)

„Mojżesz” — przedstawia: (TP 1950, s. 73) 1/ Jezusa, np.. w jego doświadczeniach w Egipcie, w podróży do góry Synaj, Palestyny itd.; (TP 1950, s. 73) 2/ Chrystusa np.. w pośredniczeniu w Przymierzu; (TP 1950, s. 73) 3/ Zakon, np. przy poświęceniu kapłaństwa (3Moj.8-10) (TP 1950, s. 73) 4/ członków wtórej śmierci w Parousii, odrzucających okup i udział Kościoła w ofierze za grzech (dwukrotne uderzenie w skałę - 4Moj.20,11). (TP 1950, s. 73) tutaj Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:2

Epifania i Bazylea:

„Nadab” — (uparty), symbolizuje klasę "wtórej śmierci". (TP 1928, s. 38)

„Abiu” — (on jest mój Ojciec), symbolizuje W.G. (TP 1928, s. 38)

„Eleazar” — (potężny pomocnik, albo Bóg jest pomocnikiem), symbolizuje: (TP 1928, s. 38) 1/ w Żniwie Żydowskim - 12 Apostołów, lecz szczególnie Ap. Pawła; (TP 1928, s. 38) 2/ w Żniwie W. Ew. - naszego Pastora. (TP 1928, s. 38)

„Itamar” — (pole palmowe), symbolizuje przedniejszych "drugorzędnych proroków", którzy działali wyłącznie jako specjalni nauczyciele i przewodnicy, a osobliwiej zarządzali pracą próbnie usprawiedliwionych. (TP 1928, s. 38)

4 Księga Mojżeszowa 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Nadab i Abiu” — Reprezentuje klasę, która grzeszy na śmierć w W.Ew. i W.G.

Epifania i Bazylea:

„Nadab” — (uparty), symbolizuje klasę "wtórej śmierci". (TP 1928, s. 38,39)

„Abiu” — (on jest mój Ojciec), symbolizuje W.G. (TP 1928, s. 38,39)

„a zeszli bez potomstwa” — symbolizuje, że nikt należący do klasy "wtórej śmierci' i W.G. nie będzie przypuszczony ponownie do M.St. (TP 1928, s. 38,39)

„Eleazar” — (potężny pomocnik, albo Bóg jest pomocnikiem), symbolizuje: (TP 1928, s. 38,39) 1/ w Żniwie Żydowskim - 12 Apostołów, lecz szczególnie Ap. Pawła; (TP 1928, s. 38,39) 2/ w Żniwie W. Ew. - naszego Pastora. (TP 1928, s. 38,39)

„Itamar” — (pole palmowe), symbolizuje przedniejszych "drugorzędnych proroków", którzy działali wyłącznie jako specjalni nauczyciele i przewodnicy, a osobliwiej zarządzali pracą próbnie usprawiedliwionych. (TP 1928, s. 38,39)

„przed obliczem” — wybitnie. (TP 1928, s. 38,39)

„Aarona” — Jezusa i Kościoła. (TP 1928, s. 38,39)

4 Księga Mojżeszowa 3:5

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz symbolizuje (aż do w.10) Jezusa jako namiestnika Boga (nie jako Najwyższego Kapłana Kościoła). (TP 1928, s. 39) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:6

Epifania i Bazylea:

„Każ przystąpić” — (do ich urzędowej pracy), przez wzbudzenie w nich pokuty względem Boga i wiary w naszego Pana Jezusa. (TP 1928, s. 39)

„pokoleniu Lewiego” — próbnie usprawiedliwionym. (TP 1928, s. 39)

„a postaw je” — oznacza, że otrzymali oni konieczną naukę i rozwój charakteru, aby nadali się do tej służby. (TP 1928, s. 39)

„przed Aaronem” — symbolizuje (aż do w. 10) Najwyższego Kapłana Kościoła. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:7

Epifania i Bazylea:

„a trzymali straż jego” — służyli Kapłaństwu. (TP 1928, s. 39)

„i straż wszystkiego zgromadzenia” — służyli nominalnemu ludowi Bożemu. (TP 1928, s. 39)

„wykonywając usługę przybytku” — wskazuje, że próbnie usprawiedliwieni mieli wykonywać pracę usługi, lecz nie pracę ofiarowania w związku z pozaobrazowym Przybytkiem. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:8

Epifania i Bazylea:

„aby strzegli wszystkiego naczynia” — to symbolizuje, że próbnie usprawiedliwieni mieli pełnić jakąś służbę w związku z nauczaniem, praktykami, historią i pracami prawdziwego Kościoła. (TP 1928, s. 39)

„i trzymali straż synów Izraelskich” — tym sposobem służąc Nominalnemu ludowi Bożemu. (TP 1928, s. 39)

„a odprawowali usługę przybytku” — i tym sposobem służąc Kapłanom. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:9

Epifania i Bazylea:

„Oddasz tedy Aaronowi” — Jezus jako namiestnik Boży odda Jezusowi jako Głównemu Kapłanowi. (TP 1928, s. 39)

„i synom jego” — przedstawiają członków Głównego Kapłana, jako Podkapłaństwo. (TP 1928, s. 39)

„bo właśnie oddani są jemu z synów Izraelskich” — (całkowicie oddani), wyodrębnieni oni są od świata, w celu służenia Kapłaństwu dla dobra ludu. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:10

Epifania i Bazylea:

„Aarona” — przedstawia Jezusa jako Głównego Kapłana. (TP 1928, s. 39)

„i syny jego” — przedstawiają członków Głównego Kapłana, jako Podkapłaństwo. (TP 1928, s. 39)

„aby przestrzegali kapłaństwa” — wypełniali pracę ofiarną według polecenia Bożego danego Jezusowi jako Jego Namiestnikowi. (TP 1928, s. 39)

„bo przystąpiłby kto” — próbował wypełnić pracę Kapłana. (TP 1928, s. 39)

„obcy” — nie należący do Kapłaństwa. (TP 1928, s. 39)

„umrze” — straci swoje rzeczywiste stanowisko przed Bogiem. (próbnie usprawiedliwiony stracił by swoje usprawiedliwienie; nominalny lud Boży przestał by należeć do nominalnego ludu Bożego). (TP 1928, s. 39) Bóg mocno ustalił zasadę niewtrącania się w urzędowe funkcje wyższej klasy w związku ze służbą kapłańską i lewicką w Izraelu. Śmierć była karą, jaką Bóg wyznaczył na wtrącającego się w cudzy urząd. (TP 1967, s. 61)

4 Księga Mojżeszowa 3:11

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:12

Epifania i Bazylea:

„Ja wziąłem Lewity z pośrodku synów Izraelskich, miasto wszelkiego pierworodnego” — w pozaobrazie pierworodni i pokolenie Lewiego to te same osoby. Dwie klasy osób w pozaobrazie. Tak więc jesteśmy Pierworodnymi z punktu widzenia, że przystępujemy do rodziny Bożej przed światem, a jesteśmy pozaobrazowym pokoleniem Lewiego z tego punktu, że jesteśmy przeznaczeni oddzielnie dla Boga w związku z pracą Odpokutowania. Bogu podobało się użyć tych dwóch powyżej wymienionych zbiorów osób symbolicznych, aby wyobrażały te dwa położenia tych samych osób. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:13

Epifania i Bazylea:

„Albowiem mnie przynależy wszelkie pierworodne” — M.St. i Usprawiedliwieni odstawieni zostali przez Boga do Jego służby. (TP 1928, s. 39)

„któregom pobił” — zniszczył. (TP 1928, s. 39)

„od człowieka” — przedstawia nowe stworzenia. (TP 1928, s. 39)

„aż do bydlęcia” — ludzkość z klasy wtórej śmierci. (moja uwaga: chodzi o człowieczeństwo. Zobacz 2Moj.11:5). (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:14

Epifania i Bazylea:

„Rzekł Pan” — Jehowa rozkazuje naszemu Panu. (TP 1928, s. 39)

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:15

Epifania i Bazylea:

„Policz syny Lewiego” — opisz i ustal rozmaite grupy pomiędzy próbnie usprawiedliwionymi. (TP 1928, s. 39)

„według domów ojców ich” — odnosi się do trzech ogólnych grup Lewitów, jako potomków Kaata, Gersona i Merarego. (TP 1928, s. 39)

„według familii ich” — odnosi się do pod-działów w tych grupach. (TP 1928, s. 39)

„od miesiąca i wyżej policzysz je” — symbolizuje, że Pan miał opisać i poklasyfikować niedojrzałych jak i dojrzałych próbnie usprawiedliwionych. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:16

Epifania i Bazylea:

„I policzył je Mojżesz według mowy Pańskiej” — symbolizuje, że Pan opisał i poklasyfikował (przez cały Wiek wyraźnymi naukami i używaniem i nieużywaniem, jakie stosował do usprawiedliwionych) niedojrzałych jak i dojrzałych (do tej służby) próbnie usprawiedliwionych. (TP 1928, s. 39)

4 Księga Mojżeszowa 3:17

Epifania i Bazylea:

„I były synów Lewiego te imiona” — Jak z obrazowymi tak i z pozaobrazowymi Lewitami, były trzy ogólne dywizje czyli działy. Stosuje się to również do W. Ew. - do próbnie usprawiedliwionych. (TP 1928, s. 39,40) 60 opisanych wodzów rodzin lewickich przedstawia 60 oczyszczonych i częściowo oczyszczonych grup Prawdy. (TP 1972, s. 75) Rozwój grup Prawdy na ich 60 przepowiedzianych podziałów lewickich zaczął się w jesieni 1916 roku. (TP 1972, s. 75)

„Gerson” — [obcy tam], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłanom i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z organizacją służby duchowej, oraz organizacjami ewangelicznymi i misjonarskimi. (TP 1928, s. 39,40)

„Kaat” — [sprzymierzeniec], byli to ci próbnie usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy mniej lub więcej wspomagani przez swoich towarzyszy, osobiście lub przez swoje dociekania, pisma i wykłady, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu Biblijnymi i Eklezjastycznymi informacjami. (TP 1928, s. 39,40)

„Merary” — [gorycz], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z wydawniczymi organizacjami, przez układanie Biblii i innej stosownej literatury religijnej. (TP 1928, s. 39,40)

4 Księga Mojżeszowa 3:18

Epifania i Bazylea:

„synów Gersonowych” — [Gerson - obcy tam], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłanom i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z organizacją służby duchowej, oraz organizacjami ewangelicznymi i misjonarskimi. (TP 1928, s. 40)

„Lobni” — reprezentuje tych Lewitów, którzy pomogli przyjść ludziom do stanu usprawiedliwienia. (TP 1938, s. 71) [biały], pozaobrazowymi Lobnitami W. Ew. byli ci próbnie usprawiedliwieni, którzy ze swoimi pomocnikami, byli duchowymi misjonarzami i ewangelistycznymi: (TP 1928, s. 40) 1/ pisarzami [Jejel - Bóg żyje], (TP 1928, s. 40) 2/ mówcami [Zetam - oliwa], (TP 1928, s. 40) 3/ świeckimi pracownikami [Joel - Jehowa jest Bogiem], (TP 1928, s. 40) starającymi się o nawrócenie grzeszników i pogan, odpowiadającymi trzem grupom Lobnitów. (1Kron.23:8). (TP 1928, s. 40)

„Semei” — reprezentuje tych Lewitów, którzy pomogli przyjść ludziom do stanu poświęcenia. (TP 1938, s. 71) [sławny], byli to ci próbnie usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy ze swoimi pomocnikami, starali się dawać instrukcje religijne, jako duchowni: (TP 1928, s. 40) 1/ [Haran - góral], pisarze duchowni na temat dobrego życia i poświęcenia, (TP 1928, s. 40) 2/ [Haziel - przewidziany przez Boga], mówcy duchowni na temat dobrego życia i poświęcenia, (TP 1928, s. 40) 3/ [Selomit - pokojowość], świeccy pracownicy, starsi itp. (TP 1928, s. 40) odpowiadający trzem grupom Semeitów (1Kron.23:9). (TP 1928, s. 40)

4 Księga Mojżeszowa 3:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Amram” — "Lud wyniosły" albo "Lud wywyższony" typ na Chrystusa

Epifania i Bazylea:

„A synowie Kaatowi” — [Kaat - sprzymierzeniec], byli to ci próbnie usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy mniej lub więcej wspomagani przez swoich towarzyszy, osobiście lub przez swoje dociekania, pisma i wykłady, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu Biblijnymi i Eklezjastycznymi informacjami. Byli to najwyżsi z trzech grup Lewitów. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„Amram” — Lewici, którzy pisali dzieła językowe. (TP 1938, s. 71) [wysocy ludzie], Amramici byli najwyższym podziałem Lewitów. Są to uczeni, którzy dostarczali bezpośrednich pomocy Biblijnych, zachowali Biblię i służyli w kwestii doboru w niej wyrazów. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„Izaar” — egzegetyczne i objaśniające. (TP 1938, s. 71) [olej], symbolizuje (na W. Ew.) grupę próbnie usprawiedliwionych wierzących, których uczeni przedstawiciele dali Kapłanom i ludowi mniejszą lub większą pomoc w objaśnianiu ogólnych pytań odnoszących się do Biblii, do jej ksiąg i tekstów, przez objaśniające, uzgadniające i wstępne pisma. (TP 1928, s. 39,40,41,42) Dzielą się na trzy grupy: (2Moj.6:21) (TP 1928, s. 39,40,41,42) 1/ [Zychry - sławny], autorzy wstępów - dostarczyli wstępnych odczytów i prac o Biblii i o jej księgach odnośnie autorstwa ksiąg, wiarygodności czasu, okazji i celu napisania, podziału i ich zawartości. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 2/ [Nefeg - latorośl], egzegeci (wykładacze), wygłaszali odczyty i pisali Komentarze o rozmaitych księgach Pisma. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 3/ [Kore - łysina], dostarczyli odczytów i prac co do zgodności w Biblii; (TP 1928, s. 39,40,41,42) a/ [Asyr - jeniec, zebrany], uzgodnienia dotyczące czterech Ewangelii, ksiąg Samuela, Królewskich i Kronik. Podając rozmaite wypadki i opowiadania w równoległych szpaltach. (TP 1928, s. 39,40,41,42) b/ [Elakana - Bóg zabezpiecza], wykazywali te same myśli w kolekcjach równoległych ustępów. (TP 1928, s. 39,40,41,42) c/ [Abyjazaf - ojciec mój gromadzi], dawali symboliczne kompilacje, rejestry i według porządku ułożone teksty. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„Hebron” — historyczne. (TP 1938, s. 71) [przyjaźń], są to ci, którzy traktowali o historii religii, biografii, chronologii, archeologii i geografii. (TP 1928, s. 39,40,41,42) Dzielą się na cztery grupy: (TP 1928, s. 39,40,41,42) 1/ [Jekameam - wymienia ludzi], składa się z religijnych historyków i biografów. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 2/ [Jahazyjel - Bóg przewidzi], działali na polu chronologii. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 3/ [Amarja - Jehowa mówi], zajmowali się archeologią Biblijną, historią naturalną, obyczajami domowymi, zajęciami, stosunkami towarzyskimi, wagami, miarami, pieniędzmi, zwyczajami religijnymi itp.. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 4/ [Jerja - ugruntowany przez Jehowę], są to geografowie. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„Husyjel” — systematyczne. (TP 1938, s. 71) [władza Boga], są to ci usprawiedliwieni uczeni, którzy pracowali specjalnie na polu Teologii Systematycznej, dawali wykłady o postępowaniu, doktrynie i dowodach Chrześcijaństwa w sposób systematyczny. (TP 1928, s. 39,40,41,42) Dzielą się na trzy grupy. (2Moj.6:22) (TP 1928, s. 39,40,41,42) 1/ [Misael - który jest co Bóg jest], wygłaszali odczyty i pisali dzieła systematyczne o postępowaniu (etyce). (TP 1928, s. 39,40,41,42) 2/ [Elsafan - potężny obrońca], wygłaszali odczyty i pisali dzieła o teologii systematycznej, są to wyznaniowi dogmatycy. (TP 1928, s. 39,40,41,42) 3/ [Zytry - obrona, ochrona], wygłaszali odczyty i pisali dzieła o teologii systematycznej jako apologeci, wyłuszczali systematycznie zewnętrzna i wewnętrzne dowody religii Chrześcijańskiej. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

4 Księga Mojżeszowa 3:20

Epifania i Bazylea:

„Synowie zaś Merarego” — [Merary - gorycz], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z wydawniczymi organizacjami, przez układanie Biblii i innej stosownej literatury religijnej. (TP 1928, s. 39,40,42)

„Naheli” — oddział Lewitów, który składał się z redaktorów i korektorów (tych co drukowali, poprawiali, dostarczali notatek itd.) (TP 1938, s. 71) [chory], symbolizuje usprawiedliwionych redaktorów, którzy sami nie są pisarzami, lecz przygotowują pisma innych do druku, np. przez kompilację, układanie, poprawianie, robienie przypisów, rejestrowanie itp. (TP 1928, s. 39,40,42) Dzielą się na dwie grupy (1Kron.23:21,22): (TP 1928, s. 39,40,42) 1/ [Eleazar - potężny pomocnik], to redaktorzy Biblii. (TP 1928, s. 39,40,42) 2/ [Cys - łuk], to redaktorzy innych prac religijnych. (TP 1928, s. 39,40,42)

„Muzy” — oddział Lewitów, który składał się z wydawców Biblii, książek, czasopism i gazetek o tematyce biblijnej. (TP 1938, s. 71) [ustępujący], symbolizuje tych wydawców, którzy poświęcili się układaniu do kopiowania (przepisywania - jak np. mnisi) lub drukowania i rozsyłania literatury Chrześcijańskiej. (TP 1928, s. 39,40,42) Dzielą się na trzy grupy (1Kron.23:23): (TP 1928, s. 39,40,42) 1/ [Maheli - słabi, chorzy], to wydawcy książek. (TP 1928, s. 39,40,42) 2/ [Eder - stado], to wydawcy broszur, czasopism i magazynów. (TP 1928, s. 39,40,42) 3/ [Jerymot - wyżyny], to najważniejsi wydawcy literatury religijnej. (TP 1928, s. 39,40,42)

4 Księga Mojżeszowa 3:23

Epifania i Bazylea:

„Te familije Gersonowe za przybytkiem kłaść się będą ku zachodowi” — Wiersz pokazuje, że umieszczenie Gersonitów było oddzielne i odrębne od umieszczenia pokoleń izraelskich. Przedstawia to dziedzictwo duchowe, tak jak umieszczenie Kaatytów (w. 29), Merarytów (w. 35) i kapłanów (w. 38), całkiem oddzielne i odrębne od umieszczenia dwunastu pokoleń izraelskich (świata), przedstawia dziedzictwo duchowe Starożytnych Godnych, Wielkiego Grona i Małego Stadka. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 3:24

Epifania i Bazylea:

„książęciem” — wskazuje, że Elijazaf był najbardziej wpływowy pomiędzy pozafiguralnymi Gersonitami. (TP 1928, s. 39,40,43)

„Gersonitów” — [Gerson - obcy tam], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłanom i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z organizacją służby duchowej, oraz organizacjami ewangelicznymi i misjonarskimi. (TP 1928, s. 39,40,43)

„Elijazaf” — [potężny, albo Bóg gromadzi], symbolizuje ewangelistów. (TP 1928, s. 39,40,43)

„syn Laelów” — [Lael - dla Boga], wskazuje, że Elijazaf pracował dla Boga w pozyskiwaniu wielu nawróconych. (TP 1928, s. 39,40,43)

4 Księga Mojżeszowa 3:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Synów Gersonowych” — Znaczy "który uszedł", albo "Wybawiony. Typ na wybawionych podczas 1000-lecia.

„Przykrycie jego” — typ na ludzką naturę.

Epifania i Bazylea:

„przybytek” — (płócienne zasłony); symbolizuje Nowe Stworzenia. (TP 1928, s. 45)

„namiot” — (zasłona z sierści kozła); symbolizuje człowieczeństwo Nowych Stworzeń. (TP 1928, s. 45)

„i zasłona u drzwi” — symbolizuje śmierć ludzkiej woli. (TP 1928, s. 45)

4 Księga Mojżeszowa 3:26

Paruzja (C.T. Russell):

„U sieni” — przedstawia stan usprawiedliwienia.

„we drzwiach u sieni” — "Jam jest droga". "Jam jest drzwiami". Jest tylko jedna droga prowadząca do Boga.

„przy ołtarzu” — reprezentuje Okup Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„opony sieni” — symbolizują sprawiedliwość Chrystusową. (TP 1928, s. 46)

„zasłona we drzwiach” — wyobraża naszego Pana Jezusa. (TP 1928, s. 46)

„i sznury jego” — zdają się wyobrażać nauki, odnoszące się do Pana Jezusa jako Zbawcy i do Jego sprawiedliwości. (TP 1928, s. 46)

4 Księga Mojżeszowa 3:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Kaata zaś” — Znaczy "Sprzymierzeniec" albo "Towarzysz". Typ na Ojców św.

4 Księga Mojżeszowa 3:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku południowi” — Symbol przywrócenia ludzkości doskonałości.

Epifania i Bazylea:

„ku południowi” — strona południowa, była najwidoczniej po stronie wschodniej najważniejszą stroną Przybytku. Kaatyci, jako najważniejsi z Lewitów mieli przywilej mieszkać po południowej stronie świętej budowli, co symbolizowało, że Kaatyci W.Ew. będą najwyższą klasą, jak również, że mieli pełnić najodpowiedzialniejszą i najważniejszą pracę z Lewitów W. Ew. (TP 1928, s. 70) umieszczenie Gersonitów (w.23) było oddzielne i odrębne od umieszczenia pokoleń izraelskich. Przedstawia to dziedzictwo duchowe, tak jak umieszczenie Kaatytów (w tym wierszu), Merarytów (w. 35) i kapłanów (w. 38), całkiem oddzielne i odrębne od umieszczenia dwunastu pokoleń izraelskich (świata), przedstawia dziedzictwo duchowe Starożytnych Godnych, Wielkiego Grona i Małego Stadka. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 3:30

Epifania i Bazylea:

„A książęciem domu” — fakt, że Elisafan mianowany został książęciem Kaatytów, wskazuje, że systematyczni doktrynalni teolodzy byli pomiędzy pozaobrazowymi Lewitami najbardziej wpływowi ze wszystkich uczonych Biblistów. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„familii Kaatytów” — [Kaat - sprzymierzeniec], byli to ci próbnie usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy mniej lub więcej wspomagani przez swoich towarzyszy, osobiście lub przez swoje dociekania, pisma i wykłady, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu Biblijnymi i Eklezjastycznymi informacjami. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„Elisafan” — [Elsafan - potężny obrońca], wygłaszali odczyty i pisali dzieła o teologii systematycznej, są to wyznaniowi dogmatycy. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

„syn Husyjelów” — [Husyjel - władza Boga], są to ci usprawiedliwieni uczeni, którzy pracowali specjalnie na polu Teologii Systematycznej, dawali wykłady o postępowaniu, doktrynie i dowodach Chrześcijaństwa w sposób systematyczny. (TP 1928, s. 39,40,41,42)

4 Księga Mojżeszowa 3:31

Epifania i Bazylea:

„A będzie pod strażą ich” — (Kaatytów), (TP 1928, s. 70,71,72,73) 1/ noszenie arki - symbolizuje na W.Ew., że próbnie usprawiedliwieni Kaatyci pełnić będą służbę przez swoje odczyty i pisma o Bogu i klasie Chrystusa w jej stanie poza zasłoną, tj w stanie uwielbienia; (TP 1928, s. 70,71,72,73) 2/ noszenie stołu - symbolizuje na W.Ew., że próbnie usprawiedliwieni Kaatyci usługują Kościołowi w jego roli wzmacniania braci w łasce, przez udzielanie im pomocy wiodącej do tego rezultatu; (TP 1928, s. 70,71,72,73) 3/ noszenie świecznika - symbolizuje na W.Ew., że próbnie usprawiedliwieni Kaatyci pomagali w rozmaity sposób klasie Chrystusowej w jej pracy oświecania i nauczania braci; (TP 1928, s. 70,71,72,73) 4/ noszenie złotego ołtarza -- symbolizuje na W.Ew., że próbnie usprawiedliwieni Kaatyci dawali pomoc Kościołowi w związku z ich pracą ofiarniczą; (TP 1928, s. 70,71,72,73) 5/ noszenie ołtarza całopalenia -- symbolizuje na W.Ew., że próbnie usprawiedliwieni Kaatyci dawali pomoc Jezusowi i Kościołowi w ich poświęconym człowieczeństwie; (TP 1928, s. 70,71,72,73) 6/ noszenie miednicy -- symbolizuje na W.Ew., że wszystka praca Kaatytów, dana im przez Boga, odnosiła się do Biblii; (TP 1928, s. 70,71,72,73) --- chociaż nie będą dobrze rozumieli myśli Pańskiej w tych przedmiotach. (TP 1928, s. 70,71,72,73)

„skrzynia” — (Arka), skrzynia - symbolizuje Chrystusa; ubłagalnia, Cheruby i światło Chwały symbolizują Jehowę - Głowę Chrystusa.. (TP 1928, s. 70,71,72,73)

„stół” — symbolizuje Chrystusa trzymającego Chleb Żywota dla braci. Przedstawia on przeto klasę Chrystusową, w której jeden drugiego rozwija na podobieństwo Chrystusa. ... przez karmienie, pobudzanie i dodawanie zachęty jeden drugiemu za pomocą stosownych części Słowa Bożego. ... Stół wyobraża Kościół - w pracy nad charakterem (TP 1928, s. 70,71,72,73)

„świecznik” — symbolizuje klasę Chrystusową , jako oświecicieli braci (w pracy nauczycielskiej). Pozafiguralny Świecznik oświeca ich umysły Prawdą. (TP 1928, s. 70,71,72,73)

„ołtarze” — 1/ (ołtarz złoty), ołtarz ten wyobraża klasę Chrystusową nie jako istoty ludzkie, lecz jako nowe stworzenia, w związku z ich pracą ofiarniczą. (TP 1928, s. 70,71,72,73) 2/ (ołtarz całopalenia), przedstawia Jezusa i Kościół w ich poświęconym człowieczeństwie, na którym są ofiarowane ich prawa życiowe, jako godna przyjęcia Ofiara Bogu. (TP 1928, s. 70,71,72,73) 3/ (miednica), miednica przedstawia Biblię, a woda w niej wyobraża oczyszczające prawdy Biblii. Podstawa przedstawia prawdopodobnie St.T., a wanna N.T. (TP 1928, s. 70,71,72,73)

4 Księga Mojżeszowa 3:32

Epifania i Bazylea:

„A książęciem nad książęty Lewitów będzie Eleazar” — Symbolizuje to: (TP 1928, s. 73) A/ Na W.Ew. -- Mat.18:18. (TP 1928, s. 73) Dwunastu Apostołów przez swoje pisma i urządzenia Kościoła byli ponad sześćdziesięcioma Lewickimi grupami W.Ew., jak również ponad trzema głównymi grupami: (TP 1928, s. 73) 1/ dogmatykami - pozafiguralny Elfazan (TP 1928, s. 73) 2/ ewangelistami - pozafiguralny Eliazar (TP 1928, s. 73) 3/ biblijnymi wydawcami - pozafiguralny Suryjel. (TP 1928, s. 73) B/ Na Epifanię -- Mat.24:45-47; Łuk.12:42 (TP 1946) symbolizuje, jak "On Sługa" przez swoje pisma i przez swoje urządzenia dla W.G. miał być ponad wszystkimi grupami Lewickimi i ich przywódcami w Epifanii, oraz, że dlatego nauki jego i urządzenia dla nich są Boskiego pochodzenia i że ich obowiązują. (TP 1928, s. 73)

4 Księga Mojżeszowa 3:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Od Merarego zaś” — "Gorzkość". Typ na W.G. zbawione jako przez ogień, przez przykre i gorzkie doświadczenia.

Epifania i Bazylea:

„Od Merarego” — [Merary - gorycz], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z wydawniczymi organizacjami, przez układanie Biblii i innej stosownej literatury religijnej. (TP 1928, s. 39,40,42,73)

„familia Mahelitów” — oddział Lewitów, który składał się z redaktorów i korektorów (tych co drukowali, poprawiali, dostarczali notatek itd.) (TP 1938, s. 71) [chory], symbolizuje usprawiedliwionych redaktorów, którzy sami nie są pisarzami, lecz przygotowują pisma innych do druku, np. przez kompilację, układanie, poprawianie, robienie przypisów, rejestrowanie itp. (TP 1928, s. 39,40,42,73) Dzielą się na dwie grupy (1Kron.23:21,22): (TP 1928, s. 39,40,42,73) 1/ [Eleazar - potężny pomocnik], to redaktorzy Biblii. (TP 1928, s. 39,40,42,73) 2/ [Cys - łuk], to redaktorzy innych prac religijnych. (TP 1928, s. 39,40,42,73)

„familia Muzytów” — oddział Lewitów, który składał się z wydawców Biblii, książek, czasopism i gazetek o tematyce biblijnej. (TP 1938, s. 71) [ustępujący], symbolizuje tych wydawców, którzy poświęcili się układaniu do kopiowania (przepisywania - jak np. mnisi) lub drukowania i rozsyłania literatury Chrześcijańskiej. (TP 1928, s. 39,40,42,73) Dzielą się na trzy grupy (1Kron.23:23): (TP 1928, s. 39,40,42,73) 1/ [Maheli - słabi, chorzy], to wydawcy książek. (TP 1928, s. 39,40,42,73) 2/ [Eder - stado], to wydawcy broszur, czasopism i magazynów. (TP 1928, s. 39,40,42,73) 3/ [Jerymot - wyżyny], to najważniejsi wydawcy literatury religijnej. (TP 1928, s. 39,40,42,73)

4 Księga Mojżeszowa 3:34

Epifania i Bazylea:

„A policzonych ich ... sześć tysięcy i dwieście” — liczba Merarytów jest mniejsza niż innych grup Lewickich, symbolizuje to, iż w pozafigurach swoich będą oni mniej liczni niż dwie grupy pozafiguralnych Lewitów. (TP 1928, s. 74)

4 Księga Mojżeszowa 3:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku północy” — Symbol niebieskiej fazy Królestwa.

Epifania i Bazylea:

„Książęciem” — najbardziej wpływową grupą pomiędzy pozafiguralnymi Merarytami. (TP 1928, s. 39)

„familii Merarego” — [Merary - gorycz], byli to ci usprawiedliwieni (z W. Ew.), którzy wspomagani przez swoich towarzyszy, służyli Kapłaństwu i nominalnemu ludowi Bożemu w związku z wydawniczymi organizacjami, przez układanie Biblii i innej stosownej literatury religijnej. (TP 1928, s. 39)

„Suryjel” — [skała Boża, albo potężna skała], przedstawia wydawców Biblii w językach żywych. (TP 1928, s. 39)

„syn Abihailów” — [ojciec mój jest siłą], (TP 1928, s. 39)

„a ci kłaść się będą ku północy” — symbolizuje fakt, że ich pozafigury będą niższe pod względem godności służby od pozafiguralnych Kaatytów, lecz wyższe pod względem godności od pozafiguralnych Gersonitów. (TP 1928, s. 39) umieszczenie Gersonitów (w.23) było oddzielne i odrębne od umieszczenia pokoleń izraelskich. Przedstawia to dziedzictwo duchowe, tak jak umieszczenie Kaatytów (w.29), Merarytów (w tym wierszu) i kapłanów (w. 38), całkiem oddzielne i odrębne od umieszczenia dwunastu pokoleń izraelskich (świata), przedstawia dziedzictwo duchowe Starożytnych Godnych, Wielkiego Grona i Małego Stadka. (TP 1974, s. 54)

4 Księga Mojżeszowa 3:36

Epifania i Bazylea:

„A należeć będą do straży synów Merarego” — sprawowanie przez Merarytów dozoru nad słupami, ich podstawkami, sznurami i kołkami symbolizuje fakt, że przez swoje redagowanie, przepisywanie, drukowanie i wydawanie świeckiej i religijnej literatury przydatnej do usprawiedliwienia dla ich braci Lewitów, dla Kapłanów i dla ludu, mieli wspomagać jeden drugiego i swych bliźnich Lewitów w dobrej pracy przedstawiania sprawiedliwości Chrystusowej -- usprawiedliwienie przez wiarę, jak również podawania pomocnych produktów literackich Lewitów Kaatyckich i Gersonickich w ręce Kapłanów, ludu i Lewitów. (TP 1928, s. 74,75,76,77)

„deski przybytku” — we właściwym Przybytku było 48 desek. W Świątnicy Najświętszej widocznych na każdej ścianie było 6 i 1/3 deski (6 całych i 1/3 czterech desek narożnych). (TP 1928, s. 74,75,76,77) 18 desek widzianych wewnątrz Świątnicy Najświętszej -- 18 ksiąg N.T. (reszta ksiąg reprezentowana jest w słupach); (TP 1928, s. 74,75,76,77) 4 deski narożne -- 4 księgi Mojżeszowe (oprócz pierwszej - reprezentowanej w drągu). (TP 1928, s. 74,75,76,77) 26 desek widziane w całości w Świątnicy (po 13 na każdej ścianie) -- pozostałe księgi St.T. (poza tymi które pokazane są w deskach narożnych i drągach). (TP 1928, s. 74,75,76,77)

„drągi” — było 9 szeregów drągów -- licząc za szereg każdy z trzech rzędów po każdej z trzech stron Przybytku. (Licząc drągi pojedynczo było ich 15 sztuk). Symbolizują one te czysto historyczne księgi St.T., które historycznie utrzymują i wiążą razem księgi Pisma w jedną logiczną całość. Złote kolce symbolizują, że mają one nadaną od Boga władzę do wykonania tej pracy. Górny i dolny rząd, przez to że składały się z dwóch drągów, wyobrażały myśl, że każdy z nich wyobraża dającą oparcie księgę i fakt, że ma księgę towarzyszącą. (TP 1928, s. 74,75,76,77) Te księgi to: (TP 1928, s. 74,75,76,77) 1/ 1Mojżeszowa, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 2/ Jozuego, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 3/ Sędziów, - środkowy drąg; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 4/ 1Samuelowa, - górny rząd; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 5/ 2Samuelowa, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 6/ 1Królewska, - górny rząd ; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 7/ 2Królewska, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 8/ 1Kroniki, - górny rząd; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 9/ 2Kroniki, - dolny rząd; (TP 1928, s. 74,75,76,77)

„słupy” — było 9 słupów (5 - Świątnica; 4 - Świątnica Najświętsza). Słupy symbolizują dwa zbiory rzeczy: (TP 1928, s. 74,75,76,77) 1/ nowe stworzenia (TP 1928, s. 74,75,76,77) 2/ pewne księgi biblijne. Te księgi to: (TP 1928, s. 74,75,76,77) A/ odnoszące się do śmierci ludzkiej woli - pierwszej zasłony: (TP 1928, s. 74,75,76,77) 1/ Ewangelia wg św. Mateusza - słup w Świątnicy; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 2/ Ewangelia wg św. Marka - słup w Świątnicy; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 3/ Ewangelia wg św. Łukasza - słup w Świątnicy; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 4/ List Jakuba - słup w Świątnicy; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 5/ List Judy - słup w Świątnicy; (TP 1928, s. 74,75,76,77) B/ Odnoszące się do śmierci ludzkiego ciała - drugiej zasłony: (TP 1928, s. 74,75,76,77) 6/ Objawienie - słup w Świątnicy Najświętszej; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 7/ Do Żydów - słup w Świątnicy Najświętszej; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 8/ 1Piotra - słup w Świątnicy Najświętszej; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 9/ 1Jana - słup w Świątnicy Najświętszej; (TP 1928, s. 74,75,76,77) 48+9+9=66 (TP 1928, s. 74,75,76,77) Te 66 podpór właściwego Przybytku (czyli płóciennych zasłon z ich nakryciami -- te pierwsze przedstawiają Chrystusa jako nowe stworzenia) symbolizuje 66 ksiąg Biblii, jako fundament i oparcie Chrystusa. (TP 1928, s. 74,75,76,77)

„podstawki” — srebrne -- przedstawiają fakt, że PRAWDA jest podstawą ksiąg biblijnych i że księgi te są Boskiego pochodzenia. (TP 1928, s. 74,75,76,77) miedziane -- przedstawiają myśl, że pięć ksiąg symbolizowanych przez słupy oparte na tych podstawkach, są pożyteczne dla tych co dopiero wystąpili, albo mają zamiar wstąpić ze stanu usprawiedliwionego w stan spłodzenia z Ducha Św. (TP 1928, s. 74,75,76,77)

4 Księga Mojżeszowa 3:37

Epifania i Bazylea:

„słupy sienne w około” — (Dziedziniec miał w sumie 60 słupów), 60 słupów Dziedzińca symbolizuje dla celów W.Ew. usprawiedliwionych wiernych w ich 60 działalnościach W.Ew. (TP 1928, s. 77)

„sznury” — 1/ sznury utrzymujące słupy -- zdają się symbolizować pomoce, zwłaszcza przez wykłady i pisma, jakie Lewici dali jeden drugiemu do podtrzymywania rozmaitych sekcji Lewickich w ich właściwych działalnościach. (TP 1928, s. 77) 2/ sznury przybite do ziemi wewnątrz Dziedzińca -- zdają się symbolizować te pomoce, w granicach w jakich odnosiły się do spraw religijnych. (TP 1928, s. 77) 3/ sznury przybite do ziemi na zewnątrz Dziedzińca -- zdają się symbolizować te pomoce, w granicach w jakich odnosiły się do rzeczy świeckich. (TP 1928, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:38

Epifania i Bazylea:

„A kłaść się będą obozem przed przybytkiem” — Stojący obozem na wschodniej stronie Przybytku symbolizują Jezusa Jako Namiestnika Jehowy (pozaf. Mojżesza), oraz Jezusa i Kościół (pozaf. Aaarona i jego synów), jako kapłanów mających w swym stosunku do pazafiguralnego Przybytku ważniejsze stanowisko niż którakolwiek inna grupa Lewicka. (TP 1928, s. 77) umieszczenie Gersonitów (w.23) było oddzielne i odrębne od umieszczenia pokoleń izraelskich. Przedstawia to dziedzictwo duchowe, tak jak umieszczenie Kaatytów (w.29), Merarytów (w.35) i kapłanów (w tym wierszu), całkiem oddzielne i odrębne od umieszczenia dwunastu pokoleń izraelskich (świata), przedstawia dziedzictwo duchowe Starożytnych Godnych, Wielkiego Grona i Małego Stadka. (TP 1974, s. 54)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„a obcy gdyby tam przystąpił, umrze” — każdy, komu by przyszła chęć wtrącania się w ich pracę, spotkałby się z doraźną karą. (TP 1928, s. 77)

„a obcy gdyby przystąpił, umrze” — Bóg mocno ustalił zasadę niewtrącania się w urzędowe funkcje wyższej klasy w związku ze służbą kapłańską i lewicką w Izraelu. Śmierć była karą, jaką Bóg wyznaczył na wtrącającego się w cudzy urząd. (TP 1967, s. 61)

4 Księga Mojżeszowa 3:39

Epifania i Bazylea:

„od Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:40

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:41

Epifania i Bazylea:

„A weźmiesz mi Lewity (Ja Pan) miasto wszystkich pierworodnych” — Kościół pierworodnych z W.Ew. obejmuje M.St. i W.G. (TP 1959, s. 33)

4 Księga Mojżeszowa 3:42

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:44

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:45

Epifania i Bazylea:

„Weźmij Lewity miasto wszystkich pierworodnych” — wymiana pierworodnych na Lewitów nie jest przeznaczona do symbolizowania wymiany pewnych osób na drugie; pozafiguralni pierworodni i pozafiguralni Lewici są bowiem tymi samymi osobami. (TP 1928, s. 77) Jest ta historia włączona w celu pokazania w jaki sposób w Izraelu pokolenie Lewiego zajęło, w sprawach religijnych, miejsce pierworodnych. (TP 1928, s. 77) Kościół pierworodnych z W.Ew. obejmuje M.St. i W.G. (TP 1959, s. 33)

4 Księga Mojżeszowa 3:46

Epifania i Bazylea:

„A za okup onych dwu set, siedmiudziesiąt i trzech, którzy zbywają nad liczbę Lewitów” — danie pieniędzy okupowych za zbywające 273 pierworodnych ponad liczbę Lewitów mających trzydzieści dni lub więcej ma wskazywać, że pozafiguralni Pierworodni i pozafiguralne pokolenie Lewiego mają równo liczbę, to jest są tymi samymi osobami. (TP 1928, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:48

Epifania i Bazylea:

„za okup onych, którzy zbywają nad liczbę ich” — danie pieniędzy okupowych za zbywające 273 pierworodnych ponad liczbę Lewitów mających trzydzieści dni lub więcej ma wskazywać, że pozafiguralni Pierworodni i pozafiguralne pokolenie Lewiego mają równo liczbę, to jest są tymi samymi osobami. (TP 1928, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:49

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 3:51

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.