4 Księga Mojżeszowa 9

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 9 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, miesiąca pierwszego, mówiąc:

2 Niech obchodzą synowie Izraelscy święto przejścia czasu naznaczonego.

3 Czternastego dnia miesiąca tego, między dwoma wieczorami, obchodzić je będziecie czasu naznaczonego; według wszystkich obrzędów jego, i według wszystkich ceremonii jego, obchodzić je będziecie.

4 Mówił tedy Mojżesz do synów Izraelskich, aby obchodzili święto przejścia.

5 I obchodzili święto przejścia, pierwszego miesiąca, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, na puszczy Synaj; według wszystkiego, jak rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy.

6 I byli niektórzy ludzie, którzy się byli splugawili nad umarłym człowiekiem, i nie mogli obchodzić święta przejścia dnia onego; tedy przystąpili do Mojżesza i do Aarona w tenże dzień;

7 I rzekli oni ludzie do niego: Zmazaliśmy się nad umarłym: i nie będzież nam wolno oddać ofiary Panu czasu naznaczonego wespół z synami Izraelskimi?

8 Którym odpowiedział Mojżesz: Postójcie, aż usłyszę, co rozkaże Pan o was.

9 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

10 Powiedz synom Izraelskim i rzecz: Jeźliby się kto zmazał nad umarłym, alboby na drodze dalekiej był, tak z was, jako i z potomstwa waszego, przecię będzie odprawował święto przejścia Panu.

11 Miesiąca wtórego, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, odprawować je będą; z przaśnemi chleby, i z gorzkiemi zioły jeść je będą:

12 Nie zostawią nic z niego do jutra, i kości nie złamią w nim; według wszystkiego postanowienia święta przejścia odprawować je będą:

13 Ale człowiek, któryby był czysty, a nie byłby w drodze, i nie obchodziłby święta przejścia, tedy dusza ona wykorzeniona będzie z ludu swego, bo ofiary Pańskiej nie odprawował czasu naznaczonego; grzech swój poniesie on człowiek.

14 A jeźliby przychodzień mieszkający między wami obchodził święto przejścia Panu, według ustawy święta przejścia i według obrzędów jego obchodzić je będzie; ustawa jedna będzie, wam i przychodniowi, i zrodzonemu w ziemi.

15 Dnia tedy onego, którego wystawiony był przybytek, obłok okrył przybytek nad namiotem świadectwa, a wieczór bywało nad przybytkiem jako widzenie ognia aż do poranku.

16 Tak bywało ustawicznie; we dnie okrywał go obłok, a jako widzenie ognia w nocy.

17 A gdy się podnaszał obłok od namiotu, tedy się ruszali synowie Izraelscy; a gdziekolwiek stawał obłok, tamże stanowili obóz synowie Izraelscy.

18 Na rozkazanie Pańskie ciągnęli synowie Izraelscy, i na rozkazanie Pańskie stanowili obóz; po wszystkie dni, których zostawał obłok nad przybytkiem, i oni leżeli obozem.

19 A gdy trwał obłok nad przybytkiem przez wiele dni, tedy odprawowali synowie Izraelscy straż Panu, a nie ruszali się.

20 Ale gdy nie długo trwał obłok nad przybytkiem, na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli.

21 A gdy bywał obłok od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku, tedy ciągnęli; tak we dnie jako i w nocy, gdy się podniósł obłok, ciągnęli.

22 A jeźli przez dwa dni, albo przez miesiąc, albo też przez rok trwał obłok nad przybytkiem, zostawając nad nim, obozem leżeli synowie Izraelscy, i nie ruszali się; ale gdy się on podnosił, i oni się ruszali.

23 Na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli, straż Pańską trzymając, jako im Pan rozkazał przez Mojżesza.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 9:1

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan” — Pan dający zlecenie Mojżeszowi by rozkazał Izraelowi obchodzenie pierwszego dorocznego Święta Przejścia, przedstawia: (TP 1974, s. 6) rozkaz Boży względem naszego Pana dotyczący ustanowienia dorocznej Wieczerzy Pańskiej oraz bezpośrednie polecenie dane przez Niego Kościołowi, by obchodził ją corocznie (Łukasz 22:19; 1Kor. 11:24, 25); (TP 1974, s. 6) po wtóre zaś polecenie nie bezpośrednie przez Apostołów (1Kor. 11:23—34) i innych sług Prawdy poprzez cały Wiek Ewangelii odnośnie nauczania Kościoła o corocznym jej obchodzeniu. (TP 1974, s. 6)

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„na puszczy Synaj” — Rozkaz Boży dany na puszczy na górze Synaj przedstawia, że rozkaz ten należy do Wieku Ewangelii, stanowiąc część doświadczeń Kościoła na puszczy. (TP 1974, s. 6)

„roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, miesiąca pierwszego” — Danie tego rozkazu w pierwszym miesiącu drugiego roku wskazuje na myśl, że nakaz odbycia się pierwszej, dorocznej Wieczerzy Pańskiej w sposób właściwy występuje po rzeczy samej (rzeczywistości), której jest ona symbolicznym przedstawieniem i przypomnieniem, gdy rzecz sama choćby w swych początkach już się wypełniła (Jan 6: 32—58). Oczywiście, właściwość obchodzenia co roku wieczerzy jako rzeczy, w której bierze się udział po poświęceniu, jest przedstawiona przez nakaz obchodzenia figuralnego corocznego Święta Przejścia po opuszczeniu Egiptu przez Izraela. (TP 1974, s. 6)

4 Księga Mojżeszowa 9:2

Epifania i Bazylea:

„Niech obchodzą synowie Izraelscy święto przejścia czasu naznaczonego” — To zdanie wskazuje, że polecenie obchodzenia Święta Przejścia było dane bezpośrednio po poleceniach na temat .oczyszczenia i poświęcenia Lewitów, na co też wskazuje narracyjny charakter wiersza 1-go, utrzymujący przejście myśli od jednej sprawy do drugiej. (TP 1974, s. 6)

4 Księga Mojżeszowa 9:3

Epifania i Bazylea:

„Czternastego dnia” — 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34) Nakaz zaś, że figuralne Święto Przejścia miało być obchodzone w określonym dniu 14 Nisan przedstawia polecenie, że Wieczerza Pańska ma być obchodzona w dniu 14 Nisan, tak jak powiedział nasz Pan. (TP 1974, s. 6,7)

„między dwoma wieczorami, obchodzić je będziecie czasu naznaczonego” — Doroczny baranek miał być zabijany o tym samym czasie, o 6-tej godzinie wieczorem „pomiędzy dwoma wieczorami", tak jak pierwszy baranek. To zaś nasuwa myśl, że Wieczerza Pańska po raz pierwszy była obchodzona w tym samym dniu, w którym umarł nasz Pan, co jest zaznaczone w Piśmie Świętym w opowiadaniach Mateusza, Marka, Łukasza i Pawła (1Kor. 11:23). (TP 1974, s. 6,7) Nacisk w podkreślaniu dokładnej daty jako czasu obchodzenia dorocznego typu zaznacza również fakt, że i pozafigura ma być obchodzona dorocznie. (TP 1974, s. 6,7)

„według wszystkich obrzędów jego, i według wszystkich ceremonii jego, obchodzić je będziecie” — Nakaz obchodzenia figuralnego Święta Przejścia „według wszystkich obrzędów" (hebr. "chok" dosłownie: statuty; co wskazuje na stałość PRAKTYK) „i według wszystkich ceremonii" (hebr. "mishpat" dosłownie: sądy albo zarządzenia, co wskazuje na stałość NAUK) wyobraża polecenie Pana w czasie Wieku Ewangelii obchodzenia Pamiątkowej Wieczerzy zgodnie z praktykami, które Jezus dał przy jej zapoczątkowaniu i zgodnie z doktrynami, które On ustanowił i które później były wypracowane przez Niego za pośrednictwem Jego Apostołów. (TP 1974, s. 6,7) Te pozafiguralne statuty (przetłumaczone tu błędnie jako obrzędy) wymagały: (TP 1974, s. 6,7) 1/ przaśnego chleba i wina zamiast figuralnego baranka, (TP 1974, s. 6,7) 2/ obchodu corocznego w tym samym dniu miesiąca (w formie wieczornej wieczerzy) co obchód typowy, (TP 1974, s. 6,7) 3/ wyczyszczenia pozafiguralnego kwasu, podobnie jak wieczerza w typie była poprzedzana oczyszczeniem od figuralnego kwasu, (TP 1974, s. 6,7) 4/ doświadczeń próbnych, podobnie jak figuralny obchód był z gorzkimi ziołami, i (TP 1974, s. 6,7) 5/ ograniczonia do poświęconych (co jest ukazane w tym, że jedenastu brało udział w pierwszej Wieczerzy Pańskiej, symbolizując poświęconych), podobnie jak tylko obrzezani mogli brać udział w obchodzie typowym corocznego baranka. (TP 1974, s. 6,7) Pozaobrazowe sądy lub zarządzenia (doktryny) połączone z Wieczerzą Pańską są to: (TP 1974, s. 6,7) 1/ ofiara okupu, (TP 1974, s. 6,7) 2/ usprawiedliwienie przez wiarę (TP 1974, s. 6,7) i to, na co figuralny baranek nie wskazuje, lecz co jest przedstawione przez gorzkie zioła, (TP 1974, s. 6,7) 3/ łączna ofiara Kościoła z Jezusem. (TP 1974, s. 6,7)

4 Księga Mojżeszowa 9:4

Epifania i Bazylea:

„Mówił tedy” — Nakaz Mojżeszowy, by Izrael obchodził corocznie Święto Przejścia, wyobraża nakaz Jezusa względem wiernych obchodzenia Wieczerzy Pańskiej, co oczywiście wskazuje również i na jej początkowe ustanowienie. Jest to więc polecenie dla ludu Bożego obchodzenia jej. (TP 1974, s. 7)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 9:5

Epifania i Bazylea:

„I obchodzili święto przejścia” — Obchodzenie przez Izraelitów Święta Przejścia tzn. zabijanie baranka, pieczenie go i zjadanie z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami, wyobraża poświęcenie przez Izraelitów Wieku Ewangelii chleba i wina oraz spożywanie ich z przaśnikami szczerości i Prawdy, z gorzkimi ziołami prób zewnętrznych i wewnętrznych, cierpień i prześladowań, związanych z ich poświęceniem. (TP 1974, s. 7)

„Czternastego dnia” — 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34) że czynili to w dniu 14 Nisan wyobraża obchodzenie Pamiątkowej Wieczerzy przez Kościół w dniu 14 Nisan. (TP 1974, s. 7)

„na puszczy Synaj” — Fakt, że Izraelici czynili to na pustyni Synaj przedstawia, że Kościół ma to czynić w czasie doświadczeń pustyni, specjalnie, choć nie wyłącznie w czasie żniw. (TP 1974, s. 7)

„według wszystkiego, jak rozkazał Pan Mojżeszowi” — Obchodzenie tego przez Izraelitów zgodnie z tym wszystkim co Jehowa polecił Mojżeszowi tzn. zgodnie ze wszystkimi statutami i zarządzeniami, wyobraża duchowego Izraela specjalnie w czasie Żniw obchodzącego pozafigurę zgodnie ze wszystkimi doktrynami i praktykami, których wpajanie w wiernych Bóg zalecił Jezusowi. (TP 1974, s. 7) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 9:6

Epifania i Bazylea:

„I byli niektórzy ludzie, którzy się byli splugawili nad umarłym człowiekiem, i nie mogli obchodzić święta przejścia dnia onego” — Ci, którzy się splugawili przez dotknięcie ciała umarłego w dniu 14 Nisan i są wykluczeni w ten sposób od obchodzenia Święta Przejścia w tym dniu, są figurą na tych, którzy spędzają całe swe życie pod klątwą Adama i umierają pod tą klątwą. (TP 1974, s. 7,8) Umarłym tego wiersza jest Adam. Od niego bowiem, zmarłego w grzechach i występkach, otrzymujemy nieprawość (splugawienie) i potępienie na zasadzie dziedziczenia, przez co jesteśmy symbolicznie w jego obecności; dotykamy zaś go, postępując grzesznie w stanie tej nieprawości. (TP 1974, s. 7,8) W typie, ci co są nieczyści, byli w obecności, lub dotknęli zmarłego człowieka w okresie krótszym niż siedem dni od dnia 14 Nisan, w związku więc z tym, o ile Święto Przejścia wypadło w okresie krótszym niż siedem dni od dnia ich splugawienia (4Moj. 19:11, 12, 14, 16, 19), byli oni uważani za nieczystych i w stanie takim nie mogli brać udziału w Święcie Przejścia. To zaś wyobraża, że ktokolwiek do końca swego życia w czasie nocy pozaobrazowego dnia 14 Nisan — Wieku Ewangelii nie oczyści się z Adamowego potępienia i nieprawości przez wytrwałe usiłowania tymczasowego lub ożywionego usprawiedliwienia, ten nie może w ogóle brać udziału w rzeczywistej uczcie, ani też godnie uczestniczyć w jej dorocznym Przypomnieniu. (TP 1974, s. 7,8) Tak jak nieczystość tych ludzi nie pozwoliła im brać udziału w Święcie Przejścia w tym dniu 14 Nisan, tak i brak poświęcenia sprawia, że niepoświęceni nie mogą brać udziału i spożywać pozafiguralnego Baranka w pozafiguralnym dniu 14 Nisana, Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 7,8)

„tedy przystąpili do Mojżesza i do Aarona” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Przyjście ich przed Mojżesza i Aarona wyobraża przychodzenie świata pod uwagę Jezusa jako Bożego Wykonawcy (Mojżesz) i jako Bożego Najwyższego Kapłana (Aaron). (TP 1974, s. 7,8) Zbliżanie się nieczystych (w. 6) do Mojżesza i Aarona przedstawia potępiony świat podchodzący pod uwagę naszego Pana jako Jehowy (próbnego) Wykonawcy i Najwyższego Kapłana na puszczy zaraz po Jego chrzcie, gdy badał on różne zarysy Planu Bożego aby poznać Wolę Bożą w stosunku do Samego Siebie i względem świata. Nie mamy jednak przez to bynajmniej rozumieć, że potępiony świat rzeczywiście i fizycznie stanął przed Panem na puszczy. Raczej pozafiguralne przedstawienie było charakteru myślowego, jako działalność myśli naszego Pana, gdy myślowo patrzył On na ludzkość, która zbliżyła się do Niego w Jego myśli. Nie powinniśmy również myśleć, że świat wygłosił słowami jakąś mowę do naszego Pana. Raczej był to ich stan Adamowego splugawienia i potępienia na śmierć, który przemawiał do naszego Pana w tym znaczeniu iż objawiało Mu się splugawienie ludzkości i potępienie ich na śmierć. (TP 1974, s. 7,8)

4 Księga Mojżeszowa 9:7

Epifania i Bazylea:

„I rzekli oni ludzie do niego: Zmazaliśmy się nad umarłym: i nie będzież nam wolno oddać ofiary Panu czasu naznaczonego wespół z synami Izraelskimi?” — ludzie nieczyści przedstawiają świat niewybranych, którzy w tym życiu nie obchodzą rzeczywistego, pozafiguralnego Święta Przejścia. Zgodnie z tym, umierają oni, zgubieni pod Adamowym potępieniem. (TP 1974, s. 7,8) Splugawieni ludzie zapytujący Mojżesza są figurą na stan potępionej i nieczystej ludzkości, stawiającej w myśli naszego Pana pytanie, czy świat niewybranych będzie miał możliwość obchodzenia pozafiguralnego Święta Przejścia, tzn. czy będzie miał możliwość otrzymania zbawienia Wysokiego Powołania, działającego w czasie Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 7,8) Ten stan ludzkości podał Mu myśl, że ludzie ci nie mogą brać udziału w zbawieniu wybranych Wieku Ewangelii, t.zn. obchodzić pozafiguralnej uczty 14 Nisan w Egipcie i Synaju. (TP 1974, s. 7,8)

4 Księga Mojżeszowa 9:8

Epifania i Bazylea:

„Którym odpowiedział Mojżesz: Postójcie, aż usłyszę, co rozkaże Pan o was” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) przedstawia, że potępiony i zdeprawowany rodzaj ludzki, nie fizycznie lecz umysłowo przyszedł do Pana naszego, z problemem w czasie, gdy On nie znał jeszcze jego rozwiązania (odpowiedzi). Jednak było to już po jego chrzcie, gdyż wtedy On stał się (próbnym) Wykonawcą i Najwyższym Kapłanem Bożym. Kiedy więc to nastąpiło? Odpowiadamy: pomiędzy Jego chrztem a początkiem Jego służby t.zn. głównie w czasie 40-tu dni, które spędził na puszczy. Zbadanie faktów dowodzi tego, bo gdy Jezus wrócił z puszczy, wiedział on, że potępiony rodzaj ludzki będzie miał sposobność obchodzenia pozafiguralnego Święta Przejścia w czasie Tysiąclecia. Nawet nie będąc (próbnym) Wykonawcą Bożym (pozaobrazowym Mojżeszem) i Najwyższym Kapłanem (pozaobrazowym Aaronem) przed Swym chrztem, On musiał znaleźć tę odpowiedź pomiędzy Swym chrztem a powrotem z puszczy. (TP 1974, s. 8,9) Nakaz Mojżesza, by ludzie stali tzn. by czekali na odpowiedź jest figurą na Jezusa nakazującego w myśli ludzkości, by czekała na odpowiedź. Mojżeszowe zaś oglądanie się na Pana by usłyszeć odpowiedź Pańską na pytanie dotyczące tych ludzi, przedstawia skierowanie się Pana naszego do Boga, by przemówił do Niego przez Swe Słowo jaka jest Wola Boża względem świata, czy ludzie mają mieć pozafiguralne Święto Przejścia . (TP 1974, s. 8,9)

4 Księga Mojżeszowa 9:9

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Danie przez Jehowę odpowiedzi Mojżeszowi przedstawia danie przez Boga odpowiedzi naszemu Panu przez Stary Testament. Odpowiedź ta była dana naszemu Panu w czasie 40-dniowych Jego doświadczeń na puszczy. (TP 1974, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 9:10

Epifania i Bazylea:

„Powiedz synom Izraelskim i rzecz: Jeźliby się kto zmazał nad umarłym, alboby na drodze dalekiej był, tak z was, jako i z potomstwa waszego, przecię będzie odprawował święto przejścia Panu” — Figuralna odpowiedź, że ,,człowiek nieczysty i będący w dalekiej podróży może obchodzić Święto Przejścia wyobraża Boską odpowiedź, że potępiona, nieczysta i błądząca ludzkość będzie miała możność obchodzenia pozafiguralnego Święta Przejścia, t.zn. będzie miała możność zyskania zbawienia przez śmierć Chrystusa. (TP 1974, s. 9) Boże polecenie względem Mojżesza, by powiedział to synom Izraelskim przedstawia polecenie Boże na puszczy względem Jezusa, by nauczał o zbawieniu świata tak Izrael według ciała jako też Izrael duchowy. Należy przy tym zauważyć, że gdy pytanie dotyczyło jedynie nieczystych, Bóg dał odpowiedź nie tylko o nieczystych, lecz również o będących w dalekiej drodze, z dala od siedziby Izraelitów. Jaka jest różnica między tymi dwiema grupami? Rozumiemy ją w sposób następujący: (TP 1974, s. 9) nieczyści z powodu dotknięcia ciała zmarłego przedstawiają tych z potomstwa Adama, którzy są nieczyści i potępieni jako tacy, (TP 1974, s. 9) podczas gdy Izraelici będący w dalekiej drodze przedstawiają tych, którzy błądzą. (TP 1974, s. 9) Ogólnie mówiąc, choć nie ekskluzywnie, nieczyści są to nominalni żydzi i chrześcijanie, podróżnicy zaś to poganie. Obie te klasy są oczywiście wyłączone z możliwości zbawienia dla wybranych, lecz dla obydwóch z nich zachował Bóg możliwość obchodzenia Święta Przejścia, możliwość uzyskania zbawienia. (TP 1974, s. 9) Wyrażenie " ...tak z was jako i potomstwa waszego" daje myśl, że podobnie jak figura stosuje się do wszystkich Izraelitów w ciele, tak pozafigura stosuje się do wszystkich pozafiguralnych Izraelitów. (TP 1974, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 9:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Czternastego dnia” — Pełnia księżyca figuruje prawo Zakonu i naród będący pod prawem tegoż Zakonu. Chrystus był ukrzyżowany podczas pełni, a jak księżyc zaczął się zmniejszać figuruje, że łaska i pomyślność Izraela zaczęła zanikać.

„Między dwoma wieczorami” — Żydzi za czasów Mojżesza mieli dwa wieczory: jeden od południa do godziny 3:00 po południu, drugi zaś od godziny 3:00 do zachodu słońca. Ofiara Chrystusa dopełniła się o godzinie 3:00, w połowie między dwoma wieczorami.

„Odprawiać je będą” — Figuruje, że ci którzy w swej nieświadomości nie poznali i nie przyjęli Jezusa za swego Mesjasza i Zbawiciela, będą mieli sposobność to uczynić w czasie Restytucji, gdy naród Żydowski wyobrażony przez księżyc, powróci znów do swojej pełni błogosławieństw.

„Z przaśnymi chleby” — Wyobraża kosztowne obietnice nam darowane przez Boga i przez Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Miesiąca wtórego, czternastego dnia” — data obchodzenia Święta Przejścia 14-go drugiego miesiąca dla figuralnie nieczystych przedstawia Tysiąclecie. Obchodzenie zaś przez nich Święta Przejścia w dniu 14 drugiego miesiąca przedstawia branie udziału przez świat w przywilejach restytucji przez wiarę i posłuszeństwo podczas Tysiąclecia. (TP 1974, s. 9,10)

„między dwoma wieczorami, odprawować je będą” — Jeśli chodzi o klasę nieczystych, ofiarowanie baranka pomiędzy dwoma wieczorami przedstawia, że jak tylko dla każdego z nich rozpocznie się Tysiąclecie (a to będzie się zmieniać zależnie od każdej jednostki w związku z tym, które z przywilejów Tysiąclecia będą w jej wypadku działać) każdy z nich winien skorzystać z jego dobrodziejstw i przyjąć Baranka z wiarą i posłuszeństwem od samego początku sposobności przyjęcia Go. (TP 1974, s. 9,10) Dla niektórych --- obozowców Epifanii żyjących wówczas — będzie to miało miejsce jak tylko możliwości restytucji Tysiąclecia się otworzą i gdy oni to sobie uświadomią. Dzięki nauce, którą oni, nie poświęceni chrześcijańscy i żydowscy wierzący, otrzymają od Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych będą oni wyczekiwać z utęsknieniem na powrót Starożytnych i Młodocianych Godnych, który stanie się dla nich znakiem, że zbawienie restytucji działa, z którego oni natychmiast skorzystają, czyli zaczną obchodzić Święto Przejścia Tysiąclecia, rozpoczynając je między dwoma wieczorami, w okresie przejściowym pomiędzy jedną a drugą dyspensacją. (TP 1974, s. 9,10) Jeśli chodzi o innych, stanie się to wtedy gdy wejdą oni w kontakt z warunkami Tysiąclecia, a to znaczy dla większej części ludzkości przy ich przebudzeniu się ze zmarłych. (TP 1974, s. 9,10)

„z przaśnemi chleby” — Spożywanie przez nieczystych niezakwaszonego chleba w czasie Święta Przejścia jest figurą na oczyszczanie się przez klasę restytucyjną z kwasu błędu i grzechu oraz branie udziału przez nich w Święcie Przejścia z Prawdą i jej Duchem w sposób podobny do naszego obchodzenia tegoż święta. (TP 1974, s. 9,10)

„i z gorzkiemi zioły jeść je będą” — ziołami gorzkimi dla nas są cierpienia i prześladowania dla sprawiedliwości oraz próby charakteru. W przyszłym Wieku nie będzie ani cierpień ani prześladowań dla sprawiedliwości; Czymże są te zioła w tym wypadku? (TP 1974, s. 9,10) Są nimi te cierpienia i trudy, które wynikają z przezwyciężenia przez nich własnej słabości oraz kar za złe czyny, aby zreformować ich charaktery, pozbawiając je nieprawości; będą wtedy bowiem ,nad ziemią sądy Pańskie karzące złe uczynki i poprawiające złe nałogi. Będzie też trudno czyniącym zło naprawić krzywdy ich obecnym ofiarom, jak również trudno im będzie wspinać się całą ich siłą, by wydobyć się z głębin nieprawości i osiągnąć szczyty doskonałości. Ci jednak którzy tego dokonają, znosząc wynikające z tego cierpienia i trudności, będą w ten sposób spożywać gorzkie zioła Tysiąclecia. (TP 1974, s. 9,10) Wynika więc z tego, że gorzkie zioła Tysiąclecia polegać będą na karach za złe czyny oraz na próbach wiążących się z reformą charakterów. (TP 1974, s. 9,10)

4 Księga Mojżeszowa 9:12

Paruzja (C.T. Russell):

„kości nie złamią w nim” — "Kość Jego nie będzie złamana". Jan.19:36.

„święta przejścia” — "Albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus". 1 Kor.5:7.

Epifania i Bazylea:

„Nie zostawią nic z niego do jutra, i kości nie złamią w nim; według wszystkiego postanowienia święta przejścia odprawować je będą” — Jeśli chodzi o Wiek Tysiąclecia, myśl tekstu jest następująca: każdy musi przyswoić sobie przez wiarę i uczynki w całości doskonałe człowieczeństwo Chrystusowe, Jego prawa do życia oraz Jego prawa życiowe zanim zakończy się ten Wiek i rozpocznie Mały Okres. Jeśli pozostawi on jakąś część tego niezużytkowana, to w takim razie wchodzi on w Mały Okres z niedoskonałym charakterem i w ten sposób przepadnie w czasie ostatecznej próby Małego Okresu. (TP 1974, s. 10,11) Do jutra czyli poranku Małego Okresu. (TP 1974, s. 10,11) Cała zasługa, która będzie zastosowana, by uczynić usprawiedliwienie Tysiąclecia skutecznym, w całości musi być użyta przed początkiem Małego Okresu, bez względu na to, czy każdy zużyje swój całkowity w niej udział dla swego udoskonalenia, gdyż całość tej zasługi — jej 100% — będzie zastosowane do każdej jednostki w ciągu Tysiąclecia. Dlatego też nic nie pozostanie z niej do przyswojenia po końcu Tysiąclecia; stąd też całość jej musi być spożyta przed Małym Okresem, bo po nim nic z niej nie zostanie do przyswojenia. Ktokolwiek więc w czasie Małego Okresu zgrzeszy będzie musiał pójść na Wtórą śmierć, bo nie będzie już więcej nic z zasługi Chrystusa, co by mogło go uchronić od zapłaty za grzechy, która musi być przyjęta. (TP 1974, s. 10,11) Polecenie, aby żadna z kości baranka nie była łamana ma symboliczne znaczenie i odnosi się jako napomnienie zarówno do Wieku Ewangelii jak i Wieku Tysiąclecia. Złamać kość baranka znaczyłoby uczynić mu gwałt. (TP 1974, s. 10,11) Kto są ci, którzy zadają gwałt Chrystusowi, naszemu Barankowi? To są ci, którzy (TP 1974, s. 10,11) 1/ zaprzeczają okupowi oraz ci z poświęconych nowych stworzeń, (TP 1974, s. 10,11) 2/ którzy na podobieństwo umytych świń walają się w błocie grzechu. (TP 1974, s. 10,11) Figuralny rozkaz, by nie łamać kości baranka przedstawia ostrzeżenia przeciwko tym dwom złym czynom. (TP 1974, s. 10,11)

4 Księga Mojżeszowa 9:13

Epifania i Bazylea:

„Ale człowiek, któryby był czysty, a nie byłby w drodze i nie obchodziłby święta przejścia, tedy dusza ona wykorzeniona będzie z ludu swego” — Znajdujemy, że groźba śmierci jest ukazana jako kara dla czystych i nie będących w drodze, jeśliby powstrzymali się od obchodzenia Święta Przejścia. Ta groźba stosuje się pozafiguralnie do (A) Wieku Ewangelii i (B) Tysiąclecia. (TP 1974, s. 11) (A) Czyści Wieku Ewangelii to poświęceni czyli ci na rzecz których zasługa Chrystusa została przypisana. Kościół pierworodnych więc i Młodociani Godni są czystymi Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 11) Nie będącymi w drodze Wieku Ewangelii są zaś ci, którzy posiadając Prawdę, nie zbłądzili przez wejście w błąd. Tak więc czyści i nie będący w drodze Wieku Ewangelii, są to ci wszyscy, którzy są postawieni na próbę życia albo na próbę wiary i sprawiedliwości w czasie Wieku Ewangelii. Co oznacza, że niektórzy z nich nie obchodzą Święta Przejścia? Oznacza to, że niektórzy z nich utracili swą zdolność podtrzymywania swojej wiary w cenną krew Chrystusa i wykonywania swego poświęcenia, zaniedbali oczyścić się ze starego kwasu grzechu i błędu, nie spożywali przaśników szczerości i prawdy oraz nie znosili przypadających na nich prób, cierpień i prześladowań. Jednym słowem, oznacza to, że okazują się niektórzy z nich niewiernymi. Groźba zaś śmierci względem niektórych z ich typów oznacza groźbę Wtórej Śmierci albo stratę stanowiska w klasie Młodocianych Godnych zależnie od tego do której klasy to się odnosi, względem tych, którzy zaniedbają obchodzić pozafiguralne Święto Przejścia Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 11) (B) Czyści Wieku Tysiąclecia to ludzkość uwolniona z kary Adamowej, albo częściowo albo całkowicie podniesiona do doskonałości ze skutków tej kary. (TP 1974, s. 11) Ci, w Tysiącleciu, którzy nie byli w drodze, 'to świat w związku z oświeceniem go przez Prawdę. Jeśli ci nie zechcą obchodzić Święta Przejścia, zginą Wtóra Śmiercią. Ci z oświeconych w Tysiącleciu, którzy odmówią obchodzenia Święta Przejścia przez sto lat utracą życie. Również i ci z oświeconych i oczyszczonych, którzy odmówią obchodzenia Święta Przejścia, w czasie Małego Okresu będą także odcięci od życia. (TP 1974, s. 11)

„bo ofiary Pańskiej nie odprawował czasu naznaczonego” — tzn. nie przedstawił Bogu Pana naszego jako swego wystarczającego zastępcę, jako pozafiguralnego Baranka z prawdziwą wiarą, nadzieją, miłością i posłuszeństwem. To sprawiło, że stał się pozbawionym ochrony od sprawiedliwości Boga. (TP 1974, s. 11)

„grzech swój poniesie on człowiek” — to oznacza Wtórą Śmierć dla niewiernych obu dyspensacji, będących na próbie do życia, a dla niewiernych Młodocianych Godnych — stratę ich godności. (TP 1974, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 9:14

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby przychodzień mieszkający między wami obchodził święto przejścia Panu” — przychodniowie przedstawiają klasę Młodocianych Godnych. (TP 1974, s. 11,12) Ich zamieszkiwanie w kraju wyobraża ich poświęcenie, tzn. przebywanie w Prawdzie i jej Duchu, (TP 1974, s. 11,12) a że nie byli tam zrodzeni przedstawia, że nie są oni spłodzeni z Ducha. (TP 1974, s. 11,12) Dla każdego z M.G. obchodzenie pozafiguralnego Święta Przejścia przed Panem jest konieczne, aby każdy z nich czynił akurat tak jak nowe stworzenie czynić winno, obchodząc Święto Przejścia. (TP 1974, s. 11,12)

„według ustawy święta przejścia i według obrzędów jego obchodzić je będzie” — Obchodzić muszą je oni zgodnie ze statutem (chukath) Święta Przejścia i zgodnie z sądem, zarządzeniem (mishpat) Święta Przejścia. Muszą je obchodzić zgodnie z doktryną (mishpat- sąd, zarządzenie) w żywej wierze w Baranka tymczasowo usprawiedliwiającego przez tymczasowe przypisanie Jego zasługi. Muszą je również obchodzić zgodnie z praktyką (chukath — statut), tzn. w czasie Wieku Ewangelii od roku 1881 jako część 14 Nisan oczyszczeni z kwasu grzechu i błędu, z przaśnikami szczerości i Prawdy, z gorzkimi ziołami prób, cierpień i prześladowań, z laską Słowa Bożego w ręku służącą za podtrzymanie, z przepaską służby na swych biodrach i wywędrowując z pozafiguralnego Egiptu do pozafiguralnego Chanaanu. (TP 1974, s. 11,12)

„ustawa jedna będzie, wam i przychodniowi, i zrodzonemu w ziemi” — to daje nam myśl, że w pozafigurze nie ma różnicy co do wymagań poświęcenia względem nowych stworzeń a klasy Młodocianych Godnych. Oni bowiem czynią te same śluby poświęcenia, tj. aby być umarłymi dla siebie i świata, a żywymi dla Boga. Różnica więc polega nie na zobowiązaniach, które biorą oni na siebie, ale na użytku, które czyni Bóg z ich poświęcenia: poświęcenie niektórych Bóg przyjmuje przez spłodzenie z Ducha, a innych nie. Te same jednak doktryny i praktyki Święta Przejścia obowiązują obie klasy — jedna bowiem jest ustawa dla przychodnia i dla zrodzonego w ziemi. Klasa Młodocianych Godnych czyni te rzeczy teraz, nie jako części próby na życie, lecz z wiary i lojalności, tak czynić będzie te rzeczy aż do swego udoskonalenia jako części próby na życie w Tysiącleciu i w Małym Okresie. (TP 1974, s. 11,12)

4 Księga Mojżeszowa 9:15

Epifania i Bazylea:

„Dnia tedy onego” — dzień, w którym przybytek został wzniesiony przedstawia Wiek Ewangelii. (TP 1974, s. 12,13)

„którego wystawiony był przybytek” — Przybytek przedstawia Jezusa i Kościół jako miejsce, w którym przebywa Bóg, jako miejsce spotkania Boga i ludu oraz miejsce, w którym Bóg lud błogosławi. Zazwyczaj przybytek na puszczy jest figurą na Chrystusa (Głowę i Ciało) w czasie doświadczeń upokorzenia ich w Wieku Ewangelii, a zaś świątynia Salomona przedstawia ich uwielbienie w czasie Tysiąclecia. Znajdujemy jednak w Biblii słowo „przybytek" również zastosowane do działalności Tysiąclecia (Obj. 21:3-5), jak i słowo „Świątynia" zastosowane do warunków Wieku Ewangelii (1 Kor. 3:16, 17; 6:19; Efez. 2:20-22; 1Piotra 2:5; Obj. 11:19; 15:6,8;16:1). Pozafigurą przybytku z tego wiersza jest Chrystus w czasie Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 12,13) Wzniesienie przybytku jest rozwinięciem klasy Chrystusowej we Wieku Ewangelii jako miejsca przebywania Boga, spotkania Jego z ludem Bożym i błogosławienia mu. Ten pozaobrazowy przybytek nie istniał przed poświęceniem naszego Pana, gdy pozafiguralny dziedziniec, miedziany ołtarz i miedziana umywalnia zaczęły swe istnienie, a także pierwsza zasłona oraz Najwyższy Kapłan pochylający się pod nią. (TP 1974, s. 12,13) Przy Jego spłodzeniu z Ducha powstała pozaobrazowa Świątnica i jej świecznik, stół z pokładanymi chlebami i złoty ołtarz. (TP 1974, s. 12,13) Przy Jego śmierci pozaobrazowa druga zasłona zaczęła istnieć, a przy Jego zmartwychwstaniu pozaobrazowa skrzynia Arki Przymierza i jej ubłagalnia, cherubiny i światło „szekinah" zostały połączone stanowiąc Świątnicę Najświętszą przychodzącą do egzystencji na ile to tyczyło Chrystusa. (TP 1974, s. 12,13) Przy zesłaniu Ducha Świętego pozaobrazowy dziedziniec, miedziany ołtarz i umywalnia oraz pierwsza zasłona zaczęły istnieć, o ile one przedstawiają Kościół gdy usprawiedliwione człowieczeństwo Kościoła zostało poświęcone; (TP 1974, s. 12,13) w tym samym czasie pozaobrazowa Świątnica i jej świecznik, stół i ołtarz zaczęły istnieć — przedstawiając Kościół — ponieważ rozpoczęło Się spłodzenie z Ducha pierwszych nowych stworzeń Kościoła. (TP 1974, s. 12,13) Od tego zaś czasu, gdy pozostałe części Chrystusa (Głowy i Ciała) zaczęły wchodzić w warunki przybytku, pozaobrazowy przybytek był w stanie wznoszenia. (TP 1974, s. 12,13) To wznoszenie przybytku zakończyło się na ile to dotyczy pozaobrazowego dziedzińca i Świątnicy włączając Kościół, w r. 1914, a od tego czasu nic więcej nie było do nich dodane. (TP 1974, s. 12,13) Poprzez cały Wiek Ewangelii pozaobrazowa druga zasłona była wznoszona, jeśli chodzi o indywidualnych wiernych, gdy dopełniali swego poświęcenia aż do śmierci, a zakończą je, gdy ostatni członek umrze. (TP 1974, s. 12,13) Od Nisan 16, 1878 r. powstawały pozaobrazowa Świątnica Najświętsza i skrzynia Arki Przymierza, jako przedstawiające Kościół; to będzie zakończone, gdy ostatni członek klasy Chrystusa przejdzie poza zasłonę. Ten to cały twórczy proces jest przedstawiony przez wznoszenie przybytku, a czasem tej pracy jest Wiek Ewangelii. (TP 1974, s. 12,13)

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia 'nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,13)

„okrył przybytek nad namiotem świadectwa” — Słup obłoku i ognia przykrywający przybytek przedstawia Prawdę na czasie i jej Ducha spoczywające nad klasą Chrystusową. Oznacza to, że Pan przez Wiek Ewangelii uczynił klasę Chrystusową (Głowę i Ciało) odbiorczynią i składnicą Prawdy na czasie i jej Ducha. (TP 1974, s. 12,13) Jest to ich specjalny przywilej w tym sensie, że tylko oni mają Prawdę na czasie i Ducha Prawdy a nie inni. (TP 1974, s. 12,13)

4 Księga Mojżeszowa 9:16

Epifania i Bazylea:

„Tak bywało ustawicznie” — w tych słowach jest przedstawiona wierność Boga jako Wodza i Przewodnika Jego cielesnego Izraela, a zaś pozaobrazowo jest wyrażona nauka o wierności Boga jako Wodza i Przewodnika Duchowego Izraela. (TP 1974, s. 12,30)

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,30)

4 Księga Mojżeszowa 9:17

Epifania i Bazylea:

„gdy się obłok podnaszał” — posuwanie się słupa przedstawia stopniowe odkrywanie Prawdy. (TP 1961, s. 105) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34)

„ruszali synowie Izraelscy” — marsz Izraela przedstawia pomiędzy wieloma innymi rzeczami postęp w znajomości. (TP 1961, s. 105) postęp Izraela w kierunku Chanaanu przez następujące po sobie marsze, przedstawia nasz postęp w życiu chrześcijańskim, który zbliża nas coraz więcej i czyni odpowiednimi dla Królestwa, a co za tym idzie — do Królestwa samego. Dokonywamy zaś tego postępu specjalnie przez trzy rodzaje kroków w życiu chrześcijańskim: (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) (1) Studiowanie Słowa Bożego; (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) (2) służbę Słowu Bożemu i według tegoż Słowa oraz (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) (3) praktykowanie Słowa Bożego, włączając w to chrześcijańską czujność i modlitwę. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Tak więc nasz wzrost w wiedzy, służbie i łasce (2 Piotra 3:18; Rzym. 12:1) jest reprezentowany przez marsze Izraela w kierunku Chanaanu. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34)

„a gdziekolwiek stawał obłok” — zatrzymanie się tego słupa przedstawiałoby dopełnienie się odpowiedniej Prawdy i jej Ducha. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Gdy już Słowo Boże dało wszystko na dany przedmiot co miało dać i nie ma już więcej nowych rzeczy do dania, wtedy jest to przedstawione przez zatrzymanie się słupa. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34)

„tamże stanowili obóz synowie Izraelscy” — obozowania, pozostawanie przez nich w obozie, wyobraża bierną część życia chrześcijańskiego. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Jest bowiem bierna część życia chrześcijańskiego, polegająca na znoszeniu prób charakteru, cierpień z miłości dla Prawdy i sprawiedliwości oraz znoszeniu prześladowań z wierności dla nich. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Wyrażają one wytrwałość, nie zaś rozwój, dlatego też są bierne. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Te strony bierne polegają na trzech formach wytrwałości. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) 1/ Pierwsza z nich to nieuleganie naciskowi, który się sprzeciwia naszemu umysłowi i uczuciowemu rozwojowi. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Jeśli chodzi o nasz rozwój umysłowy nacisk ten wyraża się w bardzo przebiegłym błędzie wraz z argumentami za nim, który przedstawia przez swych popleczników Szatan naszemu umysłowi, próbując uczynić z nas ofiary szaleństwa i urojenia, którym ulegniemy w tej czy innej formie jeśli serca nasze nie są pełne miłości dla poznanej już Prawdy i jej wierne (2 Tes. 2:9-12). (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Często ten nacisk jest bardzo wielki, nie tylko z powodu subtelności błędu ale i dlatego, bo ten, przez którego błąd został nam przedstawiony był możebnie naszym żywicielem duchowym. ... Próba serca, gdy łaski nasze i dobre uczucia są poddane najsroższej próbie może przyjść w (a) pojedynczej lub (b) podwójnej formie, a nawet (c) w wielu formach, skoro każdy przejaw naszego charakteru ma być wypróbowany. Oto są niektóre środki służące tym próbom: straty, rozczarowania, opóźnienia, powstrzymywania, odkładania, nasze i cudze winy i braki, trudy i konieczności, nieporozumienia, fałszywi bracia, zmęczenie, trudności materialne, choroby, ból, prześladowania itd. Pojedynczo, podwójnie, lub wielokrotnie łaski nasze i dobre uczucia są uciskane przez to wszystko, a wróg nasz ofiarowuje nam ulgę w udręce, jeśli się załamiemy pod próbą. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) 2/ Inna forma wytrwałości wynika z nacisku, przygniatającego nas a pochodzącego od naszej ludzkiej natury, spowodowanego przez lojalność naszą w badaniu i służbie. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Zazwyczaj praca dzienna braci jest wyczerpująca. Jeżeli dodając do tego wyczerpania, poświęcamy jeszcze czas badaniom i służbie, tym większe będziemy odczuwać wyczerpanie. Głowa męczy się nieraz nadmiernie z powodu studiów, a głowa i ciało stają się nieraz wyczerpane służbą. Często wyczerpanie daje w rezultacie bezsenność i nerwowe przemęczenie. W niektórych wypadkach to przemęczenie zamienia się w zupełnie nerwowe wyczerpanie jak to widzimy w wypadku Pana naszego, u którego wystąpił krwawy pot, gdy był w Ogrójcu. Niejeden przez swój zapał do studiów i służby, ciężko to odchorował. Inni zaś pozbawiali się niezbędnych wygód, aby móc poprzeć finansowo pracę. Pan stawia nas w okolicznościach wymagających wielkiego samozaparcia, trudności materialnych i fizycznej wytrwałości, jeśli mamy zostać wierni Jego Prawdzie, jej badaniu i służbie. Te próby wytrwałości pochodzą z nas samych i naszego ciała. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) 3/ Wreszcie, wytrwałość jako część chrześcijańskiego życia musi być okazywana wśród prześladowań za wierność Prawdzie w badaniu jej, służeniu oraz w jej praktykowaniu, szczególnie jednak w służeniu jej. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34) Prześladowanie różne przyjmuje formy, poczynając od wyszydzania i oczerniania, przez nienawiść, pogardę, bojkotowanie ekonomiczne i socjalne, ekskomunikę, więzienia, bicie i tortury, a kończąc na gwałtownej śmierci. Wielu nie było poddanych najbardziej srogim z tych prób, każdy jednak z wiernych będzie wypróbowany przez prześladowania, choćby przez niektóre z ich form. Gdy zaś przechodzimy przez te próby, cierpienia i prześladowania, przechodzimy pozaobrazowo przez obozowania Izraela. Początek ich obozowania przedstawia początek naszych doświadczeń, stanie obozem przedstawia nasze trwanie w doświadczeniach, a zwijanie obozu jest figurą na zakończenie różnych naszych doświadczeń. (TP 1974, s. 12,31,32,33,34)

4 Księga Mojżeszowa 9:18

Epifania i Bazylea:

„Na rozkazanie Pańskie ciągnęli synowie Izraelscy, i na rozkazanie Pańskie stanowili obóz” — Typowo ten wiersz poucza, że to Bóg kierował wszystkimi wędrówkami Izraela i że to On wysyłał ich naprzód oraz zatrzymywał na postojach w czasie podróży, aż ich doprowadził ostatecznie do Chanaanu. (TP 1974, s. 12,34,35) Pozaobrazowo to znaczy, że to Bóg kieruje krokami naszymi w naszej wędrówce do Królestwa. On uplanował każdą sytuację i doświadczenie, które spotyka nas w wędrówce do Królestwa. To zaś gwarantuje nam, że żaden z kroków naszych nie zawiedzie nas ani nie osłabnie, jeśli tylko będziemy wiernie iść za przewodnictwem pozaobrazowego słupa obłoku i ognia. (TP 1974, s. 12,34,35) Ten wiersz pokazuje nam też, że na polecenie Boże podane za pośrednictwem słupa obłoku i ognia Izraelici „stanowili obóz” czyli obozowali. (TP 1974, s. 12,34,35) Pozaobrazowo znaczy to, że Bóg przygotowuje dla nas nasze doświadczenia i próby. Nic nam się nie wydarzy z wyjątkiem tego na co Bóg dozwoli; tylko te bowiem doświadczenia zdarzają się w życiu świętym Bożym, na które On dozwala i które On zarządza (Rzym. 8:28). Ojciec nasz wszystkim rządzi i o wszystkim decyduje. Od niego pochodzą nasze doświadczenia postępu i wzrostu, od Niego też pochodzą nasze doświadczenia wytrwałości wśród prób, cierpień i prześladowań. Pomimo, że drugorzędni sprawcy są czynni w tych doświadczeniach, Bóg jednak pozostaje pierwszym Sprawcą doświadczeń Swoich świętych. (TP 1974, s. 12,34,35)

„po wszystkie dni, których zostawał obłok nad przybytkiem, i oni leżeli obozem” — Ten wiersz wskazuje nam dalej, że to Bóg kierował długością trwania postojów Izraela w czasie różnych obozowań. Oczywiście nie należy rozumieć wyrażenia „oni leżeli obozem” w ten sposób, że żaden Izraelita nie pracował, że nic nie robił poza odpoczywaniem w namiocie w czasie obozowania, bo Biblia w powyżej cytowanych tekstach wskazuje, że tak bynajmniej nie było. Przez wyrażenie to mamy zrozumieć tylko, iż pozostawali oni w obozowaniu. (TP 1974, s. 12,34,35) Ich zaś pozostawanie w obozowaniu tak długo jak długo słup pozostawał ponad przybytkiem oznacza, że lud Boży pozostaje pod próbą, cierpieniami i prześladowaniami tak długo, jak tego chce Bóg. Pozostawajmy więc w naszych próbach tak długo jak się to Bogu podoba i nie bądźmy jak niecierpliwe dzieci, które za wszelką cenę chcą uniknąć nieprzyjemnych doświadczeń, bo gdy tak będziemy czynić stracimy okazję nauczenia się lekcji, która jest przeznaczona dla nas. (TP 1974, s. 12,34,35) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,34,35)

4 Księga Mojżeszowa 9:19

Epifania i Bazylea:

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,35)

„przez wiele dni, tedy odprawowali synowie Izraelscy straż Panu, a nie ruszali się” — Ten wiersz wskazuje na to, że niektóre z obozowań Izraela były bardzo długie. (TP 1974, s. 12,35) To jest figurą, że niektóre z naszych doświadczeń wytrwałości są też długie... Niektórzy bracia mieli doświadczenia będące próbą w pewnym kierunku, które trwały przez wiele lat, czasem przez 10 lub 20 lat. Na podstawie tego możemy sobie zdać sprawę jak wielką jest cierpliwość naszego drogiego Ojca w niebiesiech, a zarazem jak wielka jest powolność naszego uczenia się, a nawet nasza głupota... Pomimo naszej powolności, Bóg wciąż nam okazuje swoje miłosierdzie, zważywszy naszą słabość i pamiętając, że jesteśmy prochem. Bądźmy więc jak Izraelici, którzy w czasie długiego obozowania pozostawali w namiotach. To znaczy, nie oburzajmy się na długość naszych doświadczeń i prób, cierpień i prześladowań i nie przerywajmy naszego pomzaobrazowego obozowania, tzn. nie odrzucajmy naszych prób, nie odrzucajmy lekcji, których mamy się nauczyć, bo gdy tak uczynimy odejdziemy od Bożego Izraela i zabłądzimy z dala od ludu Bożego, tak jak by się stało z Izraelitą w typie, gdyby nie chciał zostać w obozie Izraela tak długo, jak długo obłok pozostawał nad przybytkiem. Raczej powinniśmy tak jak ci, którzy pozostawali w obozie Izraela, a więc pozostawali z Bożym ludem, być wytrwali i cierpliwi w znoszeniu nawet radośnie prób, cierpień i prześladowań, które Bóg daje nam, rozumiejąc, że jeśli będziemy wierni zakończenie naszych prób będzie pełne chwały, bo próby te są zarazem Bożym poleceniem dla nas, byśmy wytrwali. Bóg także nie da nam sposobności dalszego postępu, dopóki nie przejdziemy zwycięsko przez te próby. (TP 1974, s. 12,35)

4 Księga Mojżeszowa 9:20

Epifania i Bazylea:

„Ale gdy nie długo trwał” — Ten wiersz wskazuje na to, że niektóre z obozowań Izraela trwały tylko kilka dni. Pozaobrazowo to znaczy, że niektóre doświadczenia wytrwałości w próbie, cierpieniu i prześladowaniu są stosunkowo krótkie. (TP 1974, s. 12,35)

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,35)

„na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli” — Te próby krótkie, podobnie jak i długie doświadczenia wytrwałości, także pochodzą od Pana, jak na to wskazuje środek w. 20: „Na rozkazanie Pańskie stanowili obóz”. Panu więc przystoi decydować, a nie nam, czy doświadczenia wytrwałości mają być krótkie czy długie, bo tylko On wie, co chce w nas rozwinąć w szczegółach. (TP 1974, s. 12,35)

4 Księga Mojżeszowa 9:21

Epifania i Bazylea:

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,36)

„od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku” — Ten wiersz wskazuje na to, że niektóre obozowania trwały tylko jedną noc, a niektóre tylko jeden dzień. To przede wszystkim wyobraża, że niektóre z naszych doświadczeń wytrwałości trwają istotnie bardzo krótko. (TP 1974, s. 12,36) Byłoby dobrze dla nas gdybyśmy mogli przezwyciężyć w naszych próbach prędko, bo prędkie przezwyciężenie dowodzi, że jesteśmy silni w danej poszczególnej próbie, podczas gdy bardzo długie doświadczenia wytrwałości dowodzą naszej słabości pod danym względem. (TP 1974, s. 12,36)

„a podnosił się” — posuwanie się słupa przedstawia stopniowe odkrywanie Prawdy. (TP 1961, s. 105)

„ciągnęli” — marsz Izraela przedstawia pomiędzy wieloma innymi rzeczami postęp w znajomości. (TP 1961, s. 105) Będzie to też dobre dla nas, jeśli tak jak Izraelici będziemy gotowi iść naprzód po bardzo krótkiej próbie, jak również po dłuższej albo nawet najdłuższej próbie tego rodzaju jeśli gotowi jesteśmy postępować naprzód (w. 19, 20). Dobrym będzie dla nas, gdy po próbie nocnej (doświadczeniu wytrwałości według kierunku Starego Testamentu w czasie Epifanii) będziemy gotowi ruszyć naprzód postępując za posuwającym się słupem, tak jak również dobrym było dla nas, gdy po dziennej próbie (doświadczeniu wytrwałości według Nowego Testamentu w czasie Parousji) byliśmy gotowi ruszyć naprzód w nowym postępie idąc za posuwającym się słupem. (TP 1974, s. 12,36)

4 Księga Mojżeszowa 9:22

Epifania i Bazylea:

„A jeźli przez dwa dni, albo przez miesiąc, albo też przez rok” — Rozumiemy, że dwa dni przedstawiają dwa Żniwa wraz z nocami następującymi po nich — cały Wiek Ewangelii — a nieruszanie się Izraelitów przedstawiałoby doświadczenia wytrwałości ze strony Kościoła dotyczące ogólnych, wspólnych kierunków w czasie dwóch żniw i następujących po nich nocy tzn. w czasie całego Wieku Ewangelii. (TP 1974, s. 12,36) List do Żydów 3:2—4:11 pokazuje, że odnosi się to do przerwy między dwoma Żniwami i do miniaturowych Wieków Ewangelii w czasie samej Epifanii. (TP 1974, s. 12,36) Okres wspomniany jako trwanie przez miesiąc słupa nad przybytkiem i pozostawanie Izraelitów przez ten czas w obozie wydaje się przedstawiać doświadczenia, próby, cierpienia i prześladowania pod które dwanaście łask (Obj. 21:19, 20) Kościoła jest poddanych; wypróbowanie każdej z nich odbywa się podczas jej symbolicznego miesiąca. Podobna rzecz naprowadza myśl, że i świat będzie rozwijał tych dwanaście łask (Obj. 22:2). (TP 1974, s. 12,36) Kiedy wiersz wspomina rok jako okres obozowania, wydaje się on przedstawiać, że niektóre doświadczenia wytrwałości trwają poprzez cały Wiek Ewangelii niezależnie od jego okresów, jak np. opozycje świata, nominalnego ludu Bożego, a specjalnie tajemnica nieprawości, która zaczęła działać w czasie Żniwa Żydowskiego i dotychczas działa. (TP 1974, s. 12,36)

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12,36)

„obozem leżeli synowie Izraelscy, i nie ruszali się” — Obozowania Izraelitów w czasie tych okresów dają nam lekcje, by wytrwać w takich próbach aż do ich zakończenia, (TP 1974, s. 12,36) a zaś niemaszerowanie Izraelitów w tych okresach jest lekcją dla nas, abyśmy nie uciekali od przykrych doświadczeń, które nas spotykają, bo to sprawi, że stracimy towarzystwo ludu Bożego, lecz byśmy zostali w tych próbach wiernie z Bogiem, stawiając im czoło, aż do ich zakończenia. (TP 1974, s. 12,36)

„a gdy się on podnosił” — posuwanie się słupa przedstawia stopniowe odkrywanie Prawdy. (TP 1961, s. 105)

„i oni się ruszali” — marsz Izraela przedstawia pomiędzy wieloma innymi rzeczami postęp w znajomości. (TP 1961, s. 105)

4 Księga Mojżeszowa 9:23

Epifania i Bazylea:

„Na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli, straż Pańską trzymając, jako im Pan rozkazał przez Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Ten wiersz powtarza stwierdzenia w. 18 i 19, dodając, iż rozkazy Boże w tych sprawach były dawane za pośrednictwem Mojżesza, co znów przedstawia, że Jehowa kieruje naszymi doświadczeniami rozwoju i wytrzymałości za pośrednictwem Pana naszego Jezusa, który jest zarówno tłumaczem jak i wykonawcą wszystkich Bożych planów i zamiarów zarówno w ich ogólnych zarysach jak i szczegółach, a to dlatego, bo wszystkie rzeczy są od Ojca i przez Syna. (TP 1974, s. 36)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.