4 Księga Mojżeszowa 21

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 21 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 21 — Biblia Gdańska

1 A gdy usłyszał Chananejczyk, król Harat, który mieszkał na południe, że Izraelczycy ciągnęli oną drogą, którą byli szpiegowie przeszli, tedy zwiódł bitwę z Izraelem, i pojmał ich wiele.

2 Tam uczynił Izrael ślub Panu, mówiąc: Jeźliże podaż lud ten w ręce moje, do gruntu wywrócę miasta ich.

3 I wysłuchał Pan głos Izraela, a podał mu Chananejczyki: i wytracił je z gruntu, i miasta ich, a nazwał imię onego miejsca Chorma.

4 Potem ruszyli się od góry Hor drogą ku morzu czerwonemu, aby obeszli ziemię Edomską; i utrudził się lud bardzo w onej drodze.

5 Przetoż mówił lud przeciw Bogu, i przeciw Mojżeszowi: Przeczżeście nas wywiedli z Egiptu, aby my pomarli na tej puszczy? bo nie masz chleba, ani wody, a dusza nasza obrzydziła sobie ten chleb nikczemny.

6 Przetoż przypuścił Pan na lud węże ogniste, którzy kąsali lud; i pomarło wiele ludu z Izraela.

7 I przyszedłszy lud do Mojżesza, rzekli: Zgrzeszyliśmy, żeśmy mówili przeciw Panu, i przeciw tobie. Módl się Panu, aby oddalił od nas te węże; i modlił się Mojżesz za ludem.

8 I rzekł Pan do Mojżesza: uczyń sobie węża miedzianego, a wystaw go na drzewcu; i stanie się, ktokolwiek ukąszony będąc wejrzy nań, że żyw zostanie.

9 Sprawił tedy Mojżesz węża miedzianego, i wystawił go na drzewcu; i było to, gdy kogo wąż ukąsił, a spojrzał na węża miedzianego, że żyw został.

10 Zatem ruszyli się synowie Izraelscy, a stanęli obozem w Obot.

11 A z Obot ruszywszy się położyli się obozem na pagórkach gór Habarym na puszczy, która jest przeciw Moabczykom od wschodu słońca.

12 A odszedłszy stamtąd położyli się obozem nad potokiem Zered.

13 Stamtąd odciągnąwszy położyli się obozem u brodu Arnon, który jest na puszczy, a wychodzi z granicy Amorejskiej: albowiem Arnon jest granica Moabska między Moabczykiem i Amorejczykiem.

14 Przetoż mówi się w księgach wojen Pańskich: Przeciwko Wahebowi w wichrze walczył, i przy potokach Arnon.

15 Bo ściekanie tych potoków, które się nachyliło (toczy) ku położeniu Har, to się ściąga ku granicy Moabskiej.

16 Stamtąd potem przyszli do Beer; a tać jest ona studnia, o której mówił Pan do Mojżesza: Zgromadź lud a dam im wody.

17 Tedy śpiewał Izrael tę piosnkę: Wystąp studnio; śpiewajcież o niej;

18 Studnia, którą wykopali książęta, wykopali ją hetmani ludu z ustawcą zakonu, laskami swojemi. A z tej puszczy ruszyli się do Matana;

19 A z Matana do Nahalijelu, a z Nahalijelu do Bamotu;

20 A z Bamotu ku Hagaj, które jest w polach Moabskich, na wierzchu pagórka, który leży ku puszczy.

21 I posłał Izrael posły do Sehona, króla Amorejskiego, mówiąc:

22 Niech przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy ani przez pola ani przez winnice; nie będziemy pić wód z studzien twoich; gościńcem pójdziemy, aż przejdziemy granice twoje.

23 Ale nie pozwolił Sehon Izraelowi iść przez granice swoje; i zebrawszy Sehon wszystek lud swój, wyciągnął przeciw Izraelowi na puszczę, a gdy przyszedł do Jahazy, zwiódł bitwę z Izraelem.

24 I poraził go Izrael ostrzem miecza, i odziedziczył ziemię jego od Arnonu aż do Jaboku, i aż do ziemi synów Ammonowych; albowiem opatrzone były granice Ammonitów.

25 Tedy pobrał Izrael wszystkie miasta one, i mieszkał we wszystkich miastach Amorejskich, w Hesebon, i we wszystkich wsiach jego.

26 Bo Hesebon było miasto Sehona, króla Amorejskiego, który, gdy pierwej walczył z królem Moabskim, wziął mu był wszystkę ziemię jego z rąk jego aż po Arnon.

27 Dla tegoż mówią w przypowieści: Pójdźcie do Hesebon, a niech zbudują i naprawią miasto Sechonowe.

28 Albowiem wyszedł ogień z Hesebon, a płomień z miasta Sechonowego, i popalił Ar Moabskie, i obywatele wysokich miejsc Arnon.

29 Biada tobie Moab, zginąłeś o ludu Chamos! podał syny swoje na uciekanie, i córki swoje do więzienia królowi Amorejskiemu Sehonowi.

30 A zaginęło panowanie ich od Hesebona aż do Dybona; a poburzyliśmy je aż do Nofe, które idzie aż do Medady.

31 I mieszkał Izrael w ziemi Amorejskiej.

32 Tedy posłał Mojżesz na szpiegi do Jazer, którego wsi pobrali, wypędziwszy Amorejczyki, którzy tam byli.

33 Potem obróciwszy się szli ku Basan; gdzie wyciągnął Og, król Basański, przeciwko nim, sam i wszystek lud jego, aby z nimi stoczył bitwę w Edrej.

34 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Nie bój się go; bo w ręce twoje podałem go, i wszystek lud jego, i ziemię jego, i uczynisz mu, jakoś uczynił Sehonowi, królowi Amorejskiemu, który mieszkał w Hesebon.

35 I porazili go, i syny jego, ze wszystkim ludem jego, tak iż nikogo z niego nie zostawili, i posiedli dziedzicznie ziemię jego.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 21

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 21:1

Epifania i Bazylea:

„Chananejczyk” — (i jego warownie), wyobrażają grzech, jego pokusy i przymilania się, oraz silne obwarowania umieszczone w słabościach ciała. (TP 1949, s. 24)

4 Księga Mojżeszowa 21:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Chananejczyki” — Wyobraża grzech jako ponętę, ułudę i słabości ciała.

4 Księga Mojżeszowa 21:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemię Edomską” — Typ na Chrześcijaństwo.

Epifania i Bazylea:

„Ziemię Edomską” — Typ na Chrześcijaństwo. (TP 1963, s. 82)

4 Księga Mojżeszowa 21:5

Epifania i Bazylea:

„Przetoż mówił lud przeciw Bogu” — Ze względu na odmowę Edomitów udzielenia Izraelitom pozwolenia na przejście bliższą drogą do Palestyny przez ziemię edomską, musieli oni obchodzić Edom. (TP 1963) Lud Boży próbował krótszą drogą dostać się do pozafiguralnego Chanaanu, aby w ten sposób uniknąć prześladowań. Nominalny lud Boży odmówił. . Musiano więc odbyć drogę samozaparcia dookoła chrześcijaństwa. Z tego powodu robiono wysiłki, ażeby ułatwić tę drogę przez wprowadzenie ziemskich reform. Stąd niektórzy z ludu Bożego wiedzeni przez żonę "onego Sługi" byli zwolennikami pewnych reform, jak np. równouprawnienia kobiet, prohibicji, prawa żony stania się w rezultacie głową domu. Niektórzy bracia, posiadający więcej galanterii niż trzeźwości umysłu, pomagali i wspierali te ustawy reformatorskie. (TP 1963) Reformizm ten był propagowany w kościołach. "Sprawiedliwość obywatelska", "chrześcijańskie obywatelstwo", "podniesienie społeczne", "prohibicja", "prawo wyborcze" itd., oto hasła szeroko rozpowszechnione. (TP 1963) Reformizm znalazł wielu zwolenników poza kościołami, którzy twierdzili, że "polityka musi być oczyszczona, interes rzetelny, trusty ograniczone, życie rodzinne podniesione a przeciwko występkowi należy prowadzić krucjaty". (TP 1963)

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 21:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Węże” — Wyobraża grzech. "Bodziec śmierci jest grzech". 1Kor.15:56. W Indiach wiele tysięcy ludzi umiera co roku od ukąszenia węża zwanego kobrą.

„Ogniste” — Tak nazwane, ponieważ miały czerwone smugi na głowach. Ich ukąszenia sprawiały rozpalenie systemu nerwowego i uczucie palącego ognia po całym ciele, które często kończyły się śmiercią po kilku godzinach.

Epifania i Bazylea:

„węże ogniste” — węże grzechu. (TP 1948, s. 25) Niektórzy badacze przypuszczają, że nazwano je "wężami ognistymi" ze względu na czerwone pręgi na głowach oraz z powodu błyszczącej pod wpływem słońca skóry. Węże takie spotyka się na obszarach pustynnych i są one bardzo okrutne oraz jadowite. Ukąszenie ich tak rozpala ciało i system nerwowy, że powoduje uczucie ognia w całym ciele i często kończy się zgonem w ciągu kilku godzin. Uważa się, że węże tego rodzaju licznie występują na wspomnianych terenach, ale ich "plaga" wydaje się sugerować, że były one zgromadzone w tak ogromnej liczbie, aby służyć Bogu jako bicz na buntujących się Izraelitów. Ukąszenia węży i śmierć członków rodziny powiększyły ich mękę. (TP 1988, s. 90)

„którzy kąsali lud” — że zostali ukąszeni przez grzech. (TP 1963, s. 82)

4 Księga Mojżeszowa 21:7

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 21:8

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 21:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynił węża” — Miedź wyobraża doskonałe człowieczeństwo naszego Pana.

„Na drzewie” — Typ na krzyż. "Jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy". Jan.3:14.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„węża miedzianego i wystawił go na drzewcu” — Pan nasz zwraca nam uwagę, że On sam jest tym wielkim antytypem węża wywyższonego na puszczy, i że przez swoje ukrzyżowanie On, który nie znał grzechu, stał się ofiarą za grzech za nas, którzyśmy zgrzeszyli. (TP 1988, s. 91) wąż miedziany (mosiężny); nie złoty lub srebrny, jest użyty dlatego, aby pokazać, iż okup nie musi być ani Boski, ani anielski — lecz właśnie ludzki, miedź bowiem jest symbolem ludzkiej natury. (TP 1993, s. 52) ... drewniany słup jest typem krzyża. (TP 1993, s. 52)

„a spojrzał na węża miedzianego, że żyw został” — Dzięki wyjaśnieniom naszego Pana zauważamy wielką prawdę zawartą w tym typie, a mianowicie, że w żaden inny sposób, lecz jedynie przez przyjęcie Chrystusa - co więcej, przez przyjęcie Chrystusa ukrzyżowanego, Bóg zapewnił ludzkości życie wieczne. (TP 1988, s. 91) Musimy wiarą spoglądać na Onego Ukrzyżowanego, antytypicznego węża na drzewcu, byśmy otrzymali usprawiedliwienie i życie wieczne. (TP 1988, s. 91)

4 Księga Mojżeszowa 21:15

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 21:32

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 21:34

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 21

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.