4 Księga Mojżeszowa 6

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 6 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

2 Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Mąż albo niewiasta, gdy się odłączy, czyniąc ślub Nazarejstwa, aby byli odłączeni Panu,

3 Od wina i mocnego napoju wstrzymywać się będzie; octu z wina, i octu z mocnego napoju pić nie będzie, i wszystkiego, co się z jagód wytłacza, nie będzie pił; także jagód winnych, świeżych ani suchych, jeść nie będzie.

4 Po wszystkie dni Nazarejstwa swego ze wszystkiego, co wyrasta z macicy winnej, od ziarnka aż do łupiny, jeść nie będzie.

5 Po wszystkie dni ślubu Nazarejstwa swego brzytwa nie postoi na głowie jego, aż wynijdzie czas, do którego się poświęcił Panu; będzie świętym, a zapuści włos na głowie swojej.

6 Po wszystkie dni, których się odłączy Panu, do umarłego nie wnijdzie.

7 Nad ojcem swym, i nad matką swą, nad bratem swym, i nad siostrą swą, nie splugawi się, gdyby zmarli; albowiem poświęcenie Boga swego ma na głowie swojej.

8 Po wszystkie dni Nazarejstwa swego świętym będzie Panu.

9 I gdyby kto umarł przy nim z prędka a nagle, i splugawiłby głowę poświęcenia jego, ogoli głowę swoję w dzień oczyszczenia swego; dnia siódmego ogoli ją.

10 A dnia ósmego przyniesie dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt do kapłana ku drzwiom namiotu zgromadzenia;

11 I będzie kapłan ofiarował jedno za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia, i oczyści go od tego, czem zgrzeszył nad umarłym, a poświęci głowę jego dnia onego.

12 Potem odłączy Panu dni Nazarejstwa swego, ofiarując baranka rocznego za występek; a dni one pierwsze daremne będą, gdyż splugawione było Nazarejstwo jego.

13 A toć jest prawo Nazarejczyka: Gdy się wypełnią dni Nazarejstwa jego, przyjdzie do drzwi namiotu zgromadzenia,

14 I ofiarować będzie ofiarę swą Panu, baranka rocznego, zupełnego jednego na ofiarę całopalenia, i owcę jednę roczną i zdrową na ofiarę za grzech, i barana jednego zupełnego na ofiarę spokojną;

15 Przytem kosz chlebów przaśnych, z mąki pszennej, placki zagniatane z oliwą, i kreple przaśne oliwą namazane, z ofiarą ich śniedną, i z ofiarą ich mokrą.

16 I będzie ofiarował kapłan przed Panem, i uczyni ofiarę za grzech jego, i całopalenie jego.

17 Barana także ofiarować będzie na spokojną ofiarę Panu z koszem chlebów przaśnych; także ofiarować będzie kapłan ofiarę jego śniedną i ofiarę jego mokrą.

18 I ogoli Nazarejczyk przede drzwiami namiotu zgromadzenia głowę Nazarejstwa swego, a wziąwszy włosy z głowy Nazarejstwa swego, włoży je na ogień, który jest pod ofiarą spokojną.

19 Przytem weźmie kapłan łopatkę warzoną baranią, i jeden placek przaśny z kosza, i jeden krepel niekwaszony, a da w ręce Nazarejczykowe po ogoleniu Nazarejstwa jego;

20 I będzie to tam i sam obracał kapłan na ofiarę obracania przed Panem; a rzecz ta poświęcona dostanie się kapłanowi, tak piersi obracania, jako i łopatka podnoszenia; a potem będzie mógł Nazarejczyk pić wino.

21 Toć jest prawo Nazarejczyka, któryby ślub uczynił, i ta ofiara jego Panu za Nazarejstwo jego, okrom tego, coby więcej uczynić mógł; według ślubu swego, który uczynił, tak uczyni według prawa Nazarejstwa swego.

22 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

23 Mów do Aarona i do synów jego, a rzecz: Tak błogosławić będziecie synom Izraelskim, mówiąc do nich:

24 Niech ci błogosławi Pan, a niechaj cię strzeże;

25 Niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad tobą, a niech ci miłościw będzie;

26 Niech obróci Pan twarz swoję ku tobie, a niechaj ci da pokój.

27 I będą wzywać imienia mego nad synami Izraelskimi, a Ja im błogosławić będę.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 6:1

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 6:2

Epifania i Bazylea:

„Mąż” — Nazarejczycy płci męskiej są typem na osoby, które były Pańskim specjalnym okiem, ustami i ręką w swoim czasie. Są to Polikarp, Tertulian, Ariusz, Klaudiusz z Turynu, Berengar z Tours, Abelard, Piotr Waldo, Marsyliusz, Tauler, Wyclif, Hus, Wesel, Latimer, Browne, Fox, Wesley, Kampbell, Miller, Russell itp. (TP 1932, s. 8)

„albo niewiasta” — Nazarejczycy płci żeńskiej są typem na tych "drugorzędnych proroków", którzy nie byli Pańskim specjalnym okiem, ustami i ręką. Są to w Żniwie Żydowskim -- Marek, Łukasz,, Barnabasz, Tytus, Tymoteusz, Apollos, Sylwan itp. I pielgrzymi za dni naszego Pastora. (TP 1932, s. 8)

„czyniąc ślub Nazarejstwa” — Słowo Nazarejczyk oznacza kogoś odłączonego albo poświęconego. Ślub Nazarejczyka był specjalnym ślubem. Ślub sam w sobie obejmuje poświęcenie, a specjalny ślub znaczyłby taki ślub, który czynią tylko specjalnie poświęceni. (TP 1932, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 6:3

Epifania i Bazylea:

„Od wina” — w dobrym znaczeniu wino symbolizuje Prawdy sprawiające radość, szczególnie prawdy etyczne -- tj prawdy odnoszące się do dobrego prowadzenia się i charakteru; W łączności ze zbożem symbolizuje prawdę doktrynalną. (TP 1932, s. 8,9) W złym znaczeniu wino symbolizuje błąd, szczególnie błąd etyczny, gdy jest użyte w łączności z mocnym napojem. (TP 1932, s. 8,9) W tym wierszu wino oznacza etyczne błędy. (TP 1932, s. 8,9)

„i mocnego napoju” — oznacza błędy doktrynalne. (TP 1932, s. 8,9)

„octu z wina” — przedstawia Babilońskie fałszywe naprawianie złych postępków i jego domniemana naprawa dobrych postępków. (TP 1932, s. 8,9)

„i octu z mocnego napoju” — przedstawia usiłowanie Babilonu do odbijania ataków Prawdy na jego błędy i usiłowania pobijania Prawdy. (TP 1932, s. 8,9)

„wszystkiego co się z jagód wytłacza” — (sok), jest figurą na niedawno powstałe wnioski wypływające z fałszywej zasady. Równocześnie jest figurą na mniej rozwinięte i mniejsze błędy winnicy ziemskiej. (TP 1932, s. 8,9)

„pić nie będzie” — nie będzie przyjmować. (TP 1932, s. 8,9)

„jagód winnych” — winogrona przedstawiają fałszywe zasady na których zostały zbudowane błędy Babilońskie. (TP 1932, s. 8,9)

„świeżych” — są figurą nowych zasad Babilońskich (np. że teksty Masoreckie należy przyjąć wtedy, gdy się same korygują). (TP 1932, s. 8,9)

„ani suchych” — są figurą starych zasad (np. że Tradycja równa jest Pismu Św.). (TP 1932, s. 8,9)

4 Księga Mojżeszowa 6:4

Epifania i Bazylea:

„Po wszystkie dni Nazarejstwa” — śluby Nazarejstwa były składane na pewien okres czasu. (TP 1932, s. 8) Śluby Nazarejstwa trwającego całe życie, zdają się przedstawiać śluby osób pewnych klas, które przeciągały się przez cały okres ich czynności. (TP 1932, s. 8)

„z macicy winnej” — fałszywe naśladownictwo królestwa Bożego. (TP 1932, s. 8)

„jeść nie będzie” — słudzy Kościoła powinni się mieć na baczności, aby nie przyjmować nic, co nosi cechę, albo wytworzone jest, albo pochodzi z winnicy ziemskiej. (TP 1932, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 6:5

Epifania i Bazylea:

„brzytwa nie postoi na głowie jego” — Włosy Nazarejczyka figurują moc, czyli władze sług Kościoła; a jak władza pozafiguralnego Nazarejczyka wyrastała z jego urzędu, podobnie głowa Nazarejczyka figuruje urząd pozafiguralnych Nazarejczyków, a z której wyrasta ich władza, np. specjalnymi władzami urzędu apostolskiego były: pełnomocnictwa, natchnienie, nieomylność, związywanie, rozwiązywanie i udzielanie darów Ducha Św. (TP 1932, s. 10)

„a zapuści włos na głowie swojej” — Nasz Pan przez Apostołów Piotra i Pawła napomina sługi Kościoła, aby byli wiernymi w używaniu swoich władz (1Kor.4:1,2; 1Piotr.5:1-4), a przez św. Pawła mówi do Tymoteusza: "wykonywaj uczynek kaznodziei", "usługiwania twego zupełnie dowódź", po części jest to pozafigurą rozkazania Bożego figuralnemu Nazarejczykowi, aby dozwalał na porost swoich włosów. (TP 1932, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 6:6

Epifania i Bazylea:

„do umarłego nie wnijdzie” — grzech i grzesznicy są figurowani przez umarłych. Dotknięcie się ich, albo nagłe znalezienie się w ich obecności figuruje na akt grzechu. (TP 1932, s. 10) Zakazywanie Nazarejczykowi, aby się nie dotykał, ani nie wchodził tam, gdzie znajduje się umarły jest figurą na zakaz Jehowy, aby słudzy Kościoła nie splugawili się grzechem. (TP 1932, s. 10) Dotknięcie się umarłego jest figurą na cięższy grzech, aniżeli grzech sam figurowany przez znalezienie się w obecności umarłego. (TP 1932, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 6:7

Epifania i Bazylea:

„Nad ojcem swym” — Zmarły ojciec reprezentuje taką osobę, która odwróciła się od Pana do grzechu. (TP 1932, s. 10,11) Jest to figurą na zakaz, który nie dozwala słudze Prawdy, plugawienia się w grzechu z takim bratem, który mu usługiwał w duchowym zapłodnieniu, gdyby umarł duchowo, aby nie mógł wpłynąć na niego i pociągnąć go za sobą do grzechu. (TP 1932, s. 10,11)

„nad matką swą” — Umarłymi matkami pozafiguralnych Nazarejczyków są tutaj bracia, którzy dawniej odżywiali duchowe życie tych zarodków, ale później odpadli. (TP 1932, s. 10,11) Pozafiguralni Nazarejczycy nie powinni pozwalać, aby martwota tych duchowo zmarłych pozafiguralnych matek miała zakażać ich, czyli pociągnąć za sobą do grzechu. (TP 1932, s. 10,11)

„nad bratem swym” — Zmarły brat wyobraża członka M.St., który nie był specjalnym pomocnikiem pozafiguralnego Nazarejczyka. (TP 1932, s. 10,11)

„nad siostrą swą” — Zmarła siostra wyobraża członka W.G., który powrócił do grzechu. (TP 1932, s. 10,11)

„albowiem poświęcenie Boga swego ma na głowie swojej” — tzn., że był specjalnie poświęconym Bogu na taki urząd, który zabraniał takiego splugawienia. (TP 1932, s. 10,11) Poświęceniem dla swego Boga ma być celem tego urzędu; tak więc urząd ten jest przez Boga oddzielony od grzechu, a zwrócony na korzyść dobrej sprawy. (TP 1932, s. 10,11)

4 Księga Mojżeszowa 6:8

Epifania i Bazylea:

„Po wszystkie dni Nazarejstwa swego, świętym będzie Panu” — Jest wymagane, aby pozafiguralny Nazarejczyk przez cały czas wykonywania swego urzędu, mógł się znajdować w stanie świętym, odłączonym Panu, gotowym na spełnianie zamysłów Pańskich, aby te zamysły mogły być spełnione w stanie świętym i bezgrzesznym. (TP 1932, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 6:9

Epifania i Bazylea:

„I gdyby kto umarł przy nim z prędka” — Taka nagła śmierć oznaczałaby, że sługa Prawdy wpadł niespodziewanie i nieświadomie do grzechu. Jako przykład może posłużyć zaparcie się przez Piotra naszego Pana. (TP 1932, s. 11)

„splugawiłby głowę poświęcenia jego” — To figuruje, iż sługa Prawdy powinien uznać ten fakt, że nawet w razie gdyby nagle był zaskoczony grzechem, to i tak przez to plugawi on swój urząd. (TP 1932, s. 11)

„ogoli głowę swoję” — figuruje jego przyznanie się do utraty prawa do zajmowanego stanowiska. (TP 1932, s. 11)

„w dzień oczyszczenia swego” — pokazana jest tu prawdziwa chęć powrotu do dawniej zajmowanego stanowiska (jest to pokazane przez oczyszczenie się z grzechu). (TP 1932, s. 11)

„dnia siódmego” — pozafiguralny Nazarejczyk z powodu swego zupełnego zreformowania, jest uważany jako bezgrzeszna ludzka istota, żyjąca przy końcu 1000-lecia. (TP 1932, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 6:10

Epifania i Bazylea:

„A dnia ósmego” — przedstawia myśl, że on, jako osoba poświęcona jest również uważany jakoby żyjący w dniu ósmego tysiąclecia, podczas, którego to poczytanego czasu nasz Pan w dalszym ciągu przypisuje swoją zasługę członkom Swego Ciała, którzy zgrzeszyli już po swoim poświęceniu i spłodzeniu z Ducha. (TP 1932, s. 11)

„przyniesie ... ku drzwiom namiotu zgromadzenia” — jest figurą na wykonywaną pokutą przez pozafiguralnego Nazarejczyka i upragnioną chęć otrzymania przebaczenia, czyli usprawiedliwienia ze swego grzechu. (TP 1932, s. 11) Przyniesienie ich do kapłana przedstawia wiarę w naszego Pana, uwalniającą pozafiguralnego Nazarejczyka od grzechu i śmierci, przez pojednanie dokonane przez Najwyższego Kapłana. (TP 1932, s. 11)

„dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt” — Ofiary figuralne, które następowały po dniu pojednania, były składane z bydła, owiec, ptaków lub z przedniej mąki -- przedmiot ofiarowany zależał od zamożności ofiarującego - (TP 1932, s. 11) bogaty przynoszący ofiarę z bydła przedstawia ofiary doskonałe składane przy końcu 1000-lecia; (TP 1932, s. 11) klasa średnia przynosząca na ofiarę owce wyobraża usługi tych ze świata, którzy będą około połowy swego restytucyjnego poświęcenia; (TP 1932, s. 11) biedni przynoszący na ofiarę ptaki lub przednią mąkę wyobrażają usługi tych ze świata, którzy będą dopiero rozpoczynali restytucyjne poświęcenie. (TP 1932, s. 11) Fakt, że Nazarejczyk przynosił na ofiarę dwie synogarlice, lub dwoje gołąbiąt, wyobraża wielkie samo-upokorzenie się splugawionego pozafiguralnego Nazarejczyka, ponieważ on z powodu większego światła i łaski Bożej musi uważać się za jednego z najgorszych przestępców. (TP 1932, s. 11)

„do kapłana” — Kapłan przedstawia wyłącznie naszego Pana. (TP 1932, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 6:11

Epifania i Bazylea:

„I będzie kapłan ofiarował jedno za grzech” — jest figurą na ofiarę naszego Pana przynoszącą pożytek, która zaopatruje w zasługę wystarczającą, aby zapewnić przebaczenie pokutującemu i wierzącemu słudze Prawdy. (TP 1932, s. 11)

„a drugie na ofiarę całopalenia” — wyobraża ten fakt, że Ofiara naszego Pana, przynosząca pożytek jest przyjęta przez Ojca na korzyść pokutującego i wierzącego sługi Prawdy. (TP 1932, s. 11)

„i oczyści go od tego” — kapłan oczyszczający Nazarejczyka, wyobraża jak nasz Pan przypisuje swą zasługę, a tym sposobem aktualnie oczyszcza pokutującego i wierzącego sługę Prawdy. (TP 1932, s. 11)

„czem zgrzeszył nad umarłym” — pokazuje, że w pozafigurze pojednanie przykrywa tylko grzechy wynikające z upadku Adamowego. (TP 1932, s. 11)

„a poświęci głowę jego dnia onego” — przedstawia tę myśl, że oczyszczony pozafiguralny Nazarejczyk jest ponownie przywrócony na swój urząd w poczytanym dniu ósmego tysiąclecia ... bez żadnej ujmy dla niego. (TP 1932, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 6:12

Epifania i Bazylea:

„Potem odłączy Panu dni Nazarejstwa swego” — Nazarejczyk odnawiający swój ślub wyobraża sługę Prawdy poświęcającego się ponownie na sprawowanie urzędu dla Pana. (TP 1932, s. 11)

„ofiarując baranka rocznego za występek” — Nazarejczyk przynoszący na ofiarę baranka rocznego za występek przedstawia fakt, że wykraczający, lecz pokutujący i wierzący sługa Prawdy musi nie tylko pozbyć się zła, jakiego się dopuścił, ale musi także wykorzenić ze swego charakteru złe przywary, z których wypłynęło zło. (TP 1932, s. 11) Figuruje również wiarę sługi Prawdy w charakter naszego Pana, który on zobowiązuje się naśladować. (TP 1932, s. 11)

„a dni one pierwsze daremne będą” — Musi on rozpoczynać na nowo, a także odzyskać to, co utracił przez grzech, a to z wszelką wiernością i gorliwością tak w życiu dla Prawdy jak i w spełnianiu obowiązków swego urzędu, co jest przedstawione przez pierwsze dni, w których był splugawiony ślub Nazarejstwa jego, a które się już więcej nie liczą i przez odnowienie ślubu swego za ten cały czas, jaki był pierwotnie ustanowiony przez niego. (TP 1932, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 6:13

Epifania i Bazylea:

„Gdy się wypełnią dni Nazarejstwa jego” — to co było czynione w dzień wypełnienia się ślubu Nazarejczyka, było istotnie wykonywane zaraz od początku ślubu pozafiguralnego Nazarejczyka. (TP 1932, s. 12)

„przyjdzie do drzwi namiotu zgromadzenia” — pozafiguralny Nazarejczyk nie jest zmuszany do wykonywania służby swego urzędu, lecz spełnia ją dobrowolnie. Staje on przed Panem służąc Mu wobec jego ludu szczerym i ochotnym sercem. (TP 1932, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 6:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ofiarę spokojną” — Typ na przymierze ludzkości z Bogiem w Wieku 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„baranka rocznego, zupełnego jednego na ofiarę całopalenia” — wyobraża wiarę pozafiguralnego Nazarejczyka w doskonałą i niepokalaną zasługę Chrystusa, która sprawia iż jego (Nazarejczyka) ofiara jest przyjemną przed Bogiem. (TP 1932, s. 12)

„owcę jedną roczną i zdrową na ofiarę za grzech” — wyobraża ofiarę pozafiguralnego Nazarejczyka, jako część zmazującej grzech ofiary Kościoła. (TP 1932, s. 12) A że była jednoroczną, przedstawia dojrzałość ofiary pozafiguralnego Nazarejczyka. (TP 1932, s. 12) A że była bez wady przedstawia, że ofiara pozafiguralnego Nazarejczyka przykryta zasługą Chrystusową jest bez wady w oczach Bożych. (TP 1932, s. 12)

„barana jednego zupełnego na ofiarę spokojną” — wyobraża sług Prawdy przyjmujących na siebie śluby, obowiązki przymierza, które oni wiernie wypełniają przez wierne usługiwanie. (TP 1932, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 6:15

Paruzja (C.T. Russell):

„chlebów przaśnych z mąki pszennej” — Reprezentuje wiarę w przymioty Chrystusa, który jest wzorem.

Epifania i Bazylea:

„kosz chlebów przaśnych z mąki pszennej” — W koszu nie znajdowały się placki przaśne. To przedstawia fakt, że Nazarejczycy jako tacy, ukazują się na scenie służby dopiero w jakiś czas po ich poświęceniu jako kapłani tj po tym czasie, gdy ich człowieczeństwo (placek przaśny) już było złożone w ofierze. (TP 1932, s. 12)

„placki nagniatane z oliwą” — przedstawia spłodzenie z ducha i uświęcenie. (TP 1932, s. 12)

„kreple przaśne oliwą namazane” — przedstawia nadzieje chwały i uwielbienie. (TP 1932, s. 12)

„z ofiarą ich śniedną” — ofiary śniedne jako pokarmy stałe przedstawiają głębsze prawdy. Nazarejczycy przynoszący je przedstawiają sług Prawdy usługujących i ogłaszających głębokie prawdy Pańskie. (TP 1932, s. 12)

„z ofiarą ich mokrą” — przedstawiają prawdy powierzchowne, łatwiejsze. Nazarejczycy przynoszący je przedstawiają sług Prawdy usługujących i ogłaszających łatwiejsze prawdy Pańskie. (TP 1932, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 6:16

Epifania i Bazylea:

„I będzie ofiarował” — Przez zaznajomienie ich z początkiem ich ofiarniczych czynności tj nasz Pan opracowuje dla nich sposoby ofiarowania się; wprowadza ich w pewne otoczenia i okoliczności pożądane dla nich; oświeca ich umysły odnośnie tego, co i w jaki sposób maja ofiarować; pobudza ich nowe stworzenia do poświęceń i do wytrwałości w ich czynnościach ofiarniczych aż do końca. (TP 1932, s. 12,13)

„kapłan” — Ten kapłan wyobraża naszego Pana, jako Najwyższego Kapłana całego podkapłaństwa, a więc i pozafiguralnych Nazarejczyków. (TP 1932, s. 12,13)

„i uczyni ofiarę za grzech jego” — wyobraża naszego Pana ofiarującego ofiarę sług Prawdy, jako część ofiary za grzech Kościoła. (TP 1932, s. 12,13)

„i całopalenie jego” — przedstawia, że nasz Pan Jezus przez zasługę swej ofiary sprawia, iż ofiary sług Prawdy są przyjemnymi przed Bogiem. (TP 1932, s. 12,13)

4 Księga Mojżeszowa 6:17

Epifania i Bazylea:

„Barana też ofiarować będzie na spokojną ofiarę” — wyobraża, że nasz Pan dopomaga sługom Prawdy do wypełnienia obowiązków przymierza, które są połączone z ich urzędem, tj obietnice i śluby, jakie oni przyrzekli Panu, przy obejmowaniu swego urzędu. (TP 1932, s. 13)

„z koszem chlebów przaśnych” — to wskazuje na ten fakt, że nasz Pan dopomaga sługom Prawdy do wypełnienia tych ślubów, aby oni jako nowe stworzenia mogli uświęcić się i mieć nadzieję chwały. (TP 1932, s. 13)

„ofiarę jego śniedna i ofiarę jego mokrą” — to pokazuje na ten fakt, że nasz Pan jako Najwyższy Kapłan dopomaga sługom Prawdy w znajomości i ogłaszaniu Prawdy na czasie tak głębokiej jak i początkowej. (TP 1932, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 6:18

Epifania i Bazylea:

„I ogoli Nazarejczyk przede drzwiami namiotu zgromadzenia głowę Nazarejstwa swego” — wskazuje to na fakt, że słudzy Prawdy, stojący publicznie przed ludem Pańskim, staja się z powodu ich urzędowych władz pożytecznymi, gdy wypełniają swe zobowiązania, które przyjmują na siebie w czasie gdy są przyjmowani na urząd nadany im przez Pana. (TP 1932, s. 12,13)

„a wziąwszy włosy z głowy nazarejstwa swego, włoży je na ogień, który jest pod ofiarą spokojną” — Włosy Nazarejczyka wyobrażają urzędowe władze sług Prawdy. Rozumie się, że tych władz oni używają od początku ich przyjęcia aż do końca ich służby, aby ułatwić spełnienie się ich urzędowych zobowiązań. Palenie ofiary spokojnej, jest wyrażone przez palenie włosów w ogniu pod ofiarą spokojną. Palenie włosów postępowało przez cały czas służby pozafiguralnego Nazarejczyka. Ofiara spokojna przedstawia obowiązki przymierza, czyli śluby, które są przyjmowane na siebie w czasie ofiary Kościoła. (TP 1932, s. 12,13)

4 Księga Mojżeszowa 6:19

Epifania i Bazylea:

„łopatkę warzoną baranią” — wyobraża skuteczną służbę sług Prawdy; i taka służbę on ma nieustannie przedstawiać (obracać tam i sam) przed Panem przez cały czas jego służby. (TP 1932, s. 13)

„jeden placek przaśny z kosza i jeden krepel niekwaszony” — (były położone na tę łopatkę) symbolizują, że ich skuteczna służba nieustannie przedstawiana przed Pana pochodziła od nowych stworzeń, trwających w uświęceniu i nadziei chwały -- uwielbienia. (TP 1932, s. 13)

„po ogoleniu Nazarejstwa jego” — jest to zupełnie zgodne z pozafigurą, ponieważ słudzy Prawdy wpierw zaczynają używać swoje oficjalne władze (obcinać swoje włosy i palić je pod ofiarą spokojną) zanim mogą ofiarować nieustanną służbę (ofiarę obracania). (TP 1932, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„ofiarę obracania” — Reprezentuje, że ofiara nie jest na chwilę, dzień lub rok, ale do śmierci.

Epifania i Bazylea:

„I będzie to tam i sam obracał kapłan” — To wspólne uczestniczenie było dokonane przez kapłana wkładającego swe ręce pod ręce Nazarejczyka i tym sposobem podtrzymywał, wzmacniał i kontrolował go w tym obracaniu. (TP 1932, s. 13)

„na ofiarę obracania” — Ofiary podnoszenia wyobrażają, że człowieczeństwo ofiarujących przynosi w ofiarowaniu chwałę Bogu. To oddanie chwały jest figurowane przez ustawiczne wznoszenie ramienia ofiary, do góry ku niebu, przez Kapłana. Ofiara podnoszenia jako część ofiary składająca się z ramienia wyobraża właściwe prowadzenie się -- ofiarującego, czczącego przez to Boga i Chrystusa. (TP 1929, s. 9) "Obracanie tam i sam" przez kapłana i Nazarejczyka reprezentuje ciągłe używanie umysłowych zdolności przez sług Prawdy w służbie Pańskiej; a podnoszenie uda reprezentuje wznoszenie ku Bogu cnót, które Go uwielbiają, w Jego służbie. (TP 1932, s. 13)

„piersi obracania” — (które posiadają organy oddychania), reprezentują umysłowe zdolności sług Prawdy, w których jest Słowo Boże -- tchnienie Pańskie. (TP 1932, s. 13)

„łopatka podnoszenia” — (Udo - błędnie przetłumaczono na łopatka), reprezentuje zdolności serca, w których są zalety Ducha, a stopy, nogi i uda w Biblii symbolizują charakterystykę prowadzenia się. (TP 1932, s. 13)

„a rzecz ta poświęcona dostanie się kapłanowi” — (warzona łopatka z plackiem i kreplem), jest tu wyrażona myśl, że gdy są dokonywane wielkie dzieła przez silnych pozafiguralnych Nazarejczyków, mających poświęcenie Ducha i nadzieję uwielbienia, to naszemu Panu sprawia to wielką radość. (TP 1932, s. 13)

„tak piersi obracania” — przedstawia myśl, że Pan przyjmuje umysłowe zdolności pozafiguralnych Nazarejczyków, którymi oni służą w krzewieniu dzieła Pańskiego i w ustawicznej Pracy na korzyść Planu Bożego. (TP 1932, s. 13)

„jako i łopatka podnoszenia” — w tym jest wyrażony fakt, że nasz Pan otrzymał cześć i wywyższenienie (podnoszenie) z powodu zalet serca i postępowania -- łaski Ducha wyrażone w dobrych uczynkach -- pozafiguralnych Nazarejczyków. (TP 1932, s. 13)

„a potem będzie mógł Nazarejczyk pić wino” — to nie wyobraża myśli, że pozafiguralni Nazarejczycy, po ukończeniu swej służby, mogą przyjmować fałszywe nauki; ale ono wskazuje na fakt, że osoba, która ukończyła powyższą służbę, nie była więcej Nazarejczykiem, ale zwyczajnym Izraelitą i dlatego też nie może wyobrażać osób, które dokonały swego urzędu przez opuszczenie ziemi, jak np. ŚŚ. Piotr i Paweł. (TP 1932, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 6:21

Epifania i Bazylea:

„okrom tego, coby więcej uczynić mógł” — To wskazuje na myśl, że to co było wymienione o Nazarejczyku, co miał on ofiarować, było tym najmniejszym, co było od niego wymagane. (TP 1932, s. 13) Rozumiemy, że to reprezentuje, że będą stopnie rozwoju duchowego pomiędzy pozafiguralnymi Nazarejczykami. Apostołowie, jako klasa byli najwięksi z pozafiguralnych Nazarejczyków, a pozafiguralni Nazarejczycy płci męskiej byli więksi niż pozafiguralni Nazarejczycy płci żeńskiej. Ponadto w każdej klasie pozafiguralnych Nazarejczyków, niektórych służba dokonała więcej, aniżeli służba innych. (TP 1932, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 6:22

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 6:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Mów do Aarona” — Typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Tak błogosławić będziecie synom Izraelskim” — Pozafiguralne błogosławieństwo jest udzielane przez pozafiguralne ręce podniesione ku pozafiguralnemu Izraelowi. (TP 1932, s. 13,14) Ręce przedstawiają usługi, które Jezus i Kościół wykonał, a które przyniosły trojakie błogosławieństwo: (TP 1932, s. 13,14) 1/ Jako narzędzia Jehowy oni (TP 1932, s. 13,14) a/ prowadzili ludzi potulnych przez pokutę z pozafiguralnego obozu ku bramie pozafiguralnego dziedzińca; (TP 1932, s. 13,14) b/ zachowywali ich w tym pokutującym usposobieniu; (TP 1932, s. 13,14) 2/ Jako narzędzia Jehowy oni (TP 1932, s. 13,14) a/ prowadzili ich do wiary w Chrystusa (przez bramę), czyli do usprawiedliwienia -- na pozafiguralny dziedziniec, dając im znajomość nauk ześrodkowanych w ofiarach za grzech -- pozafiguralny miedziany ołtarz -- i dopomagając im do oczyszczenia się wodą Słowa -- pozafiguralnej umywalni; (TP 1932, s. 13,14) 3/ Jako narzędzia Jehowy oni (TP 1932, s. 13,14) a/ prowadzili ich przez poświęcenie i spłodzenie z Ducha do pozafiguralnej Świątnicy; (TP 1932, s. 13,14) b/ tam oświeciwszy ich wiedzą przy pozafiguralnym świeczniku, posilili ich łaską przy pozafiguralnym stole i uczynili ich owocnymi w służbie przy pozafiguralnym złotym ołtarzu. (TP 1932, s. 13,14)

4 Księga Mojżeszowa 6:24

Epifania i Bazylea:

„Niech ci błogosławi Pan” — Jehowa przez nasze usługi niech ci udzieli pokuty. (TP 1932, s. 14) Przedstawia Boskie błogosławienie pozaobrazowych członków Obozu prawdziwie okazujących skruchę. (TP 1961, s. 131)

„a niechaj cię strzeże” — trzyma cię w naprawionym usposobieniu przeciw pokusom walczącym do grzechu. (TP 1932, s. 14) przedstawia Boskie powstrzymywanie ich przed upadkiem do klasy nie pokutującej zanim przedsięwezmą dalszy krok. (TP 1961, s. 131)

4 Księga Mojżeszowa 6:25

Epifania i Bazylea:

„Niech rozjaśni Pan oblicze swoje” — oblicze - twarz, łaska. (TP 1961, s. 19,131) Przedstawia jak Bóg błogosławi takich, usprawiedliwiając ich z wiary, a przez usprawiedliwienie, daje im przystęp do członkostwa w klasie Lewitów. (TP 1961, s. 19,131) Jehowa przez nasze usługi niech da tobie tymczasowe usprawiedliwienie, a twarz z uśmiechem pojednania niech zwróci ku tobie. (TP 1932, s. 14)

„a niech ci miłościw będzie” — przez udzielenie ci znajomości wszystkich prawd połączonych z usprawiedliwieniem i przez dopomaganie ci miłowania i praktykowania sprawiedliwości a nienawidzenia i zaniechania złego. (TP 1932, s. 14) Oraz daje im utrzymywanie ich w łaskach, w których tacy Lewici mają udział aż do dalszego kroku naprzód. (TP 1961, s. 19,131)

4 Księga Mojżeszowa 6:26

Epifania i Bazylea:

„Nich obróci Pan twarz swoję ku tobie” — twarz- łaska. (TP 1961, s. 19,131) Przedstawia Boskie błogosławienie niektórych Lewitów przez danie im Wysokiego Powołania przez poświęcenie i spłodzenie z Ducha. (TP 1961, s. 19,131) niech Pan da tobie łaskę za łaskę, tj. wysokie powołanie za twoje usprawiedliwione człowieczeństwo, które On najpierw dał tobie. (TP 1932, s. 14)

„a niechaj ci da pokój” — powodzenie w łasce Ducha i znajomości i owocność w służbie Jego. (TP 1932, s. 14) [shalom -pokój, pomyślność]; Oraz Boskie błogosławienie ich pomyślnością w Wysokim Powołaniu, aż do czasu gdy uczynią oni swe powołanie i wybór pewnym. (TP 1961, s. 19,131)

4 Księga Mojżeszowa 6:27

Epifania i Bazylea:

„I będą wzywać imienia mego nad synami Izraelskimi” — przez usługę ze Słowa Bożego ci słudzy Prawdy umieścili Imię Boże (charakter) pomiędzy pozafiguralnym Izraelem. (TP 1932, s. 14)

„a Ja im błogosławić będę” — i dlatego pozafiguralny Izrael był błogosławiony. (TP 1932, s. 14)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.