4 Księga Mojżeszowa 7

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (89 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 7 — Biblia Gdańska

1 I stało się w dzień, którego dokończył Mojżesz, a wystawił przybytek, a pomazał go, i poświęcił go ze wszystkim sprzętem jego, i ołtarz ze wszystkiem naczyniem jego, pomazał je , i poświęcił je,

2 Że ofiarowały książęta Izraelskie, przedniejsze z domów ojców swych, (co byli hetmany z każdego pokolenia, i przełożonymi nad policzonymi.)

3 A przynieśli ofiary swe przed Pana: sześć wozów przykrytych, i dwanaście wołów, jeden wóz od dwojga książąt, a od każdego wół jeden, i postawili to przed przybytkiem.

4 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

5 Weźmij od nich, aby to było na potrzebę przy służbie w namiocie zgromadzenia, i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby urzędu jego.

6 Wziął tedy Mojżesz one wozy i woły i oddał je Lewitom.

7 Dwa wozy, i cztery woły dał synom Gersonowym według potrzeby urzędów ich.

8 Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merarego według potrzeby urzędów ich, pod władzę Itamara, syna Aarona kapłana.

9 Ale synom Kaatowym nic nie dał: bo usługa świątnicy była przy nich, na ramieniu ją nosić musieli.

10 Ofiarowały tedy książęta ku poświęceniu ołtarza onegoż dnia, gdy był pomazany; i ofiarowały książęta dary swe przed ołtarzem.

11 I rzekł Pan do Mojżesza: Jeden książę jednego dnia, drugi książę drugiego dnia oddawać będzie dary swoje ku poświęceniu ołtarza.

12 I ofiarował pierwszego dnia dar swój Naason, syn Aminadabów z pokolenia Judy.

13 A dar jego był: misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

14 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła dla kadzenia;

15 Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek jeden roczny na ofiarę paloną;

16 Kozieł jeden z kóz za grzech;

17 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Naasona, syna Aminadabowego.

18 Wtórego dnia ofiarował Natanael, syn Suharów, książę z pokolenia Isascharowego.

19 I ofiarował dar swój, misę srebrną jednę, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czaszę srebrną jednę, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

20 Kadzielnicę jednę z dziesięciu syklów złota, pełną kadzidła;

21 Cielca jednego młodego, barana jednego, i baranka jednego rocznego na paloną ofiarę;

22 Kozła też jednego z kóz za grzech;

23 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Natanaela, syna Suharowego.

24 Trzeciego dnia książę synów Zabulon Eliab, syn Helonów.

25 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

26 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

27 Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek roczny jeden na całopalenie.

28 Kozieł jeden z kóz, za grzech.

29 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Eliaba, syna Helonowego.

30 Dnia czwartego książę z synów Rubenowych Elisur, syn Sedeurów.

31 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna siedemdziesiąt syklów wagi jej według syklów świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

32 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

33 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

34 Kozieł jeden z kóz, za grzech

35 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisura, syna Sedeurowego.

36 Dnia piątego książę synów Symeonowych Selumijel, syn Surysaddajów.

37 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

38 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła.

39 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

40 Kozieł jeden z kóz, za grzech.

41 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Selumijela, syna Surysaddajowego.

42 Dnia szóstego książę synów Gadowych Elijazaf, syn Duelów.

43 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

44 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

45 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę.

46 Kozieł jeden z kóz, za grzech.

47 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elijazafa, syna Duelowego.

48 Dnia siódmego książę synów Efraimowych, Elisama, syn Ammiudów.

49 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną;

50 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

51 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

52 Kozieł jeden z kóz, za grzech.

53 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisamy, syna Ammiudowego.

54 Dnia ósmego książę synów Manasesowych Gamalijel, syn Pedasurów.

55 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną;

56 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

57 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

58 Kozieł jeden z kóz, za grzech;

59 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Gamalijela, syna Pedasurowego.

60 Dnia dziewiątego książę synów Benjaminowych Abidan, syn Gedeonów.

61 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

62 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

63 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę;

64 Kozieł jeden z kóz za grzech;

65 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Abidana, syna Gedeonowego.

66 Dnia dziesiątego książę synów Danowych Achyjezer, syn Ammisadajów.

67 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, na ofiarę śniedną;

68 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

69 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę;

70 Kozieł jeden z kóz, za grzech;

71 A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Achyjezera, syna Ammisadajowego.

72 Dnia jedenastego książę synów Aserowych Pagijel, syn Ochranów.

73 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, i czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

74 Kadzielnica jedna, z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

75 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

76 Kozieł jeden z kóz, za grzech.

77 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Pagijela, syna Ochranowego.

78 Dnia dwunastego książę synów Neftalimowych Ahira, syn Enanów.

79 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

80 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

81 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na ofiarę paloną;

82 Kozieł jeden z kóz, za grzech;

83 A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahira, syna Enanowego.

84 Toć było poświęcenie ołtarza, onegoż dnia, gdy pomazan jest od książąt Izraelskich: Mis srebrnych dwanaście, czasz srebrnych dwanaście, kadzielnic złotych dwanaście;

85 Sto i trzydzieści syklów jedna misa srebrna ważyła, siedemdziesiąt syklów czasza jedna; wszystkiego srebra w onem naczyniu było dwa tysiące i cztery sta syklów według sykla świątnicy;

86 Kadzielnic złotych dwanaście pełnych kadzidła; dziesięć syklów ważyła każda według sykla świątnicy; wszystkiego złota w onych kadzielnicach było sto i dwadzieścia syklów.

87 A wszystkiego bydła ku ofierze palonej dwanaście cielców, baranów dwanaście, z baranków rocznych dwanaście, z ofiarą ich śniedną, i kozłów z kóz za grzech dwanaście.

88 Wszystkiego zasię bydła na ofiarę spokojną było wołów dwadzieścia i cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt; baranków rocznych sześćdziesiąt. Toć było poświęcenie ołtarza po pomazaniu jego.

89 A gdy Mojżesz wchodził do namiotu zgromadzenia, by się rozmawiał z Bogiem, tedy słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalni, która była nad skrzynią świadectwa, między dwiema Cheruby, a stamtąd mawiał do niego.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 7:1

Epifania i Bazylea:

„I stało się w dzień” — dzień z tego wiersza jest okresem Epifanii. (TP 1968, s. 53)

„którego dokończył Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„a wystawił przybytek” — (1) W dzień Zielonych Świątek cały Kościół Wieku Ewangelii był wystawiony czyli zbudowany tymczasowo i reprezentacyjnie; (TP 1972, s. 13,14) (2) Do 16 września 1914 r. cały Kościół był wystawiony tymczasowo i indywidualnie; i (TP 1972, s. 13,14) (3) Przy otwarciu Tysiąclecia cały Kościół będzie wystawiony niezmiennie i indywidualnie. (TP 1972, s. 13,14)

„pomazał go i poświęcił go” — Pomazać tymczasowy i reprezentacyjny Kościół jako pozafiguralną Świątnicę, znaczy rozwinąć braci, którzy stali się tymczasowym i reprezentacyjnym Kościołem w dzień Zielonych Świątek, w zaletach i zdolnościach Ducha Św. potrzebnych dla poselstwa Kościołowi jako miejscu mieszkania, objawiania i błogosławienia Bożego w Duchu Świętym (Izaj. 11:2,3; Efez. 2:21,22). (TP 1972, s. 13,14) Poświęcić go jako taki, znaczy odłączyć go od samolubstwa i światowości, szczególnie od tych, jakie przejawiały się w judaizmie i poganizmie, a zastosować na użytek Boski, jako miejsce mieszkania, objawienia i błogosławieństwa Bożego. (TP 1972, s. 13,14)

„ze wszystkim sprzętem jego” — w jego różnych użytkach. (TP 1972, s. 13,14) Sprzęty w tym wierszu zdają się odnosić szczególnie do sprzętów w Świątnicy i Świątnicy Najświętszej. (TP 1972, s. 13,14) Jezus jako jedyna część Chrystusa w pozafiguralnej Arce w dzień Zielonych Świątek, przechodził pozafiguralne namaszczenie i uświęcenie gdy był w ciele; tym więc sposobem, gdy On stal się Arką, można było mówić o Nim jako o pomazanym. Tymczasowy i reprezentacyjny Kościół, w dzień Zielonych Świątek stał się Świecznikiem zdolnym do oświecania braci, Stołem zdolnym do wzmacniania braci i Ołtarzem zdolnym do pocieszania i zachęcania braci. (TP 1972, s. 13,14) Pomazanie go w ten trojaki sposób mogłoby znaczyć udzielanie mu zalet i zdolności Ducha Św., ażeby mógł skutecznie działać w tych trzech czynnościach; (TP 1972, s. 13,14) gdy zaś Jego uświęcenie pod tymi trzema względami byłoby figurą na jego odłączenie się od siebie i świata, a oddanie się na użytek Panu. (TP 1972, s. 13,14)

„i ołtarz” — Ołtarz zdaje się odnosić do ołtarza miedzianego i byłby figurą na usprawiedliwione człowieczeństwo Chrystusa. (TP 1972, s. 13,14) Ołtarz ten pomazany jest w tym znaczeniu, że Chrystusowi dane są zalety i zdolności Ducha, odnoszące się do Jego pracy ofiarniczej tyczącej się Jego człowieczeństwa, zmuszając je do takich poświęceń jak prawdziwa ofiara, ożywiona dla Pana postępować powinna (Rzym. 8:10,11). (TP 1972, s. 13,14) Poświęcenie ołtarza byłoby figurą na odłączenie ofiarowanego człowieczeństwa Chrystusa od siebie i świata, a także od grzechu i błędu, ku ofiarniczej pracy dla Pana. (TP 1972, s. 13,14)

„ze wszystkiem naczyniem jego” — w jego naukach. (TP 1972, s. 13,14) Naczynia ołtarza — pięciorakie — są figurą na doktryny, strofowania, naprawiania, ćwiczenia w sprawiedliwości i ustępy Biblii, używane w łączności z ofiarą człowieczeństwa Chrystusowego. (TP 1972, s. 13,14)

„pomazał je, i poświęcił je” — Pomazanie tych naczyń byłoby figurą, że mają być używane zgodnie z zaletami i zdolnościami Ducha oraz tłumaczone i używane w takiej zdolności; (TP 1972, s. 13,14) gdy zaś ich poświęcenie byłoby figurą, że mają być odłączone od siebie, świata, grzechu i błędu a użyte dla Pana w uczynku i Prawdzie. (TP 1972, s. 13,14)

4 Księga Mojżeszowa 7:2

Epifania i Bazylea:

„Że ofiarowały” — rozumiemy, że to reprezentuje jak wodzowie różnych sekt, którzy utracili korony wykonywali religijną posługę dla Pana, która była posługą dobrą i godną pochwały. (TP 1972, s. 11,14) Nie mamy rozumieć, że te ofiary były charakteru Azazelowego, bo gdyby takimi były, to nie mogłyby być ofiarowane Panu ale Szatanowi, któremu Kozioł Azazela aktualnie służy. Możliwość wykonywania przez tę samą klasę dwojakiej służby wynika z przyczyny ich dwoistego umysłu — dobra część ich umysłów służy i służyła do pewnego stopnia Bogu, a zła służy w pewnej mierze Szatanowi. W tym rozdziale tylko dobra część ich służby jest podana figuralnie. (TP 1972, s. 11,14)

„książęta Izraelskie” — dwunastu książąt w przyprowadzeniu kozłów z kóz na ofiarę za grzech przedstawiają: (TP 1972, s. 11,14) (1) osoby Wieku Ewangelii, (TP 1972, s. 11,14) (2) tych, którzy uczestniczą w ofierze za grzech, (TP 1972, s. 11,14) (3) tych, którzy są uważani jako odrębni od klasy Chrystusowej i (TP 1972, s. 11,14) (4) tych, którzy są Nowymi Stworzeniami, ponieważ tylko tacy przynoszą ofiarę za grzech. (TP 1972, s. 11,14) Innymi słowy, dwunastu książąt Wieku Ewangelii przedstawia dwanaście grup pewnych osób, które utraciły swoje korony i są aktualnymi członkami Wielkiego Grona, a które z powodu błędnego nauczania zamieniły ruchy Małego Stadka w sekciarskie denominacje. (TP 1972, s. 11,14)

4 Księga Mojżeszowa 7:3

Epifania i Bazylea:

„przed Pana” — znaczy, uczynić coś tyczącego się spraw Boskich, pod specjalną Pańską uwagą. (TP 1938, s. 70) Stwierdzenie, że przynieśli swe ofiary przed Pana przedstawia, iż odnosi się to do służby Bożej wchodzącej w zakres religijny. (TP 1972, s. 14,15)

„sześć wozów” — Wozy w symbolach Biblii są obrazem na organizację. Przeto pozafigury wozów tu wzmiankowanych muszą być pewnymi organizacjami albo klasami różnych organizacji, które przywódcy Wielkiego Grona rozwinęli podczas Wieku Ewangelii, a które były użyteczne Kościołowi. (TP 1972, s. 14,15) Te sześć wozów są figurą na: (TP 1972, s. 14,15) (1) Towarzystwa Misjonarskie krajowe i zagraniczne, (TP 1972, s. 14,15) (2) Towarzystwa Klerykalne, jak np. konferencje służbowe, synody, zjazdy itd.; (TP 1972, s. 14,15) (3) Towarzystwa Biblijne; (TP 1972, s. 14,15) (4) Towarzystwa Traktatowe; (TP 1972, s. 14,15) (5) Towarzystwa wydające książki i (TP 1972, s. 14,15) (6) Towarzystwa wydające czasopisma. (TP 1972, s. 14,15) Nie należy rozumieć, że te sześć wozów są figurą na sześć indywidualnych organizacji, ponieważ jest faktem, że wszystkie te denominacje mają te same sześć rodzajów organizacji. (TP 1972, s. 14,15) Z tego punktu zapatrywania jest jasne, że woły reprezentują konstytucje lub czartery dla towarzystw korporacyjnych i regulaminy, które dla towarzystw spełniają służbę na podobieństwo dwunastu wołów względem sześciu wozów — tj. ciągną je, czyli spełniają funkcje posuwania pracy misyjnej naprzód. (TP 1972, s. 14,15)

„przykrytych” — Fakt, że wozy były przykryte przedstawia, że ich pozafigury są pod protekcją, czyli są strzeżone przez legalne prawa i inne ustawy. (TP 1972, s. 14,15)

„i dwanaście wołów” — W symbolach biblijnych zwierzęta pociągowe reprezentują nauki, zasady i prawa... konie są figurą na nauki. Podobnie jak konie, tak też woły i osły jako zwierzęta pociągowe (nie woły składane na ofiary), zdają się być figurami na nauki, zasady i prawa, np. konstytucje lub czartery i regulaminy. (TP 1972, s. 14,15) Woły, nie reprezentują tylko sześciu konstytucji lub czarterów i sześciu kompletów regulaminów, lecz sześć rodzajów konstytucji lub czarterów, każdy rodzaj przystosowany do odpowiedniego rodzaju organizacji ł sześć rodzajów regulaminów, z których każdy rodzaj jest również przystosowany do odpowiedniej organizacji. (TP 1972, s. 14,15) Dwa woły ciągnące każdy wóz przedstawiałyby jeden gatunek konstytucji lub czarterów i jeden gatunek regulaminów, przez które jest prowadzona każda organizacja. (TP 1972, s. 14,15)

„jeden wóz od dwojga książąt” — To, że dwóch książąt przyprowadziło jeden wóz jest figurą, że różni wodzowie denominacyjni będą mieli te same rodzaje organizacji dla swych różniących się denominacji. (TP 1972, s. 14,15)

„a od każdego wół jeden” — to, że każdy książę przyprowadzał jednego wołu jest figurą, iż konstytucje i regulaminy różnią się w każdej denominacji, albowiem sekciarscy wodzowie przystosowują je do warunków i potrzeb każdej denominacji z osobna. (TP 1972, s. 14,15)

„i postawili to przed przybytkiem” — postawienie tych ofiar przed przybytkiem pokazuje, że to odnosi się do pracy publicznej wchodzącej również w zakres religijny, która jest uważana za takową przez chrześcijan nominalnych i prawdziwych, a szczególnie przez tych ostatnich. (TP 1972, s. 14,15)

4 Księga Mojżeszowa 7:4

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Pan” — Bogu upodobało się rozkazać Mojżeszowi, ażeby przyjął te wozy od książąt na potrzebę w służbie przy Przybytku. (TP 1972, s. 15)

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 7:5

Epifania i Bazylea:

„Weźmij od nich, aby to było na potrzebę przy służbie w namiocie zgromadzenia” — To figuruje, że Jehowa przyjął na potrzebę w służbie pozafiguralnego Przybytku — Kościoła — pozafiguralne wozy na ofiarę od sekciarskich wodzów Wielkiego Grona z różnych denominacji i polecił naszemu Panu, by przyjął takowe na potrzebę w tej służbie. (TP 1972, s. 15)

„i oddaj to Lewitom” — Boski rozkaz dany Mojżeszowi, żeby dał wozy Lewitom reprezentuje, że był dany naszemu Panu rozkaz, by te sześć rodzajów organizacji były rozdane Lewitom — usprawiedliwionym z wiary — którzy by mogli korzystać z tych organizacji w swojej pracy. (TP 1972, s. 15)

„każdemu według potrzeby urzędu jego” — Rozkaz dany Mojżeszowi, żeby wozy były dawane Lewitom według potrzeby służby ich stosował się tylko do Lewitów Gersona i Merarego, ponieważ ciężar i masa części Przybytku, które oni mieli do dźwigania czyniły niemożliwym to, by mogli je nieść na ramionach. Wobec tego wozy i woły były dane tylko tym oddziałom Lewitów: dwa wozy i cztery woły były dane Gersonitom (ciężar i masa w ich służbie — zasłony, sznury i należące do nich części — nie wymagały więcej jak tylko dwóch wozów i czterech wołów), a cztery wozy i osiem wołów było danych Merarytom (ciężar i masa w ich służbie — deski, drągi, słupy i należące do nich części były specjalnie ciężkie, a zatem potrzebowały nie mniej jak cztery wozy i osiem wołów). (TP 1972, s. 15) Powyżej wymienione wozy i woły były dane tym dwom oddziałom Lewitów przez Mojżesza za pośrednictwem Itamara (w. 8), pod którego władzą byli Lewici Gersona i Merarego (4 Moj. 4:28,33). (TP 1972, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:6

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz... i oddał je Lewitom” — Mojżesz dający wozy i woły Gersonitom i Merarytom przez Itamara, reprezentuje naszego Pana przygotowującego sposób dla pozafiguralnych Gersonitów i Merarytów na przyjęcie tychże wozów, zachęcającego i pobudzającego ich przez pięć gwiazd (pięciu okresów Kościoła - w.8), żeby przyjęli do pomocy w swej pracy poniżej wymienione towarzystwa lub podobne im grupy, przez które dokonaliby pracy powierzonej im do wykonania przez Pana. Na przykład dwunastu wielkich reformatorów, Luter i inni, zachęcali i pobudzali ich do używania tych pozafiguralnych wozów. (TP 1972, s. 14,15,44) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„one wozy i woły” — Wozy w symbolach Biblii są obrazem na organizację. Przeto pozafigury wozów tu wzmiankowanych muszą być pewnymi organizacjami albo klasami różnych organizacji, które przywódcy Wielkiego Grona rozwinęli podczas Wieku Ewangelii, a które były użyteczne Kościołowi. (TP 1972, s. 14,15,44) Te sześć wozów są figurą na: (TP 1972, s. 14,15,44) (1) Towarzystwa Misjonarskie krajowe i zagraniczne, (TP 1972, s. 14,15,44) (2) Towarzystwa Klerykalne, jak np. konferencje służbowe, synody, zjazdy itd.; (TP 1972, s. 14,15,44) (3) Towarzystwa Biblijne; (TP 1972, s. 14,15,44) (4) Towarzystwa Traktatowe; (TP 1972, s. 14,15,44) (5) Towarzystwa wydające książki i (TP 1972, s. 14,15,44) (6) Towarzystwa wydające czasopisma. (TP 1972, s. 14,15,44) Nie należy rozumieć, że te sześć wozów są figurą na sześć indywidualnych organizacji, ponieważ jest faktem, że wszystkie te denominacje mają te same sześć rodzajów organizacji. (TP 1972, s. 14,15,44) Z tego punktu zapatrywania jest jasne, że woły reprezentują konstytucje lub czartery dla towarzystw korporacyjnych i regulaminy, które dla towarzystw spełniają służbę na podobieństwo dwunastu wołów względem sześciu wozów — tj. ciągną je, czyli spełniają funkcje posuwania pracy misyjnej naprzód. (TP 1972, s. 14,15,44) W symbolach biblijnych zwierzęta pociągowe reprezentują nauki, zasady i prawa... konie są figurą na nauki. Podobnie jak konie, tak też woły i osły jako zwierzęta pociągowe (nie woły składane na ofiary), zdają się być figurami na nauki, zasady i prawa, np. konstytucje lub czartery i regulaminy. (TP 1972, s. 14,15,44) Woły, nie reprezentują tylko sześciu konstytucji lub czarterów i sześciu kompletów regulaminów, lecz sześć rodzajów konstytucji lub czarterów, każdy rodzaj przystosowany do odpowiedniego rodzaju organizacji ł sześć rodzajów regulaminów, z których każdy rodzaj jest również przystosowany do odpowiedniej organizacji. (TP 1972, s. 14,15,44) Dwa woły ciągnące każdy wóz przedstawiałyby jeden gatunek konstytucji lub czarterów i jeden gatunek regulaminów, przez które jest prowadzona każda organizacja. (TP 1972, s. 14,15,44)

4 Księga Mojżeszowa 7:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Synom Gersonowym” — Znaczy "który uszedł", albo "Wybawiony. Typ na wybawionych podczas 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„Dwa wozy i cztery woły dał synom Gersonowym” — Rozumiemy, że jeden z wozów danych Gersonitom (Gersonitom Lobniego) był figurą na (TP 1972, s. 15,16,44) (1)TOWARZYSTWA MISJONARSKIE; a woły od tego wozu były figurą na odnośne konstytucje lub czartery, jeśli były one inkorporowane i na odnośne regulaminy. Ten pierwszy pozafiguralny wóz służył im do pracy przyprowadzania ludzi do usprawiedliwienia. Ale pozafiguralni Gersonici potrzebowali jeszcze pomocy do pracy przyprowadzania ludzi z usprawiedliwienia do poświęcenia - była to praca pozafiguralnych Gersonitów Semeiego. Z tego więc powodu Gersonici potrzebują drugiego pozafiguralnego wozu (TP 1972, s. 15,16,44) (2) TOWARZYSTW PASTORALNYCH lub klerykalnych, konferencji, synodów, zjazdów itd., wspierających ich w pracach pastoralnych i zgromadzeniowych, przez które starali się przyprowadzać ludzi usprawiedliwionych do poświęcenia. Pozafiguralnymi wołami były konstytucje lub czartery, jeśli towarzystwa te były inkorporowane, i regulaminy tych towarzystw. Bez pomocy tych dwóch pozafiguralnych wozów, dwie grupy pozaobrazowych Gersonitów nie mogłyby wykonać swej pracy powierzonej im przez Boga. (TP 1972, s. 15,16,44) wozy przedstawiają organizacje. (TP 1928, s. 40) w Przybytku Epifanicznym... Bóg dla antytypowych Lewitów Gersonitów przygotował dwa symboliczne wozy. Były to: (TP 1976, s. 32) 1/ korporacja Pastoralnej Biblijnej Instytucji antytypowych Gersonitów Semeitów w Ameryce i (TP 1976, s. 32) 2/ Komitet Studentów Biblii Gersonitów Lobnitów w Anglii. (TP 1976, s. 32)

„według potrzeby urzędu ich” — Rozkaz dany Mojżeszowi, żeby wozy były dawane Lewitom według potrzeby służby ich stosował się tylko do Lewitów Gersona i Merarego, ponieważ ciężar i masa części Przybytku, które oni mieli do dźwigania czyniły niemożliwym to, by mogli je nieść na ramionach. (TP 1972, s. 15,16,44)

4 Księga Mojżeszowa 7:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Synom Merarego” — "Gorzkość". Typ na W.G. zbawione jako przez ogień, przez przykre i gorzkie doświadczenia.

Epifania i Bazylea:

„Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merarego” — Pozafiguralni Meraryci Mahelego mieli pracę wydawniczą, a pozafiguralni Meraryci Muzego mieli powierzoną pracę redagowania (TP 1972, s. 15,44) (1) Biblii, (TP 1972, s. 15,44) (2) gazetek, (TP 1972, s. 15,44) (3) chrześcijańskich książek i (TP 1972, s. 15,44) (4) pism periodycznych. (TP 1972, s. 15,44) Tym sposobem widzimy, że mieli oni poczwórną pracę do wykonania przy pozafiguralnym Przybytku. A ta ich poczwórna czynność nasuwa nam na myśl pozafigurę CZTERECH WOZÓW danych Merarytom. (TP 1972, s. 15,44) (1) TOWARZYSTWA BIBLIJNE (TP 1972, s. 15,44) były potrzebne, by mogły wydać miliony Biblii potrzebnych do pracy Pańskiej. (TP 1972, s. 15,44) (2) TOWARZYSTWA TRAKTATOWE (TP 1972, s. 15,44) wydające gazetki były potrzebne, żeby mogły wydać miliardy gazetek traktujących rozmaite przedmioty biblijne, które były tak bardzo potrzebne do przeprowadzenia pracy Pańskiej. (TP 1972, s. 15,44) (3) TOWARZYSTWA DRUKUJĄCE KSIĄŻKI (TP 1972, s. 15,44) były potrzebne, ażeby mogły wydać miliony książek potrzebnych do pracy Pańskiej. Także (TP 1972, s. 15,44) (4) TOWARZYSTWA zajmujące się wydawaniem CZASOPISM (TP 1972, s. 15,44) były potrzebne, żeby wydać miliony różnorodnych pism potrzebnych do dalszego prowadzenia pracy Pańskiej. (TP 1972, s. 15,44) Konstytucje albo czartery i regulaminy potrzebne dla każdego z tych czterech pozafiguralnych wozów były pozafigurami tych ośmiu wołów danych Merarytom. Każda para pozafiguralnych wołów była przystosowana do potrzeb swego poszczególnego symbolicznego wozu. (TP 1972, s. 15,44) wozy przedstawiają organizacje. (TP 1928, s. 39) w Przybytku Epifanicznym... Syn Merarego, Maheli, przedstawia zapalonych zwolenników Towarzystwa i „Ruterfordyzmu w Towarzystwie”. Im dano trzy symboliczne wozy: (TP 1976, s. 32) 1/ Towarzystwo Strażnicy, Biblii i Broszur (ang. W.T.B.a.T.S., zarejestrowane w Pensylwanii), (TP 1976, s. 32) 2/ Towarzystwo Kazalnicy Ludowej (ang. P.P.A., zarejestrowane w Nowym Jorku) i (TP 1976, s. 32) 3/ Międzynarodowe Stowarzyszenie Studentów Biblijnych (ang. I.B.S.A., zarejestrowane w Anglii). (TP 1976, s. 32) 4/ Czwarty symboliczny wóz (organizacja z komitetem kontrolującym) był dany Ruchowi Standfastów (przedstawia go drugi syn Merarego, Muzy). (TP 1976, s. 32)

„według potrzeby urzędów ich” — Rozkaz dany Mojżeszowi, żeby wozy były dawane Lewitom według potrzeby służby ich stosował się tylko do Lewitów Gersona i Merarego, ponieważ ciężar i masa części Przybytku, które oni mieli do dźwigania czyniły niemożliwym to, by mogli je nieść na ramionach. (TP 1972, s. 15,44)

„pod władzę Itamara” — Rozumiemy, że na Wiek Ewangelii Itamar (wyspa albo kraina palm tzn. ten, kto ma do czynienia z klasą trzymającą w rękach palmy — Wielkim Gronem — Obj. 7:9) reprezentuje gwiazdy tych pięciu okresów Kościoła między Żniwami, tj. tych „drugorzędnych proroków”, których Pan używał jako Swoje specjalne oko, rękę i usta do reszty braci podczas okresów Kościoła: Smyrna, Pergamos, Tyjatyra, Sardis i Filadelfia. (TP 1972, s. 15,44)

4 Księga Mojżeszowa 7:9

Paruzja (C.T. Russell):

„synom Kaatowym” — Znaczy "Sprzymierzeniec" albo "Towarzysz". Typ na Ojców św.

Epifania i Bazylea:

„Ale synom Kaatowym nic nie dał: bo usługa świątnicy była przy nich, na ramieniu ją nosić musieli” — Kaatytom nie dano żadnych wozów ani wołów bo ich usługa około Świątnicy wymagała, by nosili jej część na ramionach. Tym sposobem wyobrażali, że odróżniając się od innych pozafiguralnych Lewitów, pozafiguralni Kaatyci mieli pracę osobistą. A że kilku z nich wykonywało jeden rodzaj pracy, np. niosąc na ramionach między sobą jeden ze sprzętów albo komplet naczyń Świątnicy, okazali oni przez to współdziałanie jednostek przedstawiając, że pozafiguralni Kaatyci będą działali zarówno wspólnie jak i indywidualnie. Gdy przyjrzymy się pracy pozafiguralnych Kaatytów to zauważymy, że było nią wydawanie dzieł (TP 1972, s. 44) (1) językowych (Amramici), (TP 1972, s. 44) (2) interpretacyjnych (Izaaryci), (TP 1972, s. 44) (3) historycznych (Hebronici) i (TP 1972, s. 44) (4) systematycznych (Husyjelici), (TP 1972, s. 44) tj. wykładów i dzieł odnoszących się do Biblii i religii chrześcijańskiej, które były ich służbą około pozafiguralnego Przybytku. Z tego widzimy, że oni nie potrzebują organizacji do spełniania tej pracy. (TP 1972, s. 44) Lecz przy pisaniu książek i przygotowywaniu wykładów pozafiguralni Kaatyci otrzymują także pomoc jeden od drugiego, tak przez ustne jak i pisemne instrukcje. Niekiedy pracują oni razem, pisząc oddzielne części tych samych książek, np. pisząc hasła do słowników biblijnych i encyklopedii religijnych. Ta ich wzajemna pomoc i obustronne współdziałanie jest reprezentowane przez dwóch lub więcej Kaatytów niosących na drągach sprzęty i naczynia Przybytku. (TP 1972, s. 44)

4 Księga Mojżeszowa 7:10

Epifania i Bazylea:

„Ofiarowały tedy książęta ku poświęceniu ołtarza” — Ołtarzem tego wiersza jest ołtarz złoty, ponieważ naczynia ofiarowane przez książąt były ze złota i srebra, natomiast gdyby mowa była o ołtarzu miedzianym, naczynia byłyby z miedzi. (TP 1972, s. 45,46) Ołtarz, rozumie się, jest z Boskiego punktu zapatrywania figurą na Chrystusa i na Nowe Stworzenia, w Jego zdolności pocieszania, zachęcania, poprawiania i ostrzegania Kapłaństwa w czasie składania z siebie ofiary. (TP 1972, s. 45,46) Na przykład, gdy Zwingli a nieco później jego współpracownicy, Oecolampadius, Haller itd., zaczęli ruch Małego Stadka odnośnie Wieczerzy Pańskiej będący ich symboliczną służbą i przez Słowo oraz Pańską opatrzność otrzymali swoje pomazanie jako na onczas stojący ołtarz, Bullinger, Kalwin, Beza, Knox i inni, ofiarowali te pozafiguralne naczynia itd., jako KSIĄŻĘTA (wodzowie) pozafiguralnego pokolenia Judy. Te pozafiguralne naczynia itd., były ofiarowane KU POŚWIĘCENIU ołtarza — ku pomocy, obronie i usprawiedliwieniu wiernych w ich przedstawieniu i popieraniu podstawowej Prawdy odnośnego ruchu, pokazując i dowodząc, że ich służba i oni pod tym względem byli poświęceni (ofiarowani) Bogu we właściwy sposób i przyjęci przez Niego, gdyż było to właściwie uczynione. Tym więc sposobem oni przynieśli swoją ofiarę na korzyść pozafiguralnego ołtarza. (TP 1972, s. 45,46)

„onegoż dnia, gdy był pomazany” — Pomazanie złotego ołtarza byłoby figurą na wykwalifikowanie Chrystusa w potrzebne do tej pracy zdolności i łaski. To pomazanie stało się w Wieku Ewangelii — ,,w dzień” — a szczególnie po każdym okresie podczas Wieku Ewangelii, w którym wodzowie Małego Stadka dali impulsy ruchom, zamienionym później przez wodzów utracjuszy koron na sekty. Tak więc w każdym przypadku było to jakiś czas po rozpoczęciu się każdego ruchu, co oznacza, że nastąpiło to podczas pomazania pozafiguralnego ołtarza; ponieważ Chrystus otrzymuje Swoje pomazanie stopniowo przez wierność w ofiarowaniu i pomaganiu współofiarnikom. W każdym komplecie reprezentanci Małego Stadka byli tak pomazani; pomazanie nastąpiło po pewnym czasie, gdy ta część Kościoła rozpoczęła odpowiedni ruch, który później został zamieniony w sektę przez wodzów utracjuszy koron. (TP 1972, s. 45,46)

„i ofiarowały książęta dary swe przed ołtarzem” — Wyrażenie „przed ołtarzem”, powinno być „dla [tzn. na korzyść] ołtarza”. Hebrajskie słowo "liphne", tutaj przetłumaczone "przed" często znaczy dla w sensie na korzyść. Nasze zwrócenie uwagi na to tłumaczenie jest konieczne, ponieważ książęta nie wchodzili do Świątnicy przed złoty ołtarz. (TP 1972, s. 45,46)

4 Księga Mojżeszowa 7:11

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza” — Przedstawia to jak Jehowa rozkazał naszemu Panu jako Swemu Wykonawcy. (TP 1972, s. 46) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Jeden książę jednego dnia, drugi książę drugiego dnia oddawać będzie dary swoje ku poświęceniu ołtarza” — ażeby przygotował odrębne i oddzielne okresy dla dwunastu pozafiguralnych książąt, podczas których mogliby przynosić swoje ofiary. Te pozafiguralne okresy były w niektórych razach odległe jeden od drugiego, a w innych razach były bardzo blisko siebie. W niektórych przypadkach okresy te w figurze nie są podane w chronologicznym porządku pozafigury; ponieważ figura przedstawia dwunastu książąt ofiarujących w takim porządku, w jakim 4 Moj. roz. 2 przedstawia pokolenia w ich stanowiskach przy Przybytku, a to w celu pokazania porządku czterech przymiotów Boskich w pokrewieństwie do czterech grup lub obozów w pozafiguralnym Izraelu. (TP 1972, s. 46)

4 Księga Mojżeszowa 7:12

Epifania i Bazylea:

„I ofiarował pierwszego dnia dar swój Naason, syn Aminadabów z pokolenia Judy” — [Naason - czarownik, Aminadab - mój lud jest świadomy, Juda - pochwała]; Hebrajskie słowo z którego pochodzi Naason znaczy wąż — to co czaruje (zwabia), ma moc czarować (omamić umysł) — i symbolizuje chytrość; a upartość (Aminadab) kalwinistycznych teologów jest przysłowiowa. (TP 1972, s. 46,47) Naason jako książę, jest figurą na wodzów utracjuszy koron, którzy zamienili w sektę ruch Zwingliego, który nauczał, że chleb i wino w Wieczerzy Pańskiej reprezentują ciało i krew Jezusa oraz że jedzenie i picie tegoż reprezentuje przyswajanie wiarą zasługi Chrystusowej dla usprawiedliwienia, a także wzajemną społeczność chrześcijańską. (TP 1972, s. 46,47) Zaczął ją nauczać Zwingli, w czym pomagali mu Oecolampadius, Haller, Myconius i duża liczba innych Kapłanów, którzy się do nich przyłączyli. (TP 1972, s. 46,47) Henryk Bullinger, następca Zwingliego, jako naczelny pastor w Zurychu (Szwajcaria) zaczął — jak się wydaje — pracę sprowadzenia tego ruchu na manowce, zamieniania go w sektę. Ale był on wkrótce zaćmiony przez Jana Kalwina, jednego z najbystrzejszych myślicieli wszystkich czasów, który jest zwykle uważany za najzdolniejszego teologa okresu Reformacji. Następny po Kalwinie był Teodor Beza, główny pomocnik Kalwina, jego główny porucznik i jego następca; a następny po nim był Jan Knox, szkocki reformator. Ma się rozumieć, było tam wiele mniejszych świateł, jak dwóch Spanheimów, Chanier i inni. (TP 1972, s. 46,47) W Europie kościoły kalwinistyczne są zwykle zwane zreformowanymi, np. Holenderski Kościół Zreformowany, Niemiecki Kościół Zreformowany itd., natomiast w Wielkiej Brytanii i w Ameryce są one zwykle nazywane prezbiteriańskimi. (TP 1972, s. 46,47) Podstawową zasadą ich teologicznego systemu jest Moc, co można wnioskować z ich szyboletu (znaku rozpoznawczego) ,,Boskiej Wszechmocności”. (TP 1972, s. 46,47) Zwingli miał do pomocy Oekolampadiusa. (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:13

Epifania i Bazylea:

„A dar jego był” — Naason przynosząc te trzy naczynia na korzyść ołtarza reprezentuje służbę, jaką kalwinistyczni teolodzy, utracjusze koron wykonywali, pomagając sługom Małego Stadka w bronieniu biblijnej nauki, że chleb i wino, oraz jedzenie i picie tegoż, były symboliczne. (TP 1972, s. 47,48,57,58)

„misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej” — (raczej półmisek); misy reprezentują nauki ku naprawie. (TP 1972, s. 47,48,57,58) W symbolach biblijnych srebro wyobraża Prawdę. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Srebrna misa w przeciwieństwie do złotej łyżki zdaje się także reprezentować myśl, iż wartość nauk ku naprawie była mniejsza w porównaniu z naukami etycznymi dla celów Boskich. (TP 1972, s. 47,48,57,58) WAGA misy — 130 sykli (liczba 130 jest sumą składającą się z liczb 70 i 60, przy czym ta ostatnia jest liczbą wielokrotną liczby 6, będącej symbolem zła i niedoskonałości oraz liczby 10, symbolu ludzkiej natury) — przez znaczenie liczby 60 reprezentuje upadłą ludzką naturę i symbolicznie wyobraża, że osoby podpadające pod tą liczbę będą dwoistego umysłu (Jak. 1:8), a także, że osoby ofiarujące pozafiguralną misę, będą spłodzone z Ducha. (TP 1972, s. 47,48,57,58) W przyniesieniu pozafiguralnej misy teolodzy kalwinistyczni, którzy utracili korony musieli okazać następujące rzeczy: (TP 1972, s. 47,48,57,58) (1) Że doktryna taka obejmowała usunięcie na bok grzechu, błędu, samolubstwa i światowości we wszystkich jej formach, ponieważ aby symbolizować te rzeczy trzeba, żeby w sercu symbolizującego je była nienawiść do grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. (TP 1972, s. 47,48,57,58) (2) Że to symboliczne zrozumienie Wieczerzy Pańskiej wymagało usunięcia zła z serca (1Kor. 5:7,8), co można zauważyć z figury, która musiała być obchodzona z przaśnym chlebem, potem gdy wszystek kwas był wyczyszczony z mieszkania i spalony. (TP 1972, s. 47,48,57,58) (3) Oni pokazali to przez udowodnienie, że takie symbolizowanie wymagało zreformowania serca, ażeby uczta ta mogła mieć uświęcający skutek, inny od zwykłej wieczerzy. (TP 1972, s. 47,48,57,58) (4) Wieczerza jest pamiątkową ucztą duchową i (TP 1972, s. 47,48,57,58) (5) Wymaga ona zegzaminowania samego siebie. (TP 1972, s. 47,48,57,58) (6) Musieli oni kłaść nacisk na przestrogę, żeby nie jeść i nie pić niegodnie i na dowód jaki podawali, że takie niegodne uczestniczenie uczyniłoby człowieka winnym ciała i krwi (grzech przeciwko ciału i krwi Chrystusowej. (TP 1972, s. 47,48,57,58) (7) Ponowne uczynki zła spowodowane duchową słabością, chorobą i zaśnięciem jako skutek niegodnego uczestniczenia w tej symbolicznej uczcie. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Każdy z tych punktów jak i wszystkie razem dowiodły, że są naukami ku naprawie niewłaściwego prowadzenia się w życiu codziennym. (TP 1972, s. 47,48,57,58)

„czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej” — czasze reprezentują nauki zbijające błąd. (TP 1972, s. 47,48,57,58) W symbolach biblijnych srebro wyobraża Prawdę. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Srebrna czasza w przeciwieństwie do złotej łyżki zdaje się także reprezentować myśl, iż wartość nauk ku zbijaniu była mniejsza w porównaniu z naukami etycznymi dla celów Boskich. (TP 1972, s. 47,48,57,58) WAGA czaszy — 70 sykli, iloczyn liczby 7 i 10 — nasuwa obrazowo myśl, że Boskie Nowe Stworzenia w poczytalnie doskonałych ludzkich ciałach były jej ofiarodawcami. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Czaszą pozafiguralnego Naasona były nauki zbijające, które kalwinistyczni wodzowie używali przeciw atakom skierowanym na naukę, że chleb i wino reprezentują ciało Chrystusa i Jego krew oraz że jedzenie chleba i picie wina reprezentuje chrześcijańskie przyswajanie sobie zasługi Chrystusowej, a także ich osobistą społeczność jednych z drugimi. (TP 1972, s. 47,48,57,58)

„obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną” — ofiara śniedną (jadalna) reprezentuje pochwałę — ogłaszanie Planu Jehowy, które by przynosiło mu zaszczyt przez wykazywanie Jego chwalebnej mocy, mądrości, sprawiedliwości i miłości, a także cześć — służbę w Jego Planie. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Tym więc sposobem ofiara śniedną Naasona przyniesiona w misie i czaszy jest figurą na fakt, że nauki ku naprawie i ku zbijaniu, ustne lub pisemne, przynosiły Bogu zaszczyt przez ich służenie Mu w krzewieniu tego szczególnego zarysu Jego Planu — Wieczerzy Pańskiej. (TP 1972, s. 47,48,57,58) Pszenna mąka przedstawia szczegółowość nauk pozafiguralnego Naasona; (TP 1972, s. 47,48,57,58) olej zaś przedstawia, że było to ofiarą Nowych Stworzeń używających przynajmniej pewną miarę Ducha Pańskiego w swojej pracy. (TP 1972, s. 47,48,57,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:14

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła dla kadzenia” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 47,56,57,58) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 47,56,57,58) Łyżka ofiarowana przez Naasona jest figurą na instrukcje (ćwiczenia) w sprawiedliwości, które wypływają z symbolicznego zrozumienia chleba i wina oraz spożywania i picia tegoż podczas Wieczerzy Pańskiej. (TP 1972, s. 47,56,57,58) Myśl odnosząca się do ZŁOTEJ łyżki jest, że nauki etyczne pozafiguralnego Naasona wypływające z Wieczerzy Pańskiej były Boskie, gdyż pochodziły od Boga; że one zaprawiały do wyrobienia charakteru Bożego; że zmierzały do chwały, czci i nieśmiertelności oraz że powiększały Boską chwałę. (TP 1972, s. 47,56,57,58) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 47,56,57,58) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Naasona, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia Wieczerzy Pańskiej, która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk. (TP 1972, s. 47,56,57,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:15

Epifania i Bazylea:

„Cielec jeden młody” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„baran jeden” — Baran przedstawia Kościół jako ten, do którego ofiary byli załączeni i utracjusze koron przed rokiem 1917, a tym sposobem i Kościół jest środkiem, przez który ofiary utracjuszy koron są pożyteczne, albowiem są częścią jego własnej ofiary. (TP 1972, s. 58)

„i baranek jeden roczny” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na ofiarę paloną” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:16

Epifania i Bazylea:

„Kozieł jeden z kóz” — Z tego, że każdy znich przyprowadzał kozła z kóz na ofiarę za grzech wnioskujemy: (TP 1972, s. 11,58) 1/ że byli oni z takich osób, które należały do klasy Chrystusowej i (TP 1972, s. 11,58) 2/ że byli z takich osób, które ytraciły swoje korony, dla którego to powodu w 4Moj.1 są odróżnieni od Aarona przedstawiającego klasę Chrystusową. (TP 1972, s. 11,58)

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:17

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: (TP 1972, s. 58) Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:18

Epifania i Bazylea:

„Wtórego dnia ofiarował Natanael, syn Suharów, książę z pokolenia Isascharowego” — [Natanael - dar Boży; Suhar - mały]; (TP 1972, s. 59,60) Tomasz Campbell w roku 1809 zapoczątkował w Zachodniej Pennsylwanii (St. Zjedn.) ruch z tą samą nauką, jaką już od pięciu lat prowadził Barton W. Stone. Ale przez wiele lat obaj pracowali osobno, a żaden z nich nie wiedział, iż nauczali tej samej doktryny, aż dopiero później dowiedzieli się, że Duch Pański wprowadził ich do tej samej prawdy. (TP 1972, s. 59,60) Każdy z osobna protestował piórem i ustnie przeciw sekciarstwu, każdy z osobna zaczął jako Prezbiterianin, ale tak jeden jak i drugi wnet odrzucił sekciarstwo i doktrynę absolutnego przeznaczenia. (TP 1972, s. 59,60) Każdy z osobna obstawał za tym, że jedność chrześcijan ma być na podstawie Biblii wolna od wszystkich elementów sekciarstwa; każdy z osobna wierzył w zanurzenie w wodzie przy chrzcie i każdy z osobna, nie wiedząc jeden o drugim, pracował wytrwale i skutecznie jako antysekciarz. (TP 1972, s. 59,60) Aleksander Campbell (syn Tomasza capbella - mój dopisek) był tym, który zamienił ten ruch Malutkiego Stadka w sektę zwaną Chrześcijanami czyli Kościołem Uczni. (TP 1972, s. 59,60) Okazuje się być najprzedniejszym z wodzów utracjuszy koron reprezentowanych przez Natanaela (dar Boży) syna Suharów (mały). Byli inni, którzy byli w pozafiguralnym Natanaelu, np. Samuel Rogers, Jan Smith, Tomasz Allen, Walter Scott i Izaak Errett. Ci byli zawsze gotowi głosić doktrynę, że lud Boży jest jeden i że powinien połączyć się na podstawie Biblii — ich jedynym wyznaniu wiary. (TP 1972, s. 59,60) Specjalną Prawdą, którą nasz Pan powierzył denominacji zwanej chrześcijańską czyli Kościołowi Uczni, jest JEDNOŚĆ LUDU BOŻEGO, zasadzająca się na Piśmie Św., jako ich jedynym wyznaniu wiary. (TP 1972, s. 59,60) Oni są nazwani symbolicznie Natanaelem — znaczy dar Boży — a nazwa ta zdaje się nasuwać myśl, że oni proponują pokój podzielonemu Chrześcijaństwu jako dar od Boga. (TP 1972, s. 59,60) Ich symboliczna nazwa Suhar (mały) zdaje się odnosić do faktu, że domagania się przez nich jedności między ludem Bożym nie gruntują się na wielkich, lecz na małych warunkach, a mianowicie: przyjęcie Jezusa jako Zbawiciela, posłuszeństwo Jemu jako Panu i przyjęcie Biblii za jedyne wyznanie wiary. Te wymagania porównane z wymaganiami takimi, jakie np. Papiestwo ogłasza za warunki jedności między ludem Bożym, są istotnie — Suhar — małymi. (TP 1972, s. 59,60) Stone miał do pomocy Tomasza (nie Aleksandra) Campbella. (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:19

Epifania i Bazylea:

„misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej” — (raczej półmisek); misy reprezentują nauki ku naprawie. (TP 1972, s. 47,57,58,61) W symbolach biblijnych srebro wyobraża Prawdę. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Srebrna misa w przeciwieństwie do złotej łyżki zdaje się także reprezentować myśl, iż wartość nauk ku naprawie była mniejsza w porównaniu z naukami etycznymi dla celów Boskich. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA misy — 130 sykli (liczba 130 jest sumą składającą się z liczb 70 i 60, przy czym ta ostatnia jest liczbą wielokrotną liczby 6, będącej symbolem zła i niedoskonałości oraz liczby 10, symbolu ludzkiej natury) — przez znaczenie liczby 60 reprezentuje upadłą ludzką naturę i symbolicznie wyobraża, że osoby podpadające pod tą liczbę będą dwoistego umysłu (Jak. 1:8), a także, że osoby ofiarujące pozafiguralną misę, będą spłodzone z Ducha. (TP 1972, s. 47,57,58,61)

„czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej” — czasze reprezentują nauki zbijające błąd. (TP 1972, s. 47,57,58,61) W symbolach biblijnych srebro wyobraża Prawdę. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Srebrna czasza w przeciwieństwie do złotej łyżki zdaje się także reprezentować myśl, iż wartość nauk ku zbijaniu była mniejsza w porównaniu z naukami etycznymi dla celów Boskich. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA czaszy — 70 sykli, iloczyn liczby 7 i 10 — nasuwa obrazowo myśl, że Boskie Nowe Stworzenia w poczytalnie doskonałych ludzkich ciałach były jej ofiarodawcami. (TP 1972, s. 47,57,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:20

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnicę jednę z dziesięciu syklów złota, pełną kadzidła” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 47,57,58,61) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Natanaela, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia..., która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk. (TP 1972, s. 47,57,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:21

Epifania i Bazylea:

„Cielca jednego młodego” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„barana jednego” — Baran przedstawia Kościół jako ten, do którego ofiary byli załączeni i utracjusze koron przed rokiem 1917, a tym sposobem i Kościół jest środkiem, przez który ofiary utracjuszy koron są pożyteczne, albowiem są częścią jego własnej ofiary. (TP 1972, s. 58)

„i baranka jednego rocznego” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na paloną ofiarę” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:22

Epifania i Bazylea:

„Kozła jednego z kóz” — Z tego, że każdy znich przyprowadzał kozła z kóz na ofiarę za grzech wnioskujemy: (TP 1972, s. 11,58) 1/ że byli oni z takich osób, które należały do klasy Chrystusowej i (TP 1972, s. 11,58) 2/ że byli z takich osób, które ytraciły swoje korony, dla którego to powodu w 4Moj.1 są odróżnieni od Aarona przedstawiającego klasę Chrystusową. (TP 1972, s. 11,58)

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:23

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:24

Epifania i Bazylea:

„Trzeciego dnia książę synów Zabulon Elijab, syn Helonów” — [Elijab - Bóg jest ojciec — życiodawca; Helon - mocny]; (TP 1972, s. 61,62,63) Ruch Wtórego Przyjścia był zaczęty (Jakób spładzając Zabulona) przez Wilhelma Millera, który najpierw był niewierzącym, ale przez badanie Biblii stał się wiernym Bogu. Około roku 1816 zaczął badać proroctwa i chronologię. Do roku 1825 wypracował on cały swój system chronologii prorockiej i doktryny w zupełności. Ale nie głosił wiele o tym, aż dopiero w roku 1829 i to na początku tylko przez prywatne i osobiste rozmowy! Pierwszy jego publiczny wykład o Wtórym Przyjściu był dany w pierwszą niedzielę sierpnia 1831. Brat Miller kładł głównie nacisk na kilka rzeczy, szczególnie (TP 1972, s. 61,62,63) (1) na proroczą chronologię, (TP 1972, s. 61,62,63) (2) Wtóre Przyjście Chrystusa i (TP 1972, s. 61,62,63) (3) Tysiącletnie panowanie świętych z Chrystusem po Wtórym Jego Przyjściu. (TP 1972, s. 61,62,63) Więc prorocza chronologia jest to nauka biblijna, przez którą brat Miller zaczął swój ruch. (TP 1972, s. 61,62,63) Głównymi wodzami, utracjuszami koron, czyli pozafiguralnym Elijabem, którzy trzymali się czasu obliczonego przez brata Millera byli: Jozue Hines, najzdolniejszy jego pomocnik, który przez wiele lat pracował razem z Millerem, James i Ellen White, Uriah Smith i Miles Grant. Ci przeto, są najgłówniejszymi członkami pozafiguralnego Elijaba. (TP 1972, s. 61,62,63) Miller miał do pomocy Wolfa (w Europie). (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:25

Epifania i Bazylea:

4 Księga Mojżeszowa 7:26

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 47,57,58,61) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Elijaba, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia..., która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk (TP 1972, s. 47,57,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:27

Epifania i Bazylea:

„Cielec jeden młody” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„i baranek jeden roczny” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na całopalenie” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:28

Epifania i Bazylea:

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:29

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:30

Epifania i Bazylea:

„Dnia czwartego książę z synów Rubenowych Elisur, syn Sedeurów” — [Elisur - mój Bóg jest skałą; Sedeurów - szerzyciel światła); (TP 1972, s. 93,94) pokolenie Rubenowe reprezentuje grecko-katolików i ich kościół. (TP 1972, s. 93,94) Kościół Katolicki pierwotnie obejmował w sobie tak tych wyznawców, którzy byli pod wschodnimi patriarchami — z Aleksandrii, Antjochii, Konstantynopola i Jeruzalemu, jak i tych, którzy byli pod zachodnim, tj. rzymskim patriarchatem; ale po rozdzieleniu się Kościoła pierwsi czterej patriarchowie przewodniczyli nad Kościołem Grecko-Katolickim, a ten drugi w Rzymie nad Kościołem Rzymsko-Katolickim. (TP 1972, s. 93,94) Nauka, którą dali wodzowie Maluczkiego Stadka, a która była tą ożywiającą iskrą dającą żywotność ruchowi, który jednak później został przewrócony przez wodzów tracących korony na Kościół Grecko-Katolicki, była doktryną o urzędzie Chrystusowym, jaki Chrystus posiadał przed, podczas i po Jego istnieniu na ziemi jako człowiek — to jest, że był Boskim specjalnym Przedstawicielem. (TP 1972, s. 93,94) Apostoł Jan, będący członkiem Maluczkiego Stadka był tym pierwszym, który dał przez tę naukę podnietę ruchowi, który później został przewrócony na Kościół Grecko-Katolicki. Wszystkie jego pisma były ułożone w pierwszym stuleciu, między rokiem 90 a 100. (TP 1972, s. 93,94) Głównymi pomocnikami Apostoła Jana w tych naukach byli Ignacjusz z Antjochii, który zginął śmiercią męczennika, będąc pożarty przez lwy około 115 roku i Polikarp ze Smyrny, który został spalony na stosie około 153 lub 165 roku, po 85-ciu latach poświęconego życia, a którego śmierć nastąpiła, gdy miał przeszło 100 lat. (TP 1972, s. 93,94) Koronę tracący wodzowie są reprezentowani przez Elisura. (TP 1972, s. 93,94) Orygines, jeden z najzdolniejszych ówczesnych ojców Kościoła, profesor teologii w Aleksandrii w Egipcie, około roku 240 wprowadził pierwsze skażenie doktryny twierdząc, że Logos istniał od wieków, czyli że nie miał początku, chociaż równocześnie utrzymywał, że On jest poddany Ojcu. Dyonizy z Rzymu, około r. 262 wprowadził myśl, że Logos był współistnym i równym z Ojcem zaś Atanazy z Aleksandrii, około roku 320 stał się obrońcą tych błędów, walcząc przeciw Ariuszowi, który od roku 318 zwalczał te błędy. Pomimo tego pozafiguralny Elisur, ofiarował swoją misę, czaszę i łyżkę. (TP 1972, s. 93,94) Grecko-Katolicki Kościół, ponad wszystkie inne, rozwinął się i rozgłaszał doktryny o trójcy i o Bogu-człowieku. (TP 1972, s. 93,94) Św. Jan miał do pomocy Polikarpa. (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:31

Epifania i Bazylea:

4 Księga Mojżeszowa 7:32

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 47,57,58,61) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Elisura, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia..., która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk. (TP 1972, s. 47,57,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:33

Epifania i Bazylea:

„Cielec jeden młody” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„i baranek jeden roczny” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na paloną ofiarę” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:34

Epifania i Bazylea:

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:35

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:36

Epifania i Bazylea:

„Dnia piątego książę synów Symeonowych Selumijel, syn Surysaddajów” — [Selumijela - pokój Boży; Surysaddajów - moja skala jest wszechmocna]; (TP 1973, s. 39,41,42,43) Ten ruch był rozpoczęty przez Ireneusza, ucznia Polikarpa, który z kolei był uczniem Św. Jana Apostoła. Ireneusz urodził się między rokiem 115 a 125 po Chrystusie w Smyrnie. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Ruch ten był oparty na prawdzie, że jest tylko jeden Kościół, który w swej katolickości (całości) jest szafarzem Prawdy i ma ją bronić przed błędem i atakami osób błądzących, a służyć nią w błogosławieniu tym, którzy ją przyjmują. (TP 1973, s. 39,41,42,43) W Kościele takim, jak Kościół Rzymsko-Katolicki, który istnieje już od wielu stuleci, rzecz jasna byłaby bardzo wielka liczba wodzów, którzy stracili swoje korony. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Pomiędzy tymi wodzami z czasów rychlejszych jest szczególnie dwóch wodzów, utracjuszy koron... Byli to: Cyprjan z Kartaginy i Augustyn z Hippo, obaj przeto byli z prowincji Africa Proconsularis, obecnie zwanej Tunezją, na wschód od Algierii, naówczas w krótkości zwanej Afryką. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Cyprian pochodził ze sławnej pogańskiej rodziny, mieszkającej w Kartaginie, był najpierw nauczycielem retoryki, następnie został nawrócony na wiarę chrześcijańską w roku 245 po Chrystusie... (TP 1973, s. 39,41,42,43) On jest ojcem doktryny o episkopacie (biskupstwie) i o systemie rządu kościelnego. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Cyprian został ścięty w Kartaginie w roku 258. Sprzeciwiał się do tego stopnia biskupowi rzymskiemu, że ten zerwał społeczność z nim. Cyprian nawet umarł w tym stanie, pomimo tego Kościół Rzymski kanonizował go na świętego. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Augustyn był niezawodnie największy i najzdolniejszy z ojców Kościoła. Urodził się w roku 354 w Tagaście, Numidia (tj. w dzisiejszej Algierii). (TP 1973, s. 39,41,42,43) Pod koniec zmiennej świeckiej kariery został nawrócony około 385 roku w Mediolanie we Włoszech. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Augustyn stał w obronie katolickiego (nie papieskiego) poglądu na prawdziwy Kościół, że Kościół jest tylko jeden, że w swej całości — katolickości — jest szafarzem i administratorem Prawdy i że wszyscy należeli do niego, którzy połączyli się z biskupami, jako następcami Apostołów. Ten ostatni pogląd, rozumie się dowodzi, że Augustyn bronił sekty, tj. Kościoła Rzymsko-Katolickiego, jako prawdziwego Kościoła. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Kościół Rzymski, jako pozafiguralny Symeon, jest właściwie przedstawiony przez pokolenie, które stało obozem na południe od Przybytku. (TP 1973, s. 39,41,42,43) Ireneusz miał do pomocyTertuliana. (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:37

Epifania i Bazylea:

4 Księga Mojżeszowa 7:38

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 47,57,58,61) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 47,57,58,61) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 47,57,58,61) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Selumijela, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia..., która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk. (TP 1972, s. 47,57,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:39

Epifania i Bazylea:

„Cielec jeden młody” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„i baranek jeden roczny” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na paloną ofiarę” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:40

Epifania i Bazylea:

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:41

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:42

Epifania i Bazylea:

„Dnia szóstego książę synów Gadowych Elijazaf, syn Duelów” — [Elijazaf - powiększenie władzy, ponad to co się należy; Duel - uznanie władzy]; (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) (W 4 Moj. 1:14 napotykamy również imię Duel; ale w 4 Moj. 2:14 ta sama osoba jest nazwana Rehuel. Hebrajskie litery, daleth (równa się naszemu d) i resh (równa się naszemu r), są bardzo podobne jedna do drugiej. Prawdopodobnie z powodu tego podobieństwa popełniono błąd w 4 Moj. 2:14; ponieważ wiele rękopisów podaje w 4 Moj. 2:14; daleth zamiast resh, gdy zaś wszystkie rękopisy podają tylko daleth w 4 Moj. 7:42; 1:14. Przeto uważamy, że Duel a nie Rehuel, jest właściwym imieniem ojca Elijazafa, księcia z pokolenia Gadowego, chociaż oba imiona mogą mieć to samo znaczenie — tj. wiedza władzy, widzenie władzy, lub rozpoznanie władzy.) (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Tomasz Cranmer był członkiem Maluczkiego Stadka, który rozpoczął ruch z doktrynalną zasadą, że (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Chrystus Głowa i Ciało, będąc w ciele, jest poddany władzy cywilnej. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Ruch ten został później zamieniony na Kościół Episkopalny przez wodzów, którzy stracili swoje korony. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Tomasz Cranmer urodził się 2 lipca 1489 roku, otrzymał wykształcenie na uniwersytecie w Cambridge, gdzie później był też profesorem, a następnie został arcybiskupem Canterbury, zaś w roku 1533 prymasem, tj. najwyższym dygnitarzem kościelnym całej Anglii. Zginął on z rąk papieskich, spalony na stosie 21-go marca 1556 roku. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Po osłabieniu jego umysłu i woli przez długie więzienne cierpienia, namówiono go dając obietnicę ułaskawienia do podpisania łagodnego odwołania pewnego punktu z jego nauk, ale przez podstęp papieski sfałszowano ten jeden punkt na sześć punktów. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Lecz bardzo żałując swego odwołania i wiedząc, że to, co ma zamiar uczynić, na pewno przyniesie mu śmierć niechybną na stosie, wyraził głęboki żal za swoje tchórzostwo, a następnie uroczyście zrzekł się swego odwołania i powiedział, że gdy będzie palony, to najpierw spali prawą rękę, która podpisała to odwołanie. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Wierny swemu postanowieniu trzymał prawą rękę w ogniu, dopóki cała nie zgorzała, zanim ogień dosięgnął resztę jego ciała, mówiąc, że przez nią zgrzeszył i od niej palenie jego ciała niech się rozpocznie. A tak spalony został razem ze swymi kolegami, których imiona są: Ridley, Latimer, Hooper i Ferrar, wszyscy byli biskupami. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Cranmer, jak wiemy, współdziałał z wodzami utracjuszy koron w przekręceniu tego ruchu w system sekciarski. Ci bracia z Maluczkiego Stadka, którzy rozpoczęli ruchy Maluczkiego Stadka, a później współdziałali z wodzami utracjuszy koron w przekręcaniu tych ruchów w sekciarskie denominacje i jako tacy służyli im, są w tej czynności wyobrażeni przez Samsona pojmanego do niewoli, oślepionego i mielącego zboże dla Filistynów. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Pozafigurą Elijazafa, syna Duelowego jest grupa wodzów, którzy utracili swoje korony, tj. wodzów Kościoła Episkopalnego. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Główniejszymi wodzami utratnikami koron spośród tych wodzów, którzy przekręcili ruch zapoczątkowany przez Cranmera na Kościół Episkopalny albo przyjęli go jako taki, byli tacy jak np. królowa Elżbieta, Parker, Grindal, Whitgift, Hooker, Taylor i Barrow, chociaż poprzednio Cranmer i inni wodzowie Maluczkiego Stadka, np. Ridley, Latimer, Ferrar i Hooper, wszyscy będący ówczesnymi biskupami, a którzy za wiarę zginęli na stosie za czasów królowej angielskiej zwanej „Krwawą Marią”, przyczynili się w znacznej mierze do obrócenia ruchu Cranmera na Kościół Episkopalny. Za czasów Parkera, pierwszego arcybiskupa Canterbury po okresie panowania „krwawej Marii” Kościół Episkopalny zaprowadził swoje obecne wyznanie w 39 artykułach, które były potwierdzone przez konwokację w 1562 roku i uprawomocnione przez Parlament w roku 1572, jako fundamentalny statut. W ten sposób Kościół Episkopalny był ustanowiony przez prawo, otrzymując episkopalną konstytucję z apostolskim następstwem jako swą doktrynalną podstawą, pod supremacją królewską, jako Kościół państwowy. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Kościół Episkopalny jest pozafigurą pokolenia Gadowego. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) W figurze pokolenie Gadowe zamieszkiwało na południe od Przybytku, a jego obóz miał za swoje godło to, co reprezentuje mądrość Bożą. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Specjalna doktryna, którą Bóg polecił kościołowi Episkopalnemu jest następująca: Kościół w ciele, tak jak Jezus w ciele, ma być poddany władzy cywilnej. (TP 1973, s. 45,46,47,59,60) Cranmer miał do pomocy Latimera. (TP 1976, s. 15)

4 Księga Mojżeszowa 7:43

Epifania i Bazylea:

4 Księga Mojżeszowa 7:44

Epifania i Bazylea:

„Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła” — (złotą łyżkę a nie kadzielnicę, jak to błędnie przetłumaczono w tym rozdziale); (TP 1972, s. 4757,58,61) Łyżki reprezentują nauki etyczne. (TP 1972, s. 4757,58,61) WAGA łyżki — 10 sykli — nasuwa obrazowo myśl, że jej ofiarodawca posiada poczytalnie doskonałą ludzką moc. (TP 1972, s. 4757,58,61) Jest powiedziane, że złota łyżka była pełna kadzidła. To kadzidło reprezentuje wyborne ludzkie siły pozafiguralnego Elijazafa, które były uważane za doskonałe przez zasługę Jezusa i zostały użyte w obronie symbolicznego zrozumienia..., która pobudzała do pobożności, a przez to rozwinęła cnoty przyjemne Bogu. Ponieważ z Boskiego punktu zapatrywania, Nowe Stworzenia, które utraciły korony były do 1917 roku zaliczane do ciała pozafiguralnego Aarona, jest jawne, że ich ofiarowanie w duchu i Prawdzie było przez Chrystusa przyjemne Jehowie i zrodziło w nich pewien stopień cnót, zgodnie z ich nauczaniem i prowadzeniem się według tych nauk. (TP 1972, s. 4757,58,61)

4 Księga Mojżeszowa 7:45

Epifania i Bazylea:

„Cielec jeden młody” — młody cielec w ofierze całopalenia wyobraża naszego Pana jako tego, którego zasługa czyni ofiarę przyjemną. (TP 1972, s. 58)

„i baranek jeden roczny” — Baranek wyobraża utracjuszy koron, którzy przez zasługę Chrystusową zostali przyjęci przez Jehowę i załączeni do Kościoła. (TP 1972, s. 58)

„na paloną ofiarę” — ofiara palona (całopalenie) reprezentuje przyjęcie ofiary przez Jehowę. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:46

Epifania i Bazylea:

„Kozieł jeden z kóz” — Z tego, że każdy znich przyprowadzał kozła z kóz na ofiarę za grzech wnioskujemy: (TP 1972, s. 11,58) 1/ że byli oni z takich osób, które należały do klasy Chrystusowej i (TP 1972, s. 11,58) 2/ że byli z takich osób, które ytraciły swoje korony, dla którego to powodu w 4 Moj.1 są odróżnieni od Aarona przedstawiającego klasę Chrystusową. (TP 1972, s. 11,58)

„za grzech” — ofiara za grzech reprezentuje pojednawczy charakter tej ofiary. (TP 1972, s. 11,58)

4 Księga Mojżeszowa 7:47

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę spokojną” — ofiara spokojna reprezentuje obowiązki przymierza, które były na się przyjęte, a które były wypełnione przez ofiarę. (TP 1972, s. 58)

„dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć” — Wiersz ten wymienia liczbę bydląt ofiarowanych w ofierze spokojnej. Rozumiemy, że pozafigura tego jest następująca: Przez zasługę Chrystusową (dwa woły) i z powodu włączenia ich do Kościoła (baranów pięć), jako część ofiary za grzech (kozłów pięć), ofiary utracjuszy koron są wypełnieniem ich ślubów poświęcenia (baranków rocznych pięć). A że baranek w ofierze całopalenia i w ofierze spokojnej był roczny, przedstawia dojrzałość utracjuszy koron do pracy ofiarniczej jaką wykonywali. (TP 1972, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 7:48

Epifania i Bazylea:

„Dnia siódmego książę synów Efraimowych, Elisama, syn Ammiudów” — [Elisama - Bóg słyszy; Ammiud - mój lud jest majestatem, tj. chwalebnym]; (TP 1973, s. 93,95) Efraim przedstawia w obrazie przybytku Kościół Luterański, podczas gdy efraimczycy przedstawiają Luteranów. (TP 1973, s. 93,95) Lecz w obrazie Wieku Ewangelii, Kościół Luterański i luteranie są przedstawieni przez Lewiego, syna Jakóbowego, ze względu na spłodzenie go przez Jakóba i urodzenie przez Liję. (TP 1973, s. 93,95)

Dalszy ciąg komentarza do tego rozdziału stoi w czytniku pod kolejnymi wersetami.

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Sztandar Biblijny nr 209 (2006) — w. 9
Sztandar Biblijny nr 228 (2009) — w. 9

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

4 Mojż. 1
4 Mojż. 2
4 Mojż. 3
4 Mojż. 4
4 Mojż. 5
4 Mojż. 6
4 Mojż. 7
4 Mojż. 8
4 Mojż. 9
4 Mojż. 10
4 Mojż. 11
4 Mojż. 12
4 Mojż. 13
4 Mojż. 14
4 Mojż. 15
4 Mojż. 16
4 Mojż. 17
4 Mojż. 18
4 Mojż. 19
4 Mojż. 20
4 Mojż. 21
4 Mojż. 22
4 Mojż. 23
4 Mojż. 24
4 Mojż. 25
4 Mojż. 26
4 Mojż. 27
4 Mojż. 28
4 Mojż. 29
4 Mojż. 30
4 Mojż. 31
4 Mojż. 32
4 Mojż. 33
4 Mojż. 34
4 Mojż. 35
4 Mojż. 36

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.