4 Księga Mojżeszowa 13

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (33 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 13 — Biblia Gdańska

1 Potem ruszył się lud z Haserotu, a położyli się obozem na puszczy Faran.

2 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

3 Poślij męże, którzy by przeszpiegowali ziemię Chananejską, którą Ja dawam synom Izraelskim; po jednym mężu z każdego pokolenia poślecie, którzy by byli przedniejsi między nimi.

4 Wysłał je tedy Mojżesz z puszczy Faran według rozkazania Pańskiego; a oni mężowie wszyscy byli co przedniejsi z synów Izraelskich.

5 A teć są imiona ich: Z pokolenia Ruben Samua, syn Zachurów.

6 Z pokolenie Symeonowego Safat, syn Hurów.

7 Z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefunów.

8 Z pokolenia Isaschar Igal, syn Józefów .

9 Z pokolenia Efraimowego Ozeasz, syn Nunów.

10 Z pokolenia Benjaminowego Falty, syn Rafuów.

11 Z pokolenia Zabulon Gedyjel, syn Sodego.

12 Z pokolenia Józefowego, to jest z potomstwa Manasesowego, Gady, syn Susego.

13 Z pokolenia Dan Ammijel, syn Gemmalego.

14 Z pokolenia Aser Setur, syn Michaelów.

15 Z pokolenia Neftali, Nabi, syn Wafsego.

16 Z pokolenia Gad Guel, syn Machego.

17 Teć są imiona mężów, które posłał Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi: i nazwał Mojżesz Ozeasza, syna Nunowego, Jozue.

18 A posyłając je Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi Chananejskiej, mówił do nich: Idźcie w tę stronę ku południowi, a wnijdźcie na górę:

19 I oglądajcie ziemię, jaka jest, i lud, który mieszka w niej, jeźli jest mocny, czyli mdły? jeźli ich mało, czyli wiele?

20 Jaka też jest ziemia, w której mieszkają, jeźli dobra, czyli zła? i co są za miasta, w których mieszkają, jeźli w namieciech, czyli w obronnych miejscach?

21 Także co za ziemia, jeźli urodzajna, czyli niepłodna? jeźli w niej są drzewa, czyli nie? a bądźcie mężnego serca i przynieście nam owocu tamtej ziemi; a było to w ten czas, gdy się wina dostawały.

22 I szli, a przeszpiegowali ziemię od puszczy Syn aż do Rochob, którędy chodzą do Emat.

23 A idąc ku południowi przyszli aż do Hebron, gdzie byli Ahiman, Sesai i Talmai, synowie Enakowi; a Hebron siedem lat było zbudowane przed Soan Egipskiem.

24 Przyszli potem aż do rzeki Eschol, i urznęli tam gałąź z gronem jednem jagód winnych, i nieśli ją na drążku, dwa także granatowe jabłka i figi.

25 I nazwano miejsce ono Nachal Eschol, od grona winnego, które tam byli urznęli synowie Izraelscy.

26 Zatem wrócili się od onego szpiegowania ziemi po wyjściu czterdziestu dni.

27 A wróciwszy się, przyszli do Mojżesza i do Aarona, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich na puszczą Faran, która jest w Kades; i dali im i wszystkiemu pospólstwu sprawę, ukazawszy im owoc onej ziemi.

28 A powiadali im, mówiąc: Przyszliśmy do ziemi, do którejś nas był posłał, która w prawdzie opływa mlekiem i miodem, a oto, ten jest owoc jej;

29 Tylko że mocny jest lud, który mieszka w onej ziemi; miasta także obronne są, i bardzo wielkie; do tego i syny Enakowe tameśmy widzieli.

30 Amalek mieszka w ziemi na południe, a Hetejczyk, i Jebuzejczyk, i Amorejczyk mieszka na górach; Chananejczyk zaś mieszka nad morzem, i nad brzegiem Jordanu.

31 I hamował Kaleb lud szemrzący przeciw Mojżeszowi, i mówił: Pójdźmy a posiądźmy ziemię, bo ją pewnie sobie podbijemy.

32 Ale mężowie oni, którzy z nim chodzili, rzekli: Nie będziem mogli ciągnąć przeciw tamtemu ludowi; bo mocniejszy jest nad nas.

33 I zganili onę ziemię, którą byli przeszpiegowali, synom Izraelskim, mówiąc: Ziemia ta, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, jest ziemia pożerająca obywatele swoje, a lud wszystek, któryśmy w niej widzieli, lud jest wysokiego wzrostu. Tameśmy też widzieli olbrzymy, syny Enakowe z rodu olbrzymów; i zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza, takimiż zdaliśmy się i onym.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 13:1

Epifania i Bazylea:

„z Haserotu” — [Haserot - wioski]; przedstawia sekty, bądź pojedyncze, bądź mnogie. (TP 1959)

„Faran” — przedstawia Królestwo. (TP 1952, s. 26)

4 Księga Mojżeszowa 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł Pan” — Na podaną myśl przez lud.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan” — Boska odpowiedź na odczute potrzeby i słowa duchowego Izraela, pragnącego pozafiguralnej informacji w czasie przybliżania się do Parousii. (TP 1949, s. 51)

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 13:3

Epifania i Bazylea:

„Poślij męże” — zawiera myśl, że szpiedzy mieli być pomocnymi figuralnemu i pozfiguralnemu Mojżeszowi w rzeczy , do której byli posłani. (TP 1949, s. 51,52)

„ziemię Chananejską” — To obejmuje Biblię i pewną wiedzę biblijną, a także jej Ducha we wszystkich rozgałęzieniach (językowym, egzegetycznym, historycznym i systematycznym). (TP 1949, s. 51,52)

„po jednym mężu z każdego pokolenia” — z każdej denominacji chrześcijańskiej. (TP 1949, s. 51,52)

„przedniejsi” — z M.St. (TP 1949, s. 51,52)

4 Księga Mojżeszowa 13:4

Epifania i Bazylea:

„Wysłał tedy Mojżesz” — nasz Pan. (TP 1949, s. 52) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„z puszczy Faran” — [hebr. Paran - jaskiniowy]; oznacza 1000-lecie. Kades Barne [święta pustynia wędrówki] z którego wyszli jest symbolem Parousii (5Moj.1,19). (TP 1949, s. 52)

„a oni mężowie byli co przedniejsi” — "nauczeni" (wodzowie) z M.St. ze wszystkich ( dwanaście ) denominacji. (TP 1949, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 13:17

Epifania i Bazylea:

„Teć są imiona mężów” — Dwunastu szpiegów stanowi typ wodzów w Kościele, szczególnie ,,nauczonych w Piśmie” (Mat. 13:52) wśród nich, którzy na polecenie Jezusa w okresie żniwa badali sferę Prawdy i jej Ducha, podając od czasu do czasu wyniki badań w swoich książkach itd. (TP 1980, s. 12)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Ozeasza, syna Nunowego, Jozue” — [Ozeasz -wyzwolenie; Jozue - Jehowa jest zbawieniem]; zmiana imienia Jozuego przedstawia fakt zmiany pozafigury; odtąd Jozue przedstawia naszego Pana. (dotąd przedstawiał M.St. w kościele Luterańskim). (TP 1949, s. 52,55)

4 Księga Mojżeszowa 13:18

Epifania i Bazylea:

„A posyłając je” — Nasz Pan przez Słowo Boże, Ducha i opatrzność Boską pobudził pozafiguralnych szpiegów. (TP 1949, s. 55)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„na przeszpiegowanie” — do odnośnego badania. (TP 1949, s. 55)

„ku południowi” — wyrażenie to jest błędne, ponieważ hebrajski wyraz Negeb znaczy kraj południowy i taką nazwę nadano południowej części Chanaanu. Położenie góry na północ od Kades Barne, jak również ich wejście z południa wspomniane w wierszu 22, a także kierunek ich podróży podany w wiersz 24 dowodzą, że szli z południa na północ. (TP 1949, s. 55)

„a wnijdźcie na górę” — Pan im polecił by przezwyciężyli wszystkie przeszkody, jakie obecne królestwo pod władzą szatana stawia im na drodze do wejścia do Prawdy i jej Ducha przez dokładne badanie. (TP 1949, s. 55)

4 Księga Mojżeszowa 13:19

Epifania i Bazylea:

„I oglądajcie ziemię” — Oni mieli zbadać sferę Prawdy i jej Ducha, by dowiedzieć się czym one są. (TP 1949, s. 55)

„i lud który w niej mieszka” — Mieli zbadać zło, jakie wypływa z grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, które niepokoi serca i umysły ludu Bożego. (TP 1949, s. 55)

„jeśli jest mocny czyli mdły?” — mieli szczególnie zauważyć, czy zło, jakie zagnieździło się w naturalnym sercu i umyśle jest mocne czy słabe. (TP 1949, s. 55)

„jest ich mało, czyli wiele?” — czy jest go mało, czy dużo. (TP 1949, s. 55)

4 Księga Mojżeszowa 13:20

Epifania i Bazylea:

„Jaka też jest ziemia...dobra, czyli zła?” — Pan im również polecił by zbadali Prawdę i jej Ducha z punktu jej duchowych zalet, a o której dowiedzieli się, że była dobra. (TP 1949, s. 56)

„i co za miasta” — On im również polecił zbadać fortece złego. (2 Kor.10:4,5). (TP 1949, s. 56)

„jeśli w namiociech” — czy fortece zła były słąbe. (TP 1949, s. 56)

„czy w obronnych miejscach” — czy mocne. (TP 1949, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:21

Epifania i Bazylea:

„Także co za ziemia” — Mieli zbadać sferę Prawdy i jej Ducha. (TP 1950)

„jeśli urodzajna, czyli niepłodna” — by dowiedzieć się czy żyzna, czy pusta odnośnie do wyrabiania owoców Ducha. (TP 1949, s. 56)

„jeśli w niej są drzewa, czyli nie?” — czy miała w sobie wielkich ludzi za swoich wodzów. (TP 1949, s. 56)

„a było to w ten czas, gdy się wina dostawały” — czas wysyłania szpiegów przypadał na początek żęcia. (TP 1949, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:22

Epifania i Bazylea:

„Syn” — [Zin -cień]; (najbardziej wysunięta część na południe), stan przekleństwa w chrześcijaństwie. (TP 1949, s. 56)

„Rochob” — [szerokość]; (najbardziej wysunięta część na północ), wyobraża poganizm. (TP 1949, s. 56)

„Emat” — [Hamat - forteca]; (raczej przy wejściu w dolinę górską czyli wąwóz, biegnący od morza Śródziemnego do Emat), wyobraża niedowiarstwo Parousyjne. (TP 1949, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:23

Epifania i Bazylea:

„ku południowi” — wyrażenie to jest błędne, ponieważ hebrajski wyraz Negeb znaczy kraj południowy i taką nazwę nadano południowej części Chanaanu. Położenie góry na północ od Kades Barne, jak również ich wejście z południa wspomniane w wierszu 22, a także kierunek ich podróży podany w wiersz 24 dowodzą, że szli z południa na północ (TP 1949, s. 55,56)

„aż do Hebron” — [Hebron znaczy przyjaźń], symbolizuje przymierze. (TP 1949, s. 55,56)

„gdzie byli Ahiman” — [brat podarunku], pomiędzy diabłem. (TP 1949, s. 55,56)

„Sesai” — [obleczony w biel lub białawy], świat. (TP 1949, s. 55,56)

„Talmai” — [pokrajany w bruzdy], ciało. (TP 1949, s. 55,56)

„synowie Enakowi” — [Enak - olbrzym], dzieci zła: diabeł, świat i cialo. (TP 1949, s. 55,56)

„a Hebron siedem lat było zbudowane” — to przymierze zostało uformowane podczas "świata, który był" (w przedpotopowym porządku rzeczy), który był zupełnym okresem. (TP 1949, s. 55,56)

„Soan Egipskim” — [Egipt - forteca; Soan w hebr. Zoan -skład towarów], szatańskie królestwo. (TP 1949, s. 55,56)

4 Księga Mojżeszowa 13:24

Epifania i Bazylea:

„Eschol” — [kiść lub grono], prawdy o nowej woli, nowym stworzeniu. (TP 1949, s. 56)

„i urżnęli” — studiując o tym przedmiocie zgromadzili. (TP 1949, s. 56)

„gałąź z gronem jednym jagód winnych” — wielką ilość prawd o łaskach. (TP 1949, s. 56)

„i nieśli ją” — zarządzali tymi prawdami. (TP 1949, s. 56)

„na drążku” — przy pomocy Biblii. (TP 1949, s. 56)

„dwa także granatowe jabłka” — Owoce Chrystusowego dzieła odkupienia: usprawiedliwienie, poświęcenie, wyzwolenie dla czterech wybranych klas, restytucja dla upadłej ludzkości i powrót do doskonałości dla pokutujących upadłych aniołów, wieczne zniszczenie wszelkiego zła i wieczne ustanowienie sprawiedliwości i miłości po całym świecie. (TP 1949, s. 56)

„i figi” — radość wszystkich klas zbawionych. (TP 1949, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:25

Epifania i Bazylea:

„Eschol” — [kiść lub grono], prawdy o nowej woli, nowym stworzeniu. (TP 1949, s. 56)

„grona winnego” — wielka ilość prawd o łaskach. (TP 1949, s. 56)

„urżnęli” — studiując o tym przedmiocie zgromadzili. (TP 1949, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:26

Epifania i Bazylea:

„czterdziestu dni” — okres 1874 - 1914r. Parousia. (TP 1949, s. 56) Te 40 dni szpiegowania ziemi wyobrażają, pomiędzy innymi rzeczami 40 lat (1874-1914), w ciągu których lud Boży Maluczkiego Stadka i Wielkiego Grona osobliwie poszukiwał swoich przyszłych dziedzictw, jak objawione one są w Prawdach Parousji. (TP 1968, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 13:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Na puszczę Faran” — Miejsce z którego zostali wysłani szpiedzy.

Epifania i Bazylea:

„A wróciwszy się przyszli” — z raportem który zdawali. (TP 1949, s. 57)

„Mojżesza” — naszego Pana. (TP 1949, s. 57) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Aarona” — Kapłaństwa. (TP 1949, s. 57)

„wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich” — reszty ludu Bożego tak w nominalnym jak i po za nominalnym Kościołem. (TP 1949, s. 57)

„na puszczą Faran” — w pierwszej części 1000-lecia. (TP 1949, s. 57)

„która jest w Kades” — które rozpoczęło się Parousią i w obecności poświęcenia. (TP 1949, s. 57)

„i dali im i wszystkiemu pospólstwu sprawę” — przez odpowiednie wykłady, przez publikację książek, broszur, pism periodycznych, ulotek, gazet itp.. (TP 1949, s. 57)

„ukazawszy im owoc onej ziemi” — Oni szczególnie wyjaśnili im o owocach Ducha ich gatunkach, częściach i pokrewieństwie, o owocach Chrystusowego dzieła odkupienia i radościach ludu Bożego ze względu na ich dziedzictwo. (TP 1949, s. 57)

4 Księga Mojżeszowa 13:28

Epifania i Bazylea:

„A opowiadali im mówiąc” — Wykłady i wydawnictwa były tym oznajmianiem. (TP 1949, s. 57)

„przyszliśmy do ziemi do którejś nas posłał” — W pozafigurze wyobraża, że Jezus posłał pozafiguralnych szpiegów, oraz że oni przed nim szczególnie zdawali raport. (TP 1949, s. 57)

„która wprawdzie opływa mlekiem” — sfera Prawdy i jej Duch dawały bogatą obfitość duchowego pożywienia. (TP 1949, s. 57)

„i miodem” — i bogatą obfitość radości, tak na czas obecny jak i przyszły. (TP 1949, s. 57)

4 Księga Mojżeszowa 13:29

Epifania i Bazylea:

„mocny jest lud, który mieszka w onej ziemi” — zło we wszystkich szczegółach jest silne. (TP 1949, s. 57)

„miasta” — twierdze tego zła. (TP 1949, s. 57)

„obronne są i bardzo wielkie” — ufortyfikowane przez odpowiednie instytucje, zwyczaje, nałogi itd. (ta część raportu jest prawdziwa) (TP 1949, s. 57)

„syny Enakowe tameśmy widzieli” — diabeł, świat i ciało. (TP 1949, s. 57)

4 Księga Mojżeszowa 13:30

Epifania i Bazylea:

„Amalek” — [mieszkaniec doliny], grzech w wielu jego formach. (TP 1949, s. 57,58)

„mieszka w ziemi na południe” — jest gotów dać nam opór przy naszym wejściu do sfery Prawdy i jej Ducha. (TP 1949, s. 57,58)

„Hetejczyk” — [bojaźń], samolubstwo w różnych formach działające na samego siebie. (np. miłość wygód, życia, samoobrony, dobrej opinii itd.) (TP 1949, s. 57,58)

„Jebuzejczyk” — [deptany], samolubstwo w formach działających na świat. (np. miłość do przeciwnej płci, małżonka, dzieci, rodziców itp.) (TP 1949, s. 57,58)

„Amorejczyk” — [góral], błąd. (TP 1949, s. 57,58)

„mieszka na górach” — sprzeciwia się osiągnięciu wysokości charakteru chrześcijańskiego. (TP 1949, s. 57,58)

„Chananejczyk” — [kupiec], światowość. (TP 1949, s. 57,58)

„mieszka nad morzem” — która jest buntem przeciwko Bogu. (TP 1949, s. 57,58)

„i nad brzegiem Jordanu” — lub nawet niższym niż bunt przeciwko Bogu tj krańcową apostazją. (TP 1949, s. 57,58)

4 Księga Mojżeszowa 13:31

Epifania i Bazylea:

„Kaleb” — M.St. (dotąd wyobrażał szpiegów z kościoła Prezbiteriańskiego). (TP 1949, s. 58)

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„pójdźmy” — M.St. nagliło do pośpiechu i decyzji w uczynieniu i przeprowadzeniu poświęcenia. (TP 1949, s. 58)

„bo ją pewnie sobie podbijemy” — wierni poświęceni byli zdolni pokonać wszystkich nieprzyjaciół jacy usadowili się w naszym Chanaanie. (TP 1949, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 13:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale mężowie” — Dziesięciu szpiegów wyobraża W.G.

Epifania i Bazylea:

„Ale mężowie oni” — Dziesięciu szpiegów w podawaniu przesadzonego, zniechęcającego sprawozdania przedstawia utracjuszy koron, członków Wielkiej Kompanii, spośród których wielu było bojaźliwych szczególnie w odniesieniu do śmierci ofiarniczej (Żyd. 2:15). (TP 1980, s. 12)

„Nie będziemy mogli ciągnąć...bo mocniejszy jest od nas” — Ci pozafiguralni szpiedzy dowodzili, że lud Boży nie posiada siły, by pokonać wrodzone zło, gdyż ono jest silniejsze od niego. (TP 1949, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 13:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Wysokiego wzrostu” — Nefilimy. "A byli olbrzymowie na ziemi". 1Moj.6:4.

„Ziemia pożerająca” — Może z powodu jakiej zarazy lub wojny.

Epifania i Bazylea:

„I zganili onę ziemię” — Ich walka prowadziła ich do wielkiego fałszu - jednym słowem zelżyli sferę Prawdy i jej Ducha. (TP 1949, s. 58,59)

„jest ziemia pożerająca obywatele swoje” — Odosobnienie, ubóstwo, małostkowość w widzeniu ludzkim, mała liczba, doświadczenia, prześladowania i przesiewania pomiędzy ludem Prawdy były brane jako dowody, że sfera Prawdy i jej Duch była krainą symbolicznego głodu. (TP 1949, s. 58,59)

„a lud wszystek...jest wysokiego wzrostu” — wszystkie formy grzechu, błędu, samolubstwa i światowości były silniejsze, większe i odważniejsze, aniżeli wierny lud Boży. (TP 1949, s. 58,59) Komentarz do 4 Moj 13:34: (TP 1949, s. 58,59)

„Tameśmy też widzieli olbrzymy syny Enakowe” — [nefilim znaczy istota upadła], (tzn. że byli potomkami pochodzącymi od przedpotopowych olbrzymów (nefilimów). Z powodu, że ci olbrzymowie, którzy zostali zniszczeni w potopie wyobrażają rozmaite kombinacje rządów, kapitału, kościoła i pracy, uciskających lud. Ten fałsz zdaje się stać w związku z fałszem, że diabeł, świat i ciało są mniej więcej równoznaczne z tymi kombinacjami. Wielce przesadzili moc tych trzech (diabła, ciała i świata). (TP 1949, s. 59) sprawozdanie to bez wątpienia było nieprawdziwe. (TP 1990, s. 44)

„i zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza” — przesadzili słabość ludu Bożego. (TP 1949, s. 59)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.