4 Księga Mojżeszowa 20

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 20 — Biblia Gdańska

1 I przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Syn, miesiąca pierwszego; i mieszkał lud w Kades; gdzie umarła Maryja, i tamże jest pogrzebiona.

2 A gdy lud nie miał wody, zebrali się przeciw Mojżeszowi, i przeciw Aaronowi.

3 I swarzył się lud z Mojżeszem, i rzekli mówiąc: Obyśmy byli pomarli, gdy pomarli bracia nasi przed Panem.

4 I przeczżeście zawiedli to zgromadzenie Pańskie na tę puszczę, abyśmy tu pomarli, my i dobytki nasze?

5 A po cóżeście nas wywiedli z Egiptu, abyście nas wprowadzili na to złe miejsce, na którem się nie rodzi ani zboże, ani figi, ani grona winne, ani jabłka granatowe; nawet wody nie masz dla napoju?

6 Tedy odszedł Mojżesz i Aaron od ludu do drzwi namiotu zgromadzenia, i upadli na oblicza swoje; i ukazała się chwała Pańska nad nimi.

7 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:

8 Weźmij laskę, a zgromadziwszy wszystek lud, ty i Aaron, brat twój, mówcie do tej skały przed oczyma ich, a wyda wodę swą; i wywiedziesz im wodę z skały, a dasz napój temu mnóstwu, i bydłu ich.

9 Tedy wziął Mojżesz laskę przed obliczem Pańskiem, jako mu rozkazał.

10 I zgromadził Mojżesz z Aaronem wszystek lud przed skałę, i mówił do nich: Słuchajcież teraz ludzie odporni, izali z tej skały możemy wam wywieść wodę?

11 Zatem podniósł Mojżesz rękę swoję, i uderzył w skałę laską swą dwa kroć, a wyszły wody obfite i piło ono mnóstwo, i bydło ich.

12 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Dlatego, żeście mi nie uwierzyli, abyście mię poświęcili przed oczyma synów Izraelskich, przetoż nie wprowadzicie zgromadzenia tego do ziemi, którąm im dał.

13 Teć są wody poswarku, o które się swarzyli synowie Izraelscy z Panem, i poświęcony jest w nich.

14 Potem posłał Mojżesz posły z Kades do króla Edomskiego, mówiąc: Tak ci kazał powiedzieć brat twój Izrael: Ty wiesz o wszystkich trudnościach, które przyszły na nas;

15 Jako zstąpili byli ojcowie nasi do Egiptu, i mieszkaliśmy w Egipcie przez wiele lat; i jako nas trapili Egipczanie, i ojce nasze;

16 I wołaliśmy do Pana, a wysłuchał głos nasz, i posławszy Anioła, wywiódł nas z Egiptu; a otośmy już w Kades, mieście przy granicy twojej

17 Niech, proszę, przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy przez pola, ani przez winnice, ani będziemy pić wód z twoich studzien; gościńcem pójdziemy, nie uchylimy się na prawo ani na lewo, aż przejdziemy granice twoje.

18 Na to odpowiedział mu Edom: Nie pójdziesz przez moję ziemię, bym snać z mieczem nie wyszedł przeciw tobie.

19 I rzekli mu synowie Izraelscy: Bitym gościńcem pójdziemy, a jeślibyśmy wody twoje pili, my i bydła nasze, zapłacimyć je; nic innego nie żądamy, tylko abyśmy pieszo przeszli.

20 I powiedział: Nie przejdziesz. I ruszył się Edom przeciwko nim, z wojskiem wielkiem, i możną ręką.

21 A gdy nie chciał Edom pozwolić Izraelowi przejścia przez granice swoje, tedy Izrael uczynił odwrót od niego.

22 A ruszywszy się z Kades; przyszli synowie Izraelscy i wszystko zgromadzenie do góry Hor.

23 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona na górze Hor, nad granicą ziemi Edomskiej, mówiąc:

24 Będzie Aaron przyłączon do ludu swego; albowiem nie wnijdzie do ziemi, którąm dał synom Izraelskim, przeto żeście odporni byli słowu mojemu przy wodach poswarku.

25 Weźmijże Aarona i Eleazara syna jego, a każ im wstąpić na górę Hor;

26 I zewlecz Aarona z szat jego, a oblecz w nie Eleazara, syna jego; bo Aaron przyłączon będzie do ludu swego, i tam umrze.

27 I uczynił Mojżesz, jako rozkazał Pan; i wstąpili na górę Hor przed oczyma wszystkiego zgromadzenia.

28 I zewlókł Mojżesz Aarona z szat jego, a oblekł w nie Eleazara syna jego; i umarł tam Aaron na wierzchu góry, a Mojżesz z Eleazarem zstąpili z góry.

29 Widząc tedy wszystko zgromadzenie, iż Aaron umarł, płakali Aarona przez trzydzieści dni, wszystek dom Izraelski.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 20:2

Epifania i Bazylea:

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:3

Epifania i Bazylea:

„z Mojżeszem” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:6

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:7

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje tych, którzy zaprzeczają Okupowi i udziałowi Kościoła w ofierze za grzech podczas Parousii. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:8

Epifania i Bazylea:

„ty” — Mojżesz reprezentuje tych, którzy zaprzeczają Okupowi i udziałowi Kościoła w ofierze za grzech podczas Parousii. (TP 1937, s. 77)

„do tej skały” — skała reprezentuje Chrystusa Głowę i ciało. (TP 1938, s. 84)

4 Księga Mojżeszowa 20:9

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje tych, którzy zaprzeczają Okupowi i udziałowi Kościoła w ofierze za grzech podczas Parousii. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:10

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje tych, którzy zaprzeczają Okupowi i udziałowi Kościoła w ofierze za grzech podczas Parousii. (TP 1937, s. 77)

„przed skałę” — skała reprezentuje Chrystusa Głowę i ciało. (TP 1938, s. 84)

4 Księga Mojżeszowa 20:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Podniósł Mojżesz rękę” — W tym przypadku Mojżesz reprezentuje tych, co znowu krzyżują Syna Bożego i popełniają grzech na śmierć.

„Uderzył w skałę” — Typ na Chrystusa.

„Dwa kroć” — Figuralnie wystawiając Go na sromotę.

Epifania i Bazylea:

„i uderzył w skałę laską swą dwa kroć” — skała reprezentuje Chrystusa Głowę i ciało. (TP 1938, s. 84) Mojżesz uderzający w skałę pierwszy raz, przedstawia wodzów z nowych stworzeń, którzy odrzucili okup w Żniwie Żydowskim i w Parousii; a jego uderzenie w skałę drugi raz przedstawia wodzów nowych stworzeń, odrzucających uczestnictwo Kościoła w ofierze za grzech w Żniwie Żydowskim i w Parousii. (TP 1946, s. 18) Tak jak pierwsze uderzenie w skałę było typem ukrzyżowania naszego Pana, tak samo drugie uderzenie w skałę było typem ponownego krzyżowania Syna Bożego i wystawiania go na urągowisko, jak zostało to opisane przez Św. Pawła w Żyd. 6:6. (TP 2000, s. 56) ... to uderzenie w skałę przedstawiało publiczne i otwarte odrzucenie Jezusa, Jego nauk i Jego sprawy. (TP 2000, s. 56)

„Mojżesz” — przedstawia tu członków wtórej śmierci w Parousii, odrzucających okup i udział Kościoła w ofierze za grzech (dwukrotne uderzenie w skałę). (TP 1950, s. 73) Mojżesz uderzający w skałę pierwszy raz, przedstawia wodzów z nowych stworzeń, którzy odrzucili okup w Żniwie Żydowskim i w Parousii; a jego uderzenie w skałę drugi raz przedstawia wodzów nowych stworzeń, odrzucających uczestnictwo Kościoła w ofierze za grzech w Żniwie Żydowskim i w Parousii. (TP 1946, s. 18)

„a wyszły wody obfite” — strumień wody, który wypłynął ze skały, towarzyszył Izraelitom w czasie ich całej podróży po puszczy — lub raczej, że strumień ów przybierał kierunek, który również wybrali podczas swego czterdziestoletniego pobytu na puszczy, a dzięki temu wzmacniał ich, aż doszli do ziemi obiecanej. (TP 1993, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 20:12

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje tych, którzy zaprzeczają Okupowi i udziałowi Kościoła w ofierze za grzech podczas Parousii. (TP 1937, s. 77)

„i do Aarona” — przedstawia wodzów z nowych stworzeń, którzy odrzucili okup i uczestnictwo Kościoła w ofierze za grzech w okresie między żniwami i w Epifanii. (TP 1946, s. 18)

„nie wprowadzicie zgromadzenia tego do ziemi, którąm im dał” — uniemożliwienie Mojżeszowi przejścia przez Jordan do Kanaanu było typem Wtórej Śmierci. (TP 2000, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 20:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Króla Edomskiego” — Typ na Chrześcijaństwo.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:23

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:27

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:28

Epifania i Bazylea:

„umarł tam Aaron” — śmierć arcykapłana jest figurą na ustanie funkcji naszego Pana w jego urzędzie Arcykapłana Kościoła w W.Ew., wkrótce przed rozpoczęciem działalności jako Głowa Arcykapłana Świata w 1000-leciu. (TP 1937)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 20:29

Epifania i Bazylea:

„Aaron umarł” — śmierć arcykapłana jest figurą na ustanie funkcji naszego Pana w jego urzędzie Arcykapłana Kościoła w W.Ew., wkrótce przed rozpoczęciem działalności jako Głowa Arcykapłana Świata w 1000-leciu. (TP 1937, s. 77)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.