4 Księga Mojżeszowa 14

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 14 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (45 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 14 — Biblia Gdańska

1 Tedy wzruszywszy się wszystko mnóstwo krzyczeli i płakał lud przez onę noc.

2 I szemrali przeciwko Mojżeszowi, i przeciwko Aaronowi wszyscy synowie Izraelscy; i mówiło do nich wszystko mnóstwo: Obyśmy byli pomarli w ziemi Egipskiej, albo na tej puszczy!

3 Obyśmy byli pomarli! Czemuż wżdy Pan prowadzi nas do tej ziemi, abyśmy padli od miecza? żony nasze, i dziatki nasze aby były na łup? Izali nam nie lepiej wrócić się do Egiptu?

4 I mówili między sobą: Postanówmy sobie wodza, a wróćmy się do Egiptu.

5 Tedy upadł Mojżesz i Aaron na oblicze swoje przed wszystkiem zgromadzeniem synów Izraelskich.

6 A Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, którzy szpiegowali ziemię, rozdarli szaty swoje;

7 I rzekli do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Ziemia, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, ziemia jest bardzo dobra.

8 Będzieli nam Pan miłościw, tedy nas wprowadzi do tej ziemi, a da ją nam, ziemię tę, która opływa mlekiem i miodem.

9 Jedno Panu nie bądźcie odpornymi, ani się wy bójcie ludu onej ziemi, bo jako chleb pojeść je możemy; odstąpiła obrona ich od nich, ale Pan jest z nami; nie bójcież się ich.

10 I mówiło wszystko zgromadzenie, aby je ukamionowano; ale chwała Pańska okazała się nad namiotem zgromadzenia wszystkim synom Izraelskim.

11 I rzekł Pan do Mojżesza: Dokądże mię draźnić będzie ten lud? I dokądże mi wierzyć nie będą dla tych wszystkich znaków, którem czynił między nimi?

12 Porażę je morem, i rozproszę je; a ciebie uczynię w naród wielki i możniejszy, niż ten jest.

13 Ale rzekł Mojżesz do Pana: Oto, usłyszą Egipczanie, z których pośrodku wywiodłeś mocą swoją ten lud;

14 I mówić będą z obywatelami ziemi tej, bo słyszeli, żeś ty Panie był w pośrodku ludu tego; żeś okiem w oko widziany był, o Panie, a obłok twój stawał nad nimi, a iż w słupie obłokowym chodziłeś przed nimi we dnie, a w słupie ognistym w nocy.

15 Gdybyś tedy pobił lud ten wszystek aż do jednego, rzekliby poganie, którzy o twej sławie słychali, mówiąc:

16 Iż nie mógł wprowadzić Pan ludu tego do ziemi, o którą im przysiągł: przeto je pobił na puszczy.

17 A tak teraz niech proszę uwielbiona będzie moc Pańska, jakoś rzekł, mówiąc:

18 Pan nie rychły ku gniewowi a wielki w miłosierdziu, znosząc nieprawość i przestępstwo, który winnego nie czyni niewinnym, karząc nieprawość ojców w synach do trzeciego i do czwartego pokolenia;

19 Odpuść proszę nieprawość ludu tego według wielkości miłosierdzia twego, tak jakoś odpuszczał ludowi temu z Egiptu aż dotąd.

20 Tedy rzekł Pan: Odpuściłem według słowa twego.

21 A wszakże, jako Ja żyję, i napełniona jest chwałą Pańską wszystka ziemia:

22 Tak wszyscy, którzy widzieli chwałę moję, i znaki moje, którem czynił w Egipcie, i na puszczy, a kusili mię już po dziesięć kroć, ani byli posłuszni głosowi memu,

23 Nie oglądają ziemi tej, o którąm przysiągł ojcom ich, a żaden z tych, którzy mię draźnili, nie oglądają jej.

24 Ale sługę mego Kaleba, gdyż był w nim duch inakszy, i trwał statecznie przy mnie, wprowadzę do ziemi, do której chodził, a nasienie jego odziedziczy ją.

25 Ale ponieważ Amalekita i Chananejczyk mieszkają w dolinie, przetoż jutro obróćcie się, a idźcie na puszczą, drogą ku morzu czerwonemu.

26 Nad to rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc:

27 I dokądże znosić mam ten zły lud, który szemrze przeciwko mnie? długoż szemrania synów Izraelskich, którzy szemrzą przeciwko mnie, słuchać będę?

28 Mów do nich: Żyję Ja, mówi Pan, że jakoście mówili w uszy moje, tak uczynię wam.

29 Na tej puszczy polegą ciała wasze, i wszyscy policzeni wasi według wszystkiej liczby waszej od dwudziestego roku i wyżej, którzyście szemrali przeciwko mnie.

30 A wy nie wnijdziecie do ziemi tej, o którąm podniósł rękę moję, abym ją wam dał na mieszkanie, okrom Kaleba, syna Jefunowego, i Jozuego, syna Nunowego;

31 A dziatki wasze, o którycheście mówili, że będą na łup, te wprowadzę, i oglądają tę ziemię, którąście wy wzgardzili.

32 Ale trupy wasze, wasze trupy mówię, polegą na tej puszczy;

33 A synowie wasi będą się tułali po tej puszczy przez czterdzieści lat, i poniosą karanie za cudzołóstwa wasze, aż wyginą trupy wasze na puszczy.

34 Według liczby dni, w którycheście szpiegowali ziemię, to jest czterdzieści dni, dzień każdy za rok licząc, poniesiecie nieprawości wasze czterdzieści lat, i poznacie pomstę swego odstąpienia ode mnie.

35 Ja Pan mówiłem, że to uczynię temu wszystkiemu zgromadzeniu złemu, które się spiknęło przeciwko mnie; na tej puszczy poginą, i tu pomrą.

36 Oni tedy mężowie, których słał Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi, którzy wróciwszy się pobudzili do szemrania przeciwko niemu wszystek lud, puszczając złą sławę o ziemi onej;

37 Pomarli mężowie oni, którzy puszczali sławę złą o ziemi, srogą plaga przed Panem.

38 Ale Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, zostali żywi z mężów onych, którzy chodzili ku przeszpiegowaniu ziemi.

39 I opowiedział Mojżesz te słowa wszystkim synom Izraelskim, i płakał lud bardzo.

40 Tedy rano wstawszy wstąpili na wierzch góry, mówiąc: Oto my pójdziemy na to miejsce, o którem nam Pan powiedział; bośmy zgrzeszyli.

41 Ale im powiedział Mojżesz: Przeczże wy przestępujecie słowo Pańskie? to się wam nie nada.

42 Nie chodźcie; bo nie masz Pana między wami, abyście nie byli pobici od nieprzyjaciół waszych.

43 Bo Amalekita i Chananejczyk tuż przed wami są, i polężecie od miecza; bo dla tego, żeście się odwrócili od Pana, nie będzie Pan z wami.

44 A oni przecię kusili się wnijść na wierzch góry; lecz skrzynia przymierza Pańskiego i Mojżesz nie odchodzili od obozu.

45 Tedy zstąpił Amalekita i Chananejczyk, mieszkający na onej górze, a porazili je, i gonili je aż do Hormy.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 14

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 14:1

Epifania i Bazylea:

„Tedy wzruszywszy się wszystko mnóstwo” — Fałszywe przedstawienie sfery Prawdy i jej Ducha, za które wina spadała na dziesięciu pozafiguralnych szpiegów, miała jak najbardziej zniechęcający skutek na nominalny lud Boży, odnośnie ich natychmiastowego i energicznego poświęcenia, jak i na wielu poświęconych odnośnie wypełnienia ich poświęcenia. (TP 1950, s. 7)

„krzyczeli” — Oburzała ich (nominalny lud Boży) sama myśl, że wg objaśnień M.St. mieli sami wtargnąć i zdobyć sferę Prawdy i jej Ducha. (TP 1950, s. 7)

„i płakał lud” — obawiając się iż nie będą mogli tego dokonać, smucili się, że grozi im niechybna porażka. (TP 1950, s. 7)

„przez onę noc” — przez cały czas ich błędu o tym przedmocie. (TP 1950, s. 7)

4 Księga Mojżeszowa 14:2

Epifania i Bazylea:

„I szemrali przeciwko Mojżeszowi i przeciwko Aaronowi” — Oburzając się na Prawdę i jej Ducha, zbijali ją z każdego punktu, co było istotnym szemraniem przeciwko Panu, który był od Boga naznaczonym Wykonawcą, Wyrazicielem i Wodzem, a także Najwyższym Kapłanem. (TP 1950, s. 7)

„wszyscy synowie Izraelscy” — oprócz Naszego Pana i M.St., jego wiernych naśladowców. (TP 1950, s. 7)

„obyśmy byli pomarli w ziemi Egipskiej” — pragnęli, aby się byli nigdy nie odwracali z grzechu do sprawiedliwości, ale pozostali w stanie potępienia aż do śmierci. (TP 1950, s. 7)

„albo na tej puszczy” — lub pomarli zaraz po poświęceniu. (TP 1950, s. 7)

4 Księga Mojżeszowa 14:3

Epifania i Bazylea:

„obyśmy byli pomarli” — pragnęli, aby się byli nigdy nie odwracali z grzechu do sprawiedliwości, ale pozostali w stanie potępienia aż do śmierci. (TP 1950, s. 7)

„Czemuż Pan prowadzi nas do tej ziemi, abyśmy pomarli od miecza?” — słowami i czynami bojaźni oni aktualnie winili Boga, jakoby On zdradził ich na to zniszczenie przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość. Tym więc sposobem ganili Boga, jakoby On był powodem udaremnienia ich wszystkich nadziei, ambicji i widoków łatwego zdobycia pozafiguralnego Chanaanu. (TP 1950, s. 7)

„żony nasze” — ich kościoły. (TP 1950, s. 7)

„i dziatki nasze” — osoby nawrócone. (TP 1950, s. 7)

„były na łup” — dostały się do niewoli. (TP 1950, s. 7)

„Izali nam nie lepiej wrócić się do Egiptu?” — Zastanawiali się w sercu, czy nie byłoby lepiej powrócić do dawnego życia w grzechu, błędzie, samolubstwie i światowości w królestwie szatana. (TP 1950, s. 7)

4 Księga Mojżeszowa 14:4

Epifania i Bazylea:

„Postanówmy sobie wodza” — Pomiędzy ludem Prawdy wodzowie przesiewań byli uważani przez przesiewki za takiego wodza; (TP 1950, s. 8) Dla nominalnego Kościoła protestanckiego - Federacja Kościołów; (TP 1950, s. 8) Dla tych, którzy przyjęli ruchy antychrześcijańskie - wodzowie tych ruchów. (TP 1950, s. 8) Jednak takiego wodza, który zaprowadziłby ich do Egiptu nie obrano w figurze, tak też było w pozafigurze... Niektórzy wrócili się w więcej prywatny sposób, jako jednostki, odrębnie od przesiewań, do zła wspomnianego powyżej. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:5

Epifania i Bazylea:

„upadł Mojżesz i Aaron na oblicze swoje przed wszystkiem zgromadzeniem” — Odwrócenie się wszystkich, oprócz M.St. (wierni M..G. nie są pokazani w tej figurze), z których jedni mniej, a drudzy więcej występowali przeciwko Prawdzie Parousyjnej i jej Duchowi, mocno zasmuciło naszego Pana jako wykonawcę, Wyraziciela i Wodza (Mojżesza), i Najwyższego Kapłana Świata (Aarona) i było powodem Ich uniżenia się przed całym Chrześcijaństwem. Jego uniżone wysiłki odwrócenia ludu od szemrania, przez użycie M.St., a szczególnie ich wodzów, którzy w uniżeniu i smutku znosili szemrania ludu, gdy starali się przyprowadzić ich do właściwego usposobienia względem Prawdy i jej Ducha. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:6

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jozue” — Znaczy "Wybawiciel jego ludu", typ na Jezusa.

„I Kaleb” — Znaczy "Pies", typ na Kościół, który przeważnie składa się z ludzi biednych i wzgardzonych.

Epifania i Bazylea:

„A Jozue” — nasz Pan. (TP 1950, s. 8)

„Kaleb” — M.St., pracownicy żniwa. (TP 1950, s. 8)

„rozdarli szaty swoje” — odczuli głęboki żal z powodu niewiary i bojaźni nominalnego ludu Bożego i wielu tzw. członków Prawdy. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemia” — Chananejska, obraz na duchowy odpoczynek.

Epifania i Bazylea:

„Ziemia” — Prawda i jej Duch. (TP 1950, s. 8)

„którąśmy przeszli i przeszpiegowali” — mówili to z zapewnienia osobistej i dokładnie nabytej znajomości. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:8

Epifania i Bazylea:

„Będzie nam Pan miłościw” — to , co potrzebne do jej zdobycia, to tylko posiadanie dobrej woli. (TP 1950, s. 8)

„do tej ziemi” — sfery Prawdy j jej Ducha. (TP 1950, s. 8)

„która opływa mlekiem i miodem” — jest ożywcza i zadawalająca. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:9

Epifania i Bazylea:

„Jedno Panu nie bądźcie odpornymi” — tę dobrą wolę Bożą otrzymaną na podstawie usprawiedliwienia z wiary mogą otrzymać jeśli pozbędą się niewiary i obawy. (TP 1950, s. 8)

„ani się wy bójcie ludu onej ziemi” — nieprzyjaciół jacy usadowili się w cielesnym umyśle. (TP 1950, s. 8)

„bo jako chleb pojeść je możemy” — ci duchowi nieprzyjaciele mogą być łatwo pokonani, jeśli tylko będziemy ufali w Panu. (TP 1950, s. 8)

„Pan jest z nami” — po stronie pozafiguralnego Izraela. (TP 1950, s. 8)

„nie bójcież się ich” — przez przeprowadzenie swojego poświęcenia. (TP 1950, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 14:10

Epifania i Bazylea:

„I mówiło wszystko zgromadzenie” — Odstępcy Prawdy, utratnicy koron, członkowie nominalnego Kościoła, a szczególnie członkowie dziesięciu pozafiguralnych szpiegów, tymczasowo usprawiedliwieni z kleru i ludu świeckiego, oraz członkowie klasy nieusprawiedliwionej - podnieśli krzyk. (TP 1950, s. 8)

„aby je ukamienowano” — Nawołując do użycia ich doktryn jako symbolicznych kamieni na pobijanie nauk naszego Pana i M.St. (TP 1950, s. 8)

„ale chwała Pańska okazała się...” — (chwała Pańska - doskonałość Boskiego charakteru); jest tu przedstawione odpieranie błędów atakujących, przez naszego Pana, Prawdę i M.St. (TP 1950, s. 8) To wyjaśnienie Prawdy wśród sporów jest symbolicznie ukazane poza innymi miejscami, przez chwałę Pańską (Jego Mądrość, Sprawiedliwość, Miłość i Moc, tak jak one są objawione w Prawdzie -- to Jego Pozafiguralna Chwała) nagle jaśniejącą nad Namiotem Zgromadzenia. (TP 1961, s. 106)

4 Księga Mojżeszowa 14:11

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Dokądże mnie drażnić będzie...” — Bóg okazuje swoje niezadowolenie i granicę swojego długiego znoszenia. (TP 1950, s. 8,9)

„dla tych wszystkich znaków” — Bóg okazał wiele cudów i znaków swemu ludowi w W.Ew. i w Parousii. (TP 1950, s. 8,9)

4 Księga Mojżeszowa 14:12

Epifania i Bazylea:

„Porażę je morem” — zdaje się wyobrażać zaznaczenie jednego lub więcej z pięciu przesiewań; prawdopodobnie mogłoby się to odnosić do przesiewań zapierania okupu i niedowiarstwa. (TP 1950, s. 9)

„a ciebie uczynię w naród wielki” — Bóg wzbudziłby nowy lud, z Chrystusa, większy i możniejszy od tych, którzy byli rozwinięci, oprócz M.St., podczas W.Ew. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł Mojżesz” — Troskliwy o chwałę Bożą więcej niż o swoją własną.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„wywiodłeś mocą swoją ten lud” — odnosi się do usprawiedliwienia z wiary w W.Ew... Odnosi się do przypisanego wyzwolenia. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:14

Epifania i Bazylea:

„obywatelom ziemi tej” — różnym gatunkom zła, jakie znajduję się w ziemi Chananejskiej, przez popchnięcie takich powracających "pogan" do wszelkiego rodzaju zła. (TP 1950, s. 9)

„bo słyszeli” — że zło poniosło porażki. (TP 1950, s. 9)

„żeś Ty Panie był w pośród ludu swego” — przez Boskie okazanie przychylności pozafiguralnemu Izraelowi. (TP 1950, s. 9)

„okiem w oko widziany był” — przez Boskie objawienie Samego Siebie pozaobrazowemu Izraelowi. (TP 1950, s. 9)

„a obłok Twój stawał nad nimi” — przez udzielanie im opatrzności Boskich. (TP 1950, s. 9)

„w słupie obłokowym chodziłeś przed nimi we dnie” — przez danie im podczas Żniw Prawd w większości z N.T. (TP 1950, s. 9) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„a w słupie ognistym w nocy” — przez udzielanie im w czasie przejściowym między Żniwami nauk w większości ze St.T. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:15

Epifania i Bazylea:

„Gdybyś pobił lud ten wszystek aż do jednego” — gdyby Bóg zdegradował wszystkich Parousyjnych utratników koron, tymczasowo usprawiedliwionych i tych, którzy się ich tylko trzymali, do rzędu zupełnych pogan. (TP 1950, s. 9)

„rzekliby poganie” — zło uczynkami swoimi mogłoby się chełpić. (TP 1950, s. 9)

„którzy o Twej sławie słyszeli” — pomimo, że zło doznało porażki. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:16

Epifania i Bazylea:

„nie mógł wprowadzić Pan ludu tego do ziemi” — nie był zdolny dać im aktualnego zbawienia. Zło ulokowane w pozafiguralnym Chanaanie, tryumfując nad nimi swoimi czynami, pyszniło by się, że jest silniejsze od Boga. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:17

Epifania i Bazylea:

„proszę” — nasz Pan prosił. (TP 1950, s. 9)

„niech uwielbiona będzie moc Pańska” — aby Bóg okazał swoją moc, by wybawił i dał zwycięstwo Swemu ludowi przez wzgląd na Swoją chwałę. (TP 1950, s. 9)

„jakoś rzekł” — Następnie opiera Swoją wstawienniczą prośbę na obietnicach. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Winnego nie czyni niewinnym” — Sprawiedliwość musi być zadowolona.

Epifania i Bazylea:

„nierychły ku gniewowi, a wielki w miłosierdziu” — Następnie opiera Swoją wstawienniczą prośbę na Boskim łaskawym charakterze. (TP 1950, s. 9)

„który winnego nie czyni niewinnym” — Lecz nie prosi Boga by pogwałcił Swoją zasadę sprawiedliwości Swoim odpuszczeniem winy, ale by pohamował gniew, zmiłował się i przebaczył zgodnie z wymaganiami sprawiedliwości. (TP 1950, s. 9)

„karząc nieprawość... do trzeciego i czwartego pokolenia” — wstawiennictwo Pana nie zawiera w sobie prośby, ażeby grzeszny lud Boży z czasu Parousii był uwolniony od kary, ale raczej by jego słabość i nieświadomość były odpuszczone, a samowola ukarana. Kara miała ich dotykać tak długo aż grzeszący pozbędą się samowoli. (TP 1950, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 14:19

Epifania i Bazylea:

„Odpuść proszę” — widać szczerość, uczciwość i dobroć. (TP 1950, s. 9,10)

„tak jakoś odpuszczał ... aż dotąd” — nie prosi o nowy sposób Boskiego postępowania, ale jak dotąd Bóg okazywał Swoje przebaczenie pozafiguralnemu Izraelowi, od czasu ich pierwszego okazania pokuty i wiary, i przez cały czas ich poświęcenia, aby tak nadal postępował. (TP 1950, s. 9,10) Przebaczenie nie uwalniało pozafiguralnego narodu od zasłużonej kary. (TP 1950, s. 9,10)

4 Księga Mojżeszowa 14:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Według słowa twego” — Tego rodzaju przebaczenie może być okazane słabym, a nie dorosłym. Jest to także ilustracja ile może zdziałać "modlitwa sprawiedliwego", przyczynianie się za świętymi.

Epifania i Bazylea:

„odpuściłem według słowa twego” — wstawiennictwo naszego Pana było pomyślne. (TP 1950, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 14:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystka ziemia” — "Panowanie jego będzie od morza do morza i od rzeki do rzeki, aż do krajów ziem". Ps.72:8.

„Napełniona jest” — Ziemia cała będzie napełniona znajomością Pańską przy końcu 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„a wszakże jako Ja żyję” — Bóg potwierdza to Swoją przysięgą. (TP 1950, s. 10)

„Napełniona jest (będzie) chwałą Pańską wszystka ziemia” — Doktryna o Restytucji. Przywrócenie posłusznych do ludzkiej doskonałości i świętości, a ziemi do rajskich warunków. (TP 1950, s. 10) W Biblii słowo chwała ma wśród innych znaczeń, znaczenie doskonałości charakteru. Przez chwałę Bożą należy więc rozumieć duchowy splendor Boskiego świętego charakteru mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, tak jak objawia się w Prawdzie. (TP 1964, s. 5)

4 Księga Mojżeszowa 14:22

Epifania i Bazylea:

„którzy widzieli chwałę Moję i znaki Moję” — pomimo, że widzieli Jego charakter i dzieła. (TP 1950, s. 10)

„którem czynił w Egipcie” — okazywane przeciw szatańskiemu porządkowi rzeczy. (TP 1950, s. 10)

„i na puszczy” — w ich stanie odosobnienia. (TP 1950, s. 10)

„kusili Mnie” — Bóg czyni ich (pozafiguralnego Izraela) winnymi dobrowolnego grzeszenia. Oni grzeszyli przeciwko światłu i znajomości. (TP 1950, s. 10)

„po dziesięćkroć” — w każdej z dziesięciu denominacyjnych grup Chrześcijaństwa. (TP 1950, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 14:23

Epifania i Bazylea:

„Nie oglądają ziemi tej” — nie dostrzegają nagrody M.St. (TP 1950, s. 10)

„o którąm przysiągł ojcom ich” — i nie wejdą do dziedzictwa jakie Bóg przyznał i zaprzysiągł M.St. (TP 1950, s. 10)

„nie oglądają jej” — co się tyczy prawd o wysokim powołaniu, a głównie ich nagrody, oni byli ślepymi przez swoje niedowiarstwo, bojaźń i nieposłuszeństwo. (TP 1950, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 14:24

Epifania i Bazylea:

„Kaleba” — Słudzy Prawdy z M.St. (TP 1950, s. 10,11)

„gdyż był w nim duch inakszy” — usposobienie Boże rozwinięte i skrystalizowane w nich. (TP 1950, s. 10,11)

„trwał statecznie przy mnie” — wiernie postępowało z Bogiem tzn. pozostawało martwym dla siebie i świata, a żywym dla Boga i to do śmierci. (TP 1950, s. 10,11)

„wprowadzę do ziemi” — Bóg obiecuje wprowadzić M.St. do niebieskiego Chanaanu. (TP 1950, s. 10,11)

„do której chodził” — pozafiguralny Kaleb wszedł do niebieskiego Chanaanu w znaczeniu, że ją przez wiarę przeszukiwał, czyli badał jej nauki i ducha, a przez nadzieję spoglądał w przyszłość na odziedziczenie jej chwały. (TP 1950, s. 10,11)

„a nasienie jego odziedziczy ją” — nasienie Kaleba składa się z tych wszystkich, którzy naśladowali go w wiernym postępowaniu. To są inni z M.St., którzy zostali rozwinięci przez sług (Kaleba). (TP 1950, s. 10,11)

4 Księga Mojżeszowa 14:25

Epifania i Bazylea:

„Amalekita” — grzesznik. (TP 1950, s. 11)

„Chananejczyk” — człowiek światowy. (TP 1950, s. 11)

„Ale ponieważ ... mieszkają w dolinie” — duch i uczynki pozafiguralnych Izraelitów, którzy drażnili Boga, były bliskie ich duchowi. Pierwszy rodzaj Izraelitów grzeszył, a drugi uprawiał światowość. (TP 1950, s. 11)

„przetoż jutro” — dla żyjących w Żniwie Żydowskim to okres między żniwami; (TP 1950, s. 11) dla żyjących w Parousii to Epifania. (TP 1950, s. 11)

„a idździe na puszczą” — z powodu pierwszego niepowodzenia wejścia do ziemi nastąpiło długie podróżowanie w W.Ew., a z powodu drugiego niepowodzenia nastąpiło podróżowanie Epifaniczne. (TP 1950, s. 11)

„ku morzu Czerwonemu” — w pobliże przekleństwa Adamowego i wtórej śmierci, gdyż morze jest figurą na oba rodzaje przekleństw. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:26

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — do naszego Pana, jako Swego Wykonawcy, Rzecznika i Wodza. (TP 1950, s. 11)

„do Aarona” — Arcykapłana Świata. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:27

Epifania i Bazylea:

„I dokądże znosić mam ten zły lud” — Bóg wykazuje, że nie będzie dłużej znosił ich nieprawości. (TP 1950, s. 11)

„który szemrze przeciwko mnie” — w słowach ich szemranie skierowane są przeciwko sferze Prawdy i jej Duchowi, w rzeczywistości przeciwko Bogu. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:28

Epifania i Bazylea:

„Żyję Ja, mówi Pan” — Bóg rozkazuje naszemu Panu, jako Swemu naznaczonemu Wykonawcy, Rzecznikowi, Wodzowi i Arcykapłanowi dla pozafiguralnego Izraela, by powiedział im z całą powagą. (TP 1950, s. 11)

„że jakoście mówili” — mówili w niezadowoleniu (abyśmy byli pomarli...na tej puszczy). (TP 1950, s. 11)

„w uszy Moje” — wobec wszystko słyszącego Boga. (TP 1950, s. 11)

„tak uczynię wam” — że On im tak uczyni, jak sobie tego życzyli. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:29

Epifania i Bazylea:

„Na tej puszczy polegą” — oni za karę mieli wypaść ze stanowiska jakie zajmowali przed Bogiem, na zewnątrz pozafiguralnej ziemi Chananejskiej, w jednym z głównych przesiewań, lub w ich osobistych grzechach. (TP 1950, s. 11)

„wszyscy policzeni wasi według wszystkiej liczby waszej” — To obejmowało każdego z rozwiniętych. (TP 1950, s. 11)

„od dwudziestego roku i wyżej” — byli to tacy, co już doszli do stanu rozwiniętego przed Panem. (TP 1950, s. 11)

„którzyście szemrali przeciwko mnie” — nie będących w M.St. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:30

Epifania i Bazylea:

„nie wnijdziecie do ziemi tej” — Nie ma w tym najmniejszej wątpliwości, że wg Boskiego wyroku, żaden z nich nie wejdzie do pozafiguralnej ziemi. (TP 1950, s. 11)

„o którąm podniósł rękę moję, abym wam ją dał na mieszkanie” — pomimo istniejącego zaprzysiężonego Przymierza. Kto raz wypadnie z liczby uczestniczących w Nasieniu z powodu swej niewierności, taki nie będzie już więcej z jego liczby. Albowiem Nasienie składa się tylko z wiernych, a zaprzysiężona przysięga dana jest tylko Nasieniu. (TP 1950, s. 11)

„okrom Kaleba” — [Kaleb - pies] M.St. wyglądało dla nominalnego ludu Bożego sporne i nieczyste. (TP 1950, s. 11)

„syna Jefunowego” — [Jefun - on będzie przemieniony], przemieniony do Boskiej natury. (TP 1950, s. 11)

„i Jozuego” — [Jozue - wyswobodziciel], odnosi się do Jezusa i jest proroctwem na żniwo Żydowskie, które miało Go upewnić, gdy był w ciele, że zwycięży, a również jest historią odnoszącą się do Niego w Parousii. (TP 1950, s. 11)

„syna Nunowego” — [Nun - ryba], nasz Pan był raz natury ziemskiej. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:31

Epifania i Bazylea:

„A dziatki wasze” — (osoby niepełnoletnie); ci którzy zostali spłodzeni z Ducha , szczególnie, chociaż nie wyłącznie w jedenastej godzinie (od lutego 1908 do czerwca 1911). (TP 1950, s. 11)

„o którycheście mówili, że będą na łup” — Wielu z Nowych Stworzeń, będących dłużej w Prawdzie Parousyjnej, jak inni, którzy nie byli Nowymi Stworzeniami, obawiało się tych nieletnich, że nie będą mogli dobrze wojować i zwyciężyć nieprzyjaciół usadowionych w pozafiguralnym Chanaanie, a tym sposobem mogą stać się łupem dla nieprzyjaciół. (TP 1950, s. 11)

„te wprowadzę” — Bóg uczyni ich zwycięzcami. (TP 1950, s. 11)

„i oglądają tę ziemię” — zdobędą z reguły wysokie powołanie. (TP 1950, s. 11)

„którąście wy wzgardzili” — w znaczeniu odrzucenia przez niewiarę, bojaźń i szemranie. (TP 1950, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 14:32

Epifania i Bazylea:

„Ale trupy wasze ... polegną na tej puszczy” — z powodu bojaźni, niewiary i szemrania, przez wypadnięcie ze stanowiska jakie zajmowali przed Panem. Tzn. że gardzące nowe stworzenia pomrą w znaczeniu odpadnięcia z wysokiego powołania do W.G., gardzący M.G. pomrą jako tacy, odpadając do klasy usprawiedliwionych, tymczasowo usprawiedliwieni pomrą w znaczeniu odpadnięcia do świata przedstawionego w obozie, a wzgardziciele z pozafiguralnego Obozu pomrą przez odpadnięcie do zupełnego poganizmu - czyli zostaną zupełnie odcięci od ludu Bożego. (TP 1950, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 14:33

Paruzja (C.T. Russell):

„czterdzieści lat” — Wyobraża czas w którym Żydzi odpadli od łaski Bożej.

Epifania i Bazylea:

„A synowie wasi” — (osoby niepełnoletnie), dziatki;[ ci którzy zostali spłodzeni z Ducha , szczególnie, chociaż nie wyłącznie w jedenastej godzinie (od lutego 1908 do czerwca 1911)]. (TP 1950, s. 11,12)

„będą się tułali...przez czterdzieści lat” — odziedziczą po nich zło tułania się po puszczy przez pozafiguralnych 40 lat Epifanii. (TP 1950, s. 11,12)

„i poniosą karanie za cudzołóstwa wasze” — cierpienia za grzechy niewiernych z Parousji. (TP 1950, s. 11,12)

„aż wyginą trupy wasze na puszczy” — wolą Bożą jest, aby te małe dziatki tułały się, aż wszyscy szemracze i bojaźliwi zostaną objawieni. (TP 1950, s. 11,12)

4 Księga Mojżeszowa 14:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzień za rok licząc” — Jest to klucz, którym prawie wszystkie prorocze lata i czasy można wyrozumieć. Sześć dni stworzenia nie były po 24 godzin.

Epifania i Bazylea:

„poniesiecie nieprawości wasze czterdzieści lat” — 1/ Okres 1845 lat W.Ew.. (TP 1950, s. 12,13) 2/ 40 lat Epifanii. (TP 1950, s. 12,13)

„i poznacie pomstę swego odstąpienia ode mnie” — (wg literalnego przekładu hebrajskiego brzmi: "i doznacie Boskiego złamania obietnicy"), Wg tego wyrażenia Bóg złamał Swoją obietnicę, nie dając nam dziedzictwa w roku 1914. (TP 1950, s. 12,13)

4 Księga Mojżeszowa 14:35

Epifania i Bazylea:

„Ja Pan mówiłem” — Bóg wykazuje swoją figuralną gorliwość i determinację. (TP 1950, s. 13)

„wszystkiemu zgromadzeniu złemu” — zgromadzenie Parousyjne z wyjątkiem M.St. było złym zgromadzeniem. M.G. tak tu jak i w całym obrazie nie są brani pod uwagę. (TP 1950, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 14:36

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„pobudzili do szemrania przeciwko niemu wszystek lud” — Odwrócili oni większość pozafiguralnego Izraela przeciwko Prawdzie i jej Duchowi, powodując szemranie przeciwko tak dobrej ziemi. (TP 1950, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 14:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Puszczali złą sławę” — Jakoby widzieli olbrzymów, Nefilimów, którzy byli wytraceni w potopie.

Epifania i Bazylea:

„pomarli” — Ci wszyscy podczas stanu pustynnego, począwszy od Parousii, a sięgając aż po Epifanię, odpadli ze swego stanowiska w M.St., a byli objawieni jako członkowie W.G. z powodu ich rewolucjonizowania się przeciwko Prawdzie, jej Duchowi i jej zarządzeniom jakie wychodziły do ich zakresu służby w zakresie religijnym. (TP 1950, s. 13)

„srogą plagą” — Pozafiguralną plagą jest w każdym wypadku błąd połączony z sześcioma wielkimi przesiewaniami - pięć w Parousii, a jedno w Epifanii - i od tych przesiewań pomarło symbolicznie dziesięciu pozafiguralnych szpiegów. (TP 1950, s. 13)

„przed Panem” — znaczy, uczynić coś tyczącego się spraw Boskich, pod specjalną Pańską uwagą. (TP 1938, s. 70)

4 Księga Mojżeszowa 14:38

Epifania i Bazylea:

„Jozue” — nasz Pan. (TP 1950, s. 13)

„Kaleb” — M.St. (TP 1950, s. 13)

„zostali żywi” — przetrwało tę plagę bez żadnej szkody. (TP 1950, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 14:39

Epifania i Bazylea:

„opowiedział Mojżesz te słowa wszystkim synom Izraelskim” — Nasz Pan po otrzymaniu od Jehowy tych dwóch poselstw z wierszy 20-25 i 26-38, oznajmił je klasom ludu, do których się tyczyły. (TP 1950, s. 13,14)

„i płakał lud bardzo” — Wszyscy, którzy odpadli i znajdują się w stanie skazanym, mają różne gatunki smutku, który zawiera w sobie bojaźń, wyrzuty sumienia, niezadowolenie, zniechęcenie i rozpacz z powodu utraty swych stanowisk. (TP 1950, s. 13,14)

4 Księga Mojżeszowa 14:40

Epifania i Bazylea:

„Tedy rano” — na początku Epifanii. (TP 1950, s. 14)

„wstawszy” — starali się o osiągniecie mniemanych ideałów ich rzekomo obiecanej ziemi. (TP 1950, s. 14)

„wstąpili na wierzch góry” — na wierzch królestwa szatańskiego. (TP 1950, s. 14)

„Oto my pójdziemy na to miejsce” — wszystkie klasy upadłe były zdecydowane przeprowadzić siłą swoje myśli zdobycia ziemi obiecanej, (TP 1950, s. 14)

„o której nam Pan powiedział” — Oni byli tego pewni, że Pan chce, by oni wykonywali swoje plany. (TP 1950, s. 14)

„bośmy zgrzeszyli” — starają się przeprowadzić ten swój zamiar, pomimo, że przyznają iż przedtem nie czynili dobrze. (TP 1950, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 14:41

Epifania i Bazylea:

„Ale im powiedział Mojżesz” — Pan przez Kościół dawał napomnienia. (TP 1950, s. 14)

„Przeczże wy przestępujecie słowo Pańskie” — Kapłaństwo epifaniczne protestowało przeciwko Lewitom w Prawdzie i nominalnym kościele, ganiąc ich odnośne czyny. Podobne protesty wychodziły od nich przeciwko innym ruchom, w rządzie, kościele, kapitale, arystokracji, pracy i w prywatnym życiu, podejmującym się zdobycia ziemi obiecanej. (TP 1950, s. 14)

„to się wam nie nada” — przepowiadali porażkę zamiast powodzenia dla tych, którzy podejmowali się tego przedsięwzięcia. (TP 1950, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 14:42

Epifania i Bazylea:

„Nie chodźcie” — odstąpcie od tego. (TP 1950, s. 14)

„bo niemasz Pana między wami” — Bóg nie uprawnia was do tego, ani nie popiera waszego przedsięwzięcia. (TP 1950, s. 14)

„abyście nie byli pobici od nieprzyjaciół” — bo napewno zostaniecie pobici od waszych nieprzyjaciół. (TP 1950, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 14:43

Epifania i Bazylea:

„Amalekita” — grzechy. (TP 1950, s. 14)

„Chananejczyk” — światowość. (TP 1950, s. 14)

„Amorejczyk” — błędy. (TP 1950, s. 14)

„od miecza” — od kruszących argumentów grzechu, światowości i błędów. (TP 1950, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 14:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie obchodzili” — Nigdy nie powinniśmy przedsiębrać żadnej sprawy, tak w rzeczach doczesnych jak i duchowych bez uprzedniego dowiedzenia się jaka jest w tym wola Boża.

Epifania i Bazylea:

„kusili się wnijść na wierzch góry” — pozwolili sobie wejść na królestwo szatana. (TP 1950, s. 14)

„lecz skrzynia przymierza Pańskiego” — Plan Boży co do czasu. (TP 1950, s. 14)

„i Mojżesz” — nasz Pan. (TP 1950, s. 14) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„nie odchodzili od obozu” — (tzn. z Przybytku), nie prowadzili ich, ale pozostali z Kapłaństwem. (TP 1950, s. 14)

4 Księga Mojżeszowa 14:45

Epifania i Bazylea:

„Amalekita” — grzechy. (TP 1950, s. 14)

„Chananejczyk” — światowość. (TP 1950, s. 14)

„aż do Horny” — [Horna - zniszczenie]; rezultatem tego zarozumialstwa było ich całkowite pobicie. (TP 1950, s. 14)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 14

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.